Πως ο Μητσοτάκης "παρέδωσε" το όνομα της Μακεδονίας στα Σκόπια!

Πώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχασε τη μάχη της ονομασίας των Σκοπίων και παρέδωσε το όνομα Μακεδονία

Το ακόλουθο κείμενο, προέρχεται από ομιλία του κ. Κρις Σπύρου, Πρώην Πρόεδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας, Νιου Χάμσαϊρ, ΗΠΑ, για το Μακεδονικό ζήτημα, στην εκδήλωση της «Ένωσης των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων».

Γνώρισα την Μακεδονία από τα λίγα χρόνια που πήγα σχολείο στην Ελλάδα. Έφυγα για την Αμερική 13 ετών πριν από 48 χρόνια. Έμαθα για την Μακεδονία από τον παππού μου τον Θανάση Σπύρου, ο οποίος άφησε την γυναίκα του έγκυο το 1910, με τον πατέρα μου στην κοιλιά της, και έφυγε για την Αμερική. Πήρε τρία παιδιά μαζί του και άφησε πίσω στο χωριό άλλα 4 παιδιά με τη γιαγιά μου την Ελένη. Έμαθα για την Μακεδονία από αυτόν τον παππού που δύο χρόνια μετά την άφιξή του στην Αμερική ξαναγύρισε στην Ελλάδα να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και των άλλων κατεχομένων εδαφών από τους Τούρκους. Έξι (6) ολόκληρα χρόνια πολέμησε και δεν ξαναείδε ποτέ τα τρία παιδιά του που άφησε στην Αμερική.

Ξέρω τους Μακεδόνες από τον πατέρα μου τον Κώστα που πολέμησε στην Μακεδονία, στο Ιταλικό μέτωπο και τραυματίας μας διηγιόταν χρόνια μετά για «τα μεγάλα νταούλια» που παίζανε οι Μακεδόνες όταν αυτός έπαιζε το μαντολίνο του στο μέτωπο. Με καμάρι μας έδειχνε φωτογραφίες και μας έλεγε για την φιλοξενία που τους προσέφεραν οι Έλληνες της Μακεδονίας. Το Μακεδονικό το έμαθα από το Νίκο Μάρτη, τον Βαγγέλη Κωφό, και τον Στέλιο Παπαθεμελή, τρεις έξοχους Έλληνες Μακεδόνες που έχουν κάνει αγώνες για την Μακεδονία. Από τα ντοκουμέντα που θα δείξω απόψε θα δείτε πως για πρώτη φορά μετά το 1993 απεφάσισα να μιλήσω δημόσια για όσα ξέρω για το Μακεδονικό και δέχτηκα την πρόσκληση των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων να συμμετέχω στην αποψινή συζήτηση.

Και τον Λένιν να φέρετε, το συλλαλητήριο θα είναι εθνικιστικό

Μάριος Διονέλλης

Το σοβαρότερο επιχείρημα για την ορθότητα του επικείμενου συλλαλητηρίου είναι ότι θα συμμετάσχει και ο Μίκης Θεοδωράκης. Περίπου μας λένε: Αφού θα είναι και ο Μίκης, το σύμβολο της Αριστεράς, τότε το συλλαλητήριο είναι όλου του λαού και όχι μόνο των ακροδεξιών – εθνικιστών.

Κι όμως σύντροφοι, ακόμα και τον Λένιν να καταφέρετε να αναστήσετε και να τον κοτσάρετε στην εξέδρα, το συλλαλητήριο θα είναι εθνικιστικό και ακροδεξιό. Επειδή τέτοιου χαρακτήρα είναι τα συνθήματα και οι επιδιώξεις του. Δε μιλώ για τα ακραία «Γυφτοσκοπιανοί» κτλ που ακούστηκαν στο προηγούμενο. Ούτε για τα πανό με τη φράση «Σύνορα με τη Σερβία» που ήδη κυκλοφορούν. Υπερβολές είναι, το δέχομαι.

Την προσφορά του Μίκη στην πατρίδα δεν την αμφισβητεί κανείς αλλά τη σούμα με τα στερνά του και τα πρώτα θα την κάνει η ιστορία.

Όμως ακόμα και το «Η Μακεδονία είναι ελληνική» αν το αφήσεις να φουντώσει και να θεριέψει θα τον ανακαλύψει μέσα του τον αλυτρωτισμό, τόσο όσο η «Μεγάλη και ενιαία Μακεδονία» που κοτσάρουν οι αντίστοιχοι ακροδεξιοί από την άλλη πλευρά των συνόρων. Θα βλέπουμε μόνο την καμπούρα του άλλου, η θα συνεννοηθούμε και θα τα βάλουμε κάτω αντί να μετράμε ποιος τον έχει μεγαλύτερο τον αλυτρωτισμό του;

Εν τόπω χλοερώ

Χρήστος Χωμενίδης

«Μην τολμήσει κανείς να γράψει "καλό παράδεισο" γιατί θα τον τσακίσω!» προειδοποίησε θερμοκέφαλος θαμών του απέραντου διαδικτυακού καφενείου, το οποίο αποκαλείται facebook. «O Τζιμάκος ήξερε πως δεν είμαστε παρά οργανική ύλη και με τον θάνατό μας επιστρέφουμε στην απόλυτη ανυπαρξία. Σιχαινόταν επιπλέον τις ψαλμωδίες και το παπαδαριό!».

Και ιδού που το ίνδαλμά του τον διέψευσε παταγωδώς. Ο Τζίμης Πανούσης κηδεύτηκε χριστιανικότατα, με λαό αλλά και με κλήρο, με «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν», με «Χριστός σε αναπαύσοι εν χώρα ζώντων και πύλας Παραδείσου ανοίξοι σοι»...

Δεν θα πέσω στην ίδια ανόητη παγίδα, να βγάλω εκ του μακρόθεν συμπεράσματα για την κρυμμένη ευσέβεια του Τζίμη Πανούση. Να εκφραστώ με το θράσος του κοινού, που επειδή έχει δει έναν καλλιτέχνη δύο φορές πάνω στην πίστα, αυταπατάται ότι τον γνωρίζει προσωπικά. Που επειδή έχει μερακλώσει ή βαλαντώσει με τα τραγούδια του εννοεί να έχει άποψη και προσδοκία από την όλη συμπεριφορά του.

Θα μιλήσω γενικά.

Υπερβολικός θόρυβος έχει σηκωθεί εσχάτως σχετικά με την τελική κατάληξή μας, του ξέψυχου - εννοώ - σαρκίου μας. Η Εκκλησία, από τη μια, φρίττει στο ενδεχόμενο της αποτέφρωσης, «άμα καούμε», ρωτά, «πώς θα αναστηθούμε τη Δευτέρα Παρουσία εν σώματι;». Τα «απολωλότα πρόβατα», από την άλλη, αφήνουν λεπτομερείς οδηγίες. «Να σκορπίσετε τη στάχτη μου στο πέλαγος». «Στο βουνό». «Να τη βάλετε σε ένα ωραίο βάζο και να τη στολίσετε στο σαλόνι...».

Τελικά η Libertatia δεν κάηκε ποτέ (ή φταίει ο Ρουβίκωνας)

Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια του συλλαλητηρίου στη θεσσαλονίκη για το «Μακεδονικό», φασιστικές ομάδες, με την ανοχή και υποστήριξη της αστυνομίας και με βίντεο όπου καταγράφεται η δράση τους, προχώρησαν στον εμπρησμό ενός κτιρίου και στην επίθεση σε ένα ακόμα, στο κέντρο της πόλης. Μάλλον ψέματα θα είναι. Για ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος, των ΜΜΕ και της κοινωνίας, οι ακροδεξιές επιθέσεις στη «Libertatia» και στο «Σχολείο»... δεν συνέβησαν ποτέ. Η μάλλον η πολυδιάστατη τύφλωση του «Μακεδονικού» λαμβάνει επικίνδυνες διαστάσεις

του Θάνου Καμήλαλη

Δύο σχεδόν εβδομάδες μετά το συλλαλητήριο για το «Μακεδονικό» στη Θεσσαλονίκη και ενόψει του αντίστοιχου στην Πλατεία Συντάγματος, Δεν υπάρχει καμία σύλληψη ή προσαγωγή για τον εμπρησμό στο νεοκλασσικό της Θεσσαλονίκης, που βρισκόταν η κατάληψη Libertatia, αλλά και την επίθεση στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Σχολείο. Τα αστυνομικά ρεπορτάζ δεν έχουν γεμίσει με πληροφορίες ότι «οι έρευνες συνεχίζονται» η «οι δράστες βρίσκονται υπό αστυνομικό κλοιό». Ο υπουργός Δημοσίας Τάξης, Νίκος Τόσκας, δεν έχει κάνει δηλώσεις ζητώντας τη σύλληψη των δραστών, ή την εκκαθάριση των ακροδεξιών στοιχείων εντός της αστυνομίας. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν έχουν καταθέσει ερωτήσεις στη Βουλή, αντίθετα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που πιστεύει ότι «η βία προέρχεται αποκλειστικά από την άκρα αριστερά», την επόμενη μέρα θεώρησε χρήσιμο να τοποθετηθεί για τα Εξάρχεια και τον Ρουβίκωνα. Ο φιλελεύθερος χώρος, που πρωτοστατεί συνήθως στην «καταδίκη της βίας από όπου κι αν προέρχεται, δεν έχει γεμίσει από αναλύσεις για επιθέσεις που θα μπορούσαν πολύ εύκολα να έχουν νεκρούς και τραυματίες.

Ποιος θυμάται τη Monica Ertl;

Του Μιχάλη Μιχελή

Το πρωινό εκείνο, της 13ης Μαΐου 1973, οι εφημερίδες της Λα Παζ στην Βολιβία, είχανε στο εξώφυλλό τους, τη φωτογραφία μιας όμορφης κοπέλας.

Η λεζάντα έγραφε: Επιτέλους σκοτώθηκε η Μonica Ertl. Πυροβολήθηκε σε ενέδρα, που της έστησαν οι μυστικές δυνάμεις της χώρας.

Στα γραφεία της στρατιωτικής ασφάλειας της Βολιβία, ο επικεφαλής των ερευνών, έβαλε την υπογραφή του πάνω σε μια σφραγίδα κι έκλεισε για πάντα τον φάκελο της καταζητούμενης. Το πλέον μισητό πρόσωπο της βολιβιανής κυβέρνησης, τελείωσε εκείνη την μέρα…

Μα ποια ήταν η Monica Ertl;

Η πανέμορφη Γερμανίδα, είναι μια τρυφερή ανάμνηση, μόνο για λίγους. Γιατί δυστυχώς η φανταχτερή ιστορία, τα επαναστατικά κόμματα, οι βολεμένοι ριζοσπάστες, δεν θέλουν να την μνημονεύουν.

Η ζωή της ήταν μια γερή γροθιά, στα ήθη και στα λόγια, όλων εκείνων, που σήμερα έχουν συμβιβαστεί με τον πολιτικό- οικονομικό συντηρητισμό. Που σήμερα, απόμειναν για να διασύρουν με τις τυχάρπαστες πράξεις τους, το επαναστατικό πνεύμα, που άνθισε σε μια άλλη, πιο ρομαντική εποχή.

Η Monica Ertl, ήταν κόρη της αγαπημένης φωτογράφου του Χίτλερ Leni Riefenstahl και του κινηματογραφιστή συνεργάτη της, Hans Ertl.

Μονάδα 731: Το πιο αποτρόπαιο έγκλημα του ανθρώπινου είδους

Του Νικόλα Ακτύπη

Υπάρχουν πολλά σημεία του πλανήτη στα οποία κατά καιρούς το ανθρώπινο είδος λησμόνησε την ανθρωπιά του. Πουθενά όμως δεν συνέβη αυτό με τον πέρα από κάθε αρρωστημένη φαντασία φρικιαστικό τρόπο που έγινε στη Μονάδα 731.

Οι εικόνες φρίκης δεν είναι κάτι άγνωστο στους στρατιώτες σε περίοδο πολέμου. Ειδικά όταν μιλάμε για τον πιο φονικό που είχε ζήσει ως τότε η ανθρωπότητα, τον Β’ Παγκόσμιο. Ακόμη κι αυτοί, όμως, ανατρίχιασαν όταν έμπαιναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το βλέμμα τους διασταυρώθηκε με εκείνο των αποστεωμένων μαρτύρων της ναζιστικής κτηνωδίας. Αντίθετα, από το ιαπωνικό Άουσβιτς, τη φοβερή και τρομερή Μονάδα 731, δεν έμειναν πολλά που να θυμίζουν ότι εκεί συντελέστηκαν τα πιο αποτρόπαια πειράματα στην ιστορία του ανθρωπίνου είδους. Ένα έγκλημα διαρκείας για το οποίο δεν αποδόθηκαν ποτέ ευθύνες και -ακόμη χειρότερα- οι βασικοί υπεύθυνοι όχι μόνο δεν λογοδότησαν, αλλά έζησαν για να τιμηθούν για την προσφορά τους στην επιστήμη…

Κανένα δίλημμα για τους Ιάπωνες

Ένα από τα μεγαλύτερα ταμπού στην ιατρική κοινότητα είναι τα πειράματα σε ανθρώπους. Το αιώνιο δίλημμα του αν δικαιούσαι να αφαιρέσεις μια ζωή για να σώσεις σε μεταγενέστερο χρόνο πολλαπλάσιες. Για την πολεμοχαρή ιαπωνική αυτοκρατορία των δεκαετιών του ’30 και του ’40 τέτοιοι ενδοιασμοί δεν υπήρξαν. Στη Μονάδα 731 (ή Θάλαμο 731) ήταν απλά αμέτρητες οι ζωές που χάθηκαν, με στόχο να ανακαλύψουν τρόπους για να χαθούν κι άλλες.

ΟΗΕ: Ο πόλεμος «θρέφει» την πείνα

Οι συγκρούσεις επιδεινώνουν τους λιμούς παγκοσμίως, τόνισε χθες Τρίτη ο ΟΗΕ, ζητώντας να καταβληθούν περισσότερες ειρηνευτικές προσπάθειες προκειμένου να τερματιστεί η πείνα για σχεδόν 500 εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν σε εμπόλεμες περιοχές.

Στις οκτώ χώρες του κόσμου που καταγράφονται τα περισσότερα περιστατικά πείνας, τουλάχιστον ένας στους τέσσερις ανθρώπους δεν έχει επαρκή τροφή, τόνισαν δύο υπηρεσίες του ΟΗΕ σε έκθεσή τους προς το Συμβούλιο Ασφαλείας.

Οι μεγαλύτερες ανάγκες καταγράφονται στην Υεμένη, όπου το 60% του πληθυσμού, 17 εκατομμύρια, είναι αντιμέτωπο με την πείνα, ενώ ακολουθεί το Νότιο Σουδάν, με το 45% του πληθυσμού να μην διαθέτει επαρκή τροφή.

«Αν δεν σταματήσουν οι πόλεμοι, αυτό που χτίζουμε κάθε ημέρα θα καταστρέφεται τη νύκτα», τόνισε ο Άντρε Βόρνιτς εκπρόσωπος του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος από τη Ρώμη. Χωρίς ειρήνευση «δεν έχουμε καμία πιθανότητα να σταματήσουμε την πείνα, ό,τι κι αν κάνουμε», πρόσθεσε.

Όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, η εξάλειψη του λιμού και του υποσιτισμού ως το 2030 είναι ένας από τους 17 φιλόδοξους παγκόσμιους στόχους που έθεσαν οι κυβερνήσεις το 2015. Όμως το ποσοστό της πείνας αυξήθηκε το 2016 για πρώτη φορά εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία, πλήττοντας 815 εκατομμύρια ανθρώπους, σε σχέση με τα 777 εκατομμύρια που ήταν το 2015.

Το κοινωνικό πείραμα που έδειξε στους μαθητές πώς οι Γερμανοί έγιναν ξαφνικά ναζί

Όταν το 1967, ένας καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια, προσπάθησε να διδάξει στους μαθητές του τα γεγονότα που οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα, διαπίστωσε ότι πολλοί από αυτούς δεν μπορούσαν να δώσουν μία πειστική απάντηση στο ερώτημα πώς οι Γερμανοί πολίτες έγιναν τόσο εύκολα συνένοχοι με το καθεστώς Χίτλερ.

Ο Ron Jones ήταν τότε ένας 25χρονος, χαρισματικός και αγαπητός καθηγητής, που σκέφτηκε ότι ο καλύτερος τρόπος για να διδάξει στους μαθητές του το πόσο εύκολα οι άνθρωποι μπορούν να επηρεαστούν από απολυταρχικούς ηγέτες ή να παρασυρθούν από μία ιδεολογία, ήταν να τους το δείξει να συμβαίνει.

Έτσι αποφάσισε να κάνει ένα κοινωνικό πείραμα, με «πειραματόζωα» τους μαθητές του. Όπως έχει διηγηθεί ένας μαθητής του, μια μέρα ξεκίνησε να συμπεριφέρεται πιο αυστηρά και ανακοίνωσε μία νέα σειρά κανόνων που θα έπρεπε να τηρούνται στην τάξη. Ήταν ενοχλητικό, αλλά όπως κάθε τι που σπάει την μονοτονία του σχολείου, αρχικά ήταν και διασκεδαστικό συνάμα.

Ο Jones πίστευε ότι το πείραμα δεν θα άντεχε για πάνω από μία μέρα. Όταν όμως το επόμενο πρωί μπήκε στην τάξη, οι μαθητές του κάθονταν με τάξη στα θρανία τους και είπαν εν χορώ «καλημέρα κύριε Jones», όπως τους είχε πει να κάνουν. «Θεέ μου!», είπε όταν είδε το θέαμα. Έτσι το πείραμα συνεχίστηκε και ονομάστηκε «Το τρίτο κύμα» - με σαφή αναφορά στο Γ’ Ράιχ…

Το βρώμικο μυστικό στις όχθες του Έβρου

TVXS Αποκλειστικό: Το βρώμικο μυστικό στις όχθες του Έβρου [Ντοκουμέντα]

Ένα μεγάλο μυστικό του ελληνικού κράτους, κρύβουν οι όχθες του ποταμού Έβρου. Ντόπιοι, μετανάστες, αλλά και δικηγόροι που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, καταγγέλλουν ότι τα τελευταία χρόνια λειτουργεί ένας παρακρατικός μηχανισμός, που απαγάγει, ξυλοκοπεί και επαναπροωθεί ανθρώπους, που έχουν περάσει τα ελληνικά σύνορα, στη γειτονική Τουρκία.

Λευτέρης Αρβανίτης

Πρόκειται για παράνομη δραστηριότητα αστυνομικών και πιθανά στρατιωτικών που δρουν υπό την ανοχή –αν όχι υπό τις εντολές- του κράτους, δίχως να ανησυχούν για τις καταγγελίες που έχουν κατά καιρούς δει το φως της δημοσιότητας, αλλά και για τις μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής και δικηγόρων που διηγούνται πάνω-κάτω την ίδια ιστορία. Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έχει καταδικάσει στο παρελθόν τέτοιες πρακτικές και οι αρχές έχουν διαψεύσει διάφορες καταγγελίες οργανώσεων. Όμως μετά τα αποκαλυπτικά στοιχεία που φέρνει στο φως το Tvxs.gr θα πρέπει να υπάρξει πλέον μια επίσημη τοποθέτηση - απάντηση, χωρίς υπεκφυγές και ατέρμονες εσωτερικές έρευνες. 

Ομάδες μεταναστών περνούν το ποτάμι συνήθως τις βραδινές ώρες και έρχονται σε επαφή αυτοβούλως με τις ελληνικές αρχές προκειμένου να καταγραφούν και να καταθέσουν αιτήσεις για άσυλο. Σε πολλές περιπτώσεις αστυνομικοί και κουκουλοφόροι άνδρες με στολές παραλλαγής, ξυλοκοπούν τους μετανάστες, κλέβουν τα προσωπικά τους αντικείμενα και τους πετούν πίσω στα φουσκωμένα νερά του ποταμού, προκειμένου να βγουν στην απέναντι τουρκική όχθη.

Το επικίνδυνο άλμα Μητσοτάκη στην «βαθιά δεξιά»

H θέση της «μη λύσης» του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Μακεδονικό υπαγορεύθηκε από τρεις προφανείς λόγους: Την – από αρχής της θητείας του – ομηρίας του στον σκληρό άξονα Σαμαρά, την απροθυμία του Κώστα Καραμανλή να βγει μπροστά και να υπερασπιστεί την, δική του, γραμμή του Βουκουρεστίου, και τον φόβο δημιουργίας νέου κόμματος στα δεξιά της ΝΔ.

Και οι τρεις αυτοί παράγοντες έχουν κοινή αναφορά στο δομικό πρόβλημα του προέδρου της ΝΔ – την ελλειμματική ηγεσία του και την αδυναμία του να ελέγξει την παράταξή του. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξελέγη χάρις στην συμμαχία του και την στήριξη του Αντώνη Σαμαρά, η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής του ομάδας ελέγχεται από τον υπερσυντηρητικό πρώην πρωθυπουργό, και εν είδει «γραμματίου» αυτής της συμμαχίας έχρισε «νούμερο 2» της παράταξης τον, προερχόμενο από το υπερδεξιό και εθνικοπατριωτικό ΛΑ.ΟΣ, Αδωνι Γεωργιάδη.

Την ίδια ώρα, οι σχέσεις του με το καραμανλικό μπλοκ κινούνται εξ αρχής στα όρια ανάμεσα στην ανυπαρξία και την απόλυτη καχυποψία, η φιλελεύθερη ατζέντα την οποία έκανε σημαία της εκλογής του παραμένει κενό γράμμα, και οι προσωπικές του επιτελικές επιλογές απέφεραν τη μία στρατηγική αστοχία μετά την άλλη – από το διετές πλέον αίτημα για εκλογές «εδώ και τώρα» έως το διαρκές ποντάρισμα στην κατάρρευση των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές.

Ο Χοσέ Μαρτί γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1853 και απεβίωσε στις 19 Μαΐου του 1895. Υπερασπίστηκε την πατρίδα του Κούβα, τη «δική του Αμερική» και αφοσιώθηκε σε αυτήν τη μεγάλη υπόθεση. Αυτός ο αστός και Ισπανός στην καταγωγή δεν ζητούσε μόνο την αναδιανομή του πλούτου και των περιουσιών. Ήξερε πως η κοινωνία που οραματίζεται απαιτεί και έναν νέου τύπου άνθρωπο.

Ο Χοσέ Μαρτί, ποιητής και κορυφαίος μαχητής της Κουβανικής ανεξαρτησίας,είναι από τις πλέον εμβληματικές φυσιογνωμίες της ιστορίας της Κούβας. Αποτέλεσε σημείο αναφοράς και έμπνευσης για τους ηγέτες της Επανάστασης στο νησί και ιδιαίτερα για τον Τσε Γκεβάρα και τον Φιντέλ Κάστρο.

Γεννημένος το 1853 στην Αβάνα από ισπανούς γονείς, άρχιζε να δημοσιεύει ποιήματα του σε τοπικές εφημερίδες σε ηλικία μόλις 16 ετών. Το 1869, η υποστήριξη που παρείχε μέσω των γραπτών του στους ξεσηκωμένους κουβανούς ενάντια στο αποικιοκρατικό καθεστώς, τον έβαλε σε σοβαρά προβλήματα. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε έξι χρόνια καταναγκαστική εργασία για προδοσία και υποκίνηση ανταρσίας. Με παρέμβαση των γονιών του η ποινή του μειώθηκε, ο ίδιος όμως εξορίστηκε στην Ισπανία. Ευρισκόμενος στην Ευρώπη ο Μαρτί σπούδασε Νομικά συνεχίζοντας ταυτόχρονα να γράφει για την κατάσταση που επικρατούσε στην Κούβα. Κατά την ίδια περίοδο χρειάστηκε να χειρουργηθεί δύο φορές προκειμένου να διορθωθεί η βλάβη που είχαν υποστεί τα πόδια του από τις χειροπέδες των φυλακών.