Η Νύχτα της 4ης Αυγούστου

του Νίκου Σκοπλάκη

Τη νύχτα της 4ης Αυγούστου 1936, τα καφενεία και τα ζυθεστιατόρια της πλατείας Συντάγματος ξενυχτούσαν. Ελάχιστοι ήταν ενήμεροι ότι τις ίδιες ώρες ο μηχανισμός δικτατορικής επιβολής βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Στην Αθήνα, προεξάρχουσα θέση σε αυτόν τον μηχανισμό είχαν η «Γενική Ασφάλεια» και η «Ειδική Ασφάλεια». Η τελευταία, είχε ιδρυθεί το 1929 με πρωτοβουλία των Φιλελεύθερων και του Ελευθερίου Βενιζέλου προσωπικά, με στόχο την τρομοκράτηση και την καταδίωξη των κομμουνιστών, των μαχητικών συνδικαλιστών και όσων επεδίωκαν την ανάπτυξη μαζικού διεκδικητικού κινήματος.

Ιδίως τα μέλη της «Ειδικής Ασφάλειας» ήταν υπερσυντηρητικά, λούμπεν και φασίζοντα αποβράσματα με ιδιαίτερες εξουσίες, που θα κορύφωναν την εγκληματική τους δραστηριότητα στη διάρκεια της Κατοχής. Τη νύχτα της 4ης Αυγούστου, περικυκλώνονταν ολόκληρα τετράγωνα της πρωτεύουσας και των προσφυγικών συνοικισμών: μέσα σε κλίμα τρόμου (με την αθρόα συμμετοχή ακροδεξιών τραμπούκων) συλλαμβάνονταν από τους ασφαλίτες κατά δεκάδες μέλη του ΚΚΕ, αριστεροί και δημοκράτες χαρακτηρισμένοι ως «επικίνδυνοι» για τη δημόσια τάξη, αλλά και συνδικαλιστές, μισητοί και στοχοποιημένοι σε όλο το προηγούμενο διάστημα από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς και τα δύο συγκροτήματα τύπου, Λαμπράκη και «Καθημερινής», που συνέπραξαν στην κήρυξη της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά.

Το οχτάωρο, ο Μεταξάς και οι μύθοι

Το οχτάωρο, ο Μεταξάς και οι μύθοι Ο Μεταξάς δεν καθιέρωσε την οχτάωρη εργασία, δεν δημιούργησε το ΙΚΑ, δεν καθιέρωσε την αργία της Κυριακής

του Γιώργου Δαμιανού

Η 28η Ιουλίου είναι μεγάλη μέρα για τα ερπετά της Ιστορίας. Πανηγυρίζουν, γιατί προσπαθούν να επιβάλουν τον αστικό μύθο ότι στις 28 Ιουλίου 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς, λίγες μέρες πριν γίνει δικτάτορας, καθιέρωσε την οχτάωρη εργασία.

Και η απάντηση στα ξυρισμένα, εσωτερικά και εξωτερικά, κεφάλια είναι εύκολο να δοθεί (και πρέπει να δοθεί). Το δύσκολο και το θλιβερό του πράγματος είναι ότι πρέπει να υποστηρίξεις ιστορικά κάτι που σήμερα έχει εκ των πραγμάτων έχει καταργηθεί και αντί να αναζητήσουμε ποιος το κατάργησε, τσακωνόμαστε για το ποιος το θέσπισε. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ακόμα και τα θλιβερά ξυρισμένα κεφάλια βγαίνουν από την ίδια μήτρα, έστω και με τη μορφή των εκκρίσεων. Της μήτρας, που κατέλυσε το κράτους δικαίου στην Ευρώπη.

O Γύπας: Μασουλώντας το ζωντανό πτώμα της Αργεντινής

του Γρεγκ Πάλαστ,  μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

Ποιος είναι ο Πολ Σίνγκερ, ο άνθρωπος πίσω από τα funds που ηγούνται της κερδοσκοπικής επίθεσης κατά της Αργεντινής, ο οποίος μάλιστα δεν μας είναι διόλου άγνωστος στην Ελλάδα, καθώς το 2012 εκβίαζε το ελληνικό κράτος; Δημοσιεύουμε ένα σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο του ερευνητή αμερικανού δημοσιογράφου Greg Palast, Billionaires & Ballot Bandits: How to Steal an Election in 9 Easy Steps, που κυκλοφόρησε τα τέλη του 2012 από τον οίκο Seven Stories Press.

Τα αφεντικά μου στο Κέντρο Τηλεόρασης του BBC, στο Λονδίνο, δέχτηκαν ένα τηλεφώνημα από τη Νέα Υόρκη. Στην άλλη άκρη της γραμμής, ένας απ’ τους αγροίκους που πληρώνονται από τον δισεκατομμυριούχο Πολ Σίνγκερ, νούμερο ένα χρηματοδότη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στη Νέα Υόρκη, δωρητή ενός εκατομμυρίου δολαρίων στο super-PAC του Μιτ Ρόμνεϊ[1] και κορυφαίου χρηματοδότη της προεκλογικής εκστρατείας των Ρεπουμπλικανών για τη Γερουσία. Πιο γνωστός ως «Σίνγκερ ο Γύπας».

«Ξέρουμε κάποια πράγματα για τον Γκρεγκ Πάλαστ».

Α ναι, προφανώς και ξέρουν.

Τι συνέβη στην Αργεντινή και δεν θέλουν να μας το πουν οι αργεντινολόγοι

του Γιώργου Σταθάκη

Λυπάμαι που θα ασχοληθώ με την Αργεντινή. Λυπάμαι που ο κ. Σκρέκας δεν παρακολουθούσε τις διαλέξεις μου στο Πανεπιστήμιο Κρήτης που αφορούσαν στην κρίση στην Λατινική Αμερική και συγκεκριμένα την κρίση της Αργεντινής το 2001. Όμως, αναγκάζομαι να επαναλάβω μερικά στοιχειώδη ιστορικά δεδομένα που θα ήθελα να ξέρουν οι «αργεντινολόγοι» της Ν.Δ., οι οποίοι εμφανίζουν μια πρωτόγνωρη άγνοια δεδομένων.

Πρώτον, η Αργεντινή ήταν σε πρόγραμμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου από το 1995 έως το 2001. Στην Αργεντινή το πρόγραμμα του ΔΝΤ έλεγε το εξής και αυτό εφαρμοζόταν: Πλήρης ιδιωτικοποίηση των πάντων. Το έκαναν. Οι αντίστοιχες εταιρείες της Δ.Ε.Η., του ΟΤΕ, του νερού και τα ταχυδρομεία, νοσοκομεία κ.λπ.

Δεύτερον, πλήρης απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων. Καταργήθηκαν συλλογικές συμβάσεις, μειώθηκαν οι μισθοί , κ.λπ..

Προς μίμηση

http://tadeefi.wordpress.com

Υπάρχει μια αφρικανική φυλή που έχει μια πολύ ωραία “συνήθεια”

Όταν κάποιος κάνει κάτι κακό και επιβλαβές, μπαίνει σε κύκλο στο κέντρο του χωριού, έρχεται όλη η φυλή και τον περικυκλώνουν. Για δύο ημέρες, του μιλάνε λέγοντάς του όλα τα καλά πράγματα που έχει κάνει.
Η φυλή πιστεύει ότι κάθε ανθρώπινο ον έρχεται στον κόσμο πρόθυμο στην αγάπη, την ειρήνη, την ασφάλεια, την ευτυχία. Αλλά μερικές φορές, κάνει λάθη.
Η κοινότητα βλέπει αυτά τα σφάλματα ως κραυγή βοήθειας. Έρχονται μαζί του για να τον βοηθήσουν να επανασυνδεθεί με την αληθινή του φύση, να του υπενθυμίσουν όταν δεν μπορεί να θυμηθεί την πλήρη αλήθεια από το οποίο είχε προσωρινά αποσυνδεθεί!

Η ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

Των ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ ΚΑΙ ΝΤΑΝΙΕΛ ΜΟΥΝΕΒΑΡ*

Για δεύτερη φορά σε μόλις μια δεκαετία η Αργεντινή έκανε ουσιαστικά στάση πληρωμών του χρέους της. Η πρώτη, το 2001, ήταν αποτέλεσμα των καταστροφικών οικονομικών πολιτικών που επέβαλε στη χώρα από τη δεκαετία του 90 το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι άλλοι διεθνείς οργανισμοί. Η σημερινή ήρθε μετά από μια πολυετή άνιση νομική μάχη ως απόρροια της χρεοκοπίας του 2001. Μέσα από μια σειρά έντονα αμφιλεγόμενων αποφάσεων ο Νεοϋορκέζος δικαστής Thomas Griesa επιχείρησε να επιβάλει στην Αργεντινή την πλήρη εκπλήρωση των αιτημάτων μιας ομάδας ομολογιούχων, γνωστών και ως «vulture funds» (αρπακτικά κεφάλαια).
Αυτά τα «αρπακτικά funds» είναι τα πιο απεχθή τμήματα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Συχνά δημιουργούνται με σκοπό να αγοράσουν το χρέος χωρών που βρίσκονται σε δύσκολη θέση σε χαμηλότατες τιμές και στη συνέχεια απαιτούν την πληρωμή του συνόλου τον ομολόγων που κατέχουν στην ονομαστική τους αξία χρησιμοποιώντας ως εργαλείο το δικαιακό σύστημα των ΗΠΑ ή του Ηνωμένου Βασιλείου προκειμένου να πετύχουν τους στόχους τους. Στην περίπτωση της Αργεντινής τα «αρπακτικά» είναι η NML Capital και η EM Ltd που διαχειρίζονται αντίστοιχα οι δισεκατομμυριούχοι Πολ Σίνγκερ και Κένεθ Ντάρτ που βρέθηκαν με ένα ελάχιστο μερίδιο του χρέους της χώρας μετά τις δύο αναδιαρθρώσεις που έγιναν το 2005 και το 2010.

Άνθρωποι και υπάνθρωποι

Neferti X. Tadiar

Ζούμε σε καιρούς όπου κάθε μέρα φέρνει μαζί της επαρκείς ενδείξεις του αναλώσιμου της ανθρώπινης ζωής. Η χρήση της λέξης "ανθρώπινης" είναι χαλαρή, καθώς η ίδια η αναλωσιμότητα αυτής της ζωής, η συνθήκη της ως προορισμένης να καταστραφεί, θα φαινόταν να αμφισβητεί την περιγραφή αυτής της ζωής ως ανθρώπινης -- ενός κληρονομημένου όρου με τον οποίο ορίζουμε συνθήκες ιδανικής, επενδυμένης με αξία, και ανεκτίμητης ύπαρξης.

Στα μέσα του περασμένου αιώνα, και καθώς οι φιλόσοφοι αναμετριόντουσαν με το νόημα και το μέλλον της ανθρωπότητας μετά τις τρομερές θηριωδίες του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου, ο Αιμέ Σεζαίρ κατηγόρησε την Ευρώπη για κτηνώδη, απάνθρωπα εγκλήματα αποικιοκρατίας, που διαπράττονταν στο όνομα του δικού της τυπικού ουμανισμού. Σχετικά με την "κορωνίδα της βαρβαρότητας που συνοψίζει όλες τις καθημερινές βαρβαρότητες", αυτή που, με τη μορφή του ναζισμού, ξύπνησε τον ανθρωπισμό των αστών Χριστιανών του "δυτικού" κόσμου, ο Σεζαίρ έγραψε επικριτικά: "πριν γίνουν θύματά της, ήταν οι συνεργοί της." Υπόλογος για το "μεγαλύτερο βουνό πτωμάτων στην ιστορία", ο δυτικός πολιτισμός έστεκε καταδικασμένος για τα εγκλήματά του σε βάρος μιας άλλης ανθρώπινης κοινότητας, που την αποτελούσαν λαοί, των οποίων ο συστηματικός βασανισμός και η καταστροφή του κάτω απ' τη δουλεία και την αποικιοκρατία αποδείκνυε τον γενοκτονικό στόχο και πνεύμα στην καρδιά του Ανθρώπου.

Ισπανοί φίλαθλοι: Πετάξτε έξω τη Μακάμπι από τη Euroleague

Stop Genocidio
Κοινή ανακοίνωση με την οποία ζητούν να σταματήσει η γενοκτονία στη Γάζα και απαιτούν την αποβολή της Μακάμπι από τη Euroleague ζητούν οι οργανωμένοι οπαδοί ομάδων του ισπανικού μπάσκετ (ACB).

Συγκεκριμένα, πρόκειται για τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα (Dracs 1991, Sang Culé), της Λαμποράλ Κούτσα (Indar Baskonia), της Εστουντιάντες (Demencia), της Ομπραντόιρο (Zona Norte), της Μάλαγα (Impresentables) και της Φουενλαμπράδα (Fuenlabrada Blues).

«Δεν πρόκειται να αγωνιστούμε με μια μπάλα λεκιασμένη με αίμα! Έχουμε μια πρωταθλήτρια Ευρώπης, η οποία εκπροσωπεί μια χώρα που ισοπεδώνει τις παγκόσμιες αξίες. Είμαστε αντίθετοι με τη συμμετοχή της Μακάμπι στη Euroleague μέχρι να σταματήσει η γενοκτονία στη Γάζα! Πετάξτε τους από τη διοργάνωση» αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση των Ισπανών φιλάθλων, σύμφωνα με το sport 24.

Πηγη: tvxs.gr

Άθλια επίθεση του Μαστοράκη - που έκανε καριέρα επί Χούντας - σε Αλεξίου και ΣΥΡΙΖΑ (ΒΙΝΤΕΟ)

Ρεσιτάλ αθλιότητας με ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook πραγματοποίησε o Νίκος Μαστοράκης, ο οποίος επιτίθεται στη Χαρούλα Αλεξίου για τη συναυλία που έδωσε υπέρ των απολυμένων καθαριστριών.

Συγκεκριμένα γράφει:

«ΧΑΡΟΥΛΑ Η ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑ Πολύ εντυπωσιακό το τέχνασμα της Χαρούλας Σύριζα να ενταχθεί στη μηχανή προπαγάνδας που ασχολείται (και μας απασχολεί) μήνες τώρα με τις απολυμένες καθαρίστριες. Το κόκκινο κομματικό γάντι (οι καθαρίστριες χρησιμοποιούν κίτρινα) και η συνθηματολογία («απόψε είμαστε ολες καθαρίστριες»), της έφεραν ογκώδη δημοσιότητα σε εποχή ισχνών αγελάδων και ίσως είναι καιρός άλλες Χαρούλες, εκπεσούσες των προβολέων και των μυθικών μεροκάματων, να κάνουν το ιδιο για άλλους απολυόμενους. Π.χ. συναυλία Γιάννη Πάριου για τους ανέργους της Imaco και του Λυμπέρη. Συναυλία Μαζωνάκη για τους ανέργους του Alter. Η Δήμητρα Γαλάνη για τις άνεργες μοντέλες. Ο Νότης Σφακιανάκης για τους ανέργους Χρυσαυγίτες. Γενικώς, δηλαδή, να έχουμε μια συναυλία την ημέρα ώστε αφού ο άρτος δεν είναι δωρεάν, να είναι τουλάχιστον το θέαμα. Ίσως μάλιστα ο υπερβολικά ενορχηστρωμένος συριζαγωνας των «καθαριστήριων» να καθαρίσει και για άλλες ελάχιστες κατηγορείς εργαζομένων που θα ήθελαν να είναι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι: Οδηγοί ταξί, εμποροϋπάλληλοι, μικροπωλητές, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι. Αν το δικαιούνται οι καθαρίστριες, γιατί όχι και οι άλλοι;».

Η Αργεντινή, τα αρπακτικά και η Ελλάδα

“  Αυτή η ιστορία, και η έως τώρα εξέλιξή της, έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία για τη διεθνή οικονομία παρά για την ίδια την Αργεντινή (και πολύ λιγότερο, έως καθόλου, για εμάς). Ας ξεκινήσουμε όμως με την προϊστορία του σημερινού περιστατικού. ”

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Η Αργεντινή δεν είχε εναλλακτική από το να «επιλέξει», όπως και έπραξε χτες το βράδυ, την επίσημη ανακήρυξη της νέας «χρεοκοπίας» της. Ο μόνος τρόπος να απέφευγε το νέο περιστατικό χρεοκοπίας (default) ήταν να υποκύψει στις πιέσεις δικαστηρίου της Νέας Υόρκης να αποπληρώσει στο ακέραιο τα ομόλογα που είχαν αγοράσει «αρπακτικά ταμ
Η Αργεντινή, τα αρπακτικά και η Ελλάδα

εία». Αυτό θα ήταν εξίσου αδύνατο, καθώς η Αργεντινή απλά δεν έχει τα χρήματα να το κάνει, όσο και απαράδεκτο – για τους πιο κάτω λόγους.
Αυτή η ιστορία, και η έως τώρα εξέλιξή της, έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία για τη διεθνή οικονομία παρά για την ίδια την Αργεντινή (και πολύ λιγότερο, έως καθόλου, για εμάς). Ας ξεκινήσουμε όμως με την προϊστορία του σημερινού περιστατικού.

Γκιντεόν Λεβί: Το Ισραήλ δεν θέλει την ειρήνη

 Του Γκιντεόν Λεβί

Το Ισραήλ δεν θέλει την ειρήνη. Δεν έχω γράψει κάτι άλλο μέχρι σήμερα για το οποίο θα αισθανόμουν πραγματικά πιο ευτυχισμένος αν αποδεικνύονταν λανθασμένο. Όμως τα στοιχεία πληθαίνουν. Ουσιαστικά, μπορεί να ειπωθεί ότι το Ισραήλ ποτέ δεν ήθελε την ειρήνη, μια δίκαιη ειρήνη, βασισμένη σ' έναν δίκαιο συμβιβασμό και για τις δύο πλευρές.

Είναι αλήθεια πως ο χαιρετισμός ρουτίνας στα εβραϊκά είναι "σαλόμ", ειρήνη δηλαδή. "Ειρήνη" λέει εκείνος που αποχαιρετά και φεύγει, "ειρήνη" λένε κι αυτοί που τον υποδέχονται και τον καλωσορίζουν. Αλλά δεν αναφέρονται στο είδος εκείνο της ειρήνης που θα επιφέρει τη δικαιοσύνη δίχως την οποία δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ ειρήνη. Οι Ισραηλινοί θέλουν ειρήνη όχι όμως δικαιοσύνη, οπωσδήποτε όχι κάτι που να βασίζεται σε οικουμενικές αξίες. Έτσι, μιλούν για την ειρήνη χωρίς να υπάρχει ειρήνη. Όχι μόνον δεν υπάρχει ειρήνη, αλλά τα τελευταία χρόνια το Ισραήλ έχει απομακρυνθεί κι από την επιδίωξη του να κάνει ειρήνη. Έχει παραιτηθεί εντελώς απ' αυτή. Η ειρήνη έχει εξαφανιστεί από την ισραηλινή ατζέντα, τη θέση της έχουν πάρει οι συλλογικές ανησυχίες που συστηματικά εμφυτεύονται (στους πολίτες) και οι προσωπικές φιλοδοξίες που έχουν πλέον προτεραιότητα πάνω απ' οτιδήποτε άλλο. Η ισραηλινή επιθυμία για ειρήνη, κατά τα φαινόμενα, έσβησε πριν από μια δεκαετία περίπου, μετά την αποτυχία της διάσκεψης του Καμπ Ντέιβιντ το 2000, την διάδοση του ψέματος ότι "δεν υπάρχει Παλαιστίνιος εταίρος για την ειρήνη", και φυσικά, την φρικτή, αιματοβαμμένη περίοδο της δεύτερης Ιντιφάντα. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ακόμα και πριν από αυτό, το Ισραήλ ποτέ δεν ήθελε πραγματικά την ειρήνη. Ποτέ, ούτε για ένα λεπτό, το Ισραήλ δεν συμπεριφέρθηκε στους Παλαιστίνιους σαν σε ανθρώπινα όντα που έχουν ίσα δικαιώματα. Ποτέ δεν αντιμετώπισε τη δυσφορία τους και την κατανοητή ανθρώπινη και εθνική αγωνία τους.Το δε ισραηλινό στρατόπεδο της ειρήνης-αν υπήρξε ποτέ τέτοιο πράγμα-αφανίστηκε μ' έναν παρατεταμένο θάνατο ανάμεσα στις οδυνηρές σκηνές της δεύτερης Ιντιφάντα και το ψέμα του ότι "δεν υπάρχει εταίρος για ειρήνη". Το μόνο που έμεινε ήταν μια χούφτα (ειρηνιστικών) οργανώσεων, οι οποίες όσο αποφασισμένες και αφοσιωμένες ήταν (στην ιδέα της ειρήνης) τόσο αναποτελεσματικές αποδείχθηκαν στην αντιμετώπιση των εκστρατειών απονομιμοποίησης που είχαν εξαπολυθεί εναντίον τους. Έτσι λοιπόν, το Ισραήλ απόμεινε με την απορριπτική στάση του.