Οι «ζωολογικοί κήποι» της Ευρώπης όπου εξέθεταν Αφρικανούς ιθαγενείς

Το 1810 μία 20χρονη Αφρικανή ταξίδεψε στην Ευρώπη, όπου ήλπιζε να βρει ένα καλύτερο αύριο. Τη συνόδευε ένας λευκός άντρας ονόματι Χέντρικ Σεζάρς, που είχε αναλάβει να την κάνει διάσημη σε όλο τον κόσμο. Το όνομα της κοπέλας ή τουλάχιστον αυτό που της έδωσαν αργότερα, ήταν Σάρα Μπάαρτμαν και καταγόταν από περιοχή της Νότιας Αφρικής.

Όταν έφτασαν στο Λονδίνο η Σάρα βρήκε το αύριο που την περίμενε. Έγινε έκθεμα σε ζωολογικό κήπο. …

Την παρουσίαζαν σχεδόν γυμνή για να αναδεικνύονται οι «εξωτικές» της αναλογίες. Η Σάρα παρουσίαζε έντονη στεατοπυγία, δηλαδή συγκέντρωση λίπους γύρω από τους γλουτούς και τα οπίσθια. Ο Σεζάρς θεώρησαν ότι το σώμα της εμφάνιζε όλα τα «αφρικάνικα» στοιχεία που θα γοήτευαν τους Ευρωπαίους. Η κοπέλα εκτιθόταν σε ζωολογικούς κήπους μέσα σε κελιά για να ψυχαγωγήσει τους επισκέπτες. Αργότερα ανθρωπολόγοι την επεξεργάστηκαν και την παρομοίαζαν με ουραγκοτάγκους.

Η παγίδα κλείνει: Η χώρα είναι σήμερα πολιτικά “αποκεφαλισμένη” όπως τον Ιούλιο του 1974

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Οφείλω να προειδοποιήσω τους αναγνώστες. Αν δεν θέλουν πολύ δυσάρεστες πραγματικότητες, ας μη διαβάσουν το άρθρο που ακολουθεί. Νομίζω όμως ότι, έτσι κι αλλιώς, το παραδεχόμαστε ή όχι συνειδητά, η μάζα του ελληνικού λαού καταλαβαίνει τι γίνεται και γι’ αυτό πάγωσε. 

Συγκλίνουσες πληροφορίες από συνήθως αξιόπιστους διπλωματικούς παρατηρητές εδώ και στο εξωτερικό, κάνουν λόγο για ισχυρές πιέσεις των ΗΠΑ, ειδικότερα της Κυρίας Νούλαντ, του κεντρικού ηγετικού πυρήνα των νεοσυντηρητικών, να κλείσει άμεσα το θέμα της “Μακεδονίας”. Πακέτο θέλουν να πάει και η αναγνώριση Κοσσόβου από την Αθήνα. 

Η άμεση επιδίωξη είναι να προχωρήσει επιτέλους η ένταξη όλων των βαλκανικών χωρών στο ΝΑΤΟ και η “ολοκλήρωση” της περιοχής, με την οριστική εξάλειψη διαφόρων “ανορθογραφιών”, όπως ο ελληνικός λαός και το “αντιστασιακό” DNA του, ενόψει πολεμικών προετοιμασιών κατά της Ρωσίας. Αυτή την επιδίωξη υπηρετεί και η ανάπτυξη του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο. Η απώτερη συνέπεια θα είναι η περαιτέρω εξασθένιση της ελληνικής εθνικής ιδεολογίας και κρατικής συνοχής. 

Πριν το ’21 γίνει απλώς ανάμνηση

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Ελευθερία ή θάνατος» ήταν το σύνθημα που απλώθηκε από άκρη σε άκρη στην επανάσταση του 1821. Τι τραγική ειρωνεία, όμως, στα 195 χρόνια από το ξέσπασμά της να ζούμε την πλήρη αμφισβήτηση όσων εκείνη θεμελίωσε.

Στην Ελλάδα η κατάσταση είναι πια γνωστή ακόμη και σε όσους αρνούνταν επίμονα να δουν την αλήθεια κατάματα. Το ιδεολόγημα περί «ανοιχτών συνόρων» καταρρέει με πάταγο και, κατά πολλούς, είναι αυτό ακριβώς που οδήγησε στα εντελώς σφραγισμένα σύνορα. Η θέση της χώρας επιδεινώνεται διαρκώς εξ αιτίας του προσφυγικού και, κυρίως, της δυνατότητας της Τουρκίας να ελέγχει την εξέλιξή του.

Η κυβέρνηση -αφού πρώτα πίστεψε πρόθυμα τις γερμανικές διακηρύξεις για ανοιχτά σύνορα, οι ....

οποίες διαψεύστηκαν πλήρως- τώρα βρίσκεται στη δυσχερή θέση να αναγνωρίζει ότι καμιά ευρωπαϊκή συμφωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς να το θέλει η Τουρκία. Ποια Τουρκία; Αυτή που ημέρα με την ημέρα αυξάνει το στοίχημά της και τα βάζει όλα στο τραπέζι επιδιώκοντας την εσωτερική κατάρρευση της Ελλάδας υπό το βάρος του μεταναστευτικού / προσφυγικού προβλήματος.

Αν η Ελλάδα καταφέρει να βγει αλώβητη στο πεδίο των εθνικών θεμάτων από αυτή την τεράστια περιπέτεια, θα πρόκειται μάλλον για ένα θαύμα. Αν καταφέρει να αντέξει τη μεταναστευτική και προσφυγική πίεση, πάλι θα έχουμε να κάνουμε με ένα θαύμα. Αν αυτή η χώρα, τελικά, παραμείνει χώρα και δεν μετατραπεί σε οικόπεδο προς κατά βούληση διαχείριση από τους Ευρωπαίους εταίρους και τους Τούρκους συμμάχους, θα μιλάμε για το θαύμα των θαυμάτων.

Η ΛΑ.Ε. ΚΑΙ Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΥΚΟΛΩΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΩΝ

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΗΛ. ΙΩΑΚΕΙΜΟΓΛΟΥ 

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 

Στην ιστοσελίδα RProject δημοσιεύτηκε πρόσφατα ένα ενδιαφέρον άρθρο του Ηλία Ιωακείμογλου με τίτλο “ΛΑΕ: Τί πρόγραμμα χρειαζόμαστε”; Ο αρθρογράφος στέκεται κριτικά στην τελευταία διακήρυξη της ΛΑΕ (Ανατροπή τώρα! Για τι, με ποιους, πως;) θέτοντας σοβαρά ερωτήματα, τα οποία ασφαλώς θα τεθούν στο κέντρο του δημόσιου διαλόγου που φιλοδοξεί να αναπτύξει η ΛΑΕ εν όψει της ιδρυτικής συνδιάσκεψής της, το αμέσως επόμενο διάστημα. Προσωπικά θεωρώ ότι αρκετές διεισδυτικές παρατηρήσεις του Ηλία, ενός συντρόφου που διαχρονικά στέκεται στο έδαφος του επαναστατικού, μη δογματικού Μαρξισμού, μπορούν να παίξουν προωθητικό ρόλο σ' αυτόν τον ζωτικά αναγκαίο διάλογο ενός νέου πολιτικού εγχειρήματος, που πασχίζει να αποκτήσει σταθερό βάδισμα, φυσιογνωμία και μάχιμο πρόγραμμα ανατροπής. Φοβάμαι όμως ότι ο αθρογράφος δεν αποφεύγει τον πειρασμό των εύκολων, κληροδοτημένων απαντήσεων στα καίρια προβλήματα που τίθενται ενώπιον όχι μόνο της ΛΑΕ, αλλά και των ευρύτερων δυνάμεων που έχουν αναφορά στις σύγχρονες δυνάμεις της εργασίας και του σοσιαλισμού.

Πιστεύω ότι δεν θα αδικήσω τον Ηλία Ιωακείμογλου αν υποστηρίξω ότι η γενική οπτική της τοποθέτησής του καθορίζεται από δύο κεντρικές παραδοχές. Πρώτον, ότι ο χώρος της ΛΑΕ διατρέχεται, σε χονδρικές γραμμές, από μια αντίθεση που τον διαχωρίζει σε δύο οιονεί “στρατόπεδα”: εκείνους που υιοθετούν μιαεπαναστατική, αντικαπιταλιστική- σοσιαλιστική στρατηγική, θεωρώντας ότι η διαρθρωτική κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού δεν αφήνει περιθώρια για “ενδιάμεσες” απαντήσεις και εκείνους που, υπό το πρίσμα μιας στρατηγικής “σταδίων”, υιοθετούν μια πολιτική ευρύτερου αντιμνημονιακού- πατριωτικού μετώπου, που φιλοδοξεί να περιλάβει και τμήματα της αστικής τάξης. Και δεύτερον, ότι ακριβώς λόγω αυτής της κεντρικής διχογνωμίας, δεν μπορεί να υπάρξει ενιαία στρατηγική, κάτι που θα μετέτρεπε τηΛΑΕ σε ενιαίο κόμμα, αλλά μόνο μια τακτικού χαρακτήρα, ενιαιομετωπική σύγκλιση “όπου θα συμφωνήσουμε όλοι πάνω σε πέντε βασικές αρχές και δεκαπέντε, είκοσι, σε όσες θέλετε, αντιμνημονιακές δράσεις”.

Γαβριήλ Σακελλαρίδης: «Νιώθω θλίψη για τους Συριζαίους. Υπερασπίζονται μια πολιτική με επιχειρηματολογία Σαμαρά»

«Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είναι ένας κανονικός, φυσιολογικός άνθρωπος». Αυτό ήταν το μάντρα κάθε δημοσιογράφου που έκανε συνέντευξη μαζί του από τον Φεβρουάριο του 2014 (όταν όλοι αρχίσαμε να γκουγκλάρουμε το όνομά του για να δούμε ποιος είναι ο υποψήφιος δήμαρχος του ΣΥΡΙΖΑ για την Αθήνα) μέχρι και τις εκλογές τον Ιανουάριο του 2015. Η παράταιρη παρουσία ενός κανονικού ανθρώπου στην κεντρική πολιτική σκηνή - κάπως έτσι. Και μετά ήρθε η τέλεια καταιγίδα των δέκα μηνών. Και ο κίτρινος κανιβαλισμός του περασμένου Γενάρη.

Εγινε κυβερνητικός εκπρόσωπος για επτά κρίσιμους μήνες, από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο του 2015: 34 ετών, με τζιν παντελόνι και ένα μπλε μπλέιζερ στο briefing και στα Συμβούλια Κορυφής των Βρυξελλών. Με τον Γιάνη Βαρουφάκη υπουργό Οικονομικών να δίνει δύο συνεντεύξεις Τύπου την ημέρα, επιδιδόμενος σε ένα πρωτοφανές διεθνές σόου επικοινωνίας και ματαιοδοξίας, ο Σακελλαρίδης προσπαθούσε να δώσει πλαίσιο στο αχανές τοπίο της πληροφόρησης. Ο «φυσιολογικός άνθρωπος» μετατράπηκε σε ηχείο μιας αριστερής κυβέρνησης η οποία δαιμόνισε τις αγορές και έγινε μέσα σε μία νύχτα το πιο σέξι αντικείμενο μελέτης της πολιτικής επιστήμης παγκοσμίως. Ο Σακελλαρίδης έγινε ο πρωτάρης βουλευτής της Α΄ Αθήνας που ισχυρίζεται πως πιέστηκε αφόρητα προκειμένου να πάρει τη θέση του εκπροσώπου (νέος, άφθαρτος, με υψηλή δημοφιλία, γοητευτικός: ναι, ήταν προφανής η στρατηγική του Αλέξη Τσίπρα) και αγωνιούσε να δώσει τα δικά του χαρακτηριστικά στην ενημέρωση. «Νιώθω σαν τερματοφύλακας», έλεγε τότε τα μεσημέρια που έφευγε σκαστά από το Μέγαρο Μαξίμου για να γευματίσει με στενούς συνεργάτες του στο αγαπημένο του στέκι στην πλατεία Προσκόπων.

Τα Γουρούνια Δεν Πολεμούν

Οι τζιχαντιστές, οι τρομοκράτες, που σκοτώνουν στα αεροδρόμια, στις πλατείες, στα χωριά, είναι ψυχοπαθείς.

Οι πιλότοι, οι στρατιώτες, που βομβαρδίζουν τα νοσοκομεία, τις πόλεις, τα χωριά, είναι ήρωες.

Οι «εγκέφαλοι», αυτοί που σχεδιάζουν τις τρομοκρατικές ενέργειες, είναι φανατικοί.

Οι στρατηγοί, αυτοί που σχεδιάζουν τις αεροπορικές επιθέσεις, είναι παρασημοφορεμένοι.

Οι φονταμενταλιστές, αυτοί που χρηματοδοτούν τις σφαγές αμάχων, είναι τέρατα.

Οι πολιτικοί, αυτοί που εγκρίνουν τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, είναι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι.

Οι βιομήχανοι, όταν πουλάνε όπλα στους ισλαμιστές, είναι έμποροι θανάτου.

Οι βιομήχανοι, όταν πουλάνε όπλα στους χριστιανούς, είναι επιχειρηματίες.

Οι δυτικοί, όταν δολοφονούνται, είναι αθώα θύματα.

Οι τριτοκοσμικοί, όταν δολοφονούνται, είναι αριθμοί.

~~

Χολιγουντιακή ταινία β’ διαλογής έχει γίνει ο κόσμος.

Κι οι πεποιθήσεις μας σαν να βγαίνουν από κακογραμμένο σενάριο.

Οι καλοί σκοτώνουν γιατί είναι καλοί και θέλουν να προστατέψουν τη δημοκρατία (μας), την ελευθερία (μας), την ειρήνη (μας), τη θρησκεία (μας), την οικογένεια (μας).

Οι κακοί σκοτώνουν γιατί είναι κακοί και θέλουν να καταστρέψουν τη δημοκρατία (μας), την ελευθερία (μας), την ειρήνη (μας), τη θρησκεία (μας), την οικογένεια (μας).

Κονγκό: Όταν οι «πολιτισμένοι» Βέλγοι έκαναν θηριωδίες πάνω στους ιθαγενείς

Ο βασιλιάς Λεπόλδος Β’ του Βελγίου ήταν γνωστός και ως «σφαγέας του Κονγκό» στην αποικιοκρατική Ευρώπη αυτή τη μόνιμη πηγή κτηνωδίας που δε στέρεψε ποτέ.

Το Βέλγιο. Η καρδιά της Ε.Ε. βαμμένη στο αίμα. 10.000.000 σφαγιάστηκαν για να είναι σήμερα μια χώρα πλούσια και να αποτελεί το κέντρο των αποφάσεων για τους υπολοίπους λαούς τόσο της Ευρώπης, όσο και άλλων που εξαρτούνται από αυτήν την συμμαχία.

Ο βασιλιάς Λεοπόλδος Β” του Βελγίου, έμεινε στην ιστορία ως ο «σφαγέας του Κονγκό», αφού κατά την περίοδο της βασιλείας του, στα τέλη του 1800, ακρωτηριάστηκαν και θανατώθηκαν πάνω από 10 εκατομμύρια Αφρικανοί.

Την εποχή που οι Ευρωπαίοι ήταν απασχολημένοι με την διαίρεση της αφρικανικής ηπείρου, ο Λεοπόλδος φρόντισε να πάρει στην κατοχή του τις περισσότερες αχαρτογράφητες περιοχές του Κονγκό.

Ο βασιλιάς Λεπόλδος Β” του Βελγίου γνωστός και ως «σφαγέας του Κονγκό»

Μια έκταση 905 χιλιάδων τετραγωνικών μιλίων τροπικού δάσους, αχανείς εκτάσεις από δέντρα καουτσούκ, που ήταν το υλικό με την υψηλότερη ζήτηση στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν τα εδάφη που είχε υπό την κατοχή του ο βασιλιάς.Έκταση δηλαδή 76 φορές μεγαλύτερη από το Βέλγιο.

Το 1876 ο Λεοπόλδος ίδρυσε την «φιλανθρωπική» Διεθνή Ένωση της Αφρικής για να υποδουλώσει του λαούς της Αφρικής

Ήταν μια φιλανθρωπική οργάνωση, που είχε ως βιτρίνα την ιεραποστολική εργασία και την δυτικοποίηση των αφρικανικών λαών. Στην πραγματικότητα η οργάνωση ήταν το όχημα για να δημιουργήσει την δική του αυτοκρατορία αλλά κυρίως να υποδουλώσει τους αφρικανικούς λαούς και να προβάλλει σε διεθνές επίπεδο το μικρό πια Βέλγιο.

Στα 23 χρόνια διακυβέρνησης του (1885-1908), ο Λεοπόλδος σφαγίασε πάνω από 10 εκατομμύρια Αφρικανούς, κόβοντας τα χέρια και τα γεννητικά τους όργανα. Τους μαστίγωναν μέχρι λιποθυμίας και πολλές φορές μέχρι θανάτου. Τους έκαιγαν και βίαζαν τις γυναίκες.

Το ροκ, η Κούβα και η βλακεία…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Τόση βλακεία… Τόση ανοησία… Τόση φαιή προπαγάνδα…

Δεν υπάρχει δυτικό διεθνές ειδησιογραφικό πρακτορείο, δεν υπάρχει εγχώριος ραδιοτηλεοπτικός γυμνοσάλιαγκας που να μην αναμασάει την φοβερή είδηση:

Οι Rolling Stones πήγαν για συναυλία στην Κούβα κι αυτή είναι η πρώτη φορά μετά την επανάσταση του 1959, που το στυγνό, δογματικό, αυταρχικό κομμουνιστικό καθεστώς του νησιού επέτρεψε να ακουστεί η ροκ μουσική στη χώρα…

Αλλά αν η συναυλία των Rolling Stones είναι αυτή που σπάει την «απαγόρευση» του ροκ στην Κούβα, τότε θα πρέπει να υποθέσουμε ότι στις εμφανίσεις που έκαναν στην Αβάνα τις προηγούμενες δεκαετίες οιRick Wakeman, Sepultura και Audioslave θα έπαιζαν την…«Παπαλάμπραινα».

Τώρα στην ερώτηση πως γίνεται η ροκ να είναι ή να ήταν απαγορευμένη σε μια χώρα που στην πρωτεύουσα της, στην Αβάνα, λειτουργεί το (κρατικής ιδιοκτησίας) «Yellow Submarine», δηλαδή ένα νυκτερινό κέντρο αφιερωμένο αποκλειστικά στη ροκ, η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί στα «κομμουνιστικά μυστήρια»…

Α ναι: Το νυκτερινό κέντρο βρίσκεται σε ένα από τα γνωστότερα πάρκα της Αβάνας που φέρει το όνομα του… Τζον Λένον.

Στη σφαίρα των «κομμουνιστικών μυστηρίων» ανάγεται προφανώς και το γεγονός ότι ήδη από τη δεκαετία του ’70 ο σταθμός «Radio Mariano» μεταδίδει προγράμματα αφιερωμένα στους Rolling Stones, στους LedZeppelin και Τζίμι Χέντριξ.

Εντούτοις οι γυμνοσάλιαγκες επιμένουν: Αρκούσε, γράφουν, να αγόραζε και να κρατούσε κάποιος ένα δίσκο των Μπιτλς στην Κούβα για να γραφτεί στα μαύρα κατάστιχα. Μάλιστα. Αλλά: Πώς γίνεται να κρατούσε και να αγόραζε κανείς δίσκο των Μπιτλς στη Κούβα, αν στην Κούβα οι Μπιτλς και το ροκ γενικότερα ήταν «απαγορευμένα»;…

Οι τριαντάρηδες «οικοδεσπότες» των προσφυγικών καταυλισμών

Οι υπεύθυνοι των κέντρων υποδοχής προσφύγων και μεταναστών σε όλη την επικράτεια δεν έχουν τα χαρακτηριστικά του «κλασικού» δημοσίου υπαλλήλου.

Είναι 30άρηδες που διαθέτουν τουλάχιστον δύο πτυχία, έχουν γράψει... χιλιόμετρα στο Προσφυγικό είτε λόγω ιδεολογίας είτε λόγω σπουδών, δουλεύουν χωρίς ωράριο αλλά και δίχως να πληρώνονται υπερωρίες, ενώ είναι σε εγρήγορση όλο το 24ωρο.

Ο αν. υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γ. Μουζάλας, επέλεξε να εμπιστευτεί τη λειτουργία των κέντρων φιλοξενίας προσφύγων σε μια νέα γενιά στελεχών που βρέθηκαν εξαρχής στην πρώτη γραμμή του προσφυγικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα σχηματίστηκε στο υπουργείο μια ομάδα δράσης που λειτουργεί σε 24ωρη βάση, η οποία συνέβαλε στη δημιουργία των κέντρων και εργάζεται καθημερινά για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιουργούνται συντονίζοντας με επιτυχία τους εθελοντές, τις ΜΚΟ αλλά και τους κρατικούς φορείς.

Η Task Force του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής γνωρίζει σπιθαμή προς σπιθαμή τους χώρους φιλοξενίας προσφύγων και με κάθε ευκαιρία ταξιδεύει ανά την επικράτεια για να καταγράψει τα προβλήματα αλλά και να προτείνει λύσεις σε νέα θέματα που δημιουργούνται καθημερινά λόγω της αύξησης των προσφυγικών ροών και του κλεισίματος των συνόρων από τον Βορρά.

Ραντίστε τα κεφάλια των νεοφασιστών με το νερό που έπλυνε ο Πάπας τα πόδια μεταναστών, για να βιώσουν επιτέλους το θαύμα του Αγιασμού!

Όταν ο Πάπας έπλενε τα πόδια προσφύγων διαφορετικών θρησκειών, οι έμποροι της εθνικιστικής θρησκείας στην Ελλάδα πωλούσαν μίσος, φόβο και έχθρα εναντίον του απελπισμένου μετανάστη, πασπαλισμένα με αίμα, σπέρμα και «lifestyle-ιστική» πλέμπα! Αν δεν ήρθε τώρα η ώρα η Ελληνική Ορθοδοξία να ξεκόψει μια και έξω από τη μισανθρωπική βρώμα που πλημυρίζει το υπόγειό της, πότε θα έρθει; Αν σήμερα δεν μετατρέψει σε Αγιασμό το νερό που έπλυνε ο Πάπας τα πόδια μεταναστών κατά την τελετή του Νιπτήρος της Μεγάλης Πέμπτης των Ρωμαιοκαθολικών, πώς νομίζει πως θα έχει αύριο το κύρος μιας θρησκευτικής ιεραρχίας / ηγεσίας καί εκκλησίας υψηλού ανθρωπισμού; 

Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Κάντε Αγιασμό με το νερό που χρησιμοποιείται για να πλυθούν από όμορφες ψυχές ανθρώπων τα πόδια μεταναστών στην Ελλάδα, αντί να αγιάζετε τα όπλα που σκοτώνουν και προκαλούν πρόσφυγες, ή τους ψυχασθενείς εθνικοσοσιαλιστές, οι οποίοι αυτοπαρουσιάζονται ως εθνοφυλετιστές και άρα αποτελούν μορφή αιρετικών στους κόλπους της Ορθοδοξίας! Αυτοί οι εθνοφυλετιστές που χρησιμοποιούν ως όχημα την πίστη και την εκκλησία ορθοδόξων χριστιανών, αναμειγνύουν εντέχνως θρησκευτικές και εθνικιστικές παραστάσεις για να παράγουν μια φυλετική κατηγορία αποκλεισμού. Χρησιμοποιούν, δηλαδή, την Ορθοδοξία για να κατασκευάσουν μέσα στο σώμα της μια χυδαία φυλετική πολιτική: έναν ελεεινό ρατσισμό που αποτελεί τελικώς την άρνηση ολόκληρου του γνωστικού μοντέλου που συνθέτει το ορθόδοξο ολοκλήρωμα.

Γονατίστε κι εσείς, Ορθόδοξοι ιεράρχες και παπάδες και πλύνετε τα πόδια όλων ανεξαιρέτως των μεταναστών που φτάνουν στην Πατρίδα μας από τα θέατρα του πολέμου για να σωθούν και πάψτε να υποστηρίζετε ρατσιστές και αυθεντικούς νεοφασίστες, οι οποίοι χρησιμοποιούν την θρησκεία με έναν αιρετικό τρόπο για να κάνουν μισανθωπική πολιτική! Όσοι έλληνες είμαστε φορείς του πολιτισμού της Ορθοδοξίας, διδαχθήκαμε πως κάθε άνθρωπος που υφίσταται καταπίεση, αδικία ή διωγμό… πόσο μάλλον ανηλεή βομβαρδισμό, πρέπει να προστατεύεται από την ορθόδοξη συνείδηση και πρακτική.

Ήττες και νίκες

Λίγο μετά την οριακή ήττα του λαϊκού στρατοπέδου της Βολιβίας στο δημοψήφισμα για την τροποποίηση του Συντάγματος, ο αντιπρόεδρος της χώρας Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα πραγματοποίησε μια σημαντική παρέμβαση που εξηγεί τους λόγους της αποτυχίας. Αποφεύγοντας τις εύκολες δικαιολογίες, ο Λινέρα επισημαίνει τις βαθιές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που έχουν επισυμβεί σε σχέση με την πρώτη, ορμητική περίοδο των αλλεπάλληλων νικών – αλλαγές που διαφοροποιούν το πλαίσιο και τον τρόπο διεξαγωγής του αγώνα. Και τονίζει ότι αυτή η «τακτική μόνο ήττα» βοηθά στην έγκαιρη καταπολέμηση της καθησυχαστικής νωθρότητας που είχε επικρατήσει, τη στιγμή που απαιτείται «το μέγιστο των δυνάμεων, το μέγιστο της ευφυΐας και το μέγιστο της τόλμης του λαϊκού κινήματος».

Του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα*

Όταν κάποιος πετάει μια πέτρα σ’ ένα κρυστάλλινο ποτήρι κι αυτό σπάει, προκύπτει συχνά το ερώτημα: Γιατί σπάει το ποτήρι; Σπάει λόγω της πέτρας που το χτύπησε; Ή μήπως επειδή το ποτήρι είναι εύθραυστο και συνεπώς η πέτρα το θρυμματίζει εύκολα; Πρόκειται για μια ερώτηση που συνήθως έθετε ο κοινωνιολόγος Πιερ Μπουρντιέ για να εξηγήσει ότι μόνο το δεύτερο ενδεχόμενο ήταν σωστό, επειδή σου επιτρέπει να ανακαλύψεις τις συνθήκες μετασχηματισμού του αντικειμένου στην εσωτερική διαμόρφωσή του.

Στην περίπτωση του δημοψηφίσματος της 21ης Φλεβάρη, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρξε μια πολιτική εκστρατεία ενορχηστρωμένη από ξένους συμβούλους. Οι μυστικές επισκέψεις της «μη κυβερνητικής οργάνωσης» NDI (Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο) που εξαρτάται από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, η εκπαίδευση διαδικτυακών ακτιβιστών, τα συνεχή ταξίδια των ηγετών της αντιπολίτευσης στη Νέα Υόρκη –όχι ακριβώς για χειμερινή αναψυχή– φανερώνουν έναν εξωτερικό σχεδιασμό που άσκησε σημαντική επιρροή. Αλλά, όπως ακριβώς η πέτρα που εκτοξεύθηκε στο ποτήρι, αυτή η εξωτερική δράση κατάφερε να επηρεάσει μόνο λόγω των εσωτερικών συνθηκών της πολιτικής πραγματικότητας της Βολιβίας – αυτή είναι λοιπόν που χρήζει ανάλυσης.