Paul Krugman: Παγιδευμένοι στον φαύλο κύκλο του χρέους...

Η παγκόσμια οικονομία φαίνεται να σκοντάφτει. Για λίγο, τα πράγματα έδειχναν να βελτιώνονται. Λέγονταν πολλά για τα πρώτα φωτεινά σημεία μιας ανάκαμψης στον ορίζοντα. Σήμερα όμως, η ανάπτυξη επιβραδύνεται και το φάσμα του αποπληθωρισμού διευρύνεται όλο και περισσότερο.

Δικαίως σας θυμίζει κάτι αυτή η ιστορία. Εχει ακουστεί αρκετές φορές από το 2008. Οπως συνέβαινε και σε προηγούμενα επεισόδια, οι χειρότερες εξελίξεις προέρχονται από την Ευρώπη, αλλά αυτή τη φορά διαπιστώνεται ξεκάθαρα επιβράδυνση και στον αναδυόμενο κόσμο. Διακρίνονται, επίσης, ανησυχητικά σημάδια στις ΗΠΑ, παρά την ικανοποιητική κατάσταση στην αγορά εργασίας.

Τι είναι αυτό που συμβαίνει ξανά και ξανά; Τα γεγονότα που οδήγησαν στην πρόσφατη Μεγάλη Υφεση -το «σκάσιμο της φούσκας» στην αγορά των ακινήτων και η τραπεζική κρίση- έλαβαν χώρα αρκετό καιρό πριν. Γιατί δεν μπορεί να διαφύγει η παγκόσμια οικονομία από αυτόν τον φαύλο κύκλο;

Μια απάντηση, σε γενικές γραμμές, εντοπίζεται σε μια σειρά πολιτικών λαθών. Μέτρα λιτότητας σε οικονομίες που χρειάζονταν στήριξη, παράνοια για τον πληθωρισμό όταν ο πραγματικός κίνδυνος είναι ο αποπληθωρισμός κ.ο.κ. Γιατί, όμως, οι κυβερνήσεις κάνουν όλη την ώρα τα ίδια λάθη;

Οι δοσίλογοι της κατοχής 1940-'44 και το τέλος που είχαν...Έσσεται ημάρ...

Έλενα Ακρίτα:Η 'θυσία', πουλάκια μου αναλφάβητα, είναι οικειοθελής.

Η Έλενα Ακρίτα έγραψε:

«Να θυσιαστεί και κάνας άλλος, λεβέντες μου;

Γαμώ την τρέλα μου με τις 'θυσίες του ελληνικού λαού' που μας κοπανάτε 5 χρόνια τώρα. Ποιες θυσίες, ρε σεις; Ποιες θυσίες που ούτε τον ορισμό της λέξης δεν ξέρετε; Ανοίξτε κάνα λεξικό, κλικάρετε κάναν Μπαμπινιώτη, ρωτήστε καμιά Ιφιγένεια μπας και ξεστραβωθείτε.

Η 'θυσία', πουλάκια μου αναλφάβητα, είναι οικειοθελής. Οι-κει-ο-θε-λής! Δηλαδή, θέλω – ΘΕΛΩ, λέμε – να προσφέρω κάτι: Κάτι που θα μου λείψει, κάτι που χρειάζομαι, κάτι που αγαπώ, κάτι που το πονάω. Το θυσιάζω με πόνο ψυχής - κι αυτό είναι επιλογή μου: ΜΟΥ. Όχι. ΣΟΥ. Θυσία με το πιστόλι στον κρόταφο δεν υφίσταται.

Οι αρχαίοι ημών σφάζανε στο βωμό μοσχάρι, γιατί θέλανε να το σφάξουνε. Θα μου πεις δεν ήθελε το μοσχάρι. Σωστό κι αυτό – αφού ως μοσχάρια μας αντιμετωπίζουν.

Να σας το κάνω λιανά – που έχετε κάνει την ελληνική γλώσσα σφουγγαρόπανο. Για να μιλήσετε για την δική μου τη θυσία – πρέπει πρώτα να έχετε πάρει την άδεια μου. Πρέπει πρώτα να με έχετε ρωτήσει αν θέλω κι εγώ να δεχτώ. Τότε και μόνον τότε είναι θυσία. Αλλιώς είναι βία κι εξαναγκασμός.

Mε αυτά τα στοιχεία μας έβαλε ο Γιωργάκης ΑΠ στο ΔΝΤ κι έτσι "θα βγούμε";

Ανάρτηση από: http://www.jodigraphics.net

Ως ύποπτος καλείται στον εισαγγελέα ο δήμαρχος Χαλανδρίου, Σίμος Ρούσσος!

Διώκεται διότι, μετά την ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, αρνήθηκε να παραδώσει στοιχεία για τη δήθεν αξιολόγηση και τον "επανέλεγχο" των συμβάσεων των υπαλλήλων του Δήμου, σύμφωνα με τις επιταγές της τρόικας και των μνημονίων.

Με κλήση υπόπτου για παροχή εξηγήσεων που έφτασε στις 17/10 στο Δήμο Χαλανδρίου καλείται ο Δήμαρχος Χαλανδρίου Σίμος Ρούσσος, να παρουσιαστεί στον εισαγγελέα Εφετών στις 22 Οκτωβρίου. Διώκεται διότι, μετά την ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, αρνήθηκε να παραδώσει στοιχεία για τη δήθεν αξιολόγηση και τον "επανέλεγχο" των συμβάσεων των υπαλλήλων του Δήμου, σύμφωνα με τις επιταγές της τρόικας και των μνημονίων.

Να υπενθυμίσουμε ότι ο Δήμαρχος Χαλανδρίου πρωτοστάτησε στο "εντέλλεσθαι" των 20 δημάρχων που εναντιώνονται στην υποτιθέμενη αξιολόγηση που οδηγεί στην απόλυση 6.500 υπαλλήλους στους Δήμους. Ο Δήμαρχος Χαλανδρίου διώκεται γιατί υπερασπίζεται τους εργαζόμενους και την απρόσκοπτη λειτουργία των υπηρεσιών του Δήμου. Διώκεται γιατί αντιστέκεται στην υποβάθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που θα έχει βαρύτατες συνέπειες στην καθημερινή ζωή των δημοτών και στην εύρυθμη λειτουργία της πόλης.

Το κόστος της κουτοπονηριάς

Του Γιάνη Βαρουφάκη

Τα πράγματα είναι απλά.

Το success story βασίστηκε σε δύο φούσκες που στήθηκαν το τελευταίο 18μηνο με την ενεργό συμμετοχή Βερολίνου-Φραγκφούρτης ώστε να φανεί πως η Κρίση του Ευρώ πέρασε - και τι καλύτερος τρόπος να αποδειχθεί αυτό από το να φανεί πως ακόμα και η Ελλάς βγαίνει από την κρίση! 

Η μία ήταν η φούσκα των ομολόγων του δημοσίου και η έξοδός μας στις αγορές - υπό την κηδεμονία της ΕΚΤ

Η άλλη ήταν η φούσκα των μετοχών των τραπεζών, που βασίστηκε στην πολιτική των στραβών ματιών στις μαύρες τρύπες στο εσωτερικό τους, σε κρυφές επιδοτήσεις τους από το πτωχευμένο δημόσιο και στην σπέκουλα επί αυτών των μετοχών που στήθηκε πάνω σε αυτή τη βάση.

Πιο πρόσφατα, όπως έγραφα εδώ, το πτωχευμένο κράτος μας προσπάθησε να μεταφέρει κι άλλους πόρους στους τραπεζίτες μέσα από τις λεγόμενες αναβαλλόμενες φορολογικές υποχρεώσεις. Στόχος ήταν να επιδοτηθούν περαιτέρω οι τραπεζίτες με εγγυήσεις του δημοσίου και να αυξηθούν τα κεφάλαιά τους τόσο ώστε να περάσουν τα τεστ αντοχής που κάνει τώρα η ΕΚΤ (η πολιτική των στραβών ματιών που προανέφερα). Παρά το γεγονός ότι το κράτος εγγυόταν μελλοντικά κέρδη των τραπεζιτών, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος, αυτή η κουτοπονηριά, αυτό το κόλπο του πολιτικού προσωπικού υπέρ των τραπεζιτών, δεν έπιασε. Τουλάχιστον δεν έπιασε με την πρώτη. Και δεν έπιασε επειδή η ΕΚΤ δεν αποδέχθηκε αυτές τις εγγυήσεις ως πραγματικά κεφάλαια. 

Το μεγαλείο της Κουβανικής Επανάστασης και ο «Έμπολα»

Φίλοι και εχθροί αποκαλύπτονται μπροστά στο μεγαλείο της διεθνιστικής αλληλεγγύης της Κούβας στους λαούς της Αφρικής

Του Δάνη Παπαβασιλείου (Ημεροδρόμος)

«Παρά τις οικονομικές δυσκολίες της και τους πενιχρούς πόρους, η Κούβα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά του Έμπολα, στέλνοντας πολυάριθμο ιατρικό προσωπικό στη Δυτική Αφρική, την ώρα που τα μεγάλα κράτη αφήνουν την υπόθεση στις ανθρωπιστικές οργανώσεις». Ετσι αρχίζει το δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας «Le Monde» με τίτλο: «Η Κούβα δίνει το παράδειγμα στον αγώνα κατά του Έμπολα».

Στη συνέχεια η εφημερίδα αναφέρει: «Ακολουθώντας τη διεθνιστική της παράδοση, την παροχή ιατρικής βοήθειας, η κυβέρνηση της Κούβας έστειλε στις αρχές Οκτωβρίου ένα τμήμα αποτελούμενο από 165 γιατρούς και νοσηλευτές στη Σιέρα Λεόνε, ενώ αναμένεται να φθάσει από μέρα σε μέρα ένα νέο τμήμα από 296 γιατρούς και νοσηλευτές στη Λιβερία και τη γειτονική Γουινέα. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αποστολή ιατρικής βοήθειας που από ένα κράτος, για την καταπολέμηση του Έμπολα.

Όταν το ΚΚΕ πανηγύριζε για την νίκη του ΠΑΣΟΚ του 1981!

Έχει κουράσει η πολιτική γραμμή της ηγεσίας του ΚΚΕ, που όπου βρεθεί ταυτίζει την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αυτών των δυνάμεων που χάρισαν την χώρα στους δανειστές της, εξαθλίωσαν εκατομμύρια λαού, με τον ΣΥΡΙΖΑ που έρχεται με ένα σαφές αντίθετο σχέδιο, με τις όποιες αντιφάσεις (αν δεν ήταν αντίθετο δεν θα υπήρχε άλλωστε αυτός ο πόλεμος εναντίον του από όλο το σύστημα). Το ΚΚΕ, έρχεται και λέει ότι σήμερα που μιλάμε στην χώρα κάνουν το ίδιο κακό το δίδυμο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, και ΣΥΡΙΖΑ, αφιερώνοντας την πλειοψηφία του λόγου του σε επιχειρήματα κατά του ΣΥΡΙΖΑ αφήνοντας πιο "χαλαρή" την παρούσα κυβέρνηση.

Ας δούμε την παρακάτω φωτογραφία......

Είναι το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας του ΚΚΕ, "Ριζοσπάστη", την επομένη της εκλογικής νίκης του ΠΑΣΟΚ, το 1981!

Σαφέστατα το ΚΚΕ τότε είχε άλλο πρόγραμμα, από το ΠΑΣΟΚ, αλλά ή τότε ηγεσία, με τον Χαρίλαο Φλωράκη είδαν ότι η νίκη του τότε ΠΑΣΟΚ, που ερχόταν να γκρεμίσει τον καραμανλισμό και το χουντικό κράτος που είχε απομείνει κραταιό, αποτελούσε νίκη του λαού, εντολή για ουσιαστική εντολή!

Ανταγωνιστικότητα και συγκρουσιακότητα

Είναι πολύ συνηθισμένο στην Ελλάδα να επαναλαμβάνεται πως είναι μια χώρα με πολύ χαμηλή ανταγωνιστικότητα. Αυτή η διάγνωση αφορά φυσικά τη σφαίρα της οικονομίας. Υπάρχει όμως μια διαφορετική (αλλά φευ, στενά αλληλένδετη) σφαίρα όπου η ανταγωνιστικότητα είναι τρομερά υπερτονισμένο χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας: η πολιτιστική και ιδεολογική σφαίρα. Ήδη η οικογενειακή μου εμπειρία μου έμαθε από μικρή ηλικία πόσο βαθιά ανταγωνιστική είναι αυτή η κοινωνία: στο τραπέζι, οι γονείς μου μάλωναν για το ποιος θα μιλήσει πρώτος και ποιος έχει δίκαιο για τα πάντα, από το πιο μικρό και ασήμαντο ως το πιο συγκριτικά σημαντικό. Δεν υπήρχε απολύτως τίποτε ουδέτερο, καμία ζώνη σιωπηλής συναίνεσης, καμία περιοχή όπου η κυριαρχία επί του άλλου να μην θεωρείται ζωτικής σημασίας, αν και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί.

Στο σχολείο, περισσότερη ανταγωνιστικότητα: για κάποιο ανεξήγητο για μένα λόγο, η γενική στάση είναι ότι στο σχολείο πηγαίνεις για να ανταγωνιστείς είτε σε μαθησιακό είτε σε συμπεριφορικό, κοινωνικό και ενδυματολογικό επίπεδο τους άλλους. Όμως η μάθηση δεν έχει απολύτως τίποτε να κάνει με την ανταγωνιστικότητα, η οποία είναι μάλλον εμπόδιο στην διαδικασία παρά μέσο. Η μάθηση αφορά μια δεκτικότητα απέναντι στον κόσμο και τα μυριάδες σημεία εκδήλωσης και εμφάνισής του (αισθητά και νοητικά), μια διάθεση περιέργειας για αυτόν, ένα κριτικό ένστικτο απέναντι σ' αυτό που δεν φαίνεται σωστό, είτε αυτό αφορά ένα μαθηματικό θεώρημα είτε ένα γεγονός της πολιτικής ιστορίας.

Η Αριστερά δεν μπορεί να πεθάνει

Lordon Frédéric 

Παρά την αποτυχία της φιλελεύθερης πολιτικής του, ο πρόεδρος Ολάντ επιμένει: «Δεν υπάρχει οδός διαφυγής». Φοβούμενοι ότι σύντομα θα κληθούν να πληρώσουν το τίμημα μιας τέτοιας εμμονής, ολοένα περισσότεροι σοσιαλιστές και οικολόγοι ζητούν αριστερή στροφή.

Στον δημόσιο διάλογο δεν ακούγονται μόνο βλακείες : διατυπώνονται και δηλητηριώδεις απόψεις ή θέσεις. Από όσα θλιβερά επαναλαμβάνουν μονότονα οι στρατιές των ειδικών και των αρθρογράφων, το πλέον τοξικό είναι αναμφίβολα αυτό που ανακοινώνει, με το βαρυσήμαντο ύφος μιας προφητείας, το τέλος των κατηγοριών « δεξιά » και « αριστερά » και την οριστικά παρωχημένη αντινομία τους. Δεν έχει επισημανθεί επαρκώς η ενοχλητική συγγένεια της διατύπωσης, ούτε και η αντικειμενική ταύτιση, ανάμεσα στο « ούτε δεξιά, ούτε αριστερά » της άκρας δεξιάς και της « υπέρβασης της δεξιάς και της αριστεράς » (« γιατί δεν σημαίνουν τίποτα πια ») του ακραίου κέντρου.

Εκπληκτική ειρωνεία, η ομοιότητα σκέψης ανάμεσα σε δυο φαινομενικά διαφορετικούς χώρους, την άκρα δεξιά που κυνηγάει τη χίμαιρα της πάνδημης συμφιλίωσης υπό τη σκέπη της αιώνιας εθνικής ταυτότητας και το ακραίο κέντρο που, διαπνεόμενο από τη διαχειριστική λογική απαιτεί « αναγκαστικά » γενική συμφωνία –και αναμφίβολα θα χρειαστεί ακόμα χρόνος για να συνειδητοποιήσει η κάστα των σχολιαστών των μέσων ενημέρωσης, οι οποίοι υπερασπίζονται με πάθος αυτή την ομοφωνία, τα όσα κοινά έχει με την προηγούμενη.

Η υπόθεση θυμίζει τον αντικομμουνισμό του '60...

Αν είναι δυνατόν! Μια κυβέρνηση τόσο απόλυτης κατάπτωσης, που να αποδίδει στην αντιπολίτευση κυρίαρχο ρόλο στη σταθερότητα, στην αξιοπιστία, στη διεθνή εικόνα της χώρας.

Διότι αυτό σημαίνουν όσα...ο Σαμαράς κι από κοντά του ο Βενιζέλος είπαν προχθές στο υπουργικό συμβούλιο. Απέδωσαν στο ΣΥΡΙΖΑ όλες τις ευθύνες για την κατάσταση στη χώρα, για το κραχ στο χρηματιστήριο, για τις καρπαζιές από τις αγαπημένες τους αγορές. Και οι ίδιοι ένιψαν τας χείρας, κρατώντας για τον εαυτό τους τον ρόλο τού κρίνοντος και καταγγέλλοντος. Κι έτσι, μετά την εμφάνισή τους στη διαδικασία της ψήφου εμπιστοσύνης σε ρόλο αντιπολίτευσης της αντιπολίτευσης, τώρα τους είδαμε να αναγνωρίζουν στην αντιπολίτευση όχι απλώς καθοριστικές, όχι απλώς κυβερνητικές, αλλά σχεδόν μεταφυσικές αρμοδιότητες. Για το κακό, θα μου πείτε. Για το κακό, εντάξει. Αλλά μια κυβέρνηση που έχει όλες τις εξουσίες για να διατηρεί τη σταθερότητα στη χώρα, να προστατεύει τη διεθνή εικόνα της χώρας, να παράγει και να μεταδίδει στις αγορές θετική εικόνα, και δεν κάνει τη δουλειά της, τι σόι κυβέρνηση είναι;