Φωτεινή Λαμπρίδη
|
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, με όρους αγάπης και ομορφιάς. Δεν ανήκω στους ανθρώπους που πιστεύουν πως με την καταγγελία μόνο και τη μονόπλευρη πολεμική μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Ούτε σε εκείνους που ψάχνουν λόγους για να στιγματίσουν τον ιδεολογικό τους αντίπαλο ενθαρρύνοντας τον κανιβαλισμό. Ωστόσο, μένω έκπληκτη μπροστά σε μια τάση δημοσίων προσώπων και πολιτικών σχημάτων που υποστηρίζει πως η αγάπη γενικώς και αορίστως με ολίγη ομορφιά θα μας βγάλει από το αδιέξοδο. Και μένω έκπληκτη δύο φορές όταν δεν πρόκειται για απλή πρόζα σε πρωινάδικο. Και μένω έκπληκτη τρεις και τέσσερις φορές όταν συνειδητοποιώ πως απογυμνώνουν την αγάπη από το ουσιαστικό της νόημα και κρατούν από αυτήν μόνο μια στείρα παθητικότητα. Ας δούμε τα τρανταχτά επιχειρήματα.
«έλα μωρέ όλοι αδέρφια είμαστε, κάνε και λίγο την πάπια εθνική ομοψυχία, μην τρελαίνεστε με τους πρόσφυγες κι άλλοι υποφέρουν, μη μιλάτε για τους ανέργους η ανεργία υπήρχε πάντα. Με αγάπη θα ορθοποδήσουμε, μην αυτοαποκαλείστε αντιμνημονιακοί, γίνεστε χωριστικοί δηλαδή εμείς το θέλουμε; Αναγκαίο κακό. Οι διαδηλώσεις είναι βίαιες ο πολιτικός σας λόγος εχθρικός.» Αποκορύφωμα της ρητορικής αυτής είναι η συνωμοσία του Καλού και οι μαγικές της δυνάμεις της. Δηλαδή ο Χάρυ Πότερ.
Με λίγα λόγια ό,τι δεν κατάφεραν οι υπέρμαχοι των νεοφιλελεύθερων ιδεών προσπαθούν οι υπέρμαχοι της αγάπης γενικώς και αορίστως. Ή αλλιώς όταν οι νεοφιλελεύθεροι ενδύονται τον μανδύα του Χριστού.








.jpg)
.jpg)
