«Ανάσα Αξιοπρέπειας»: Συλλαλητήρια σε Ελλάδα και εξωτερικό

Στους Δρόμους

Μετά τις πανελλαδικές και πανευρωπαϊκές κινητοποιήσεις της Τετάρτης, σήμερα, Κυριακή, πραγματοποιούνται νέα συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό ενάντια στη λιτότητα. Στην Αθήνα η συγκέντρωση στο Σύνταγμα έχει προγραμματιστεί για τις 17:00. Συγκεντρώσεις σε δεκάδες πόλεις της Ευρώπης. Συγκεντρώσεις υποστήριξης και στις ΗΠΑ και στην Αυστραλία.

Τον χορό των κινητοποιήσεων του Σαββατοκύριακου άνοιξε χτες η Ιταλία με μια μαζική διαδήλωση στη Ρώμη υπέρ της Ελλάδας και ενάντια στη λιτότητα. Με κεντρικό σύνθημα “Δεν μασάμε στους εκβιασμούς - Δεν κάνουμε πίσω - Θα νικήσουμε”, το κείμενο - κάλεσμα που διακινείται στο διαδίκτυο από την πρωτοβουλία “Ανάσα Αξιοπρέπειας” αναφέρει: 

“Ήδη οι μεγάλες κινητοποιήσεις του ελληνικού λαού, αλλά και οι συγκεντρώσεις συμπαράστασης σε πόλεις του εξωτερικού αποτελούν το ισχυρότερο διαπραγματευτικό χαρτί στην προσπάθεια της κυβέρνησης. Η Κυριακή 15 Φλεβάρη αποτελεί τον επόμενο μεγάλο σταθμό, ως Ημέρα Πανευρωπαϊκής Δράσης Αξιοπρέπειας και Αλληλεγγύης.

Προσπαθούν να μας εκβιάσουν και να μας φοβίζουν. Να μην τους κάνουμε τη χάρη! Να πάρουμε την σκυτάλη και να σηκώσουμε το γάντι! Ήρθε η ώρα να πάρει και ο λαός την υπόθεση της ανατροπής στις πλάτες του. Να υψώσουμε το ανάστημά μας και να στείλουμε ένα παλλαϊκό μήνυμα ενάντια στη λιτότητα και τα μνημόνια, υπέρ της δημοκρατίας και της προκοπής. Να μη μασήσουμε στους εκβιασμούς της ΤΡΟΙΚΑ και των υποστηρικτών τους στην Ελλάδα, ολιγαρχία, καναλάρχες.

Τα ένοχα «μυστικά» των κέντρων κράτησης μεταναστών

Δεν είναι μόνο η Αμυγδαλέζα. Δύο ημέρες πριν την αυτοκτονία του Μοχάμεντ Ναντίμ, ένας νεαρός από την Υεμένη αυτοκτόνησε στα κρατητήρια της Διεύθυνσης Αλλοδαπών στην Θεσσαλονίκη.

Πέντε μετανάστες έχουν χάσει τη ζωή τους στα κέντρα κράτησης, μόνο τους τελευταίους 3 μήνες. Αν πάει κανείς πιο πίσω, οι αριθμοί είναι τρομακτικοί. Οι περισσότεροι πεθαίνουν λόγω μη έγκαιρης μεταφοράς τους στο νοσοκομείο. Άλλοι επιλέγουν να βάλουν οι ίδιοι ένα τέλος.

«Και φυλακές να ήταν, που δεν είναι, δεν μπορούν να έχουν αυτή τη μορφή», είπε ο Γιάννης Πανούσης μετά την επίσκεψη του στο κέντρο κράτησης και προανήγγειλε το κλείσιμο του και τη δημιουργία ανοιχτών δομών φιλοξενίας..

" Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι να φωνάζουν στην ταράτσα για να δείξουν την απογοήτευση τους και στη συνέχεια τον ήχο από τη στιγμή που το σώμα τους συνθλίβεται στο έδαφος"

Κανείς δεν δικαιούται να πει πως δεν γνώριζε

«Ήταν κάτι που το περιμέναμε, είχε συμβεί και στο παρελθόν και ήταν θέμα χρόνου να ξανασυμβεί», λέει ο Νικήτας Κανάκης, των Γιατρών του Κόσμου. Όχι μόνο γιατί στα κέντρα κράτησης μεταναστών δεν υπάρχει ιατρική περίθαλψη, αλλά κυρίως επειδή πρόκειται για υβριδικές φυλακές, χωρίς κανόνες. «Συλλαμβάνονται και κρατούνται νέοι άνθρωποι, χωρίς να γνωρίζουν πότε θα βγουν. Υπήρχαν άνθρωποι που παρέμεναν έγκλειστοι για 25 μήνες, χωρίς να έχουν διαπράξει κάποιο αδίκημα. Ανάμεσα τους είναι και ανήλικοι και άρρωστοι».

Και στη Ρώμη χιλιάδες στους δρόμους, για αλληλεγγύη στην Ελλάδα

Χιλιάδες άτομα έλαβαν σήμερα το απόγευμα μέρος σε

πορεία συμπαράστασης προς την Ελλάδα στο κέντρο της ιταλικής πρωτεύουσας. Την κινητοποίηση στήριξαν μεταξύ άλλων ιταλικά συνδικάτα, τα κόμματα της Αριστεράς, βουλευτές του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος και γνωστοί Ιταλοί καλλιτέχνες, όπως ο σπουδαίος ηθοποιός Τόνι Σερβίλο.

Κατά την ολοκλήρωση της πορείας στο Κολοσσαίο, το ιστορικό στέλεχος της ιταλικής αριστεράς Λουτσιάνα Καστελάνα θέλησε να τονίσει μεταξύ των άλλων ότι "οι Ιταλοί και οι Ευρωπαίοι πρέπει να ευχαριστήσουν τους Έλληνες διότι ζητούν από τη σημερινή Ευρώπη περισσότερη αλληλεγγύη, ισότητα και δημοκρατία".

"Ευχαριστούμε τον Αλέξη και τον Γιάνη που δίνουν μάχη για μας στις Βρυξέλλες", είπε η Λουτσιάνα Καστελίνα.

Το "παρών" έδωσαν και οργανώσεις Ιταλών εποχικών εργαζομένων, κινήματα υπέρ της διατήρησης του νερού ως δημόσιου αγαθού και φοιτητικές ενώσεις.

Εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ τον λόγο πήρε ο οικονομολόγος Χάρης Γκολέμης, ο οποίος σε δηλώσεις στο ΑΠΕ υπογράμμισε : "Είμαστε εδώ για να δείξουμε πόσο σημαντική είναι η συμπαράσταση της Ευρώπης στη προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης. Η Ελλάδα πρέπει να αντέξει ως παράδειγμα που θα ανατρέψει τη λιτότητα παντού στην Ευρώπη και θα φέρει μεγάλη αλλαγή στην Ισπανία".

Η συνείδηση της Αριστεράς δεν χωράει ούτε ένα νεκρό...μην τη λερώσετε

Δικαιοσύνη μέσα κι έξω από τις φυλακές ζητάω. Την κατάργηση των διακρίσεων και των στερεοτύπων ζητάω. Την Αριστερά ζητάω μέσα από πράξεις κι όχι από θερμά λόγια συμπαράστασης, κατανόησης κι ευχολογίων. Άντε, κουνηθείτε. Σε άλλα πράγματα ίσως να κάνουμε και υπομονή, στη βαρβαρότητα όχι. Κερδίσατε τις εκλογές, είναι η ώρα να νικήσετε και να εξαφανίσετε τις λογικές και τις πρακτικές της προηγούμενης κατάστασης. Του ΣαμαραΡαχοϊσμού και των χρυσαυγιτών. Άντε, βιαστείτε. Η συνείδηση της Αριστεράς δεν χωράει ούτε ένα νεκρό από απόγνωση ή από εγκατάλειψη. Μην τη λερώνετε.

 ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Ένα από αυτά είναι το θέμα των «φιλοξενουμένων» στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, των φυλακισμένων στα κολαστήρια, των συλληφθέντων που χωρίς δίκη σαπίζουν σε κρατητήρια αστυνομικών τμημάτων επειδή… δεν χωράνε άλλους τα κολαστήρια. Έχουμε κολλήσει στην κόλαση του Δάντη, στην κόλαση των απάνθρωπων, στην κόλαση της αδιαφορίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση υπερασπίστηκε θερμά όλους αυτούς τους ανθρώπους, τα δικαιώματά τους, την αξιοπρέπειά τους. Οι άλλοι το μόνο που υπερασπίστηκαν ήταν η εξαφάνιση αυτών των ανθρώπων. Τους περίσσευαν. Τους ενοχλούσαν. Τους μισούσαν. Τους χλεύαζαν. Τους σκότωναν.

«Τα προσόντα του Αβραμόπουλου». Ποια είπατε;

Ερώτηση από την «Εφημερίδα των Συντακτών»: Πηγαίνουμε προς εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Το όνομα που «παίζει» είναι εκείνο του Δ. Αβραμόπουλου. Οδεύουμε προς τον ελληνικού τύπου «ιστορικό συμβιβασμό»; Να περιμένουμε, ίσως, κεντροαριστερή έκπληξη;

Νίκος Παπάς: «Αλίμονο αν το κομματικό παρελθόν ενός υποψήφιου, αν είναι αριστερός ή κεντροδεξιός, αποτελεί το βασικό κριτήριο επιλογής του νέου Προέδρου Δημοκρατίας. Αυτό που μετράει είναι μια επιλογή που σταθμίζει το εθνικό συμφέρον στο σύγχρονο τοπίο των γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Χρειαζόμαστε επίσης μια επιλογή, η οποία λαμβάνει σοβαρά υπόψη της την ανάγκη εθνικής συναίνεσης και τη συνολική διαδρομή και τα προσόντα του υποψηφίου».

Ας αφήσουμε κατά μέρος όλα τα άλλα και ας ρωτήσουμε τον Νίκο Παπά ή όποιον άλλον αναφέρεται στην ασημαντότητα που ακούει στο όνομα Δημήτρης Αβραμόπουλος:

Θα μπορούσαμε, ως έλληνες πολίτες, να μάθουμε ποια είναι τα προσόντα που διαθέτει αυτό το «Τίποτα»; Μπορεί να αναφερθεί κάποιος τομέας όπου δραστηριοποιήθηκε και άφησε έργο;

Ως δήμαρχο τον θυμόμαστε από τα κάγκελα, τις φιέστες με τον Ρουβά και τη Βανδή, και τη βρωμιά στους δρόμους της πόλης.

Ως υπουργό Υγείας από τα δεκάδες εκατομμύρια που ξόδεψε για τα άχρηστα εμβόλια και από το κλείσιμο κέντρων υγείας και νοσηλευτηρίων.

Ως υπουργό Άμυνας από τη συνέχιση των αδιαφανών εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Τι στο καλό έχει κάνει αυτός ο απίθανος τύπος που κρίνεται άξιος για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας;

Μόνο «ισοδύναμο μέτρο» η αντίσταση

Με όπλο την πρωτόγνωρη στήριξη του λαού η κυβέρνηση μπορεί να πει τα μεγάλα «όχι» στους εκβιασμούς

Ζούμε μια σύγκρουση εφ’ όλης της ύλης. Μια σύγκρουση που αφορά πολύ περισσότερα απ’ όσα «χωράνε» στο «πρόγραμμα-γέφυρα» ή στην «ακίνδυνη δόση» του μνημονίου. Το πού θα κλείσει –αν τελικά κλείσει- η συμφωνία τη Δευτέρα θα σφραγίσει το μέλλον του τόπου σε πολλά επίπεδα, με καθοριστικότερο το πολιτικό. Με τους εκβιασμούς και τα «παιχνίδια ρόλων» των ευρωκρατών να κορυφώνονται και τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς να οξύνονται, τα βήματα, η ένταση της αντιπαράθεσης και οι –πιθανοί- συμβιβασμοί αποκτούν άλλο βάθος που ξεπερνά κατά πολύ τα προφανή.

Από τη μια μεριά μια χώρα, ένας λαός, και μια κυβέρνηση. Με την ολόπλευρη υποστήριξη της κοινωνίας, με ένα σπουδαίο κύμα διεθνούς αλληλεγγύης, η «ελληνική ομάδα» σηκώνει πραγματικά μια πρωτόγνωρη ευθύνη: Να νικήσει η λαϊκή εντολή. Όχι απλά ως προεκλογικό πρόγραμμα, όχι ως δέσμευση σε ψηφοφόρους, όχι ως δοκιμασία άλλων προσώπων ή ακόμα και πολιτικών. Και κυρίως, να νικήσει η χώρα, να νικήσει η Δημοκρατία! Αυτός είναι ο πραγματικός στόχος.

Αλλά Δημοκρατία στην πατρίδα μας σημαίνει πολύ περισσότερα από τη συνηθισμένη κοινοβουλευτική αντιπαράθεση. Κάποια από αυτά αρχίζουν από την αντιστασιακή συγκρότηση του ελληνικού έθνους. Άλλα ρίχνουν κρυφές ματιές στις περήφανες στιγμές αυτού του τόπου. Για να καταλήξουν στο ξεπέρασμα του φόβου και την ελπίδα που γεννιέται όταν ο λαός αποκτά λόγο. Δηλαδή, όταν οι πλατείες γεμίζουν ξανά. Όταν με εκκωφαντικό τρόπο, οι άρχοντες αποκαθηλώνονται. Όταν η ευθύνη για την κοινή μας μοίρα, παραμερίζει τα κακά μας χούγια. Όταν γίνεται υπόθεση του λαού το να ζούμε σε αυτή τη χώρα με στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Με το κεφάλι ψηλά. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει περισσότερες δυσκολίες. Ή και θυσίες, όχι βέβαια με την έννοια του μεταμοντέρνου λόγου κάθε λογής τεχνοκράτη και διαχειριστή.

Αυτό παίζεται, λοιπόν. Και όλα δείχνουν ότι η κοινωνία σηκώνει το γάντι. Γιατί δεν αντέχουμε διαφορετικά; Ίσως. Μα και γιατί όλα αυτά τα χρόνια δεν υπήρξε μονάχα καταστροφή αλλά και χιλιάδες μικρές και μεγάλες δοκιμές αξιοπρέπειας. Αυτό δεσμεύει, στην πραγματικότητα, την ελληνική κυβέρνηση. Γι’ αυτό και η επιλογή «ούτε βήμα πίσω», ο καθαρός λόγος ότι «η Ελληνική Δημοκρατία δεν εκβιάζεται», η επιμονή ότι «τα πράγματα θα πάνε αλλιώς» είναι η ρεαλιστικότερη απόφαση. Γιατί η εκφώνηση των πρώτων «όχι» οδήγησε σε μια περηφάνια που δεν βρίσκει ισοδύναμα σε «ομόλογα», «εργαλειοθήκες», «ελαφρύνσεις» και «τεχνικές πλευρές» παρά μονάχα ως διάψευσή τους.

Ούτε βήμα πίσω! 100% αντι-μνημόνιο!

Ο λαός, τα κινήματα και το ενιαίο μέτωπο της Αριστεράς μπορούν!

Είμαστε κάθε λέξη από το πρόγραμμα ανατροπής της λιτότητας και οι ανάγκες μας δεν χωράνε στις παραγράφους κανενός μνημονίου!

Το διήμερο Τετάρτης - Πέμπτης 11 και 12 Φεβρουαρίου, το έκτακτο Eurogroup και η Σύνοδος των ηγετών της Ε.Ε., θα είναι η πρώτη κρίσιμη καμπή για την κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Στον αντίποδα της πρακτικής των μνημονιακών κυβερνήσεων, που μέσα από τα μνημόνια διαπραγματεύονταν με τους δανειστές την ικανοποίηση των αιτημάτων και των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ έχει μια εντελώς διαφορετική αποστολή: να δώσει τη μάχη ώστε να δικαιώσει τους πόθους και τις ελπίδες των θυμάτων 5 χρόνων μνημονιακής βαρβαρότητας, αποδεικνύοντας ότι η δυναμική τής μεγάλης πολιτικής - εκλογικής νίκης σε συνδυασμό με τη μαζική λαϊκή κινητοποίηση στην Ελλάδα και το κίνημα αλληλεγγύης σε όλη την Ευρώπη μπορούν να ανοίξουν μια νικηφόρα προοπτική. 

Οι δανειστές έχουν στήσει μια διπλή παγίδα: εκβιάζοντας με πλήρη επάνοδο στο μνημονιακό πρόγραμμα, δεν είναι διατεθειμένοι να δεχτούν οποιαδήποτε λύση θα έστελνε το μήνυμα ότι ο λαός και η Αριστερά μιας μικρής χώρας-μέλους μπορούν να πετύχουν νίκες ενάντια στην Ευρωζώνη και την Ε.Ε., αυτή την Ιερή Συμμαχία του κεφαλαίου. Ήδη το πολιτικό "ντόμινο" που προκάλεσε η μεγάλη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε τέτοια δυναμική, μέσα σε δέκα μόλις μέρες, ώστε να καθιστά σαφές ότι αν το ωστικό κύμα αυτής της νίκης συνέχιζε το διαβρωτικό του έργο έστω και μερικούς ακόμη μήνες, θα απειλούσε πολύ σοβαρά το ευρωπαϊκό οικοδόμημα της ακραίας λιτότητας, μετατοπίζοντας τον ευρωπαϊκό πολιτικό μεσημβρινό από τη γραμμή της ακραίας λιτότητας προς την κατεύθυνση της αντι-λιτότητας. Είναι αυτό που δεν μπορούν να δεχτούν όχι μόνο ο γερμανικός ιμπεριαλισμός και το "μέτωπο" των πιο ακραίων συμμάχων του, αλλά και ο Ολάντ, ο Ρέντσι, ο Ντράγκι και οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών. Αυτοί οι τελευταίοι θα ήθελαν να χαλαρώσει λίγο ο γερμανικός "βρόχος", στο βαθμό που αυτός άρχισε να σφίγγει πλέον και τα συμφέροντα της γαλλικής και της ιταλικής αστικής τάξης, αλλά αντιμετωπίζουν εξίσου εχθρικά με το γερμανικό ιμπεριαλισμό οποιαδήποτε προοπτική ανατροπής της λιτότητας. Θέλουν μια κάποια επιβράδυνση των ρυθμών επιβολής της λιτότητας στις κρατικές δαπάνες, για να μην επιδεινώσουν επικίνδυνα τα προβλήματα οικονομικής στασιμότητας - ύφεσης και αποπληθωρισμού που αντιμετωπίζουν, αλλά όχι να διακινδυνεύσουν τις κατακτήσεις και των δικών τους αστικών τάξεων. 

Η Ελλάδα νικάει τον Γερμανικό εθνικισμό

Tου Άρη Δαβαράκη

Αυτό που συμβαίνει από την νύχτα των εκλογών και μέχρι σήμερα είναι τόσο ανατρεπτικό όσο κανείς δεν το περίμενε. Μέσα σε λίγες ώρες –έστω μέρες- η Ελλάδα που όλοι την είχαν συνηθίσει ήπια και πάντα «διαθέσιμη» μια και, οικονομικά, δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον πιο αδύναμο κρίκο της ΕΕ, μεταμορφώθηκε σε αυτό που είναι σήμερα. Ένα μεγάλο πρόβλημα που δεν αποδέχεται πια πως θα συνεχίσει να είναι πρόβλημα. Ένα μεγάλο πρόβλημα που απαιτεί να βρει την λύση του για να μπορέσει να ζήσει, να προχωρήσει, να δημιουργήσει – και να γεννήσει το νέο Ελληνικό θαύμα για το οποίο υπάρχει όλη η δυναμική και η δυνατότητα – αλλά δεν μπορεί να συμβεί κάτω απο τέτοιες καταθλιπτικές, βασανιστικές και απάνθρωπες πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία της Μέρκελ και του Σόϊμπλε για εντελώς δικούς της λόγους.

Στην ουσία λοιπόν, για να μην το κουράζουμε, η Ελλάδα αποφασίζει σχεδόν ομόφωνα (όπως προκύπτει από την τεράστια μετεκλογική αποδοχή που έχει ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του) να τα βάλει με την Γερμανία. Λογικά αυτό δεν στέκεται. Η Γερμανία είναι τόσο ισχυρή και πλούσια ώστε, κανονικά, στην θεωρία, μπορεί να την κάνει μια μπουκιά την Ελλάδα – να την απομονώσει και να της δημιουργήσει άμεσα τεράστιο πρόβλημα επιβίωσης. Θεωρητικά. Γιατί, πρακτικά, δεν μπορεί. Δεν έχει αυτό το περιθώριο. Αν το είχε δεν θα κουβέντιαζε κάν, θα μας είχε ήδη οδηγήσει στον Καιάδα να γκρεμοτσακιστούμε μαζί με τα χρέη μας, να τελειώνει αυτή η γελοία ιστορία με το ποντίκι που βρυχάται και έχει κάνει άνω κάτω όλον σχεδόν τον πλανήτη.

Αφού λοιπόν η Ελλάδα κάτι έπαθε με το που μπήκε το 2015 και ήρθε επιτέλους στα λογικά της και το είδε καθαρά πως δεν μπορεί να ζήσει για πάντα δανειζόμενη για να πληρώνει τόκους και άλλες υποχρεώσεις προς τους δανειστές της σε συγκεκριμένες ημερομηνίες, περιμένοντας την δόση της, η Γερμανία βρέθηκε ξαφνικά εκεί που δεν το περίμενε κιόλας, στο μάτι του κυκλώνα. Γιατί όλοι ξέρουν ότι η δική της πολιτική είναι που οδηγεί στην απελπισία εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες που, ενώ ζούσαν σαν άνθρωποι, βρέθηκαν ξαφνικά, τα τελευταία χρόνια, χωρίς δουλειά, χωρίς ελπίδες, χωρίς χρήματα ούτε για το σούπερ-μάρκετ ή τα φάρμακά τους. Είναι σαφώς ο κακός της υπόθεσης η Γερμανία –για άλλη μια φορά. Τρομοκρατεί και εκβιάζει τους πάντες –ακόμα και τους μέχρι πρότινος ισχυρούς της Ευρώπης.

Οι γελοιογραφίες της ημέρας!

«ΣΤΟ ΜΕΤΑΓΩΓΩΝ», μια αληθινή ιστορία για κάποιους «Γιάννηδες Αγιάννηδες»

Ο γνωστός που διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, μου ξεκαθάρισε εξαρχής «Αν αυτή η ιστορία αξίζει να διασωθεί και να αναγνωσθεί απ’ όσον το δυνατό περισσότερους ανθρώπους, δεν είναι για λόγους ματαιοδοξίας. Η απόφαση, έστω κι έπειτα από 23 ολόκληρα χρόνια, που με οδηγεί στη διήγησή της, είναι για να καταδειχτεί πως πολλοί απ’ τους ανθρώπους που η κοινωνία θεωρεί απόβλητους και τους οδηγεί στο περιθώριο, κάποιες φορές κατέχουν την σπάνια αρετή του φιλότιμου, το οποίο δυστυχώς απουσιάζει από πολλούς που θεωρούν την οικονομική ευρωστία συνώνυμη του ήθους. Επειδή, όμως τέτοιες ιδιότητες που ανυψώνουν την ανθρώπινη υπόσταση, κρίνονται με πράξεις περισσότερο παρά με λόγια, δράττομαι της ευκαιρίας να σου διηγηθώ μια περιπέτεια που το βάρος της έλαχε να πέσει στους ώμους μου, μόλις είχα κλείσει τα είκοσι μου χρόνια κι έκτοτε άλλαξε την οπτική γωνία που έβλεπα πολλά πράγματα».

Η ΔΙΗΓΗΣΗ ΠΑΡΑΤΙΘΕΤΑΙ ΑΥΤΟΥΣΙΑ, ΔΙΧΩΣ ΠΡΟΣΘΗΚΕΣ Ή ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΙΣ. ΦΥΣΙΚΑ, ΣΕΒΟΜΑΙ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΓΙΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΩΝΥΜΙΑΣ ΤΟΥ

«Το τηλέφωνο της πατρικής μου οικείας χτύπησε περίπου στις δέκα το πρωί. Έτυχε να απαντήσω εγώ και μια σοβαρή αντρική φωνή, ζητούσε να μιλήσει μαζί μου, με ένα τόνο επισημότητας που τίποτα καλό δεν προοικονομούσε. Πραγματικά, μετά τα πρώτα αμήχανα δευτερόλεπτα που χρειάστηκα για να καταλάβω με ποιον μιλούσα, συνειδητοποίησα πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος αποτελούσε, κατά κάποιο ανορθόδοξο τρόπο, εργοδότη ενός κοινού γνωστού μας. Ο τύπος με τον οποίο συνδιαλεγόμουν τηλεφωνικά, ήξερα πως είχε κάποιες επιχειρήσεις βίντεο κλαμπ που εκείνη την εποχή βρίσκονταν σε άνθηση. Όσες ταινίες δεύτερης και τρίτης διαλογής δεν είχαν κίνηση στα μαγαζιά του, τις έδινε στον κοινό γνωστό μας, ώστε να τις πουλάει στο πάγκο που διατηρούσε στο μοναστηράκι (αν και γνώριζε πως ο πάγκος δεν είχε άδεια), κατακρατώντας ως ιδιοκτήτης το μεγαλύτερο ποσοστό φυσικά.

Κάλεσμα Μ. Γλέζου για την συγκέντρωση αλληλεγγύης της Κυριακής

«Ξεσηκωθείτε, γρηγορείτε, προσέλθετε στο προσκλητήριο της ιστορίας μας» αναφέρει στην δήλωση κάλεσμά του ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μ. Γλέζος.

Ολόκληρη η δήλωση του Μανώλη Γλέζου:

Την Κυριακή 15/2 παρόντες στο προσκλητήριο της Ιστορίας

Ηχείστε, του βασανισμένου Λαού οι Σάλπιγγες, το εγερτήριον των συνειδήσεων σάλπισμα.

Ξεσηκωθείτε, γρηγορείτε, προσέλθετε στο προσκλητήριο της ιστορίας μας.

Εμείς, πιστοί, στις παρακαταθήκες όσων θυσιάστηκαν, στα καλέσματα όσων αγωνίστηκαν, στα οράματα όσων προετοίμασαν το μέλλον που είναι εδώ, θα πλημμυρίσουμε την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου με την απόφαση μας δρόμους και πλατείες.

Καλούμε, εγκαλούμε, προσκαλούμε όλες τις αγραυλούσες συνειδήσεις, όπου γης σ’ Ανατολή και Δύση, να δείξουν τη συμπαράσταση τους, την αλληλεγγύη τους στον Ελληνικό Λαό, που αγωνίζεται ν’ ανακτήσει την Ανεξαρτησία του και να βγάλει τη θηλιά που του έχουν φορέσει στο λαιμό οι δανειστές του.