Οι γιοι του Τραμπ λατρεύουν να σκοτώνουν άγρια ζώα στην Αφρική [εικόνες]

0 Γιώργος Φάκος

Η Αμερική είχε δείξει την αηδία της και είχε καταδικάσει τον οδοντίατρο Walter Palmer, από την Μινεσσότα, που σκότωσε ένα από τα διασημότερα λιοντάρια σε σαφάρι στην Αφρική, τον Cecil, το 2015. 

Τα ίδια και χειρότερα κάνουν και οι δύο γιοί του Τραμπ. Τα δύο golden boys, από τον πρώτο γάμο του μεγιστάνα με την Ιβάνκα Τραμπ, εργάζονται στο πλευρό του μπαμπά και διαχειρίζονται μέρος της κολοσσιαίας περιουσίας του μεγιστάνα ακινήτων. 

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ!

Του ΓΙΑΝΝΗ ΡΑΧΙΩΤΗ*

Ένα σχόλιο για γεγονότα, όπως οι επιθέσεις στοΒέλγιο, πρέπει να διατυπώνει πρώτα απ’ όλα τοναποτροπιασμό του για το αίμα των αθώων, μετά να εκφράζει ανησυχίες για το «κενό ασφαλείας» και, αν δημοσιεύεται σε «αριστερό» έντυπο, επιτρέπεται να διατυπώνει ήπιες ανησυχίες, μήπως τα «οπωσδήποτε αναγκαία» μέτρα που θα λάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση οδηγήσουν σε περιορισμό της «ελευθερίας» και άνοδο τουρατσισμού. 

Όμως, αν τα θύματα είναι κάτοικοι των κατακτημένων χωρών, τα ΜΜΕ της Δύσης και των συνεργαζόμενων δεν θα αφιερώσουν χώρο για να εκφραστεί ο αποτροπιασμός των «πνευματικών ανθρώπων». 

Αν το Ισραήλ εξοντώνει τρεις χιλιάδες ανθρώπους, μεταξύ των οποίων 500 παιδιά, σε ένα μήνα, ισοπεδώνοντας πολυκατοικίες σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, ναι μεν είναι είδηση, θα διατυπωθούν ακόμη και ανησυχίες για την «υπέρμετρη» βία, αλλά θα εξισορροπηθούν με αναφορές στην προστασία της ασφάλειας του δυτικού προγεφυρώματος στην Παλαιστίνη, θα αποδοθεί μέρος της ευθύνης στους κατακτημένους που συνεχίζουν τις «τρομοκρατικές» επιθέσεις κατά του κατακτητή και που επιπλέον είναι θρησκόληπτοι και οι γυναίκες τους φορούν μαντίλα.

Μετά το τέλος της σφαγής, και αφού περάσουν λίγοι μήνες για να «ξεχαστεί», οι πρωθυπουργοί μας,δεξιοί αρχικά, «αριστεροί» στη συνέχεια, θα συνεχίσουν να τρέχουν στο Ισραήλ για συμφωνίες στρατιωτικής και όχι μόνο συνεργασίας και θα φωτογραφίζονται γελαστοί δίπλα στον Νετανιάχου. 

Να... απελαθούν όσοι στηρίζουν Παπασταύρους

Ο γραφικός νεοφιλελές δεν είναι λιγότερο επικίνδυνος από έναν δολοφόνο επειδή είναι απλά γραφικός. Κι από την οικία του πρώτου διοικητή στο Άουσβιτς, του επίσης γραφικού Ρούντολφ Ες ακουγόταν κλασσική μουσική, αλλά δεν έκανε την σφαγή λιγότερο επώδυνη.

(του Αυγερινού Χατζηχρυσού)

Έτσι δεν διαφέρει και η εν ψυχρό δολοφονία από ένα όπλο, από τους διάφορους νεοφιλελεύθερους οικονομικούς δολοφόνους. Ενώ όμως στην πρώτη περίπτωση η αντίδραση είναι άμεση και μας εξοργίζει, η δεύτερη, που κάποιος πεθαίνει από έλλειψη φαρμάκων ή επειδή είναι άνεργος/ανασφάλιστος καρκινοπαθής, είναι για τους φίλους της ελευθερίας μια απολύτως θεμιτή και αποδεκτή πράξη.

Πολλοί θα σταθούν στην λεκτική ακρότητα του Άδωνι Γεωργιάδη στο να ονομαστεί ένας δρόμος, από το όνομα του Σταυρού Παπασταύρου, αλλά δεν είναι αυτή η ανοησία που κάνει τον παρουσιαστή της trash TV επικίνδυνο. 

Είναι η συνέχεια της πρότασης του, ότι ο Σταύρος Παπασταύρου κάνει κάτι απολύτως θεμιτό και αποδεκτό! Το ότι είναι αποδεκτό και νομιμοποιημένο από μια Ελίτ δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είναι και δίκαιο. Με το σύννομο, ξεχάσαμε τι είναι πραγματικά το εύνομον.

Απολαύστε υπεύθυνα

Του Καρτέσιου

Έμαθα κι εγώ από συζητήσεις ότι μία φρέσκια παρουσία στο πολιτικό σκηνικό, μια άφθαρτη γυναίκα, ένα new entry της Βουλής, απάντησε σε συνταξιούχο, κατά της διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής, «καλά να πάθετε» για τις επιλογές του, όταν εκείνος τόλμησε να της κάνει κριτική για την καταστροφή που έφεραν στην Ελλάδα τα 40 χρόνια διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.

Η πρωτοεμφανιζόμενη αυτή κοπέλα στα πολιτικά πράγματα της χώρας ονομάζεται Ντόρα Μπακογιάννη ή Μητσοτάκη, κατά πώς βολεύει κάθε φορά. Για να τη γνωρίσουμε καλύτερα, ας ρίξουμε μια ματιά στο επαγγελματικό της βιογραφικό.Από το 1984 ως το 1989 ήταν υπεύθυνη του Πολιτικού Γραφείου του τότε Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Το1989 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής. Διετέλεσε υφυπουργός στον πρωθυπουργό στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και ανέλαβε το Υπουργείο Πολιτισμού το1992. Στις εκλογές του 1996 έβαλε υποψηφιότητα στην Α” εκλογική περιφέρεια Αθηνών, όπου και εξελέγη. Επανεξελέγη στην Α” Αθηνών στις εκλογές του 2000. Στις 20 Οκτωβρίου του 2002 εξελέγη δήμαρχος Αθηναίων. Αποχώρησε πρόωρα από τη δημαρχία τον Φεβρουάριο του 2006, για να αναλάβει το Υπουργείο Εξωτερικών, θέση την οποία συνέχισε να κατέχει και στην κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του 2007. Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 εξελέγη, πρώτη σε ψήφους, βουλευτής στην Α΄Αθηνών. Το 2012 εξελέγη πάλι βουλευτής και εν πάση περιπτώσει, μέχρι σήμερα είναι βουλευτής.

Α: Για να το συνοψίσουμε: Η Ντόρα Μπακογιάννη – Μητσοτάκη μισθοδοτείται από το Δημόσιο είτε ως Υπεύθυνη του γραφείου του μπαμπά της, είτε ως βουλευτής, είτε ως υπουργός, είτε ως δήμαρχος, επί 32 συναπτά έτη. Τώρα, το πώς γίνεται μία κρατικοδίαιτη πολιτικός να έχει ως σημαία της την κατάργηση του Δημόσιου Τομέα και να μιλά πάντα ειρωνικά για τους δημόσιους υπαλλήλους, είναι κάτι που μόνο μία κρατικοδίαιτη επί 32 χρόνια μπορεί να το καταλάβει.

Πραγματική εικονικότητα

Ταπεινώς και Αγενώς (Δι)πολικός Αστήρ

Η μάστιγα της αποχαύνωσης

Ερευνώντας το γενεσιουργό αίτιο της διάχυτης αδιαφορίας σε παγκόσμια κλίμακα για την πορεία της ανθρωπότητας εν γένει, είναι πλέον εμφανές για όσους δεν βολεύονται με κατασκευασμένες ειδήσεις, κούφιες ιδεοληψίες και εύπεπτες αναλύσεις, ότι έχουμε φτάσει μετά από 130 χρόνια διαφημιστικής στρατηγικής να αποδεχόμαστε γεγονότα ως δεδομένα μόνον επειδή έχουν καταγράφει σε έντυπα, μπομπίνες, βιντεοκασέτες και σε ψηφιακά μέσα. Ενώ τα ίδια τα μέσα δημιουργούν νέες δυνατότητες ως προς την αναπαραγωγή ειδήσεων, η μη περιγραφή του οποιουδήποτε γεγονότος παγκοσμίως, αυτομάτως το μεταθέτει στο πεδίο της μεταγενέστερης ιστορικής έρευνας από σκαπανείς του ιστορικού γίγνεσθαι. 

Για χιλιάδες χρόνια οι αισθητήριες εμπειρίες του κάθε ανθρώπου ήταν η πραγματική του γνώση. 

Αργότερα με την εμφάνιση της γραφής δόθηκε η δυνατότητα να καταγράφεται η γνώση ενώ σχετικά πρόσφατα μπόρεσε η συνεχώς αυξανόμενη ποσότητα αλλά και ποιότητα πληροφορίας να μεταφέρεται σε πακέτα γνώσης όπως τα έντυπα μέσα. Η επιλογή του ποιος θα μάθει και τι, ήταν από πάντα καθιερωμένο δικαίωμα της εκάστοτε εξουσίας. Επομένως η ροή της γνώσης υποβάλλονταν στον έλεγχο και τις αποφάσεις των Αρχών και διατηρούνταν χαμηλή για την πλειοψηφία των υπηκόων. 

Κύριε Φαμπρ γνωρίζετε που ήρθατε; (Θα σας πω εγώ πού ήρθατε)

Έξαλλοι είναι πολλοί Έλληνες καλλιτέχνες με την επιλογή του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών, Γιαν Φαμπρ, να είναι αφιερωμένο το φετινό Φεστιβάλ στο Βέλγιο, αφού, όπως παραδέχτηκε, δεν είχε τον χρόνο που απαιτείται για να εξετάσει τις ελληνικές προτάσεις.

Πολλοί καλλιτέχνες έχουν πάρει τα όπλα και ρωτάνε τον Γιαν Φαμπρ «Κύριε Φαμπρ γνωρίζετε πού ήρθατε;».

Αρχικά, ας ενημερώσει κάποιος αυτούς τους καλλιτέχνες πως ο Γιαν Φαμπρ δεν ήρθε μόνος του. Του έγινε πρόταση από το υπουργείο Πολιτισμού και την αποδέχτηκε.

Αλήθεια, όμως, πού ήρθε ο Γιαν Φαμπρ;

Θα του πω εγώ πού ήρθε, γιατί μπορεί να μην ξέρει ο άνθρωπος.

Κύριε Φαμπρ, ήρθατε σε μια χώρα που χρεοκόπησε το 2010 και κανείς δεν οδηγήθηκε στην Δικαιοσύνη για την χρεοκοπία.

Κύριε Φαμπρ, ήρθατε σε μια χώρα που τα τελευταία έξι χρόνια την κυβερνάει η Τρόικα, αλλά οι περισσότεροι καλλιτέχνες της χώρας αυτής το συνειδητοποίησαν μόλις τώρα που γίνατε εσείς καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ. Χαμπάρι δεν είχαν πάρει μέχρι τώρα. Τους απασχολούσε η …Τέχνη.

Χρ. Λεοντής: Ντροπή κε Μπαλτά

Ανοιχτή Επιστολή του Χρήστου Λεοντή προς τον Υπουργό Πολιτισμού Καθηγητή του Πολυτεχνείου κύριο Μπαλτά 

Κύριε Υπουργέ 

Οι επιλογές σας, –δεν νομίζω ότι μπορεί να είναι μνημονιακή υποχρέωση– σε πρόσωπα που καλείτε από… το εξωτερικό, για να συμβάλλουν στην ανάπτυξη, την προώθηση και την προβολή του σύγχρονου ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ πολιτισμού, με αφήνουν άναυδο!! 

Μας πέταξε «στη μούρη», χωρίς αιδώ, χωρίς ευγένεια, με έπαρση, θράσος και αναίδεια, ένα… ΕΤΟΣ ΒΕΛΓΙΟΥ!! με δικά του έργα, με Βέλγους καλλιτέχνες και με έξοδα τού πενιχρού Ελληνικού δημοσίου, που θα παρουσιάσει φέτος το …ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ, που άλλαξε και τ’ όνομά του, σε ΔΙΕΘΝΕΣ… για να ξεκαθαρίσουμε μια και καλή με τον ντόπιο πληθυσμό… (Διεθνιλίκι με έργα ενός ατόμου πρώτη φορά το ακούω… Τι σπουδαία ιδέα!) Για μία τετραετία θα πρέπει οι Έλληνες καλλιτέχνες να διδαχτούμε πρώτα από Βέλγους και μετά, θα δούμε τι θα γίνει, αν είμαστε καλοί μαθητές!! Υπενθυμίστε, παρακαλώ, στον κύριο καλλιτεχνικό διευθυντή ότι, ο πολιτισμός δεν είναι προνόμιο μόνο των Βέλγων ή δικό του… Κάτι υπάρχει κι αλλού από Θέατρο, Μουσική, Κινηματογράφος, Ποίηση, Λογοτεχνία, Εικαστικά… Επισημαίνω και κάτι που παρατήρησα τελευταία, όχι μόνο στο δημόσιο τομέα. 

Μουσείο Μπενάκη: ΓΑΛΛΟΣ, Ελληνικό κέντρο κινηματογράφου: ΓΕΡΜΑΝΟΣ, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: ΓΑΛΛΙΔΑ, Ελληνικό Φεστιβάλ: ΒΕΛΓΟΣ… η συνέχεια; Μεγαλύτερη περιφρόνηση και προσβολή για ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες καλλιτέχνες, δεν νομίζω ότι έχει ξαναγίνει. ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ! ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ! 

ΌΛΟΙ οι Έλληνες, καλλιτέχνες και κοινό, είμαστε απέναντί σ’ αυτή τη λογική και σ’ αυτές τις επιλογές. 

Πίσω από την τρομοκρατία είναι η Δύση

Παναγιώτα Ψυχογιού

Στους σύγχρονους ζοφερούς καιρούς το περιεχόμενο της πίστης λειτουργεί ως μια αλήθεια που παρασύρει ορμητικά, μια αλήθεια που σαγηνεύει σε αντίθεση με τη μηδενιστική και ατομοκεντρική πραγματικότητα του δυτικού κόσμου. Σε απόλυτη ταύτιση με τον Φρόιντ που ισχυρίζεται ότι η θρησκεία είναι πηγή νευρώσεων, το όραμα του παραδείσου παρέχει κάτι τι, ένα νόημα σε σχέση με το κενό της ανυπαρξίας ιδανικών. Η παντελής απουσία προσανατολισμού, ή η ανεργία και ο κοινωνικός αποκλεισμός ενθαρρύνει τους νέους ανθρώπους να αναζητήσουν στην πίστη νόημα και σκοπό. 

Η απουσία ενός κόσμου που διαθέτει τη δύναμη της επιβολής, για τα οποία γράφουν ο Νίτσε και ο Χάιντεγκερ, οδηγεί στον φονταμενταλισμό. Τα δυτικά κράτη δεν λεηλάτησαν απλώς τις περιοχές της Μέσης Ανατολής αλλά και σχεδίασαν μακρόπνοες επιχειρήσεις επενδύσεων μέσω πολιτικών παρεμβάσεων.

Τα αραβικά κράτη είχαν δυο επιλογές: να προσδεθούν στο άρμα της νεαποικιακής αμερικανικής και ευρωπαϊκής κυριαρχίας ή να βρεθούν αντιμέτωπα με αυτές. Σε κάθε περίπτωση οι λαοί έμειναν με ένα αίσθημα αδικίας, μειονεξίας, ταπείνωσης και οργής, ενώ η κοινωνική εξαθλίωση επιδεινώθηκε. Αναδύθηκε έτσι το αίτημα ενός εθνικού επαναπροσδιορισμού και ήταν θέμα χρόνου η επιστροφή στην παράδοση, σημαντική παράμετρος της οποίας είναι η θρησκεία, που έχει την δύναμη να επηρεάζει το ασυνείδητο ευρύτατων μαζών και να αποτελεί ένα είδος γλώσσας για πάσης φύσεως συλλογικά αιτήματα.

Λεία Λεηλασίας οι Έλληνες

Του Στάθη

Αυτό λοιπόν έγινε να είναι η κυβερνώσα Αριστερά στην Ελλάδα; μια παρένθεση δεξιάς πολιτικής που θα επαναφέρει τη Δεξιά στην εξουσία; Αριστερά είναι να κάνουμε τη δουλειά της Δεξιάς, ώσπου να ξανάρθει η Δεξιά;

Και ποια Δεξιά; αυτή που αναβαπτίζεται στα αποτελέσματα μιας δραματικής διακυβέρνησης, για να επανεμφανίσει τους βρυκόλακές της, από τον κ. Σημίτη έως τον κ. Στ. Θεοδωράκη κι απ’ τον κ. Καρατζαφέρη έως τον κ. Βενιζέλο ως διάδοχη λύση; Τι είναι αυτή η κυβερνώσα Αριστερά; η επαναφορά του κ. Κουβέλη; η ολική επαναφορά του

δικομματικού μονοκομματισμού; Σε συνθήκες ακόμα πιο αυταρχικές; Ας αφήσει ήσυχη (και ημιθανή) την Αριστερά η κυβερνώσα Αριστερά, αρκετά τη διέσυρε. Ομως θα τη διασύρει κι άλλο! Οσον ο κ. Τσίπρας θα σέρνει τα βήματά του προς την πλήρη ένταξή του στην ενσωματωμένη στον νεοφιλελευθερισμό σοσιαλδημοκρατία η Αριστερά στα μάτια των πολιτών θα απαξιώνεται, ώσπου ο εξευτελισμός της να γίνει τέλειος,

ώσπου να περιπέσει σε ιστορική αχρησία. Είναι αριστερή πολιτική να εξομοιώνεις τα πάντα και τους πάντες προς τα κάτω; να ανακηρύσσεις πλούσιουςόσους βγάζουν 20.001 ευρώ και να τους γδέρνεις; Στο τέλος οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, θα παρακαλάνε να μειωθούν κι άλλο οι αποδοχές τους για να πληρώσουν λιγότερους φόρους – είναι αυτό Αριστερά;Δεν μας έχει απομείνει παρά μόνον ο σαρκασμός (και ο αυτοσαρκασμός). Μου έλεγε φίλος που δυσπραγεί αγρίως στην αγορά, όπως χιλιάδες άλλοι, ότι «ο Τσίπρας κράτησε τον λόγο του. Μας έκανε όλους πλούσιους! Οποιος βγάζει από 799 ευρώ τον μήνα και πάνω είναι πάμπλουτος»...

Ποιός διάλογος; Αντίλογος!

Του Θοδωρή Αθανασιάδη

Στα χρόνια της παντοδυναμίας του, ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε ότι, αν θες να περάσεις ένα μέτρο, φτιάξε μια επιτροπή ειδικών που θα το μελετήσει και παρουσίασέ το ως πόρισμά της. Αν πάλι δεν θες να περάσεις ένα μέτρο που το ζητάει επιτακτικά ο λαός, στείλε το σε διάλογο, φροντίζοντας να συμμετέχουν σ’ αυτόν όσο γίνεται περισσότεροι (επιτροπές πολιτών, συνδικαλιστικά όργανα, ειδικοί, ερευνητικά κέντρα κλπ) ώστε να είναι πρακτικά αδύνατον να ομονοήσουν. Έτσι ούτε αποτέλεσμα θα βγει ούτε κανείς θα μπορεί να σε κατηγορήσει, εφ’ όσον εσύ τήρησες δημοκρατικές διαδικασίες.

Το τερτίπι αυτής της πομφόλυγος, αυτής της σαπουνόφουσκας που λέγεται διάλογος, το παίζουν στα δάχτυλα όλες οι κυβερνήσεις ασχέτως χρωματικής προελεύσεως, σάμπως ο διάλογος να είναι κάποιας μορφής πανάκεια διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Μόνο που ο διάλογος στην σύγχρονη δημοκρατία δεν έχει τα χαρακτηριστικά που διέθετε την εποχή τού Σωκράτη, δηλαδή κάτι σε «πες εσύ να πω κι εγώ και όπου καταλήξουμε». Σήμερα τα πράγματα πάνε αλλιώς, κάπως σε «πες εσύ και καταλήγουμε όπου πω εγώ». Σήμερα φτιάχνει ο Κατρούγκαλος, ας πούμε, ένα πακέτο ασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων, το εξετάζει με τα μεγάλα αφεντικά και, αφού καταλήξουν όλοι μαζί σε κάποιες αποφάσεις, βγαίνει και λέει «ελάτε να το κουβεντιάσουμε». Ωραίος διάλογος!

Ας υποθέσουμε όμως ότι η κυβέρνηση δρομολογεί τις διαδικασίες του διαλόγου από μηδενική βάση, δηλαδή πριν ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση. Ας υποθέσουμε, επίσης, ότι από πλευράς κυβέρνησης δεν υπάρχει καμμιά διάθεση να σαμποταριστεί ο διάλογος με κολπάκια α λα Παπανδρέου. Τί είδους διάλογος θα είναι αυτός, όπου η κυβερνητική πλευρά θα διαθέτει και το πεπόνι (τα κατευθυνόμενα μέσα ενημέρωσης, τους βαθυστόχαστους πλην αργυρώνητους αναλυτές, τα δήθεν εμπεριστατωμένα συμπεράσματα πάσης φύσεως επιτροπών σοφών κλπ) και το μαχαίρι (την τελική απόφαση, η οποία εύκολα ενδύεται τον δημοκρατικό μανδύα είτε μιας πράξης νομοθετικού περιεχομένου είτε μιας ψηφοφορίας στην βουλή υπό καθεστώς κομματικής πειθαρχίας) ενώ οι απέναντι δεν θα διαθέτουν παρά το λαρύγγι τους; Κι αν ο διάλογος φτάσει σε αδιέξοδο, ποιός θα είναι ο αμερόληπτος κριτής που θα αποφασίσει περί της τελικής επιλογής;

Προσοχή: Λίαν επικίνδυνοι κομμουνισταί

Στις 30 Μαρτίου 1952, στις 4.12 π.μ ο Νίκος Μπελογιάννης, με τρεις συντρόφους του, τους Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση, στήνονται απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα, στο Γουδί και εκτελούνται δια τυφεκισμού.