Γ. Σακελλαρίδης: Βορά στα θηρία της αρένας δεν έγινα και ούτε θα γίνω

Δήλωση του Γαβριήλ Σακελλαρίδη με ανάρτησή του facebook. 

Αντιλαμβάνομαι οτι υπάρχουν πολυ πιο σοβαρά θέματα που απασχολούν τον κόσμο, όμως υπάρχουν φορές που διαβάζεις πράγματα για τον εαυτό σου και ενώ στην αρχή γελάς, μετά αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι πάει στραβά. Ενώ έχω επιλέξει να παραιτηθώ απο βουλευτής και να μην βγαίνω στα ΜΜΕ, διαβάζω ότι δουλεύω στο Λονδίνο, ότι κανω παρέα με ανθρώπους που δεν έχω γνωρίσει ποτέ και μία σειρά από άλλα μυθεύματα. Έπειτα βέβαια μαθαίνω οτι παντρεύομαι στη Νεα Υόρκη. Μεγαλεία! Και ενώ δεν αναφέρονται ονόματα, γίνονται περιγραφές με αμφίσημο τρόπο και από δίπλα αναλαμβάνουν εργασία μπλογκς και πλήθος "περίεργων" για τους οποίους είναι και αυτό μια κάποια ενασχόληση.

O viral κιτρινισμός με ενοχλεί πιο πολύ για τους γύρω μου. Ακομα και για αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχω συναντήσει ποτέ μου. Δεν εχω ανάγκη να αποδείξω τπίοτα σε κανέναν και καμία -αναφορικά με την προσωπική μου ζωή- και για αυτό δεν μπαίνω στην ουσία των “κίτρινων” δημοσιευμάτων.

27 Φεβρουαρίου του 1953 η Ελλάδα διέγραψε το χρέος της Γερμανίας

Σαν σήμερα το 1953, η Ελλάδα διέγραψε το χρέος της Γερμανίας

Το χρέος της χώρας είναι υπέρογκο. Ο λόγος όχι για την Ελλάδα, αλλά για τη Γερμανία. Πριν από 62 χρόνια υπογράφηκε στο Λονδίνο η συμφωνία για τη διαγραφή του γερμανικού χρέους.

Με την υπογραφή της συμφωνίας για την διαγραφή του γερμανικού χρέους στο Λονδίνο στις 27 Φεβρουαρίου του 1953 η γερμανική μεταπολεμική οικονομία έθετε τα θεμέλια του μετέπειτα «οικονομικού θαύματος», πιστεύει η Γερμανίδα ιστορικός Ούρσουλα Ρόμπεκ- Γιασίνσκι από το Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης:

«Η συμφωνία του Λονδίνου έπαιξε σημαντικό ρόλο στο λεγόμενο οικονομικό θαύμα της Γερμανίας. Μπορεί μάλιστα να υποστηριχθεί ότι χωρίς τη διαγραφή του χρέους δεν θα υπήρχε οικονομικό θαύμα».

Ο Γερμανός ειδικός σε ζητήματα χρέους Γιούργκεν Κάιζερ, μέλος του συνδέσμου erlassjahr.de για τη μείωση του χρέους των υπό ανάπτυξη χωρών, δηλώνει στην DW ότι για χρόνια οι Γερμανοί απωθούσαν το γεγονός ότι η χώρα τους μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν υπερχρεωμένη, όπως σήμερα η Ελλάδα ή κάποιες υπό ανάπτυξη χώρες:

«Μαθαίναμε τότε ότι το οικονομικό θαύμα οφειλόταν στην εργατικότητα του λαού μας και στους Αμερικανούς, οι οποίοι μας βοήθησαν με χρήματα και για αυτό εμείς τους στηρίζουμε όπου μπορούμε. Αυτά γνώριζα για τη περίοδο αυτή. Δυστυχώς ένα κομμάτι της ιστορίας μας αγνοήθηκε επιμελώς».

Το γκρίζο «έπος» των βραχονησίδων

Τάσος Κωστόπουλος

«Εχουμε τακτικό πλεονέκτημα. Δώστε μου την άδεια να χτυπήσουμε πρώτοι»

Χρήστος Λυμπέρης (αρχηγός ΓΕΕΘΑ), προς τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, 31/1/1996

Χωρίς αμφιβολία, υπήρξε το γεγονός που καθόρισε την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων στη μεταψυχροπολεμική εποχή, αλλά και τον σχετικό δημόσιο διάλογο.

Η έκβασή του ανέδειξε τα πραγματικά όρια της «εθνικής έξαρσης» των προηγούμενων χρόνων και παρήγαγε με τη σειρά της νέες μυθολογίες, καθοριστικές για τη θεμελίωση των διαχωριστικών γραμμών των επόμενων χρόνων.

Η ελληνοτουρκική κρίση του 1996 για τα Ιμια δεν ήταν φυσικά η πρώτη του είδους.

Είχαν προηγηθεί η έξοδος του «Χόρα» για υποθαλάσσιες έρευνες στο Αιγαίο (1976) και η παραλίγο πολεμική εμπλοκή του Μαρτίου 1987, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου απείλησε με ενεργοποίηση της άτυπης ελληνοβουλγαρικής συμμαχίας (και αποσταθεροποίηση του ΝΑΤΟ) προκειμένου να αποτρέψει νέες έρευνες του ίδιου σκάφους, που στο μεσοδιάστημα είχε μετονομαστεί σε «Σισμίκ».

Σε αντίθεση με αυτά τα προηγούμενα, όπου η διαχείριση της αναμέτρησης παρέμεινε μέχρι τέλους αποκλειστική υπόθεση των εκατέρωθεν ισχυρών κυβερνήσεων, τούτη τη φορά καταλυτικό ρόλο έπαιξαν δύο καινούργια στοιχεία:

(α) οι ταυτόχρονες κυβερνητικές κρίσεις στις δύο χώρες και

Συνέντευξη Βάσου Λυσσαρίδη: Εγώ δεν θα πήγαινα στην Κωνσταντινούπολη

Της Μαρία Στυλιανού, Φώτο: Αντρέας Λουκαϊδης

Τη θέση ότι ο ίδιος δεν θα μετέβαινε στην Κωνσταντινούπολη για συνάντηση με τον Αχμέτ Νταβούτογλου εκφράζει ο Επίτιμος Πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Βάσος Λυσσαρίδης, σχολιάζοντας το πρόσφατο ταξίδι του Άντρου Κυπριανού και τις επαφές του με Νταβούτογλου και Τσαβούσογλου. Σε συνέντευξη του στο reporter.com.cy, o κ. Λυσσαρίδης επισημαίνει ότι οι στόχοι της Άγκυρας είναι συγκεκριμένοι και εμφανίζεται πεπεισμένος ότι ο λαός θα απορρίψει εκ νέου ένα δημοψήφισμα, το οποίο θα προσομοιάζει με το Σχέδιο Ανάν. Σημειώνει ότι το κλίμα έντασης στην ΕΔΕΚ δεν έχει εξαφανιστεί ολωσδιόλου, εκφράζοντας την ανησυχία του, ενώ απαντά και στα όσα λέχθηκαν για τη σύνταξή του, τονίζοντας μεταξύ άλλων ότι ποτέ δεν ήταν φίλος των χρημάτων. Εξηγεί γιατί κατά την άποψη του, αιτία της οικονομικής κατάρρευσης του τόπου και της γενικότερης απαξίωσης των πολιτικών είναι η χρηματοκρατία. Καλεί παράλληλα τους νέους να μην μένουν απαθείς, αλλά να αντιδράσουν, παίρνοντας το μέλλον τους στα χέρια τους.

Υπάρχει μια έντονη κινητικότητα στο κυπριακό το τελευταίο διάστημα. Οι θέσεις σας είναι γνωστές. Τι εναλλακτικό έχουμε τώρα; 

-Αυτό που έχουμε σήμερα είναι υποβοήθηση της Τουρκίας να υλοποιήσει τους στόχους της. Είμαι ιατρός και λέω ότι χωρίς διάγνωση δεν μπορείς να έχεις σωστή θεραπευτική αγωγή. Δεν έγινε διάγνωση των προθέσεων της Τουρκίας. Τι θέλει. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτή είναι η δική μου εκτίμηση. Όμως ο ίδιος ο Νταβούτογλου γράφει στο βιβλίο του πως αν δεν υπήρχε ούτε ένας Τ/κ , η Τουρκία θα έπρεπε να τον εφεύρει, ούτως ώστε να ελέγχει τις κυπριακές εξελίξεις. Στόχος της Τουρκιάς, δεν είναι καν η διχοτόμηση, μπορεί να τη δεχθεί ως ενδιάμεσο σταθμό για μια συνομοσπονδοποίηση, ένα μεταποικιοκρατικό μόρφωμα πολυκηδεμονευόμενο, και τελικά με τουρκική πλειοψηφία ώστε (η Τουρκία) να γίνει οπαδός της αυτοδιάθεσης των λαών.

Πατέρα τα ’μαθες τα νέα;

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί εμπόδιο για τον Κυριάκο στο δρόμο προς την εξουσία.

Πρακτικά, του στρώνει το χαλί…

Όλοι μαζί σ’ ένα βαθύ μπουντρούμι

αγκαλιά μ’ ένα μπουκάλι ρούμι χο χο χο

(τραγούδι των πειρατών)

Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη, από τη βάση της Ν.Δ., είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια απλή αλλαγή προσώπου στην ηγεσία της συντηρητικής παράταξης.

Πρώτον, η εκλογή Μητσοτάκη «συντονίζεται» με τις πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνηση, νεοφιλελεύθερες, όπως τις θέλουν τα Μνημόνια. Δεν έχουμε δυο αντίπαλους που εκφράζουν, αντίστοιχα, διαφορετικά συμφέροντα και τάσεις της κοινωνίας, αλλά δυο «μονομάχους» που προσομοιάζουν, κινούνται στο ίδιο πεδίο εφαρμογής των ίδιων πολιτικών.

Δεύτερον, η (καραμανλική) λαϊκή Δεξιά, κυρίαρχος στη συντηρητική παράταξη από τη Μεταπολίτευση, φάνηκε γυμνή από επιχειρήματα, δεν ανέδειξε κάποιο διαφορετικό πρόσωπο, εκτός από το ύφος -αλλά όχι επί της ουσίας- του εκπροσώπου της στις εκλογές. Ως προεκλογική τακτική έκανε το λάθος να αφήσει την εντύπωση ότι μπορεί να συνεργαστεί με την κυβέρνηση, υποτιμώντας το θυμό των οπαδών της.

Ἐν Mεγάλῃ Ἑλληνικῄ Ἀποικία, 2016 μ.Χ.

«Ὅτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ εὐχήν στήν Ἀποικία

δέν μέν’ ἡ ἐλαχίστη ἀμφιβολία,

καί μ’ όλο πού ὁπωσοῦν τραβοῦμ’ ἐμπρός,

ἴσως, καθώς νομίζουν οὐκ ὀλίγοι, να ἔφθασε ὁ καιρός

νά φέρουμε Πολιτικό Ἀναμορφωτή.

Ὅμως τό πρόσκομμα κ’ ἡ δυσκολία

εἶναι πού κάμνουνε μιά ἱστορία

μεγάλη κάθε πρᾶγμα οἱ Ἀναμορφωταί

αὐτοί. (Εὐτύχημα θα ἦταν ἄν ποτέ

δέν τούς χρειάζονταν κανείς.) Γιά κάθε τί,

γιά τό παραμικρό ρωτοῦνε κ’ ἐξετάζουν,

κ’ εὐθύς στόν νοῦ τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,

μέ τήν ἀπαίτησι νά ἐκτελεσθοῦν ἄνευ ἀναβολής.

Ἕχουνε καί μιά κλίσι στές θυσίες.

Παραιτηθεῖτε ἀπό τήν κτήσιν σας ἐκείνη∙

ἡ κατοχή σας εἶν’ ἐπισφαλής:

ἡ τέτοιες κτήσεις ἀκριβῶς βλάπτουν τές Ἀποικίες.

Παραιτηθεῖτε ἀπό τήν πρόσοδον αὐτή,

κι ἀπό τήν ἄλληνα τήν συναφῆ,

κι ἀπό τήν τρίτη τούτην: ὡς συνέπεια φυσική∙

εἶναι μέν οὐσιώδεις, ἀλλά τί νά γίνει;

σας δημιουργοῦν μιά ἐπιβλαβή εὐθύνη.

Του Κίτσου η μάνα φοροδιέφευγε

 Στάθης στον eniko

Υποχρέωση της κυβέρνησης είναι να πιάνει τους φοροφυγάδες. Δεν το κάνει. Τι κάνει; κατηγορεί για φοροφυγάδες όποιους γουστάρει.

Για να πιάσει έτσι στο δόκανο τάξεις ολόκληρες. Υπάρχουν φοροφυγάδες αγρότες ή γιατροί ή μηχανικοί; Υπάρχουν. Και είναι αυτό λόγος για να τιμωρούνται (!), και μάλιστα εσαεί, τάξεις ολόκληρες ως φοροφυγάδες; Κάτι τέτοιο είναιανήθικο, γελοίο και παιδαριώδες. Κι όμως η

κυβέρνηση των γονατισμένων μετέρχεται αυτήν την πολιτική (της επάρατης Δεξιάς άλλωστε) με αξιοθαύμαστη ευκολία. Μάλιστα με χαρακτηριστική άνεση ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας προσωπικώς ανασύρουν απ’ το οπλοστάσιο της Δεξιάς την άθλια επιχειρηματολογία με την οποία κάλυπτε τα έργα της. Ακριβώς την ίδια! Ξανά τα ίδια φληναφήματα για τους «αγρότες που παίζουν τάβλι και τρώνε επιδοτήσεις» - σε λίγο στους κάμπους θα αρχίσει το κυνήγι των κουλάκων.

Τι εστί κουλάκος σήμερα; όποιος βγάζει... 20.000 τον χρόνο! Απ’ αυτά οι Οθωμανοί θα έπαιρναν τη δεκάτη, σύμφωνα όμως με το ακαταλόγιστο (και χωρίςαναλογιστική μελέτη) του κ. Κατρούγκαλου, ο κάθε χωριάτης θα πρέπει να αποδίδει στο Δοβλέτι το 65%-80% του φτωχοέχειν του, για

Μια τουρίστρια κι ένας πρόσφυγας στη Λέσβο κάθονται σε ένα παγκάκι. Τι θα γίνει;

Το μικρό φιλμ «Το νησί όπου ζουν όλοι μαζί» βάζει δίπλα διπλα τους Σύριους πρόσφυγες και τους Ευρωπαίους τουρίστες και τους προτρέπει να μιλήσουν για τη ζωή τους, τα σπίτια τους, τις πορείες τους. Ένα κοινωνικό πείραμα που έγινε αυτό το καλοκαίρι στη Λέσβο από δύο ερασιτέχνες κινηματογραφιστές, που αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι, ακόμα και όταν ζούν τις πιό αντιθετικές στιγμές της ζωής τους, είναι φτιαγμένοι από το ίδιο ύφασμα.

Κάθε καλοκαίρι χιλιάδες Ευρωπαίοι τουρίστες έρχονται στο ελληνικό νησί της Λέσβου για να γιορτάσουν τις διακοπές τους. Αυτό το καλοκαίρι υπήρξε μια επιπλέον ομάδα: πολλοί Σύριοι και Αφγανοί πρόσφυγες έφτασαν από την Τουρκία με φουσκωτές βάρκες καθώς εισήλθαν στην Ευρωπαïκή Ένωση. 

Οι κινηματογραφιστές Philip Brink και Marieke van der Velden έστησαν ένα σκηνικό όπου τους κάλεσαν για να γνωριστούν μεταξύ τους. Καθισμένοι σε ένα παγκάκι στο πάρκο ή με θέα τη θάλασσα Σύριοι και Ευρωπαίοι μίλησαν για την πατρίδα, τη δουλειά, τον πόλεμο, το γάμο, τα αυτοκίνητα και τα κατοικίδια. Ακούστε τις συζητήσεις τους σ’αυτό το 23-λεπτό ντοκιμαντέρ. 

Οι δημιουργοί της ταινίας αναφέρουν: «Ελπίζουμε οτι αυτή η ταινία θα παρακινήσει τους ανθρώπους να μιλάνε ο ένας με τον άλλον και όχι ο ένας για τον άλλον. Τα παγκάκια στο πάρκο ή στη θάλασσα περιμένουν καρτερικά για τις συζητήσεις μας. Μπορείς να μας βοηθήσεις με το να μοιραστείς αυτό το μήνυμα όσο το δυνατόν περισσότερο: Μοιράσου την ταινία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ή με τους μαθητές στην τάξη σου. Χρησιμοποίησέ την ως κατευθυντήρια γραμμή σε μια συζήτηση σχετικά με τους πρόσφυγες στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης σου, ή δείξ’ την στη γιαγιά σου σε ένα οικογενειακό τραπέζι. Αν κατεβάσεις τις κάρτες ερωτήσεων, μπορείς ακόμα να οργανώσεις το δικό σου «απόγευμα στο παγκάκι» στο τοπικό κέντρο προσφύγων. 

Περιλαμβάνονται επίσης κάρτες ερωτήσεων για παιδιά.» (επιλέξτε ελληνικούς υπότιτλους στο CC ) Πηγή:http://www.lesvosnews.net

The Island of all Together (CC) from Philip & Marieke on Vimeo.

Πρώτη μας κατοικία είναι η Ελλάδα

Του Στάθη

Ένας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ. Θα έπρεπε να έχει ήδη αναταχθεί ο πρωτογενής τομέας. Θα έπρεπε να είχε μπει η αγροτική παραγωγή σε άλλον δρόμο – πανηγύρι θα έπρεπε να γίνεται φέτος στα χωράφια, με την παθογένεια της διαχείρισης του γεωργικού πλούτου να ξεριζώνεται και την καλλιέργεια μιας νέας εποχής να αρχίζει – νομοσχέδια χωρίς

δημοσιονομικό κόστος θα έπρεπε να έχουν περάσει απ’ τη Βουλή, όπως για την απλή αναλογική, την κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών του τυποκτόνου νόμου Βενιζέλου, και πλήθος άλλων μεταρρυθμίσεων για επαναστατικές βελτιώσεις στην εκπαίδευση, στη διοίκηση, στην άμυνα, στην υγεία, στην αποκέντρωση, στη βελτίωση της καθημερινής ζωής των πολιτών.

Ένας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ και όλοι γνωρίζουμε τί έχει γίνει – δεν θα τα απαριθμήσω. Μόνον ένα παράδειγμα: οι εταιρείες που διαχειρίζονται τον τζόγο στην Ελλάδα, εξωχώριες και εγχώριες (με δισεκατομμύρια τζίρο κατ’ έτος) δεν πληρώνουν φόρους της τάξεως του 1,5 δισ που θα έπρεπε, αλλά των πέντε – δέκα χιλιάδων. Και μόνο αυτό

ενώ την ίδια στιγμή διώκονται συντάξεις (για μισό δισ) δείχνει την κατάντια του ΣΥΡΙΖΑ. (σ.σ. η άμεσηφορολόγηση του τζόγου ήταν απ’ τις βασικές υποσχέσεις – δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ) – χαιρετίσματα!...

Ειδωλολάτρες

Σε πλατείες και μεγάλες αίθουσες

Κραυγάζουν συνθήματα αλλόκοτα

Προς το αυτοκινούμενο άγαλμα του θεού τους.

Μετ’ επαίνων προσφέρουν ειδωλόθυτο

Κρέας από τον εαυτό τους

Κομμάτια από το μυαλό τους

Πίστη από τον εαυτό τους

Αναμένοντας αντάλλαγμα και σωτηρία.

Μάχες οπαδών

Διαφορετικών ειδώλων

Αιρέσεων μιας ίδιας ψεύτικης υπόσχεσης

Εκατοντάδες χρόνια τώρα.

Θυσιάζουν τις κόρες τους ελπίδες

Παρθένες καθώς ποτέ δεν απόλαυσαν την πραγματοποίηση

Θυσιάζουν τα ίδια τους τα μάτια

Αχρησιμοποίητα καθώς μένουν κλειστά μπρος στην αλήθεια.

Κι όταν απογοητευτούν από τον έναν

Δεν αποφασίζουν πως λένε ψέματα όλοι οι πλαστοί σωτήρες

Στέφανος Τζουμάκας: Προφητική ομιλία 18 χρόνια πριν σε εκδήλωση για την Αγροτική Ανάπτυξη που διοργάνωσε το ΙΣΤΑΜΕ-Α. Παπανδρέου.

Ισχύουν όλα μέχρι σήμερα γιατί δεν θέλανε να παραδεχτούν ότι η κατάσταση ως είχε, δεν οδηγούσε σε θετική διέξοδο.

Ομιλία Στέφανου Τζουμάκα στην επιστημονική Ημερίδα του ΙΣΤΑΜΕ «Αγροτική Περιφερειακή Ανάπτυξη», Άρτα, Μάιος 1998.

Ευχαριστώ πολύ κύριε Πρόεδρε. Αγαπητές φίλες και φίλοι, το θέμα της αγροτικής πολιτικής και της γεωργίας είναι πάρα πολύ μεγάλο, είναι δύσκολο να εξαντληθεί σε μια τέτοια συνάντηση, όπου όλοι πρέπει να έχουμε σύντομες εισηγήσεις, να γίνει και διά­λογος. Υπάρχει, άλλωστε, και πάρα πολύ ζέστη εδώ στην πόλη. Σε σχέση με άλλες περιοχές της χώρας εδώ είμαστε σε καύσωνα σχεδόν.

Για να μιλήσουμε γι' ανάπτυξη και για γεωργία πρώτα απ' όλα πρέπει να ξεκινή­σουμε από το διεθνές περιβάλλον. Είναι αυτό που δίνει το σήμα και τον προσανατολι­σμό σε όλους μας. Όλους μάς επηρεάζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, όπου εκεί διαμορφώνεται το πλαίσιο των εξελίξεων της αξίας των προϊόντων και των συναλλα­γών. Και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κυριαρχείται από δυνάμεις που είναι αντί­θετες με την πολιτική στη γεωργία που ασκούμε εμείς στην Ελλάδα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και σε άλλες χώρες.

Είναι, σχεδόν, όλες οι χώρες του κόσμου στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, τώρα τελευταία έχουν κάνει αίτηση να μπουν και οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Αλλά οι χώρες που κυριαρχούν και έχουν διαμορφώσει μια συμμαχία που επι­βάλλει τις πολιτικές και τις επιλογές στο παγκόσμιο εμπόριο, είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, το Μεξικό, η Αυστραλία, η Ιαπωνία. Έχουν συμμαχήσει με χώρες που είναι σε όχι καλή εξέλιξη από άποψη ανάπτυξης, αυτές τις χώρες που λέμε Τρίτου Κόσμου και με τις χώρες του πρώην ανατολικού συστήματος.