ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

«Ο Φρίντριχ Ένγκελς είπε κάποτε:

"Η αστική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: ή πέρασμα στο σοσιαλισμό ή ξανακατρακύλισμα της ανθρωπότητας στη βαρβαρότητα".

Τι σήμαινε όμως "ξανακατρακύλισμα στη βαρβαρότητα" από το σημερινό επίπεδο του ευρωπαϊκού πολιτισμού; Μέχρι σήμερα διαβάζουμε, αναμφισβήτητα, τα λόγια αυτά χωρίς να εμβαθύνουμε στο νόημα που κρύβουν και τα παραθέτουμε χωρίς να προαισθανόμαστε την τρομερή βαρύτητά τους. Σήμερα όμως, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να καταλάβουμε τι σημαίνει κατρακύλισμα της αστικής κοινωνίας στη βαρβαρότητα».

Ρόζα Λούξεμπουργκ (*)

Στην αρχή του χρόνου πραγματοποιήθηκε στο Νταβός το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ με κεντρικό θέμα την «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση», δηλαδή την ραγδαία ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, την εισαγωγή στην παραγωγική διαδικασία όλο και περισσότερων τεχνολογικών δυνατοτήτων και τις επιπτώσεις της που αυτή θα έχει στην ζωή των ανθρώπων.

Οι άρχοντες του κεφαλαίου δεν έκρυψαν τα λόγια τους: Όπως προέκυψε από την έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε 15 μόλις χώρες, η αυτοματοποίηση της παραγωγής με την ένταξη στην παραγωγική διαδικασία της ρομποτικής, θα έχει ως αποτέλεσμα να έχουν χαθεί μέχρι το 2020 πάνω από 7 εκατομμύρια θέσεις εργασίας!

Με άλλα λόγια: Ενώ η ανθρώπινη διάνοια και ο ανθρώπινος μόχθος επιφέρουν μια ασύλληπτη επιστημονική πρόοδο, αυτή η πρόοδος με την συνεπαγόμενη δυνατότητα αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας, παρότι μπορεί να εξασφαλίσει τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, την καλύτερη ποιότητα ζωής, περισσότερο ελεύθερο χρόνο για τους εργαζομένους, εγκιβωτισμένη καθώς είναι στο πλαίσιο των εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων, όχι μόνο δεν βελτιώνει τη ζωή των ανθρώπων αλλά μετατρέπεται σε εισιτήριο μαζικής ανεργίας!

Παρά τη συνωμοσία σιωπής και παραπληροφόρησης, η κοσμογονία του Μπέρνι Σάντερς προελαύνει!

Του Γιώργου Μητραλιά

Προσοχή, αυτό που συμβαίνει με τον Μπέρνι Σάντερς, το κίνημά του και τις αμερικανικές προκριματικές εκλογές ίσως να μην έχει προηγούμενο στην ιστορία της παραπληροφόρησης και της πλύσης εγκεφάλου των πολιτών από μέρους των καθεστωτικών ΜΜΕ! Και όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά σε ολάκερο τον πλανήτη!...

Εξηγούμεθα αρχίζοντας με ένα παράδειγμα από την πιο «καυτή» επικαιρότητα: Στις αρχές αυτού του μήνα και επί μερικές μέρες, η είδηση από τις ΗΠΑ που κυριαρχούσε στα παγκόσμια ΜΜΕ, και φυσικά και στην Ελλάδα, ήταν το οικτρό τέλος του γορίλα στο Σινσινάτι. Στο ίδιο όμως χρονικό διάστημα, ο Μπέρνι Σάντερς πρωταγωνιστούσε στα εξής γεγονότα που αποσιωπήθηκαν εντελώς από όλα τα ΜΜΕ όλων των χωρών του κόσμου: Συγκέντρωνε τεράστια πλήθη (πολλές δεκάδες χιλιάδες) στις συγκεντρώσεις του σε μια ντουζίνα πόλεων της Καλιφόρνια, σπάζοντας κάθε ιστορικό ρεκόρ λαϊκής συμμετοχής σε προεκλογικές εκδηλώσεις στ​ις ΗΠΑ​. Συνέτριβε τον Ντόναλντ Τραμπ σε όλες τις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν εκείνες τις μέρες, με διαφορές που πάντα ξεπερνούσαν τις 10 ποσοστιαίες μονάδες. Ανακοίνωνε –για πολλοστή φορά- ότι θα συνέχιζε τη μάχη του μέχρι τέλους και ότι θα διεκδικούσε το χρίσμα του Δημοκρατικού κόμματος στο τελικό Συνέδριό του στη Φιλαδέλφεια στα τέλη Ιουλίου. Και τέλος, έφτανε και ξεπερνούσε την παραπαίουσα Χίλαρι στις δημοσκοπήσεις για την αναμέτρησή τους στην Καλιφόρνια, ενώ μόλις πριν από ένα μήνα, αυτές οι δημοσκοπήσεις έφερναν την Χίλαρι να προηγείται ακόμα και με 18%.

Για όλα αυτά και για πάρα πολλά άλλα γεγονότα και εξελίξεις εκείνων των ημερών -που μπορούν να επηρεάσουν ή και να καθορίσουν το παρόν και το μέλλον της παγκόσμιας υπερδύναμης και ολόκληρου του κόσμου και του πλανήτη- δεν μάθατε το παραμικρό. Μηδέν. Απόλυτη σιωπή. Τα ΜΜΕ τα έκριναν …ανάξια λόγου και συνέχισαν απτόητα να μας μιλάνε είτε για τον γορίλα του Σινσινάτι είτε για την αναμέτρηση Χίλαρι-Τραμπ, αφήνοντας τεχνηέντως να εννοηθεί ότι τα πάντα έχουν τελειώσει, ότι τώρα έχουμε περάσει στα σοβαρά ζητήματα καθώς εκείνος ο «γραφικός» ασπρομάλλης «σοσιαλιστής» από το Βερμόντ είναι πια μακρινό παρελθόν. Όμως, το ίδιο ακριβώς δεν έχουν βαρεθεί να λένε εδώ και τουλάχιστον 3 μήνες, και θα το πουν και πάλι λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες στην Καλιφόρνια. Παρόλα αυτά, ο «γραφικός» ασπρομάλλης σοσιαλιστής όχι μόνο είναι πάντα εδώ αλλά και υπόσχεται έναν άκρως συναρπαστικό αντίλογο μέσα και έξω από το συνέδριο (Convention) του Δημοκρατικού κόμματος στα τέλη Ιουλίου, μαζί με αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες υποστηρικτές του!

Οι δρόμοι της Ιστορίας είναι απρόβλεπτοι

Σε λίγες μέρες οι Βρετανοί θα ψηφίσουν για την παραμονή ή την έξοδό τους από την ΕΕ. Για να αποτραπεί το BREXIT οι κυρίαρχες ελίτ στη Βρετανία και στην ΕΕ επιστράτευσαν όλη τη γκάμα τρομοκρατικών επιχειρημάτων που χρησιμοποιούν επί χρόνια στην Ελλάδα εναντίον της εξόδου από το ευρώ:… 

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Διεθνής απομόνωση, οικονομική καταστροφή, ακόμα και παγκόσμιος πόλεμος, τα τρία κακά της μοίρας τους των Βρετανών αν ψηφίσουν BREXIT. Το GREXIT (έξοδος από το ευρώ) και το BREXIT (έξοδος από την ΕΕ) δεν είναι βεβαίως το ίδιο πράγμα αλλά έχουν δυο σημαντικά κοινά σημεία: Το κεντρικό ζήτημα είναι αν ο κόσμος δικαιούται να αποφασίζει αυτοτελώς για την τύχη του, αμφισβητώντας τη θέληση του ευρωιερατείου. 

Το δεύτερο σημείο είναι ότι η παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ (και της Ελλάδας στο ευρώ) είναι εκ των ων ουκ άνευ όρος για να διατηρηθεί η πολιτική ενότητα των ποικίλλων ομάδων που συναπαρτίζουν το ευρωιερατείο, την κυβερνώσα ελίτ της ΕΕ. Αν φανεί ότι το ευρωιερατείο δεν είναι ικανό να συγκρατήσει την ενότητα της ΕΕ, όλο το οικοδόμημα θα καταρρεύσει, αργά ή γρήγορα. Η εφαρμογή της όποιας οικονομικής πολιτικής και όλων των άλλων αντιδημοφιλών μέτρων εξαρτάται ακριβώς από το αν πιστεύουμε ότι η συνοχή της ΕΕ είναι αδιαμφισβήτητη και οι αποφάσεις του ευρωιερατείου ακλόνητες. Γι’ αυτό τα δημοψηφίσματα, στην καταστραμμένη Ελλάδα ή στην πάμπλουτη Ολλανδία, περιφρονούνται, οι δρόμοι αστυνομοκρατούνται, οι διαδηλωτές ποδοπατούνται, η Δημοκρατία, σκιά του εαυτού της, γελοιοποιείται. Το επίμαχο σε κάθε περίπτωση είναι να αποκλειστεί η αίσθηση ότι ο υποτελής πληθυσμός έχει την ελάχιστη πιθανότητα να αποφασίσει για οτιδήποτε αυτοτελώς. Γι αυτό, αντίστροφα, το κεντρικό ζήτημα είναι η Εθνική Ανεξαρτησία.

ΥΣΤΑΤΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Κώστας Γ. Μαμέλης 2.6.2016

Ας κρατήσουμε το δάκρυ μας για το βράδυ, τη νύχτα το δάκρυ, είτε τιμής, είτε μνήμης, είτε συγνώμης μοιάζει με σαπφείρινο μαβί, όταν θα λογαριάσουμε τι εκπροσωπούσε για όλους εμάς ο αυθεντικός και γενναίος σύντροφός μας Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, πόσο θετικό απολογισμό ζωής κατέλιπε, πόσο τροφοδότησε με τη στάση ζωής του την κατανόηση «οι Ιθάκες τι σημαίνουν»

Γιαυτό.

Σα πρόκες να καρφώνονται οι λέξεις. Να μην τις παίρνει ο άνεμος, είπε ο ποιητής της πόλης μου κι επέβαλε μαζί με τα παιδιά της Αριστερής Πρωτοβουλίας, τα πολιτικά παιδιά του, το βαρύτατο-το δυσβάστακτο καθήκον του ύστατου χαιρετισμού.

Οι παλιότεροι το γνωρίζουν γιατί το βίωσαν, οι νεότεροι, όμως, πρέπει να θυμάστε πάντοτε ότι ήταν ένα πολύβουο και παθιασμένο σμάρι νιότης κι αφοσίωσης, εκεί, στη μεγάλη συνάντηση-ποταμό του Σεπτέμβρη του 1974.

Τότε, όταν η μέθεξη, τα όνειρα, οι ελπίδες, μας ώθησαν, σχεδόν εκόντες άκοντες, στη μεγάλη μήτρα του πανελλήνιου σοσιαλιστικού κινήματος, στην ειρηνική επανάσταση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ήταν εκεί κι ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, ξεχωριστός μπροστάρης μες στους πρωτοπόρους, που «νωρίς εβγήκανε καταμπροστα στον Ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβια σα σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες».

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα: Από τη «ζεστασιά» της τάξης του, στο πλευρό αυτών που δε σηκώνουν τ’ άδικο

Γράφει ο Οικοδόμος //

Ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας· ήταν ο ποιητής και θεατρικός συγγραφέας που με τη ζωή και το έργο του στάθηκε η αφορμή να γνωρίσουμε την Ισπανία του μόχθου, της αντίστασης και της προόδου.

Γεννήθηκε στις 5 Ιούνη του 1898 στο χωριό Φουέντε Βακέρος (κοντά στη Γρανάδα). Απόγονος εύπορης και μορφωμένης οικογένειας, είχε εξασφαλισμένη μια λαμπρή πορεία στη «ζεστασιά» της τάξης του. Όμως από νωρίς αποφάσισε ότι δεν θα ακολουθούσε την ήδη χαραγμένη ρότα. Αντικρίζοντας τον πόνο και την φτώχεια της μεγάλης μάζας των συμπατριωτών του συνειδητοποίησε τους «κανόνες» του συστήματος της εκμετάλλευσης και ακολούθησε ολόψυχα τον δρόμο της σύγκρουσης με την αδικία και τους εκφραστές της.

 Παντέρμη

Σκάβουν το χώμα οι πετεινοί

σκάβουν ζητώντας την αυγή

την ώρα που στα σκοτεινά

βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά.

Μαύρη μαυρίλα είν’ η ψυχή της

κι ωχρό μπακίρι το πετσί της

τα στήθια της ωσάν τ’ αμόνια

που τα χτυπούν χωρίς συμπόνια.

―Παντέρμη τι ζητάς εδώ

μόνη σου δίχως σύντροφο;

―Κι αν είναι κάτι που ζητώ

πες μου, σε γνοιάζει εσένανε;

Ο μποξέρ που αρνήθηκε το «όνομα του σκλάβου»

«Η συνείδησή μου δεν με αφήνει να πυροβολήσω τα αδέρφια μου, σκουρόχρωμους ανθρώπους, φτωχούς, πεινασμένους ανθρώπους μέσα στην λάσπη, για την μεγάλη, ισχυρή Αμερική. Να τους πυροβολήσω γιατί; Ποτέ δεν με αποκάλεσαν νέγρο. Ποτέ δεν με λυντσάρισαν. Ποτέ δεν διέταξαν αγριόσκυλα να μου ορμήξουν».

Με αυτόν τον τρόπο αρνήθηκε να πάει να πολεμήσει εναντίον του Βιετνάμ ο σπουδαίος Μοχάμεντ Άλι. Ο θρύλος του μποξ, αλλά και της πάλης ενάντια στον ρατσισμό και τον πόλεμο, ο οποίος άφησε σήμερα την τελευταία του πνοή σε ηλικία 74 ετών, στο Φοίνιξ της Αριζόνα. 

«Έπειτα από μάχη 32 χρόνων με τη νόσο του Πάρκινσον, ο Μοχάμεντ “Αλι πέθανε σήμερα σε ηλικία 74 ετών», ανακοίνωσε ο εκπρόσωπός του Μπομπ Γκάνελ. «Ο Μοχάμεντ “Αλι, τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, πέθανε το βράδυ» (Παρασκευής, τοπική ώρα), προστίθεται στην ανακοίνωση. 

Η κηδεία του θα τελεστεί στη γενέτειρά του, στο Λούισβιλ του Κεντάκι, διευκρίνισε ο εκπρόσωπος του διασημότερου πυγμάχου του πλανήτη, χωρίς να διευκρινίσει την ημερομηνία. «Η οικογένεια του “Αλι θα ήθελε να ευχαριστήσει όλους εκείνους που οι σκέψεις τους, οι προσευχές και η υποστήριξή τους ήταν κοντά του και ζητούν σεβασμό της ιδιωτικής ζωής». 

«ΓΡΑΙΚΩΣΑΣ»...

Του ΣΤΑΘΗ*

«Ταύτα δε (τα σλαυικά φύλα) ο ημέτερος εν θεία τη λήξει γενόμενος πατήρ και Ρωμαίων αυτοκράτωρ Βασίλειος των αρχαίων ηθών έπεισε μεταστήναι και γραικώσας και άρχουσι κατά τον ρωμαϊκόν τύπον υποτάξας και βαπτίσματι τιμήσας, της τε δουλείας ηλευθέρωσε των εαυτών αρχόντων και στρατεύεσθαι κατά των Ρωμαίοις πολεμούντων εθνών εξεπαίδευσεν...».

Με λίγες μόνον αράδες ο Λέων ο ΣΤ’ ο Σοφός στα «Τακτικά» στερεί από κάθε έδαφος τις θεωρίες για τον εκσλαυισμό των Ελλήνων, καθώς και για τη διακοπή της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού. Συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Αν

διαβάσετε προσεκτικά αυτές τις λίγες αράδες [οι οποίες με τη σειρά τους αποδεικνύουν επίσης την... ασυνέχεια(!) της ελληνικής γλώσσας], αν λοιπόν διαβάσετε αργά και προσεκτικά, θα εννοήσετε τι λέει ο Λέων ο ΣΤ’ σαν να διαβάζετε εφημερίδα.

Τι λέει λοιπόν ο κατά το προσωνύμιον Σοφός, για τους Σλαύους και τις Σκλαβηνίες που υπήρξαν στη βυζαντινή επικράτεια και τον ελλαδικό χώρο από τον 7ο έως τον 10ο αιώνα; Πρώτον ότι οι βασιλείς (η βυζαντινή διοίκηση) τους έπεισαν «των αρχαίων ηθών» να μετέχουν. Δεύτερον: «Γραικώσας» και «βαπτίσματι τιμήσας» δέχθηκε (πάντα η διοίκηση) Σλαύους αξιωματούχους να άρχουν και να άρχονται«κατά τον ρωμαϊκόν τύπον». Τρίτον (που όμως έκαναν πρώτο-πρώτο) δέχθηκαν και προσέλαβαν Σλαύους στρατιώτες και αξιωματικούς και «εξεπαίδευσαν στρατεύεσθαι κατά των Ρωμαίοις πολεμούντων εθνών» (σ.σ.: πρώτος προσέλαβε όχι φεδεράτους μόνον, αλλά τακτικούς στρατιωτικούς, Σλαύους, οΙουστινιανός ο Β’).

Αυτή είναι η δύναμη της Ιστορίας.

Η πρώτη βουλευτής της Αριστεράς: Βάσω Θανασέκου

Βάσω Σαραβάνου, μια μεγαλοαστή, η οποία αν δεν γνώριζε και δεν ερωτευόταν τον Γιώργο Θανασέκο, ένα πολιτικοιποιημένο στρατιωτικό δημοκρατικών φρονημάτων από την Άνω Τιθωρέα της Φθιώτιδας, δεν θα είχε ίσως καταγραφεί ως η πρώτη βουλευτής της Αριστεράς στην Ελλάδα. Και οι δύο υποστήριξαν τις ιδέες τους χωρίς να πτοηθούν από τις διώξεις και τις ταλαιπωρίες που υπέστησαν στα «πέτρινα χρόνια» της ελληνικής Ιστορίας.

Σήμερα, στα 97 της χρόνια, παρουσιάζεται στην Ιστορία ως η πρώτη βουλευτής της Αριστεράς αλλά και ως η γηραιότερη, έν ζωή, εκλεγμένη του ελληνικού Κοινοβουλίου.

Στις πλάτες της κουβαλάει 97 χρόνια με εξορίες και φυλακίσεις που φορτώθηκε από τους αγώνες της για τη δημοκρατία και για τα δικαιώματα των γυναικών. Η Βάσω Θανασέκου, η πρώτη εκλεγμένη βουλευτής της Αριστεράς, είναι μια ευγενική ψυχή που ακολούθησε τον δρόμο της καρδιάς της.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιουνίου του 1917. Στα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του 1930, αν και ευκατάστατη μεγαλοαστή, εντάχθηκε στο πλευρό όσων αγωνίζονταν για τα κοινωνικά δικαιώματα και τη δημοκρατία.

Είναι κόρη του Δημήτρη Σαραβάνου από την Άνδρο, ενός εύπορου πιλοποιού που είχε εργοστάσιο στο Μεταξουργείο, στην οδό Μυλλέρου. Ασχολήθηκε με την πολιτική από μικρή, με την παρότρυνση του συζύγου της Γιώργου Θανασέκου, με τον οποίο είχαν μεγάλη διαφορά ηλικίας, αλλά ήταν σφοδρά ερωτευμένοι.

Ο Γιώργος Θανασέκος είχε καταγωγή από την Άνω Τιθωρέα της Φθιώτιδας, ήταν πολύ καλός μαθητής και είχε αποφοιτήσει από τη Σχολή Ευελπίδων. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του είχε διαβάσει κρυφά μαζί με άλλους συμφοιτητές του το Κεφάλαιο του Κάρολου Μαρξ, ενώ παράλληλα είχε εντυπωσιαστεί από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ως λοχαγός του ιππικού είχε πάρει μέρος στην πρώτη γραμμή στη Μικρασιατική Εκστρατεία.

Τα Άλογα Του Παυλώφ Στη Δικτατορία Των Αγορών

Η ακόλουθη ιστορία είναι αληθινή και συνέβη επί τουρκοκρατίας:

Όταν επαναστάτησε η Κρήτη ο πολυχρονεμένος Σουλτάνος έστειλε το ιππικό του για να καταστείλει (να πνίξει στο αίμα ουσιαστικά) την εξέγερση.

Τα άλογα μπήκαν στο αμπάρι και η τροφή τους, ο σανός στο κατάστρωμα. Όμως το πλοίο βρέθηκε σε μεγάλη θαλασσοταραχή, ο σανός βράχηκε και καταστράφηκε.

Μετά από μερικές ώρες τα νηστικά άλογα άρχισαν να χλιμιντρίζουν και να πηγαίνουν πέρα δώθε στο αμπάρι προκαλώντας επικίνδυνες ταλαντεύσεις στο καράβι.

Ο καπετάνιος στράφηκε προς το διοικητή της ίλης.

«Μπέη, κάνε κάτι γιατί θα βουλιάξουμε.»

Εκείνος το σκέφτηκε και φώναξε το σαλπιγκτή.

«Βάρα συσσίτιο», του είπε.

Ο σαλπιγκτής έκανε ότι του είπαν. Τα άλογα, που ζούσαν στο στρατόπεδο και έτρωγαν μαζί με τους στρατιώτες, σαν άκουσαν τη γνώριμη μουσική πιστέψανε ότι θα φάνε και ηρέμησαν.

Μιχαήλ Μπακούνιν: Ο πατέρας της αναρχικής σκέψης

«Ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο, σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι υποδούλωση και βαρβαρότητα»

Της Μικαέλας Κόλλια

Γεννημένος τον Μάιο του 1814, ο Μιχαήλ Μπακούνιν, κατά πολλούς ο πατέρας της «κολεκτιβιστικής αναρχίας», αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές και ενδιαφέρουσες επαναστατικές προσωπικότητες του 19ου αιώνα, που σχεδόν σε κάθε πράξη του έμοιαζε να εκφράζει τις πιο δυναμικές πλευρές της αναρχίας.

Τα πρώτα χρόνια και οι επιρροές

Ο Μιχαήλ Μπακούνιν γεννήθηκε στο Πριαμούκινο κοντά στο Τβερ (σημερινό Καλίνιν), το 1814, στις 8 Μαΐου (αν και η ακριβής ημερομηνία γέννησής του αμφισβητείται από πολλούς). Προερχόμενος από αριστοκρατική ρωσική οικογένεια, προοριζόταν για στρατιωτική καριέρα στην Αγία Πετρούπολη. Εντούτοις, εκείνος πίστευε ότι οι στρατιώτες είναι δουλοπάροικοι, που δωροδοκούνται με αμοιβές και δώρα για να καταστείλουν τον υπόλοιπο λαό. Και ενώ, το 1828, κατατάχτηκε στη σχολή του πυροβολικού, στρέφει το ενδιαφέρον του προς τη φιλοσοφία. Το 1832 γίνεται αξιωματικός, αλλά μην αντέχοντας τον τρόπο ζωής στο στρατό, παραιτείται το 1835 και οδεύει για τη Μόσχα όπου ελπίζει να σπουδάσει φιλοσοφία.

Από πολύ μικρός επηρεάστηκε από την εγελιανή φιλοσοφία και κυριότερα από την ιστορική διαλεκτική από την οποία συνήγαγε και τη θεωρία της αναρχικής πάλης. Στα 22 του χρόνια, ήταν ο πρώτος που μετέφρασε στα ρωσικά έργο του Χέγκελ - συγκεκριμένα το «Gymnasial Lectures». Ήρθε σε επαφή με τον Μαρξ και τον Προυντόν, τις θέσεις τού οποίου για τον αναρχισμό ασπάσθηκε: ο Μπακούνιν εναντιώθηκε στην ύπαρξη κάθε μορφής κράτους, ακόμα και τού σοσιαλιστικού.

«H νέα γαλλική άνοιξη»

Άρης Χατζηστεφάνου

Σε μια μάχη που θα καθορίσει για πολλά χρόνια το μέλλον του εργατικού κινήματος στη Γαλλία αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη μετατρέπεται η αντιπαράθεση των Γάλλων εργαζομένων με τον πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ. Ο τελευταίος, σαν να ήθελε να αποδείξει τα συμφέροντα ποιας τάξης εκπροσωπεί, επέλεξε τη σύνοδο των G7 στην Ιαπωνία για να ανακοινώσει ότι δεν θα υποχωρήσει στην υλοποίηση της εργασιακής νομοθεσίας, την οποία επέβαλε παρακάμπτοντας τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

Η γαλλική κοινωνία, που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις αντιδρά σε ποσοστό 70% στα νέα μέτρα, και στηρίζει κατά 62% τις κινητοποιήσεις, κλιμακώνει την αντίδρασή της από τη Δευτέρα δημιουργώντας το σκηνικό γενικής απεργίας. Οι λιμενεργάτες προχωρούν σε κλείσιμο λιμανιών ενώ οι εργαζόμενοι στα τρένα και τις αερομεταφορές ξεκινούν επαναλαμβανόμενες κινητοποιήσεις ή απεργίες διαρκείας.

Η απεργία στον ανεφοδιασμό καυσίμων αλλά και η είσοδος στη μάχη των εργαζομένων στα πυρηνικά εργοστάσια έχει κάνει το ένα τρίτο των βενζινάδικων να στερεύσει ενώ φέρνει πιο κοντά και το ενδεχόμενο διακοπών στην ηλεκτροδότηση. Ενδεικτικό της επιτυχίας των κινητοποιήσεων στον τομέα της ενέργειας είναι ότι η κυβέρνηση αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει τα στρατηγικά αποθέματα, που διατηρεί για καιρό πολέμου ή για περιόδους μεγάλων φυσικών καταστροφών.

Την ίδια ώρα, βλέποντας τη μαχητικότητα των διαδηλωτών να αυξάνεται, η κυβέρνηση προχωρά σε όλο και πιο άγρια καταστολή εκμεταλλευόμενη και το καθεστώς διαρκούς εξαίρεσης – το οποίο τμήματα της οικονομικής ελίτ επιχειρούν να περάσουν εδώ και μήνες στους νόμους και το Σύνταγμα της χώρας. Οι τόνοι δακρυγόνων και ο ανηλεής ξυλοδαρμός διαδηλωτών είναι το τελευταίο εργαλείο που έχει στη διάθεσή της η σοσιαλιστική κυβέρνηση για να ελέγξει την κατάσταση στους δρόμους.