“Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;”

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Η καλή μας κυβέρνηση – που είναι και «αριστερή» - πέρασε έναν ακόμα νόμο ενίσχυσης των τραπεζών με ρευστό και εγγυήσεις.

Ο νόμος αυτός ψηφίστηκε όπως και οι προηγούμενοι: Με διαδικασίες εξπρές και «κατεπειγόντως». Αλλά αυτές ακριβώς τις διαδικασίες ήταν που ο ΣΥΡΙΖΑ – πριν γίνει κυβέρνηση – τις αποκαλούσε «εκτροπή» και «αντιδημοκρατική μαυρίλα»…

Ο νόμος αυτός, που δίνει νέο χρήμα στις τράπεζες, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους προηγούμενους αντίστοιχους μνημονιακούς νόμους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Εκείνους τους νόμους που ο ΣΥΡΙΖΑ – πριν γίνει κυβέρνηση – τους αποκαλούσε «σκάνδαλο» και «έγκλημα»… 

Στο πλαίσιο εκείνων των νόμων (που πριν ήταν «σκάνδαλο» και «έγκλημα» αλλά τώρα έγιναν «αριστερή σωτηρία») και πριν από την νέα ανακεφαλαιοποίησή τους, οι τράπεζες είχαν λάβει σε ρευστό ή κρατικές εγγυήσεις το ποσό των 211,5 δισ. ευρώ.

Προσοχή: Σε αυτά τα δισεκατομμύρια δεν έχει προστεθεί ο πακτωλός που με τη μορφή ρευστότητας έχουν λάβει οι ελληνικές τράπεζες από την ΕΚΤ. Ενισχύσεις που μόνο τα δυο πρώτα χρόνια των μνημονίων είχαν ανέλθει στο εξωφρενικό ποσό των 125 δισ.ευρώ (έκθεση Eurobank Μάης 2012). Κάποιοι δημοσιολογούντες, θέλοντας να εξωραΐσουν το καθεστώς της τραπεζοκρατίας, αναμηρυκάζουν το εξής «επιχείρημα» της συμφοράς: «Μα τα λεφτά αυτά – λένε - δεν είναι ρευστό, δεν είναι χρήμα, τα περισσότερα είναι εγγυήσεις, άρα δεν μπορείτε να δημιουργείτε εντυπώσεις (σσ: εμείς δημιουργούμε τις εντυπώσεις) ότι όλα αυτά τα λεφτά έχουν καταλήξει στα ταμεία των τραπεζών». Μάλιστα…

Μην τολμήσουν!

 Του Νίκου Μπογιόπουλου

ΣΤΙΣ ΗΠΑ (που δεν έχουν... μνημόνιο), από την εκδήλωση της κρίσης, πάνω από 7 εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν χάσει τα σπίτια τους. Στις ΗΠΑ το ποσοστό της ιδιοκατοίκησης, που αποτέλεσε συστατικό στοιχείο του λεγάμενου «αμερικανικού ονείρου», έχει κατρακυλήσει στα επίπεδα της δεκαετίας του '60!

Το αμερικανικό κράτος έχει εντοπίσει 500.000 περιπτώσεις καταχρηστικής εφαρμογής του νόμου για τις κατασχέσεις κατοικιών. Πώς αποζημιώνει τους ανθρώπους που υπέστησαν την καταχρηστική κατάσχεση των σπιτιών τους; Παρέχοντας τους το εφάπαξ επίδομα των... 300 δολαρίων! Τέτοια «κοινωνικά κριτήρια» στο Αμέρικα...

Στην Ισπανία (που δεν έχουν μνημόνιο...), από την εκδήλωση της κρίσης υπολογίζονται σε πάνω από 500.000 οι Ισπανοί που έχουν χάσει τα σπίτια τους. Προφανώς δεν πρόκειται για «μπαταχτσήδες», ούτε για κατοίκους της «Εκάλης» της Μαδρίτης, αλλά για τα θύματα μιας πολιτικής που έχει οδηγήσει 1,5 εκατομμύριο οικογένειες να μην εργάζεται κανένα μέλος τους, που έχει οδηγήσει τον έναν στους δύο νέους στην ανεργία.

Αυτή είναι η πολιτική των πλειστηριασμών. Κι όσοι την προωθούν δεν έχουν ούτε όσιο, ούτε ιερό. Απέναντι στον κανιβαλισμό των πλειστηριασμών η απάντηση δεν είναι -τάχα μου- ούτε οι «διαπραγματεύσεις», ούτε τα «ισοδύναμα».

Αποθήκη «ψυχών» η Ελλάδα

Του Μιχάλη Λαγάνη 

Μια μεγάλη παρτίδα πόκερ παίζεται στις πλάτες εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών με αντάλλαγμα τη χαλάρωση των όρων του μνημονίου.

Αυτό που αφήνουν κυβερνητικοί κύκλοι να εννοηθεί είναι ότι, προκειμένου να μειωθούν οι αντιδράσεις που θα υπάρξουν στην κοινωνία από τη μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα – τράνζιτ για τη μετακίνηση των προσφύγων στη Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη, θα ήταν καλό να υπάρξει μια πιο ανεκτική στάση της Κομισιόν στις καθυστερήσεις που παρατηρούνται στην εκπλήρωση των προαπαιτούμενων για τη χορήγηση των δόσεων του τρίτου μνημονίου.

Με το ενδεχόμενο της χαλάρωσης συντάχθηκε σε ομιλία του χθες στο Ευρωκοινοβούλιο ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Από την άλλη πλευρά, ο επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ κινείται πολύ πιο σκληρά λέγοντας ότι θα μειωθούν τα κοινοτικά κονδύλια που δικαιούνται όσες χώρες της Ε.Ε. δεν ανταποκριθούν στο θέμα των προσφύγων. Και οι δύο όμως λένε το ίδιο, αλλά με διαφορετική επικοινωνιακή πολιτική:

◆ Ο Γιούνκερ προσφέρει με… γλύκα την καταβολή ενοικίου για να νοικιάσει την Ελλάδα ως αποθήκη προσφύγων και μεταναστών.

◆ Ο Ντάισελμπλουμ απειλεί ότι, αν δεν γίνουμε αποθήκη, όχι μόνο δεν θα μας καταβάλει ενοίκιο, αλλά θα μας πάρει και το σπίτι.

Πως πήρε την ονομασία του ο Νοέμβριος

Ο Νοέμβριος είναι ο ενδέκατος μήνας του Γρηγοριανού Ημερολογίου, με διάρκεια 30 ημερών. Η ονομασία του ετυμολογείται από τη λατινική λέξη November, η οποία προέρχεται από το αριθμητικό novem, εννέα, επειδή στο αρχαίο δεκάμηνο ρωμαϊκό ημερολόγιο ο Νοέμβριος ήταν ο ένατος κατά σειρά μήνας.

Στη συνέχεια, με την προσθήκη του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου, το ρωμαϊκό ημερολόγιο έγινε δωδεκάμηνο. Ο Νοέμβριος μετακινήθηκε στην ενδέκατη θέση, αλλά διατήρησε την παλιά του ονομασία.

Στην αρχαία Αθήνα ο Νοέμβριος ισοδυναμούσε με το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα Πυανοψιώνα και το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα Μαιμακτηριώνα.

Την περίοδο αυτή οι Αθηναίοι γιόρταζαν τα:

Απατούρια, κατά τη διάρκεια των οποίων οι νεαροί Αθηναίοι (Κούροι) εγγράφονταν στη φρατρία (ή φατρία=ευρύτερη οικογένεια), όπου ανήκαν, μία τελετή που παραλληλίζεται με τη βάπτιση των Χριστιανών.

«Να σταματήσουμε τους πνιγμούς στο Αιγαίο, να γκρεμίσουμε το φράχτη του Έβρου»

Η ανακοίνωση του Συντονιστικού ενάντια στο φράχτη του Έβρου:

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΝΙΓΜΟΥΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ, ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΡΑΧΤΗ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ

Καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι κυνηγημένοι από τους βομβαρδισμούς της Δύσης, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, τη φονταμενταλιστική φρίκη και ξεριζωμένοι από την ακραία φτώχεια και την «ανάπτυξη» των πολυεθνικών, παλεύουν να περάσουν τα σύνορα και να εισέλθουν στην Ευρώπη. Οδηγούνται σε έναν αγώνα επιβίωσης και αναζήτησης μίας ζωής με ειρήνη και αξιοπρέπεια. Χιλιάδες απ’ αυτούς, πνίγονται στα παράλια της Μεσογείου, αλλά και όσοι καταφέρνουν να φτάσουν στα ευρωπαϊκά κράτη ζωντανοί, έρχονται αντιμέτωποι με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις φασιστικές/ρατσιστικές επιθέσεις, την αστυνομική βία και την κερδοσκοπία ή αντιμετωπίζονται σαν φτηνό εργατικό δυναμικό, έτοιμο για εκμετάλλευση.

Παρ’ όλη την υποκριτική επίκληση ενός δήθεν ανθρωπισμού, οι ηγέτες της Ευρώπης επικεντρώνονται στην ενίσχυση της φύλαξης των συνόρων, στην αύξηση του στρατού και της Frontex, στα κέντρα κράτησης, στις απελάσεις και στις επαναπροωθήσεις, αποκαλύπτοντας έτσι το πραγματικό πρόσωπο της Ευρώπης-Φρούριο.

Το μεγάλο ΟΧΙ του λαού

Γιώργος Πετρόπουλος

Η έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου βρήκε την Ελλάδα κάτω από το καθεστώς την στυγνής μεταξικής δικτατορίας. 

Τα πολιτικά κόμματα ήταν εκτός νόμου, τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι λαϊκές ελευθερίες ανύπαρκτα. 

Η φύση του ίδιου του καθεστώτος παρέπεμπε σε ένα φασιστικό κακέκτυπο, καθώς η δικτατορία του Μεταξά δεν προήλθε από τα κάτω -ως απόρροια της δράσης ενός μαζικού φασιστικού κινήματος- αλλά επιβλήθηκε από τα πάνω. 

Ετσι το καθεστώς επιχείρησε εκ των υστέρων να αποκτήσει τη μαζικότητα και την οργάνωση που ουδέποτε είχε εκ των προτέρων. 

Κρατικοποίησε τα συνδικάτα, δημιούργησε ενιαία οργάνωση νεολαίας με υποχρεωτική συμμετοχή και με στρατιωτικό τρόπο συγκρότησης και λειτουργίας, εφάρμοσε παντού τη λογοκρισία, ώθησε στο έπακρο τη δράση των δυνάμεων καταστολής, διάνθισε την παρουσία του με εκδηλώσεις-οπερέτες και φυσικά έδωσε άπλετο χώρο στη φασιστική προπαγάνδα. 

Οι «περιστρεφόμενες πόρτες» των επιτρόπων

του Γιώργου Τσιάρα (*)

Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά... είκοσι δύο (!) δουλειές σε ινστιτούτα, ιδρύματα και πανεπιστήμια εξασφάλισε μετά την αποχώρησή του από τις Βρυξέλλες ο επί δεκαετία πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μπαρόζο

Ο Πορτογάλος πρώην πολιτικός που συνέβαλε όσο λίγοι με την αδράνεια, αλλά και τις μετέπειτα «ύποπτες» ενέργειές του στη γιγάντωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης, μετά το «κραχ» του 2008.

Παλιά τον καλούσαν στη λέσχη Μπίλντεμπεργκ για να μιλήσει ως «ειδικός»: τώρα ανέλαβε πόστο στη διοργάνωση των συνεδρίων της!

Από κοντά ακολουθούν και πολλοί άλλοι διορισμένοι «χρυσοκάνθαροι» πρώην πολιτικοί και κατόπιν επίτροποι-ευρωκράτες, που, σύμφωνα με νέα έκθεση-κόλαφο της οργάνωσης Corporate Europe Observatory, βρήκαν εν μιά νυκτί δουλειά σε μεγάλες εταιρείες, πανεπιστήμια, εταιρείες λόμπι και think tanks, αμέσως μετά την αποχώρησή τους από την πρωτεύουσα του Βελγίου.

Μια εκτέλεση στα αζήτητα!

τουΝίκου Θεοδοσίου

«Ανήμερα στις 28 Οκτωβρίου του 1947 ετοιμαζότανε το εκτελεστικό απόσπασμα να σκοτώσει τέσσερα παιδιά από το Περιστέρι – που οι γονείς τους ή οι συγγενείς τους ήταν οι δημιουργοί του μεγάλου έπους μαζί με τους άλλους ηρωικούς πολεμιστές», γράφει ο Μιχάλης Σταφυλάς στο χειρόγραφο σημείωμα που συνοδεύει κάτι κιτρινισμένα αποκόμματα μιας εφημερίδας.

Τα αποκόμματα, όπως αναφέρει, προέρχονται από ένα έκτακτο παράρτημα της εφημερίδας Ακρόπολης που κυκλοφόρησε σε λίγα αντίτυπα το μεσημέρι της 29ης Οκτωβρίου 1947 και δεν έχει αρχειοθετηθεί ούτε στη Βιβλιοθήκη της Βουλής ούτε στην Εθνική βιβλιοθήκη. Μπορεί αυτά τα αποκόμματα να είναι τα μόνα σωζόμενα.

Τι έκανε την καθεστωτική εφημερίδα να κυκλοφορήσει έκτακτο παράρτημα για την εκτέλεση τεσσάρων παιδιών, μια εποχή που οι εκτελέσεις αριστερών ήταν στην ημερήσια διάταξη; Τι το διαφορετικό είχε αυτή η εκτέλεση για να δοθεί τέτοια δημοσιότητα;

Στον, ανέκδοτο, δεύτερο τόμο της ιστορίας μου για το Περιστέρι, που καλύπτει την περίοδο 1936-1956, γράφω γι αυτό το περιστατικό.

Η «συμμορία της Χασιάς»

Ιστορικό Γράμμα Νίκου Ζαχαριάδη - μαχητικό πανεθνικό-πατριωτικό εγερτήριο σάλπισμα κατά των φασιστών επιδρομέων

Το υπερήφανο ΟΧΙ του ελληνικού λαού στους Ιταλούς Φασίστες επιδρομείς

ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλαίβει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.


Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δόσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.


Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.


Αθήνα 31 του Οχτώβρη 1940


ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ


Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ

Σπάνιο οπτικό υλικό από την Γερμανική Κατοχή

Το βλέμμα της εξοικείωσης με τον θάνατο...

Δεν έχει διαφορά αν είσαι έτοιμος 

να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς...

Απλά κοιτάς τον θάνατο με παγερό βλέμμα, 

χωρίς συναίσθημα, με κόρη διεσταλμένη...

Έτοιμος/η για ΟΛΑ! Η σφαίρα που θα έτρωγε 

εντός ολίγων ωρών η Ελληνίδα γερόντισσα 

δεν ήταν τίποτε μπροστά σε αυτό που έζησε 

εκείνη την στιγμή ο Γερμανός στρατιώτης!

«Και κοίταξαν τον θάνατο κατάματα... 

Κι ο Χάρος εφοβήθηκε από τέτοιο θάρρος!»

Επιμέλεια: Σοφία Ντρέκου

Ανάρτηση από: http://geromorias.blogspot.gr

Ο δεκάλογος του καλού ολιγάρχη

Σωτήρης Αμάραντος

Σε κάθε εγκατεστημένη μορφή εξουσίας, πέραν των νομικών και κατασταλτικών προϋποθέσεων συντήρησης και ενίσχυσης της οικείας τάξης πραγμάτων, αναπτύσσονται και μορφές ιδεολογικής εκλογίκευσης και δικαίωσης της ανισότητας που το σύστημα παράγει. Εάν παρατηρούσαμε με προσοχή τις αντιδράσεις των εκπροσώπων της κομματικής ελίτ, (η οποία συνιστά μια παρασιτική κοινωνική ομάδα που λυμαίνεται τα δημόσια αγαθά, στηριζόμενη στις δυνατότητες που της παρέχει ο αποκλειστικός έλεγχος του κράτους), ενώπιον της επιχειρηματολογίας αποδόμησης των θεμελίων νομιμοποίησης της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων και κυρίως της κριτικής που την ταξινομεί στην ολιγαρχική οργάνωση του πολιτεύματος, θα διαπιστώναμε, ότι ανεξάρτητα απ΄ το ιδεολογικό σημείο εκκίνησης, οι εκπρόσωποι των πολιτικών κομμάτων, υπερβαίνουν τις επιμέρους ιδεολογικές τους διαφορές, όπου στο εσωτερικό της κομματοκρατίας φαντάζουν αγεφύρωτες, όπως λόγου χάρη, η ένταση μεταξύ δεξιάς-αριστεράς και συσπειρώνονται γύρω από μια ενιαία εννοιολογική πλατφόρμα, με στόχο τη μη διασάλευση της νομοκατεστημένης πραγματικότητας, απ΄ την οποία αντλούν την αυτοτέλεια και τη δύναμή τους, δηλαδή την ολιγαρχική συνθήκη του πολιτεύματος.

Με άλλα λόγια, μόνο ο αληθινά αντισυστημικός λόγος μπορεί να συνενώσει εις βάρος του (Η ισχύς εν τη ενώσει), όλους τους ιδεολογικά αντίθετους μνηστήρες της εξουσίας, οι οποίοι οφείλουν την πολιτική τους υπόσταση στην ύπαρξη της θεμελιώδους και αυστηρής διάκρισης που επιβάλλει η ολιγαρχική φύση του πολιτεύματος, μεταξύ κυβερνόντων και κυβερνωμένων. Ώστε παρατηρούμε τους κομματικούς εκπροσώπους της «δεξιάς», της «αριστεράς» και του «κέντρου», να εγκαταλείπουν τις αμοιβαία εχθρικές τους δια-θέσεις και να ενώνονται για να κατασπαράξουν όποιον δηλώνει εναντίος των κοινών εξουσιαστικών τους συμφερόντων. Το φαινόμενο αυτό, πιστοποιεί τις βαθύτερες, κοινές ιδεολογικές τους καταβολές, αλλά και την αμοιβαιότητα των συμφερόντων τους. Στη συνέχεια, γίνεται μια προσπάθεια να αποκωδικοποιηθούν οι τακτικές ιδεολογικής εκλογίκευσης της ολιγαρχίας.