Τρία γεωπολιτικά σενάρια παγκόσμιας ανασυγκρότησης μετά την πανδημία

Philip S. Golub

«Μια επίμονη κρίση αποτελεί δοκιμασία: οι ισχυροί την ξεπερνούν, οι αδύναμοι υποκύπτουν. Το κέντρο δεν καταρρέει ύστερα από κάθε πλήγμα. Το αντίθετο... Εδώ και μερικά χρόνια ζούμε μια παγκόσμια κρίση που διαγράφεται σοβαρή και παρατεταμένη. Εάν η Νέα Υόρκη υπέκυπτε κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας - κάτι που δεν πιστεύω καθόλου -, ο κόσμος θα έπρεπε να βρει ή να εφεύρει ένα νέο κέντρο. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες αντέξουν (...), μπορούν να βγουν ισχυρότερες από τη δοκιμασία, καθώς οι άλλες οικονομίες κινδυνεύουν να υποφέρουν πολύ περισσότερο λόγω των αντιξοοτήτων της συγκυρίας που διανύουμε».

Να τι έγραφε ο ιστορικός Φερνάν Μπροντέλ το 1977 [1] σε μια μελέτη του για τις αργές κινήσεις αποκέντρωσης και συγκέντρωσης στο εσωτερικό της ευρωπαϊκής οικονομίας και του κόσμου από τον 14ο αιώνα και, στη συνέχεια, της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα. Τόσο οι φυγόκεντρες όσο και οι κεντρομόλες τάσεις προκλήθηκαν από «παρατεταμένες κρίσεις της γενικής οικονομίας».

Τα πορίσματά του δεν έχουν διαψευστεί έκτοτε. Ούτε κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007 - 2008 το κέντρο κατέρρευσε, ακόμη κι αν η διεθνής πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ, που είχε ήδη πληγεί από τους πολέμους της δεκαετίας του 2000, υποχώρησε ακόμη περισσότερο.

Θα πρέπει άραγε να θεωρήσει κάποιος ότι αυτή τη φορά οι ΗΠΑ θα εξαντληθούν από την πανδημία της Covid-19 και ότι η Κίνα, με το ισχυρό αναπτυξιακό κράτος - ατμομηχανή, θα καταφέρει να επωφεληθεί από μια τόσο πρωτόγνωρη κρίση; Ορισμένοι παρατηρητές το υποστηρίζουν μπροστά στην τεράστια βλάβη που έχει προκληθεί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού από μια ανεπαρκή κυβέρνηση, αλλά και από ένα οικονομικό και κοινωνικό σύστημα που πάσχει.

Η κρίση θα μπορούσε να επιταχύνει τη μεταβολή των ισορροπιών μεταξύ Ανατολής και Δύσης, φαινόμενο που είναι δομικό, αλλά τα πλεονεκτήματα και τα αδύναμα σημεία των ΗΠΑ και της Κίνας δεν προοιωνίζονται την ανατροπή. Πιο πιθανή θα ήταν η αναδιάρθρωση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος προς την κατεύθυνση του εντονότερου κατακερματισμού και της όξυνσης των αντιπαλοτήτων.

Ενώσεις Συντακτών κατά Πέτσα: Εξηγήστε πώς μοιράστηκαν τα λεφτά στα μίντια

Αναλυτικές εξηγήσεις για το πώς μοιράστηκαν τα λεφτά στα μίντια κατά τις καμπάνιες «Μένουμε Σπίτι» και «Μένουμε Ασφαλείς» για τον κοροναϊό ζητούν με κοινή επιστολή τους από τον υφυπουργό παρά τον πρωθυπουργό Στέλιο Πέτσα οι Ενώσεις Συντακτών (ΕΣΗΕΑ, ΕΣΜΘ, ΕΣΗΕΠΗΝ, ΕΗΕΘΣΤΕ-Ε και ΕΣΠΗΤ) που εστάλη την Παρασκευή, 3 Ιουλίου, μετά τα όσα προέκυψαν το τελευταίο χρονικό διάστημα και αποτέλεσαν θέμα σχολιασμού της ελληνικής κοινωνίας. 

Ειδικότερα στη επιστολή που υπογράφουν οι πρόεδροι των Διοικητικών Συμβουλίων των Ενώσεων Συντακτών ζητούν:

Να ενημερωθούν για τα κριτήρια τα οποία ίσχυσαν για τα ΜΜΕ, σε ότι αφορά την συμμετοχή ή τον αποκλεισμό από τις καμπάνιες. 

Να ενημερωθούν ποιος φορέας (δημόσιος ή ιδιωτικός) αποφάσισε για την επιλογή ή τον αποκλεισμό τους

Να ενημερωθούν για τα κριτήρια κατανομής των ποσών που αποφασίστηκε να δοθούν.

Να δοθούν στην δημοσιότητα οι εντολές καταχωρήσεων προς τα ΜΜΕ.

Να γνωστοποιηθεί με την κατάθεση στοιχείων εάν τηρήθηκε ο ισχύων νόμος, περί κατανομής του 30% της κρατικής διαφήμισης στα ΜΜΕ της Περιφέρειας.

Να γνωστοποιηθεί εάν στα κριτήρια επιλογής των ΜΜΕ έλαβαν υπ’ όψιν τους το ουσιαστικό περιεχόμενο του νόμου περί ενίσχυσης των εντύπων μέσων, ο οποίος μεταξύ άλλων προβλέπει για την ενίσχυση κάθε μέσου, την διασύνδεση με τις μόνιμες θέσεις εργασίας.

Να απαντηθεί εάν, σε ότι αφορά τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, τηρήθηκε η προϋπόθεση εγγραφής τους στο Μητρώο Ηλεκτρονικών Μέσων, ώστε αυτά να δικαιούνται οιασδήποτε κρατικής ενίσχυσης.

Να ενημερωθούν άμεσα εάν τα μέτρα ενίσχυσης του εντύπου τύπου θα εφαρμοστούν και πότε.

Πλάτων: τι μας διδάσκει ο "Κρατύλος";

Πλάτων 427-347 π.Χ.

Ομιλία και Γλώσσα

Στον Κρατύλο ο Πλάτων ξετυλίγει ένα φιλοσοφικό παιχνίδι, μοναδικής εμβέλειας, σχετικά με τη γλώσσα. Γενικώς λέγεται πως σε τούτο το έργο ο φιλόσοφος ασχολείται με τις ετυμολογίες των λέξεων και αναζητεί αναλογικά τη σωστή μέθοδο. Ως προς τη λέξη ετυμολογία πρέπει να πούμε ότι δεν απαντά στον Πλάτωνα, απλώς χρησιμοποιείται από τους σχολιαστές του για την ανά-λυση της σημασίας των λέξεων ή ονομάτων. Ως προς τη σωστή μέθοδο, ο φιλόσοφος την αναζητεί και τη βρίσκει στη διαλεκτική, την τέχνη του διαλεκτικού[1]. Ο τελευταίος χαρακτηρίζεται για εκείνη τη γνωσιακή ικανότητα, που του επιτρέπει να ερωτά και να απαντά σωστά, οπότε όλο το γλωσσικό παιχνίδι δεν είναι παρά ένα γιγάντιο δια-Λεκτικό παιχνίδι, στο πλαίσιο του οποίου ο διαλεκτικός διευθύνει τη συζήτηση για την ονοματοθεσία, ανάμεσα στις πολλές άλλες λέξεις, και της λέξης αλήθεια. Γράφει σχετικά ο Πλάτων:

«ΕΡΜ. Ρωτάω λοιπόν για τα σπουδαιότερα και τα ωραιότερα, δηλ. για την αλήθεια και το ψεύδος και το ον και για το ίδιο τούτο, για το οποίο μιλάμε τώρα, δηλαδή για το όνομα, γιατί το ονόμασαν έτσι.

Σω. Υπάρχει λοιπόν κάτι που το ονομάζεις μαίομαι;

ΕΡΜ. Βεβαίως, αυτό που σημαίνει ζητώ, (ερευνώ).

Σω. Ως εκ τούτου φαίνεται ότι αυτό το όνομα αποτελείται από μια ολόκληρη πρόταση που λέει ότι το όνομα είναι ένα ον, στο οποίο οδηγεί η έρευνα. […]. Αλλά και το όνομα αλήθεια φαίνεται να έχει συγκροτηθεί κατά τον ίδιο τρόπο με τα άλλα σύνθετα ονόματα· διότι με τη λέξη αλήθεια φαίνεται πως έχει ονομαστεί η θεία κίνηση του όντος, που είναι θεία ἄλη, δηλ. θεϊκή ορμή. Όσο για το ψεύδος είναι το αντίθετο της κινήσεως· εδώ βλέπουμε να επιστρέφουν οι λοιδορίες σ’ εκείνο που εμποδίζεται να κινηθεί και αναγκάζεται να μένει ακίνητο, ενώ παρομοιάζεται με τους καθεύδοντες»[2].

Γιατί φλέγεται η Αμερική;

Παναγιώτα Μπλέτα

-Ποιο είναι, αλήθεια, το πραγματικό πρόσωπο της Αμερικής;

-Ποια είναι η ταυτότητα της χώρας, που ευαγγελίζεται την ελευθερία, την ισότητα, τις ίσες ευκαιρίες, τη Δημοκρατία;

-Ποιος κυβερνά πραγματικά αυτή τη χώρα;

-Τι κρύβεται πίσω από το σλόγκαν «Νόμος και Τάξη», με το οποίο έχτισαν καριέρα αρκετοί πρόεδροι της Αμερικής, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι;

-Ποιοι είναι οι νομοθέτες αυτής της χώρας;

-Ποιος και πόσο καλά διαχειρίζεται την απόδοση δικαιοσύνης;

-Τι σχέση έχει η φτώχεια με τις φυλετικές διακρίσεις;

-Ποιος κρύβεται πίσω από τον πλούτο;

-Τι σχέση έχει ο πλούτος με τον περιορισμό του κράτους;

Ερωτήματα που μένουν συγκλονιστικά αναπάντητα, εξαιτίας της διγλωσσίας του πολιτικού συστήματος. Αυτή η διγλωσσία είναι υπεύθυνη, για το κοινωνικό χάος που επικρατεί, μετά την δολοφονία του Τζορτζ Φλόυντ.

Διαδηλώσεις, φωτιές, καταστροφές,λεηλασίες… γιατί το ποτήρι ξεχείλισε. Η δολοφονία του Φλόυντ ήταν απλά η τελευταία σταγόνα.

Όλες αυτές οι δολοφονίες, προέρχονται από την ιδεολογική αλλά και οικονομική προσέγγιση της ποινικοποίησης μαύρων, λατίνων και κομμουνιστών.

Αυτή η διεστραμμένη λογική είναι που ευλογεί την «νόμιμη βία», τον «νόμιμο φόνο» και αυτό γιατί κάπου έπρεπε να χρεωθεί η αύξηση της εγκληματικότητας, λόγω της δημογραφικής αλλαγής, αλλά και να εμπορευματοποιηθεί, χτίζοντας ολόκληρη βιομηχανία, τη βιομηχανία των ιδιωτικών φυλακών. Ιδιωτικά είναι ακόμη και τα κέντρα κράτησης μεταναστών. Στο μέλλον, θα τοποθετούνται GPS στους φυλακισμένους, που θα ελέγχονται από ιδιωτικές εταιρίες και έτσι θα φυλακίζονται ολόκληρες κοινότητες.

Δηλαδή, οι Αμερικανοί φορολογούμενοι πληρώνουν, εν αγνοία τους, ιδιώτες για να φυλακίζονται οι ίδιοι και οι συμπολίτες τους, καθώς το κράτος έχει παραχωρήσει κάθε μορφή κυβέρνησης στους ιδιώτες. Και φυσικά, οι κρατούμενοι θα πρέπει να είναι αρκετοί, προκειμένου να υπάρχει οικονομικό όφελος.

«Τρέχει» πλέον το νέο κόμμα της κεντροδεξιάς από «καραμανλικούς»

Θοδωρής Καραγιαννίδης

Ανοιχτή και σχεδόν επίσημη είναι η πλέον η διαμόρφωση μιας νέας τάσης εκτός της ΝΔ, που κατοχυρώνει τη θέση της στην κεντροδεξιά παράταξη, αποτελούμενη κυρίως από "καραμανλικά" στελέχη. 

Τον υπό διαμόρφωση πολιτικό φορέα , συναποτελούν πρόσωπα που βρέθηκαν σε θέσεις-κλειδιά δίπλα στον Κώστα Καραμανλή και όχι μόνο, αλλά διατηρούν "αποστάσεις ασφαλείας" από τη σημερινή Νέα Δημοκρατία, όπως ο πρώην Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού Νίκος Καραχάλιος, ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος Βαγγέλης Αντώναρος, οι πρώην Υπουργοί Σάββας Τσιτουρίδης, Χρήστος Ζώης, Αργύρης Ντινόπουλος και αρκετοί άλλοι, όπως έχει αποκαλύψει σε ανύποπτο χρόνο το tvxs.gr 

Χαρακτηριστικό στοιχείο διαφοροποίησης απο΄τη σημερινή ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ο προσανατολισμός σε ένα "κοινωνικό κέντρο", όπου συναντώνται οι παραδοσιακές ιδεολογικές καταβολές του καραμανλικού χώρου με πολίτες του ευρύτερου κέντρου που αναζητούν πολιτική έκφραση. "Κοινωνικό Κέντρο" "Δημοκράτες", "Δημοκρατικό Κέντρο", "Ακριβώς Κέντρο" είναι κάποια από τα ονόματα που πέφτουν στο τραπέζι για το νέο σχήμα και προδίδουν το χώρο που φιλοδοξεί να καταλάβει στο πολιτικό σύστημα και να κεφαλαιοποιήσει και τη δυσαρέσκεια που εκδηλώνεται στη ΝΔ για τις επιλογές και τις αστοχίες του Μαξίμου. 

Κίνηση σε δύο επίπεδα

Η ριζοσπαστική ζωγράφος που «αποκεφάλισε» τον βιαστή της σε πίνακα

ΗΑρτεμίζια Τζεντιλέσκι κατάφερε να αναγνωριστεί ως μία από τις σπουδαιότερες γυναίκες ζωγράφους της μπαρόκ και να κυριαρχήσει σε έναν καθαρά ανδροκρατούμενο χώρο για τα δεδομένα της εποχής. Χρησιμοποίησε τα πινέλα της για να μιλήσει για την γυναικεία σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση, θύμα της οποίας είχε υπάρξει και η ίδια. Ο δημοφιλέστερος πίνακας της ζωγράφου με τίτλο «Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη» αποτέλεσε μια προσωπική μαρτυρία για ένα συνταρακτικό γεγονός της ζωής της. Η ίδια αναγκάστηκε να παντρευτεί τον βιαστή της, ο οποίος, αν και δικάστηκε, αφέθηκε ελεύθερος με τις ευλογίες του Πάπα. Πρόσφατες έρευνες απέδειξαν πως ο διάσημος πίνακας «Δαβίδ και Γολιάθ» είναι έργο της Τζεντιλέσκι, ενώ μέχρι πρότινος αποδιδόταν σε έναν άνδρα ζωγράφο, μαθητή του ζωγράφου πατέρα της.

Ο βιασμός από τον δάσκαλό της και η τραγική δίκη 

Η Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι γεννήθηκε στη Ρώμη το 1593 και ξεκίνησε να ασχολείται με τη ζωγραφική στο εργαστήριο του ζωγράφου πατέρα της, Οράτσιο Τζεντιλέσκι. Σύντομα, ο πατέρας της κατάλαβε πως πρόκειται για μια κοπέλα με ιδιαίτερο ταλέντο και αποφάσισε να προσλάβει για δάσκαλό της τον ανερχόμενο, τότε, ζωγράφο Αγκοστίνο Τάσσι. Η επιλογή του Τάσσι αποδείχθηκε καταστροφική, αφού ο 30χρονος βίαζε τη νεαρή ζωγράφο εν ώρα μαθήματος στο εργαστήριο του πατέρα της. Λίγο καιρό μετά, την ζήτησε σε γάμο και εκείνη δέχτηκε για να αποκαταστήσει την τιμή της. Εννέα μήνες αργότερα, ο γάμος δεν είχε γίνει και ο πατέρας της ζωγράφου αποφάσισε να κινηθεί δικαστικά εναντίον του Τάσσι.

Άκου φίλε!

Γιώργος Βαρεμένος

Το σκέφτεσαι, αγαπητέ φίλε, να χρηματοδοτήθηκε η προεκλογική εκστρατεία της ΝΔ του κ. Σαμαρά με τα 2,6 εκ. € του Παπασταύρου; Μετά την χρεωκοπία και εν μέσω μνημονίων να μην έχει αλλάξει τίποτε; Business as usual και κόμματα-παραρτήματα των κάθε Novartis και Siemens; Μέσα στα μνημόνια, αναπαρήγαγαν τις αιτίες που τα προκάλεσαν, ωσάν να μην είχε συμβεί τίποτε. Τόσο ισχυρό ιδεολογικο-πολιτικό DNA έχουν, που δεν αλλοιώνεται με τίποτε. Είχε ή δεν είχε δίκιο ο κ. Σαμαράς να μάχεται per mare per terram για την αριστερή παρένθεση; Με τον ΣΥΡΙΖΑ που ήλθε από τη ζώνη του λυκόφωτος του 3% και τον Τσίπρα από το 15-μελές, διακυβευόταν όχι απλώς να χαλάσει η πιάτσα αλλά να τιναχθεί στον αέρα.

Κι ύστερα ορισμένοι είχαμε τις αυταπάτες ότι όλοι, και η δεξιά μαζί, δεν μπορεί να μην έχει αλλάξει έστω σε κάτι, μετά την εμπειρία της κρίσης. Ώσπου ήλθε η παλινόρθωση της οικογενειακής δημοκρατίας με κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο, για να πληροφορηθούμε από τον κ. Μητσοτάκη ότι στη χώρα πρέπει να ληφθούν μέτρα παρόμοια μ’ εκείνα της μεταπολεμικής περιόδου. Είναι πολύ απλό να πιάσεις το υπονοούμενο. Μία δεξιά μετεμφυλιακής κοπής αλλά με σύγχρονα μέσα, διότι οι καιροί έχουν αλλάξει, επιχειρεί να κυριαρχήσει και να αποκλείσει την αριστερά, που κάποτε είχε το θράσος- μέσα στο σκότος του μεταπολεμικού κράτους- να αναδειχθεί αξιωματική αντιπολίτευση και πρόσφατα την ιστορική αμετροέπεια να γίνει κυβέρνηση. Αυτή η δεξιά δεν θα καταφύγει στις ερπύστριες, αφού διαθέτει τις αντίστοιχες της παραπληροφόρησης και της τοξικής προπαγάνδας, που φθάνει έως την αντιστροφή της πραγματικότητας. Η παράταξη που εισήγαγε στην ελληνική ιστορία τον όρο παρακράτος, παριστάνει το θύμα του και χρησιμοποιεί τους θεσμούς ως εργαλείο εκδικητικότητας. Δεν χρειάζεται να στήσει έκτακτα δικαστήρια αφού απειλεί τους αντιπάλους της με τακτικά και ο υπουργός που ελέγχεται για το σκάνδαλο της Novartis αισθάνεται ότι μπορεί να τρομοκρατεί την εισαγγελέα Διαφθοράς ότι θα την στείλει στην φυλακή, χωρίς να σηκώνονται οι πέτρες να τους κυνηγήσουν.

Το τέλος της παθητικής

Ήταν η αμηχανία της ήττας, η έλλειψη καθαρής γραμμής, η εσωστρέφεια, η αδυναμία προσαρμογής στο νέο ρόλο, ή ακόμη η άποψη και τάση οπισθοδρόμησης.

Γιώργος Λακόπουλος

Πάντως εδώ κι ένα χρόνο η χώρα είχε έλλειμμα αντιπολίτευσης, απέναντι σε μια υπερπροσφορά κυβερνητισμού και μιντιακής παραπληροφόρησης.

Πριν, αλλά και κατά τη διάρκεια του κορονοϊού, ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν σε ομφαλοσκόπηση και ευπρεπή αδράνεια -με άμεσες συνέπειες στην άσκηση του νέου ρόλου του, αλλά και την εκκαθάριση των προβλημάτων στις γραμμές του.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε πάρτι το δεύτερο εξάμηνο του 2019, απλώς εκτελώντας τον προϋπολογισμό που της άφησε η προηγουμένη κυβέρνηση, χωρίς να αισθάνεται ούτε στιγμή πραγματική πίεση από την αντιπολίτευση.

Η επιδημία έριξε τον ΣΥΡΙΖΑ σε λήθαργο, υπό την επήρεια μιας θεωρίας ότι πρέπει να σιωπήσει και να παρακολουθεί, αν δεν επιβραβεύει κιόλας.

Η Κουμουνδούρου δεν κατάφερε να βρει έναν παράλληλο Τσιόδρα να μιλάει -επιστημονικά- εκ μέρους της. Δεν είχε πλήρη εικόνα για τη φορά των εξελίξεων που προκαλούσε η αντιμετώπιση του κορονοϊού. Δεν πίεζε την κυβέρνηση υπό την συμπλεγματική αντίληψη της “συσσώρευσης αξιοπιστίας” και της προσφοράς “συναίνεσης”, την οποία δεν ζήτησε ούτε μια φορά η κυβέρνηση.

Οι σποραδικές και αποσπασματικές αντιδράσεις στην αλυσίδα της σκανδαλώδους εφαρμογής των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου- με τις οποίες κυβέρνησε τους τελευταίους μήνες το σύστημα Μητσοτάκη δεν άλλαξε την εικόνα.

Σε προφανή σκάνδαλα -όπως η λίστα Πέτσα και προηγουμένως τα “βάουτσερς” του Βρούτση, η κινητοποίηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ήταν ανώδυνη για την κυβέρνηση.

Άτακτη υποχώρηση Μητσοτάκη μετά τις απειλές της TUI

Για «δράμα» γύρω από τις διακοπές πολλών Γερμανών στην Ελλάδα καθώς «η TUI απειλούσε με ακύρωση όλων των ταξιδιών» λόγω της νέας φόρμας που πρέπει να συμπληρώνουν οι ταξιδιώτες κάνει λόγο στην ηλεκτρονική της έκδοση η Bild.

Όπως αναφέρει η Deutsche Welle, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της BILD, η κυρίαρχος της τουριστικής αγοράς TUI απείλησε ακόμη και με άμεση ακύρωση όλων των ταξιδιών της. Ο λόγος ήταν η διαμάχη για μια «ακραία οδηγία καραντίνας της ελληνικής κυβέρνησης (σ.σ. βάσει του σχεδίου)», τονίζει και προσθέτει: «Τυχαία επιλεγμένοι επισκέπτες θα υποβάλλονταν στο αεροδρόμιο σε τεστ κορωνοϊού και στη συνέχεια θα έπρεπε να μπουν για 36 ώρες σε καραντίνα […] μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα».

«Πώς όμως να περάσουν οι τουρίστες 36 ώρες σε καραντίνα; Τα ξενοδοχεία θα έπρεπε να δημιουργήσουν ξεχωριστούς χώρους προκειμένου οι πελάτες να μην έχουν επαφή με άλλους. Θα έπρεπε να φροντίσουν οι ίδιοι (σσ. οι πελάτες) για τη διατροφή τους και δεν θα επιτρεπόταν να εγκαταλείψουν το ξενοδοχείο», σημειώνεται στο δημοσίευμα. 

Ιδιωτικοποίηση νερού: Το καταστροφικό παράδειγμα των ΗΠΑ

Την ώρα που στη χώρα μας η ιδιωτικοποίηση του νερού διακινείται από ορισμένους ως μια «εξαιρετική ιδέα», ιδιαίτερα στους κόλπους κυβερνητικών και οικονομικών κύκλων, ενώ η κυβέρνηση μεθοδεύει τη διαδικασία, πολλά είναι τα παραδείγματα που μας έρχονται από τη διεθνή σκηνή για να δείξουν τις πραγματικές καταστροφικές συνέπειες μια τέτοιας επιλογής.

Οι κίνδυνοι άλλωστε που προκύπτουν έχουν επισημανθεί επανειλημμένα ακόμη κι απο επιστημονικούς φορείς, και αφορούν την προοπτική αδυναμίας πρόσβασης μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού στο νερό, κάτι που έχουμε δει σε αρκετές χώρες, όπου έγινε το εν λόγω «πείραμα».

Διαβάστε επίσης: Επίθεση Τσίπρα στην κυβέρνηση για την ΕΥΔΑΠ - «Ορισμένα αγαθά δεν πωλούνται και δεν αγοράζονται»

Ίσως ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά (αλλά κι οδυνηρά για όσους το βιώνουν) παραδείγματα έχει να κάνει με τις ΗΠΑ, όπου, όπως κατέγραψε πρόσφατη έρευνα του Guardian , εκατομμύρια Αμερικανοί δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τους λογαριασμούς νερού καθώς αυτοί αυξήθηκαν 80% σε μια δεκαετία.

Ειδικότερα, σε μια αποκλειστική ανάλυση 12 πόλεων των ΗΠΑ αποκαλύπτεται πως η συνδυασμένη τιμή του νερού και του κόστους αποχετεύσεων λυμάτων αυξήθηκε κατά μέσο όρο κατά 80% μεταξύ 2010 και 2018, με περισσότερα από τα δύο πέμπτα των κατοίκων σε ορισμένες πόλεις να ζουν σε γειτονιές με μη-προσιτούς λογαριασμούς.

Στην πρώτη εθνική έρευνα αυτού του είδους, τα ευρήματά αποκαλύπτει τον οδυνηρό αντίκτυπο της αυξανόμενης κρίσης ένδειας του νερού στην Αμερική, καταδεικνύοντας επίσης ότι η αύξηση των λογαριασμών δεν πλήττει πλέον μόνο τα φτωχότερα αλλά επίσης, όλο και περισσότερους εργαζόμενους Αμερικανούς.

Πώς θέλουν να βάλουν τις διαδηλώσεις στον «γύψο»

Αλέξανδρος Ζέρβας

Νέα εστία έντασης -τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο- έρχεται να δημιουργήσει το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις, το οποίο κατατέθηκε από την κυβέρνηση το απόγευμα της Δευτέρας στη Βουλή.

Κι αυτό γιατί στην τελική μορφή του νομοσχεδίου του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη προβλέπεται μεταξύ άλλων οι αρχές θα έχουν το δικαίωμα να περιορίσουν ή και να απαγορεύσουν διαδηλώσεις, όταν δεν πληρούνται ιδιαίτερα αυστηρές προϋποθέσεις. Προβλέπεται, μεταξύ άλλων, η «μείωση των δημόσιων συναθροίσεων», εάν πιθανολογείται διαταραχή της «κοινωνικοοικονομικής ζωής της περιοχής». Ιδιαίτερα επίμαχο είναι το σημείο, όπου ορίζονται αυστηρότατες αρμοδιότητες για τον «οργανωτή», τον οποίο θα βαραίνουν και ποινικές ευθύνες, ακόμη και σε περίπτωση επεισοδίων από τρίτους. Έμπειροι νομικοί επισημαίνουν μάλιστα πως οι προβλέψεις για τις «ποινικές ευθύνες» του οργανωτή ενδεχομένως να αποτελέσουν και την πραγματική «κερκόπορτα» για την απόπειρα «μπλόκου» στις διαδηλώσεις με δεδομένο πως φαντάζει πολύ δύσκολο ένα πρόσωπο ή τον επικεφαλής μιας συλλογικότητας να αναλάβει την ευθύνη για το τι θα πράξει ο καθένας ή τι θα συμβεί σε μια συνάθροιση εκατοντάδων ή χιλιάδων ατόμων.

Επιπλέον, καθιερώνει μια μορφή ιδιώνυμου, προβλέποντας συλλήψεις για όσους συμμετέχουν σε συγκεντρώσεις, οι οποίες είτε δεν έχουν πάρει άδεια είτε έχουν απαγορευθεί. Παράλληλα το νομοσχέδιο περιλαμβάνει και τις περιπτώσεις «έκτακτης ανάγκης», κατά τις οποίες η αστυνομία θα επιτίθεται και θα διαλύει μια πορεία που «δεν θα πληροί τα αυστηρά κριτήρια του νόμου».

Οι «ευθύνες» του οργανωτή