Γεια σου πιτσιρίκο.
Κανείς από εμάς τους ανθρώπους δεν είναι μια πλήρως αυτόνομη και ανεξάρτητη οντότητα. Κανείς δεν γεννιέται από μόνος. Κανείς δεν ζει και πολύ περισσότερο δεν αναπτύσσεται μονάχος. Πάντα θα αναφέρεται σε όλα εκείνα που αποτελούν το φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον.
Πάντα θα ανακαλεί στην μνήμη του –συνειδητή και ασύνειδη– φωνές και γέλια ανθρώπων, ένα νιαούρισμα, την κραυγή ενός άγνωστου ζώου μέσα στην νύχτα, χαμηλές ελιές σκαρφαλωμένες σε μια πλαγιά κρεμασμένη πάνω από την καταγάλανη θάλασσα, ένα τσαμπί σταφύλι κόκκινο, μια βουκαμβίλια, ένα βράχο που στέκει αγέρωχος κάτω από ένα υπέροχο ουρανό της Μεσογείου – παράθυρο ανοιχτό στην απεραντοσύνη του θεού και του σύμπαντος, μια λέξη αφημένη στο πηγάδι της ιστορίας που επιπλέει ακόμα στον ποταμό του «σήμερα», το χώμα που φιλοξενεί νεκρούς παλιούς και σπόρους καινούργιους για το αύριο.
Από τέτοιους σπόρους βγήκαμε κάποτε όλοι μας και έχουμε τις ρίζες μας βαθιά χωμένες στο δικό μας χώμα.
Κάθε λαός άλλωστε έχει το χώμα που τον θρέφει με τις εικόνες, τις λέξεις και τις θύμησες που όλες μαζί συγκροτούν αυτό που λέγεται ιδιαίτερη πολιτιστική παράδοση ενός τόπου και των ανθρώπων που τον κατοικούν.








