Λέσχη Μπίλντερμπεργκ...

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ξέρετε πώς εξηγείται η συμμετοχή του κ. Μητσοτάκη στην περιβόητη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ που συνεδριάζει από προχτές στη Δρέσδη; Απλό: Πήγε εκεί για «να παλέψει» για τις ελληνικές θέσεις.

Από πού συνάγεται αυτό το συμπέρασμα; Εξίσου απλό: Επειδή αυτό είχε ισχυριστεί και ένας άλλος προσκεκλημένος της Λέσχης, όταν κλήθηκε να απαντήσει στη Βουλή για την δική του συμμετοχή, το 2005: Πήγα για να παλέψω για τις ελληνικές θέσεις, είχε δηλώσει. Ήταν ο κ.Γιώργος Παπανδρέου… 

Άλλωστε είναι γενικώς αποδεκτό ότι η παρουσία Ελλήνων πολιτικών σε τέτοιες Λέσχες γίνεται για το καλό του τόπου. Όπως, για παράδειγμα, η παρουσία το 2014 του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και νυν πρωθυπουργού κ.Τσίπρα στην (πιο «ανοιχτή» είναι αλήθεια από την Μπίλντερμπεργκ) Λέσχη Αμπροσέτι.

Ήταν σε εκείνη την περίφημη συνάντηση του Κόμο, που ο κ.Τσίπρας εξηγούσε την συμμετοχή του πλάι σε τραπεζίτες (από τον Σάδερλαντ της Goldman Sachs μέχρι τον Τρισέ) και σε μεγιστάνες και εξέχοντες πολιτικούς (από τον Μαρτσιόνε της Fiat μέχρι τον Ντάισελμπλουμ), με αναρτήσεις στο τουίτερ του τύπου: 

«Η Αριστερά έχει καινοτόμες ιδέες, με περιεχόμενο, για την οικοδόμηση μιας διαφορετικής Ευρώπης»και

«Στην Ιταλία παρουσιάζουμε τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αναπτυξιακή επανεκκίνηση της Ευρώπης»…

Συνεπώς, για να επιστρέψουμε στην Μπίλντερμπεργκ, το γεγονός ότι ένας ακόμα αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπως ο κ.Μητσοτάκης, συμμετέχει σε ένα μυστικό κονκλάβιο, που το συνοδεύουν αναρίθμητες ιστορίες συνωμοσιολογίας (κάποιοι λένε συνωμοσίας), δεν πρέπει να μας απασχολεί καθόλου...

Η Μπραζίλια και το καπνεργοστάσιο «Κεράνη»

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Το 1960 δεν υπήρχε τηλεόραση στην Ελλάδα. Δεν υπήρχε ούτε η «Μηχανή του Χρόνου» να μας θυμίζει τα περασμένα. Υπήρχαν όμως τα «Ελληνικά Επίκαιρα» που προβάλλονταν στους κινηματογράφους, συνήθως πριν από την ταινία.

Το καλοκαίρι του 1960, το πρώτο θέμα των «Επικαίρων», ήταν η μεταφορά της βραζιλιανής πρωτεύουσας από το Ρίο ντε Τζανέϊρο, στην ολοκαίνουργια φουτουριστική Μπραζίλια, που χτίζονταν τέσσερα χρόνια.

Έκθαμβοι οι Έλληνες θεατές, έβλεπαν την αστραπιαία σχεδόν μεταφορά κρατικών αξιωματούχων, δημοσίων υπαλλήλων, δημοσίων εγγράφων, ραφιών και καρεκλών στις νέες τους εγκαταστάσεις και γραφεία, ενώ δεν παρέλειπαν να γελάσουν όταν ο φακός εστίαζε σε κάποιο ξεχασμένο καπέλο ή ντοσιέ.

Πριν από λίγες βδομάδες, έγινε μια απόπειρα παρόμοιας μεταφοράς και στην Αθήνα. Όχι φυσικά στην έκταση της Μπραζίλιας. Απλά, ένας από τους υπουργούς των Οικονομικών σκέφθηκε να κάνει και κάποια οικονομία (ώστε να φανεί και λιγάκι ο καημένος), μεταφέροντας όλες τις υπηρεσίες του Υπουργείου στο ανακαινισμένο κτίριο της καπνοβιομηχανίας «Κεράνη».

Και εκεί επάνω συνάντησε την αντίσταση, όχι των ίδιων των υπαλλήλων του υπουργείου μέσω των συνδικαλιστικών οργάνων τους, αλλά ενός καθ’ ύλην τελείως αναρμόδιου, του Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων, με γελοία, αλλά όπως φάνηκε πολύ πειστικά επιχειρήματα.

Κανονικά θα έπρεπε, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, όλες οι Δημόσιες υπηρεσίες να έχουν μεταφερθεί σε έναν και μοναδικό χώρο, ώστε να μπορούν οι διοικούντες να ελέγχουν το έργο και την αποτελεσματικότητα τους και οι πολίτες να απαλλαγούν από την ταλαιπωρία της μετάβασης από το ένα υπουργείο στο άλλο καθώς οι υπηρεσίες και οι αρμοδιότητες άσχετων μεταξύ τους υπουργείων αλληλοκαλύπτονται δημιουργώντας σύγχυση.

Ξενοφών Ζολώτας: «Αυτοί οι δύο θα χρεοκοπήσουν τη χώρα»

TVXS 

Περικλής Βασιλόπουλος

Ήταν 3 Ιανουαρίου 1990, αργά το βράδυ και ενώ οι διάδρομοι της Βουλής ήσαν σχεδόν άδειοι, στο γραφείο του πρωθυπουργού της οικουμενικής κυβέρνησης Καθηγητή Ξενοφώντα Ζολώτα επικρατούσε μια απίστευτη ένταση και υπερκινητικότητα. Το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών (Κωνστ. Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου, Χαρίλαος Φλωράκης - πρόεδρος Συνασπισμού της Αριστεράς) δεν ενέκρινε το έκτακτο σχέδιο 10 σημείων που πρότεινε ο κ. Καθηγητής και η χώρα κινδύνευε με άμεση χρεοκοπία και στάση πληρωμών.

Το ήξεραν ή το υποψιάζονταν ελάχιστοι και η καθημερινότητα στην χειμωνιάτικη Αθήνα ήταν απολύτως ομαλή παρά τις γνωστές και οικείες έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις. Άλλωστε παντού στον δυτικό κόσμο η πτώση του τείχους του Βερολίνου, η διάλυση του υπαρκτού σοσιαλισμού και το άνοιγμα των βόρειων συνόρων της χώρας είχαν προκαλέσει μια γενικευμένη αίσθηση αισιοδοξίας.

Στην Ελλάδα είχαν προηγηθεί δύο εκλογικές αναμετρήσεις με την πρώτη να οδηγεί στην συγκρότηση της κυβέρνησης Τζαννετάκη με συνεργασία ΝΔ-Συνασπισμού και η δεύτερη στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα. Ήταν μια κυβέρνηση γέφυρα που θα οδηγούσε την χώρα ομαλά στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση μέσα όμως από ένα σχέδιο συναινετικής Εθνικής Ανασυγκρότησης που θα οδηγούσε τη χώρα σε μια νέα πορεία. Γι’αυτό ο Ζολώτας αποφάσισε ως πρωθυπουργός να συγκροτήσει την περίφημη τότε άγνωστη σήμερα Επιτροπή Αγγελόπουλου (Άγγελος Αγγελόπουλος, Καθηγητής Οικονομίας, νεανικός φίλος του Ξ. Ζολώτα, υπουργός της «Κυβέρνησης του Βουνού» ΠΕΕΑ και της Κυβέρνησης Εθν. Ενότητας τον Οκτώβριο Δεκέμβριο 1944).

Η κοινωνία τακτοποιεί τα "ματωμένα σεμεδάκια της" στο κομοδίνο

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Σε προηγούμενη ανάρτηση μου περί του φαινομένου της κανονικότητας της κοινωνίας, εν μέσω της τραγωδίας που ζει η χώρα μας και στην διατύπωση "πόσο αυτή με τρομάζει", έλαβα πολλά και ενδιαφέροντα σχόλια από φίλους που με ειλικρίνεια προσπαθούσαν να εξηγήσουν το φαινόμενο.

Θα ήθελα λοιπόν, να αποτυπώσω την δική μου εκδοχή και να αιτιολογήσω γιατί με τρομάζει.

«Όταν πριν πολλά χρόνια, σκοτώθηκε ο Νικήτας* με την μηχανή, εγώ κι ο Γιώργος, θεωρήσαμε υποχρέωσή μας σαν φιλαράκια και συνταξιδιώτες με τις εντούρο μας να περάσουμε από το σπίτι του για να συλλυπηθούμε τους γονείς του.

Η κυρα Μαίρη, η μητέρα του Νικήτα, ήταν ένας πολύ ήπιος και πρόσχαρος άνθρωπος και πάντα μας συμβούλευε με τέτοιο τρόπο ώστε να μην φαίνεται ότι απευθυνόταν στον Νικήτα.

Ο πατέρας του απέφευγε τα πολλά πολλά μαζί μας (έτσι τουλάχιστον πιστεύαμε εμείς).

Εκείνο το τραγικό απόγευμα βρισκόταν στη δουλειά του και πήγε κατ' ευθείαν στο νοσοκομείο.

Φτάνοντας στο σπίτι του Νικήτα βρήκαμε την κυρα Μαίρη να σκουπίζει την μικρή αυλή μπροστά από την σκάλα που οδηγούσε στην πόρτα του σπιτιού, σαν να μην ειχε συνείδηση της τραγωδίας.

Μας έκανε εντύπωση που δεν ήταν κανείς άλλος στο σπίτι.

Ανεβείτε είναι ανοιχτά, μας είπε, και έρχομαι να σας φτιάξω καφεδάκι.

Σιωπηλά ανεβήκαμε και μπήκαμε στο χωλάκι περιμένοντας όρθιοι.

Ήρθε σκουπίζοντας τα χέρια της με μια πετσέτα και μπήκε κατ ευθείαν στην κουζίνα για να βάλει το μπρίκι του καφέ.

Ο καπιταλισμός βρυχάται και οι κοινωνίες αντιδρούν

Στέλιος Ελληνιάδης

Η Αμερική παράγει. Όχι μόνο προϊόντα. Τα πάντα. Και κυρίως πολιτική. Ήταν και, κατά κάποιο τρόπο, παρέμεινε σαν πολλές χώρες σε μία. Με πάρα πολλές ομοιότητες, με σημαντικά ενοποιητικά στοιχεία, αλλά και με εξίσου σημαντικές διαφορές σε φυλές, θρησκείες, κουλτούρες, πεποιθήσεις και συμφέροντα. Εάν δεν υπήρχε η τηλεόραση που ισοπεδώνει τις διαφορές και τείνει στο να κατασκευάσει ένα τύπο ανθρώπου, που βλέπει, ακούει και καταναλώνει, οι διαφορές θα ήταν πολύ πιο ευδιάκριτες, έντονες και αντιπαραθετικές.

Βέβαια, δίπλα στην τηλεόραση είναι χτισμένο ένα ολόκληρο σύστημα που επιτηρεί, κατευθύνει, καταστέλλει και τιμωρεί. Και αποτρέπει τη συνειδητοποίηση και την ενδυνάμωση της τάσης για συγκρούσεις και ανατροπές που προκαλεί από τη φύση της η μεγαλύτερη και σημαντικότερη διαφορά/αντίθεση που διαπερνάει οριζοντίως και καθέτως την αμερικάνικη κοινωνία, την εγγενή στο σύστημα, αλλά ραγδαία εξελισσόμενη σε αρνητική κατεύθυνση για τους πολίτες -τους λαούς, τη μάζα, την κοινωνία- οικονομική ανισότητα, η βιαιότητα της οποίας, γιατί η βιαιότητα είναι ενσωματωμένη στην ανισότητα, ενισχύει και αναδεικνύει όλες τις άλλες διαφορές και ανισότητες, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μείγμα, του οποίου οι εκφάνσεις είναι πολυποίκιλες, συχνά απρόβλεπτες, και το οποίο εκρηκτικό μείγμα προκαλεί αλυσιδωτές εκρήξεις, οι οποίες εάν δεν ελεγχθούν και δεν κατασταλούν, θα μπορούσαν να προκαλέσουν ακόμα εντονότερες και απειλητικότερες για την παρούσα τάξη πραγμάτων απείθειες, αστάθειες, συγκρούσεις και ανατροπές. 

Αυτές οι εσωτερικές διαφορές, ανισότητες και αντιθέσεις, ενεργές και λανθάνουσες, από περιοχή σε περιοχή, από χρώμα σε χρώμα, από τάξη σε τάξη, από κουλτούρα σε κουλτούρα κι από μπλοκ συμφερόντων σε μπλοκ συμφερόντων, γεννάει την πολιτική. Γεννάει την πολιτική, η οποία όσο κι αν ασφυκτιά κάτω από το βάρος της κεντρικής, της κρατούσας πολιτικής, όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα, τα βάρη δυσβάστακτα και η εσωτερική πίεση στα άτομα και στα σύνολα ατόμων μεγαλώνει, αναζητεί τρόπους και μέσα εξωτερίκευσης, για να εκφραστεί, να εκτονωθεί ή να επιφέρει με τη δυναμική της αλλαγές στο ισχύον καθεστώς.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

«Ο Φρίντριχ Ένγκελς είπε κάποτε:

"Η αστική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: ή πέρασμα στο σοσιαλισμό ή ξανακατρακύλισμα της ανθρωπότητας στη βαρβαρότητα".

Τι σήμαινε όμως "ξανακατρακύλισμα στη βαρβαρότητα" από το σημερινό επίπεδο του ευρωπαϊκού πολιτισμού; Μέχρι σήμερα διαβάζουμε, αναμφισβήτητα, τα λόγια αυτά χωρίς να εμβαθύνουμε στο νόημα που κρύβουν και τα παραθέτουμε χωρίς να προαισθανόμαστε την τρομερή βαρύτητά τους. Σήμερα όμως, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να καταλάβουμε τι σημαίνει κατρακύλισμα της αστικής κοινωνίας στη βαρβαρότητα».

Ρόζα Λούξεμπουργκ (*)

Στην αρχή του χρόνου πραγματοποιήθηκε στο Νταβός το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ με κεντρικό θέμα την «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση», δηλαδή την ραγδαία ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, την εισαγωγή στην παραγωγική διαδικασία όλο και περισσότερων τεχνολογικών δυνατοτήτων και τις επιπτώσεις της που αυτή θα έχει στην ζωή των ανθρώπων.

Οι άρχοντες του κεφαλαίου δεν έκρυψαν τα λόγια τους: Όπως προέκυψε από την έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε 15 μόλις χώρες, η αυτοματοποίηση της παραγωγής με την ένταξη στην παραγωγική διαδικασία της ρομποτικής, θα έχει ως αποτέλεσμα να έχουν χαθεί μέχρι το 2020 πάνω από 7 εκατομμύρια θέσεις εργασίας!

Με άλλα λόγια: Ενώ η ανθρώπινη διάνοια και ο ανθρώπινος μόχθος επιφέρουν μια ασύλληπτη επιστημονική πρόοδο, αυτή η πρόοδος με την συνεπαγόμενη δυνατότητα αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας, παρότι μπορεί να εξασφαλίσει τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, την καλύτερη ποιότητα ζωής, περισσότερο ελεύθερο χρόνο για τους εργαζομένους, εγκιβωτισμένη καθώς είναι στο πλαίσιο των εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων, όχι μόνο δεν βελτιώνει τη ζωή των ανθρώπων αλλά μετατρέπεται σε εισιτήριο μαζικής ανεργίας!

Παρά τη συνωμοσία σιωπής και παραπληροφόρησης, η κοσμογονία του Μπέρνι Σάντερς προελαύνει!

Του Γιώργου Μητραλιά

Προσοχή, αυτό που συμβαίνει με τον Μπέρνι Σάντερς, το κίνημά του και τις αμερικανικές προκριματικές εκλογές ίσως να μην έχει προηγούμενο στην ιστορία της παραπληροφόρησης και της πλύσης εγκεφάλου των πολιτών από μέρους των καθεστωτικών ΜΜΕ! Και όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά σε ολάκερο τον πλανήτη!...

Εξηγούμεθα αρχίζοντας με ένα παράδειγμα από την πιο «καυτή» επικαιρότητα: Στις αρχές αυτού του μήνα και επί μερικές μέρες, η είδηση από τις ΗΠΑ που κυριαρχούσε στα παγκόσμια ΜΜΕ, και φυσικά και στην Ελλάδα, ήταν το οικτρό τέλος του γορίλα στο Σινσινάτι. Στο ίδιο όμως χρονικό διάστημα, ο Μπέρνι Σάντερς πρωταγωνιστούσε στα εξής γεγονότα που αποσιωπήθηκαν εντελώς από όλα τα ΜΜΕ όλων των χωρών του κόσμου: Συγκέντρωνε τεράστια πλήθη (πολλές δεκάδες χιλιάδες) στις συγκεντρώσεις του σε μια ντουζίνα πόλεων της Καλιφόρνια, σπάζοντας κάθε ιστορικό ρεκόρ λαϊκής συμμετοχής σε προεκλογικές εκδηλώσεις στ​ις ΗΠΑ​. Συνέτριβε τον Ντόναλντ Τραμπ σε όλες τις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν εκείνες τις μέρες, με διαφορές που πάντα ξεπερνούσαν τις 10 ποσοστιαίες μονάδες. Ανακοίνωνε –για πολλοστή φορά- ότι θα συνέχιζε τη μάχη του μέχρι τέλους και ότι θα διεκδικούσε το χρίσμα του Δημοκρατικού κόμματος στο τελικό Συνέδριό του στη Φιλαδέλφεια στα τέλη Ιουλίου. Και τέλος, έφτανε και ξεπερνούσε την παραπαίουσα Χίλαρι στις δημοσκοπήσεις για την αναμέτρησή τους στην Καλιφόρνια, ενώ μόλις πριν από ένα μήνα, αυτές οι δημοσκοπήσεις έφερναν την Χίλαρι να προηγείται ακόμα και με 18%.

Για όλα αυτά και για πάρα πολλά άλλα γεγονότα και εξελίξεις εκείνων των ημερών -που μπορούν να επηρεάσουν ή και να καθορίσουν το παρόν και το μέλλον της παγκόσμιας υπερδύναμης και ολόκληρου του κόσμου και του πλανήτη- δεν μάθατε το παραμικρό. Μηδέν. Απόλυτη σιωπή. Τα ΜΜΕ τα έκριναν …ανάξια λόγου και συνέχισαν απτόητα να μας μιλάνε είτε για τον γορίλα του Σινσινάτι είτε για την αναμέτρηση Χίλαρι-Τραμπ, αφήνοντας τεχνηέντως να εννοηθεί ότι τα πάντα έχουν τελειώσει, ότι τώρα έχουμε περάσει στα σοβαρά ζητήματα καθώς εκείνος ο «γραφικός» ασπρομάλλης «σοσιαλιστής» από το Βερμόντ είναι πια μακρινό παρελθόν. Όμως, το ίδιο ακριβώς δεν έχουν βαρεθεί να λένε εδώ και τουλάχιστον 3 μήνες, και θα το πουν και πάλι λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες στην Καλιφόρνια. Παρόλα αυτά, ο «γραφικός» ασπρομάλλης σοσιαλιστής όχι μόνο είναι πάντα εδώ αλλά και υπόσχεται έναν άκρως συναρπαστικό αντίλογο μέσα και έξω από το συνέδριο (Convention) του Δημοκρατικού κόμματος στα τέλη Ιουλίου, μαζί με αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες υποστηρικτές του!

Οι δρόμοι της Ιστορίας είναι απρόβλεπτοι

Σε λίγες μέρες οι Βρετανοί θα ψηφίσουν για την παραμονή ή την έξοδό τους από την ΕΕ. Για να αποτραπεί το BREXIT οι κυρίαρχες ελίτ στη Βρετανία και στην ΕΕ επιστράτευσαν όλη τη γκάμα τρομοκρατικών επιχειρημάτων που χρησιμοποιούν επί χρόνια στην Ελλάδα εναντίον της εξόδου από το ευρώ:… 

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Διεθνής απομόνωση, οικονομική καταστροφή, ακόμα και παγκόσμιος πόλεμος, τα τρία κακά της μοίρας τους των Βρετανών αν ψηφίσουν BREXIT. Το GREXIT (έξοδος από το ευρώ) και το BREXIT (έξοδος από την ΕΕ) δεν είναι βεβαίως το ίδιο πράγμα αλλά έχουν δυο σημαντικά κοινά σημεία: Το κεντρικό ζήτημα είναι αν ο κόσμος δικαιούται να αποφασίζει αυτοτελώς για την τύχη του, αμφισβητώντας τη θέληση του ευρωιερατείου. 

Το δεύτερο σημείο είναι ότι η παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ (και της Ελλάδας στο ευρώ) είναι εκ των ων ουκ άνευ όρος για να διατηρηθεί η πολιτική ενότητα των ποικίλλων ομάδων που συναπαρτίζουν το ευρωιερατείο, την κυβερνώσα ελίτ της ΕΕ. Αν φανεί ότι το ευρωιερατείο δεν είναι ικανό να συγκρατήσει την ενότητα της ΕΕ, όλο το οικοδόμημα θα καταρρεύσει, αργά ή γρήγορα. Η εφαρμογή της όποιας οικονομικής πολιτικής και όλων των άλλων αντιδημοφιλών μέτρων εξαρτάται ακριβώς από το αν πιστεύουμε ότι η συνοχή της ΕΕ είναι αδιαμφισβήτητη και οι αποφάσεις του ευρωιερατείου ακλόνητες. Γι’ αυτό τα δημοψηφίσματα, στην καταστραμμένη Ελλάδα ή στην πάμπλουτη Ολλανδία, περιφρονούνται, οι δρόμοι αστυνομοκρατούνται, οι διαδηλωτές ποδοπατούνται, η Δημοκρατία, σκιά του εαυτού της, γελοιοποιείται. Το επίμαχο σε κάθε περίπτωση είναι να αποκλειστεί η αίσθηση ότι ο υποτελής πληθυσμός έχει την ελάχιστη πιθανότητα να αποφασίσει για οτιδήποτε αυτοτελώς. Γι αυτό, αντίστροφα, το κεντρικό ζήτημα είναι η Εθνική Ανεξαρτησία.

ΥΣΤΑΤΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Κώστας Γ. Μαμέλης 2.6.2016

Ας κρατήσουμε το δάκρυ μας για το βράδυ, τη νύχτα το δάκρυ, είτε τιμής, είτε μνήμης, είτε συγνώμης μοιάζει με σαπφείρινο μαβί, όταν θα λογαριάσουμε τι εκπροσωπούσε για όλους εμάς ο αυθεντικός και γενναίος σύντροφός μας Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, πόσο θετικό απολογισμό ζωής κατέλιπε, πόσο τροφοδότησε με τη στάση ζωής του την κατανόηση «οι Ιθάκες τι σημαίνουν»

Γιαυτό.

Σα πρόκες να καρφώνονται οι λέξεις. Να μην τις παίρνει ο άνεμος, είπε ο ποιητής της πόλης μου κι επέβαλε μαζί με τα παιδιά της Αριστερής Πρωτοβουλίας, τα πολιτικά παιδιά του, το βαρύτατο-το δυσβάστακτο καθήκον του ύστατου χαιρετισμού.

Οι παλιότεροι το γνωρίζουν γιατί το βίωσαν, οι νεότεροι, όμως, πρέπει να θυμάστε πάντοτε ότι ήταν ένα πολύβουο και παθιασμένο σμάρι νιότης κι αφοσίωσης, εκεί, στη μεγάλη συνάντηση-ποταμό του Σεπτέμβρη του 1974.

Τότε, όταν η μέθεξη, τα όνειρα, οι ελπίδες, μας ώθησαν, σχεδόν εκόντες άκοντες, στη μεγάλη μήτρα του πανελλήνιου σοσιαλιστικού κινήματος, στην ειρηνική επανάσταση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ήταν εκεί κι ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, ξεχωριστός μπροστάρης μες στους πρωτοπόρους, που «νωρίς εβγήκανε καταμπροστα στον Ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβια σα σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες».

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα: Από τη «ζεστασιά» της τάξης του, στο πλευρό αυτών που δε σηκώνουν τ’ άδικο

Γράφει ο Οικοδόμος //

Ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας· ήταν ο ποιητής και θεατρικός συγγραφέας που με τη ζωή και το έργο του στάθηκε η αφορμή να γνωρίσουμε την Ισπανία του μόχθου, της αντίστασης και της προόδου.

Γεννήθηκε στις 5 Ιούνη του 1898 στο χωριό Φουέντε Βακέρος (κοντά στη Γρανάδα). Απόγονος εύπορης και μορφωμένης οικογένειας, είχε εξασφαλισμένη μια λαμπρή πορεία στη «ζεστασιά» της τάξης του. Όμως από νωρίς αποφάσισε ότι δεν θα ακολουθούσε την ήδη χαραγμένη ρότα. Αντικρίζοντας τον πόνο και την φτώχεια της μεγάλης μάζας των συμπατριωτών του συνειδητοποίησε τους «κανόνες» του συστήματος της εκμετάλλευσης και ακολούθησε ολόψυχα τον δρόμο της σύγκρουσης με την αδικία και τους εκφραστές της.

 Παντέρμη

Σκάβουν το χώμα οι πετεινοί

σκάβουν ζητώντας την αυγή

την ώρα που στα σκοτεινά

βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά.

Μαύρη μαυρίλα είν’ η ψυχή της

κι ωχρό μπακίρι το πετσί της

τα στήθια της ωσάν τ’ αμόνια

που τα χτυπούν χωρίς συμπόνια.

―Παντέρμη τι ζητάς εδώ

μόνη σου δίχως σύντροφο;

―Κι αν είναι κάτι που ζητώ

πες μου, σε γνοιάζει εσένανε;

Ο μποξέρ που αρνήθηκε το «όνομα του σκλάβου»

«Η συνείδησή μου δεν με αφήνει να πυροβολήσω τα αδέρφια μου, σκουρόχρωμους ανθρώπους, φτωχούς, πεινασμένους ανθρώπους μέσα στην λάσπη, για την μεγάλη, ισχυρή Αμερική. Να τους πυροβολήσω γιατί; Ποτέ δεν με αποκάλεσαν νέγρο. Ποτέ δεν με λυντσάρισαν. Ποτέ δεν διέταξαν αγριόσκυλα να μου ορμήξουν».

Με αυτόν τον τρόπο αρνήθηκε να πάει να πολεμήσει εναντίον του Βιετνάμ ο σπουδαίος Μοχάμεντ Άλι. Ο θρύλος του μποξ, αλλά και της πάλης ενάντια στον ρατσισμό και τον πόλεμο, ο οποίος άφησε σήμερα την τελευταία του πνοή σε ηλικία 74 ετών, στο Φοίνιξ της Αριζόνα. 

«Έπειτα από μάχη 32 χρόνων με τη νόσο του Πάρκινσον, ο Μοχάμεντ “Αλι πέθανε σήμερα σε ηλικία 74 ετών», ανακοίνωσε ο εκπρόσωπός του Μπομπ Γκάνελ. «Ο Μοχάμεντ “Αλι, τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, πέθανε το βράδυ» (Παρασκευής, τοπική ώρα), προστίθεται στην ανακοίνωση. 

Η κηδεία του θα τελεστεί στη γενέτειρά του, στο Λούισβιλ του Κεντάκι, διευκρίνισε ο εκπρόσωπος του διασημότερου πυγμάχου του πλανήτη, χωρίς να διευκρινίσει την ημερομηνία. «Η οικογένεια του “Αλι θα ήθελε να ευχαριστήσει όλους εκείνους που οι σκέψεις τους, οι προσευχές και η υποστήριξή τους ήταν κοντά του και ζητούν σεβασμό της ιδιωτικής ζωής».