«Είδατε τι θα πάθετε;»

του Νίκου Μπογιόπουλου

Καθόλου τυχαία και καθόλου «απερίσκεπτη» δεν ήταν η κίνηση της κυβέρνησης να δώσει στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες με εμφανή τα σημάδια της κακοποίησης των συλληφθέντων στην Κοζάνη.
Κάθε άλλο παρά της διέφυγε το γεγονός ότι θα ερχόταν στο φως η αγριότητα των υπηρεσιών καταστολής και οι μέθοδοι λιντζαρίσματος που ακολουθούν. Αυτό ακριβώς ήθελε!
Tα μαγειρεία της διαμόρφωσης συνείδησης εκείνο στο οποίο στόχευαν εξ αρχής ήταν η«εξοικείωση» του κοινού με αυτές τις μεθόδους. Η «νομιμοποίησή τους». Η καλλιέργεια κλίματος «αποδοχής» του ξυλοδαρμού και του βασανισμού ως «δικαιολογημένου» ή και «αμυντικού» μέσου της εξουσίας, που ασκείται προς όφελος της κοινωνίας...
Ταυτόχρονα με την τρομοκράτηση και τον εκφοβισμό του κόσμου, παράλληλος στόχος τους είναι να δημιουργήσουν ένα αίσθημα «συμφιλίωσης» με τη βαρβαρότητα, στην οποία ο λαός θα παραδοθεί «ανεπαισθήτως» μέσα από τη δύναμη της εικόνας.

φτωχών μεταναστών πάσα γή τάφος

Ο Αφγανός Μοχάμεντ-Αλί Αζίμι θα είναι σήμερα 16 ετών. Εδώ και δυο χρόνια δεν έχει δώσει σημεία ζωής και ο πατέρας του πίσω στην πατρίδα τους -γνωρίζοντας ότι ο γιος του ταξίδεψε για τη Μυτιλήνη- φοβάται το ενδεχόμενο να μη βρίσκεται στη ζωή και να πνίγηκε στη διαδρομή για το νησί... Υπάρχουν και πολλές άλλες περιπτώσεις συγγενών που έπειτα από δύο ή τρία χρόνια αναζητούν τους ανθρώπους τους, οι οποίοι μπορεί να έχουν ταφεί στη Μυτιλήνη και ύστερα από κάποια χρόνια τα ίχνη τους να έχουν χαθεί. Για τρία χρόνια περίπου οι σοροί τους θάβονται σε λάκκους στο πίσω μέρος του νεκροταφείου του Αγίου Παντελεήμονα της πόλης, με μια μικρή μαρμάρινη πλάκα που αναγράφει τον κωδικό αριθμό τους, σε περίπτωση που κάποιος τους αναζητήσει. Μετά την εκταφή τους τα οστά τους καταλήγουν στα αζήτητα. Στο χωνευτήρι του νεκροταφείου. Με τα κόκαλα των απόρων. Κοινή η μοίρα των φτωχών, είτε είναι χριστιανοί είτε μουσουλμάνοι. Είτε Ελληνες είτε Αφγανοί...

Ας σεβαστουμε τη διαφορετικοτητα...

Με λένε Μιχάλη…

«Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο «Μητέρα». Οι γονείς μου τότε έμεναν στο Παγκράτι. Μετά τη γέννα μου μετακομίσαμε στα Πατήσια. Οι γονείς μου είναι από τη Νιγηρία. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει, τη δεκαετία του ΄70. Ύστερα από κάποια χρόνια έφερε και τη μητέρα μου. Από τα παιδικά μου χρόνια δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Στο δημοτικό τα πήγαινα μια χαρά με τα άλλα παιδιά. Μόνο όταν τσακωνόμασταν στο ποδόσφαιρο με στολίζανε με βρισιές του τύπου «αράπης» και τα σχετικά. Ήμουν ο μόνος μαύρος στο σχολείο μου. Θυμάμαι επίσης ένα σκηνικό. Μια μέρα, έπειτα από τσακωμό, κάποια παιδιά με είχαν βάλει στη μέση και με έβριζαν. Τότε ένα παιδί που τον έλεγαν Ηλία όρμησε εναντίον τους για να με υπερασπιστεί. Από τότε γίναμε κολλητοί φίλοι. Τα πρώτα χρόνια στο σπίτι μιλούσαμε νιγηριανά και αγγλικά. Αυτό όμως με εμπόδιζε για τα μαθήματα. Μέχρι που ο δάσκαλος κάλεσε τους γονείς μου και τους είπε ότι έπρεπε να μιλήσουμε ελληνικά στο σπίτι.

Κλιμακώνουν τον αγώνα τους οι αγρότες

Φωτογραφία: Λάζαρος Κουκορίκος / FosPhotos

Με τη δημιουργία νέων μπλόκων, αλλά και την ενίσχυση των ήδη υπαρχόντων, απαντούν στις κυβερνητικές εξαγγελίες οι αγρότες της χώρας, ενώ οι περισσότεροι δήλωσαν ότι πρόκειται να μεταβούν στον κόμβο της Νίκαιας την Κυριακή, όπου θα γίνει ηπανελλαδική συγκέντρωσή τους, με στόχο να αποφασιστεί από κοινού το τι μέλλει γενέσθαι. Λύσεις στα αγροτικά θέματα δεν δίνονται με το πάτημα ενός κουμπιού διεμήνυσε την Παρασκευή από την πλευρά του ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Αθανάσιος Τσαυτάρης. Πρόσθεσε ότι το υπουργείο «προσπαθεί καθημερινά να λύσει ό,τι πρόβλημα μπορεί, στο μέτρο του εφικτού και του επιτρεπτού», με βάση τις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας.

Πάνε να καταργήσουν τις απεργίες (;)

Του Χάρη Ιωάννου

Η κυβέρνηση προετοιμάζει το έδαφος για νόμο που θα περιορίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων, επικαλούμενη το… δημόσιο συμφέρον.
Σε μια πρωτοφανή κλιμάκωση του δόγματος «νόμος και τάξη» προχωρά η κυβέρνηση, καθώς, με αφορμή την απεργία στα λιμάνια και το μετρό, προωθεί νομοθετική ρύθμιση που θα βάζει αυστηρούς περιορισμούς στις απεργίες, οδηγώντας ουσιαστικά σε κατάργηση το μόνο δικαίωμα που έχει απομείνει στους εργαζόμενους. Το ακόμη εντυπωσιακότερο είναι ότι η ρύθμιση αυτή έχει τη σύμφωνη γνώμη και των δύο κυβερνητικών εταίρων (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ).
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου χθες (σσ προχθές) στην Ολομέλεια της Βουλής, προειδοποιώντας ότι η κυβέρνηση «επιχειρεί κυριολεκτικά να καταργήσει το δικαίωμα της απεργίας» και έκανε λόγο για «έναν αυταρχικό κατήφορο, αχαλίνωτο και χωρίς τελειωμό».

Δάνεια... Μια παλιά ιστορία

Σαν σήμερα στις 9 Φεβρουαρίου 1824...
Στις 12 Απριλίου 1823 η έκθεση της δωδεκαμελούς επιτροπής, που είχε ορίσει η Β' Εθνοσυνέλευση για να συντάξει ένα πρόχειρο προϋπολογισμό του επαναστατημένου Έθνους δεν άφηνε κανένα περιθώριο για την κρισιμότητα της κατάστασης: Τα έξοδα του πρώτου εξαμήνου του 1823 θα ανέρχονταν σε 38 εκατομμύρια γρόσια και τα έσοδα σε μόλις 12 εκατομμύρια γρόσια. Η φορολογία, οι τελωνειακοί δασμοί, οι λείες, τα λάφυρα, τα λύτρα, ο εσωτερικός δανεισμός, οι εισφορές ντόπιων και φιλελλήνων, δεν ήταν ικανές να ισοσκελίσουν τον προϋπολογισμό. Η έκθεση της Επιτροπής κατέληγε με την προτροπή να γίνεται καλύτερη διαχείριση του δημόσιου χρήματος από τους τοπικούς άρχοντες και την ανάγκη να αναζητηθούν νέοι πόροι. Η ανάγκη εξωτερικού δανεισμού ήταν πλέον μονόδρομος.

Η χούντα του συστήματος είναι εδώ

του Γιώργου Δελαστίκ

Την προηγούμενη εβδομάδα η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ είχε στο στόχαστρο τον ΣΥΡΙΖΑ, με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης να υπονοεί σαφέστατα ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρίσκεται …εκτός νομιμότητας! Αυτή την εβδομάδα στόχο έβαλε το ΚΚΕ. Έστειλε τα ΜΑΤ να πλακώσουν στο ξύλο δεκάδες συνδικαλιστές του που θέλησαν να κάνουν μια τυπική διαμαρτυρία στο γραφείο του υπουργού Εργασίας Γιάννη Βρούτση, ο οποίος προκλητικά απεφάνθη ότι οι συντάξεις είναι …«αποτέλεσμα πελατειακών σχέσεων του παρελθόντος»! Σαν να μην έφτανε το ότι τους έδειραν, τους «τσουβάλιασαν» και τους πήγαν στα κρατητήρια της Ασφάλειας, απ’ όπου την άλλη μέρα τους πήγαν στα δικαστήρια!

H Δημοκρατία επιτάσσεται μέχρι... νεωτέρας

Στο καθεστώς... «επιστρατευμένης δημοκρατίας» ζουν πλέον οι Έλληνες εργαζόμενοι, και ειδικότερα οι απεργοί, μετά και την προχθεσινή επιστράτευση των ναυτεργατών. Ο Αντώνης Σαμαράς, συνεπικουρούμενος από τους δυο κυβερνητικούς του εταίρους, τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Φώτη Κουβέλη, έχει αποφασίσει, όπως φαίνεται, να αντικαταστήσει τον διάλογο με τα κλομπ, και την πειθώ με τον αυταρχισμό.
Έτσι, έχοντας πιστέψει ότι η λογική της αδιαλλαξίας και των ΜΑΤ «τους βγαίνει», οι τρεις αρχηγοί έχουν αποφασίσει να συνεχίσουν αυτήν την τακτική....
Άσχετα με το εάν ο Φώτης Κουβέλης και ο Ευάγγελος Βενιζέλος προσπαθούν να... κρυφτούν πίσω από τον πρωθυπουργό, τον Στουρνάρα και τον... Δένδια προκειμένου να μειώσουν τις μελλοντικές απώλειές τους από αυτήν την πολιτική, η αλήθεια είναι ότι τον στηρίζουν και επικροτούν τις τακτικές του. Έτσι, μπορεί κάποιες φορές για επικοινωνιακούς λόγους να αφήνουν να διαρρεύσει ότι διαφωνούν με την τακτική που ακολουθεί το Μέγαρο Μαξίμου, αλλά εν τέλει, χωρίς μεγάλη προσπάθεια, ομονοούν.

Δήλωση του Νίκου Ρωμανού: Επιθυμώ η κακοποίησή μου να ευαισθητοποιήσει τις συνειδήσεις των πολιτών.

Φωτογραφία που έδωσε στην
 δημοσιότητα η αστυνομία

η πραγματικότητα

Όταν τα "πιτσιρίκια" διδάσκουν ήθος, αγωνιστικότητα, αξιοπρέπεια (ακόμα κι αν κάποιος διαφωνεί με μέρος των πρακτικών τους)...
Ο 20χρονος Νίκος Ρωμανός, γιός γνωστής συγγραφέως, δια μέσου του δικηγόρου του Φραγκίσκου Ραγκούση, έκανε την παρακάτω δήλωση :
 «Τα κίνητρά μου ήταν πολιτικά. Θεωρώ τον εαυτό μου
αιχμάλωτο πολέμου. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου θύμα. Δεν θα
υποβάλλω μήνυση στους αστυνομικούς που με χτύπησαν.
Επιθυμώ η κακοποίησή μου να ευαισθητοποιήσει τις συνειδήσεις των πολιτών. Αποδέχομαι την ληστεία και τίποτε άλλο. Θα ακολουθήσει πολιτική μου δήλωση, γιατί μόνο εγώ εκφράζω τον εαυτό μου και κανένας άλλος».

eleutheriako

Ορίζοντας και πάλι τη δημοκρατία

Το βασικό μας πρόβλημα σήμερα δεν είναι η κληρονομιά του σταλινισμού. Όποια κι αν είναι τα διδάγματα που μπορούμε ακόμη να αντλήσουμε για ό,τι συνέβη και για το πώς συνέβη, ή για τις παρατεινόμενες ιδεολογικές και γεωπο­λιτικές επιπτώσεις, το μέλλον ανήκει σε μια γενιά για την οποία ο σταλινισμός και η κατάρρευση του κομμουνισμού δεν θα έχουν περισσότερο νόημα από την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και για την οποία ο σοσιαλισμός είναι εξί­σου ξένος -ή έστω απόμακρος- με τις Σταυροφορίες. Δεν πρόκειται να αρνη­θούμε ότι υπάρχει στα αντικαπιταλιστικά κινήματα μια αναβίωση του ενδια­φέροντος για τις σοσιαλιστικές αρχές και ότι ορισμένα μπορεί μάλιστα να προ­σχωρήσουν σε αυτές. Αλλά παρότι βιώνουμε τη βαθύτερη καπιταλιστική κρίση από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης, δεν υπήρξε παραδόξως ποτέ στιγμή στην ιστορία του καπιταλισμού όπου η εξάλειψη και η αντικατάσταση του συστήμα­τος από μια άλλη κοινωνική μορφή να φαινόταν τόσο απίθανη. Ποτέ ο καπι­ταλισμός δεν βρισκόταν τόσο λίγο αντιμέτωπος με τη θεωρητική και πρακτική πρόκληση μιας αντιθετικής δύναμης. Και φτάσαμε στο σημείο όπου η ηγεμονία του δεν έχει πλέον και μεγάλη σχέση με την ιστορική μνήμη των εγκλημάτων του Στάλιν. Η κομμουνιστική εναλλακτική προοπτική δεν υπάρχει πλέον καν ως κα­κή ανάμνηση.

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 70 - Εθνικός Ραδιοτηλεοπτικός Σκασμός

- Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ), αυτή η υπέρτατη και Α(χα)νεξάρτητη Αρχή (μην πω τίποτε άλλο) επιβάλλει στα ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ να μη δείχνουν τις σκηνές φτώχιας και εξαθλίωσης στη χώρα μας.
- Δεν τους ενοχλεί που υπάρχουν άστεγοι, αρκεί να μην «φαίνονται» στα κανάλια και στις τηλεοράσεις.
- Δεν τους καίγεται καρφάκι που υπάρχουν πεινασμένοι, αρκεί να μην ενοχλούν τα αυτιά τους και τα μάτια τους.
- Ας ψοφήσουν, αρκεί να μην το μάθει κανείς. Το ΕΣΡ, επιβάλλει απροκάλυπτα ραδιοτηλεοπτική μούγκα και ραδιοτηλεοπτικό σκασμό. Είναι σοβαροί; Ρητορικό το ερώτημα!
- Καμία αντίστοιχη ευαισθησία ενάντια στην «νόμιμη» τρομοκρατία των τελευταίων τριών χρόνων. Καμία αντίδραση για τον μαζικό εκφοβισμό εκ μέρους των τελευταίων κυβερνήσεων. Ναι! Τρομοκρατία και εκφοβισμός!