Πολιτικός σεισμός στην Ευρώπη. Ραγδαίες εξελίξεις στον απόηχο του Brexit

Του Ρούντι Ρινάλντι

Η εκτίμηση που διατυπώναμε μια βδομάδα πριν, ότι το πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης θα ήταν τελείως διαφορετικό μετά το δημοψήφισμα στη Μ. Βρετανία, επιβεβαιώνεται. Με τρόπο πολύ πιο έντονο από ό,τι θα περίμενε κανείς και παρά τις απίστευτες συντονισμένες προσπάθειες να υπάρξει ένα αποτέλεσμα που δεν θα έφερνε τη σημερινή αναταραχή. Τελικά, οι Βρετανοί πολίτες, στην πλειοψηφία τους και με πρωτοφανή συμμετοχή (πάνω από 80%, ενώ σε βουλευτικές εκλογές και ευρωεκλογές καταγράφονται εξαιρετικά μικρότερα ποσοστά συμμετοχής) αψήφησαν τη συστηματική τρομοκρατία ΜΜΕ, αγορών και ευρωκρατών για τον ορυμαγδό που θα προκαλούσε τυχόν υπερίσχυση του Brexit, και ψήφισαν υπέρ της αποχώρησης της Μ. Βρετανίας, του 1/5 δηλαδή της Ευρώπης!Η απίστευτη εκστρατεία υφαρπαγής της ψήφου υπέρ της παραμονής και ο σκανδαλώδης τρόπος που στήθηκε το σκηνικό την ημέρα των εκλογών, δεν μπόρεσαν να πτοήσουν την πλειοψηφία των πολιτών από την απόφασή της να καταδικάσει την Ε.Ε. και τις πολιτικές της. Η στήριξη της «παραμονής» από όλους τους ισχυρούς του κόσμου, από τις λεγόμενες «αγορές» μέχρι τον Ομπάμα, από το κύριο μέρος της άρχουσας τάξης και του πολιτικού κόσμου της Βρετανίας, από σύσσωμη την ευρωκρατία και τον κόσμο των μεγάλων πολυεθνικών, δεν έφτασε για να πτοήσει τους Βρετανούς. Δεν έφτασε ούτε η (μάλλον στημένη) υπόθεση της δολοφονίας, λίγες μέρες πριν από το δημοψήφισμα, της βουλευτίνας των Εργατικών από μια σκοτεινή φυσιογνωμία, έναν ναζιστή που δηλώνει ότι «το όνομά του είναι “θάνατος”». Δολοφονία που αξιοποιήθηκε χυδαία για τη ρυμούλκηση ψηφοφόρων υπέρ της παραμονής, αφού σύμφωνα με τους επίδοξους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, μόνο τέτοιοι παράλογοι, μισαλλόδοξοι και δολοφόνοι υποστηρίζουν το Brexit.

Κι αφού τη νύχτα, δύο-τρεις ώρες πριν αρχίσουν να βγαίνουν τα πρώτα αποτελέσματα, όλοι ανακουφισμένοι (ακόμα και οι… αλάνθαστες αγορές και οι εταιρίες δημοσκοπήσεων με τα απίστευτα στημένα exit polls) προεξοφλούσαν τη νίκη του «μένουμε Ευρώπη», τα ξημερώματα το σκηνικό άλλαξε και το κλίμα άρχισε να θυμίζει κηδεία. Όμως το σκάνδαλο συνεχίζεται μια μέρα μετά. Το λόγο έχουν οι ηττημένοι που βγαίνουν σε κάθε κανάλι και Μέσο συνεχίζοντας στο μοτίβο του τρόμου απέναντι στον κόσμο που τόλμησε να πάει κόντρα. Τι καταστροφές που έρχονται, τι χρηματιστικές βουτιές, τι αχαρτογράφητα νερά, τι κρίση και μαύρα σύννεφα στον ορίζοντα, σαν να πέφτει ο ουρανός στα κεφάλια όλων των πολιτών της Ευρώπης. Μιλούν οι ηττημένοι αλλά δεν δίνεται ποτέ φωνή σε αυτούς που νίκησαν. Δεν ακούγεται πουθενά τι σκέφτονται, τι περιμένουν, σε τι ελπίζουν όσοι έδωσαν την πλειοψηφία στο «Φεύγουμε από Ε.Ε.». Για τους ηττημένους ευρωπαϊστές, μια μόνο ερμηνεία υπάρχει: «Ο ευρωσκεπτικισμός φέρνει χάος και εθνικισμό».

Το προσφυγικό δράμα σε ένα «κλικ» Συγκλονιστική εικόνα: Πρόσφυγας κουβαλάει την τυφλή γυναίκα και το μωρό του!

Η οικογένεια έφτασε στη Λέσβο, μεταφέρθηκε στο hot spot της Μόριας, ενώ μετά την καταγραφή τους, θα πάνε στο Καρά ΤεπέΜπορεί οι προσφυγικές ροές προς τα νησιά του Αιγαίου να έχουν μηδενιστεί ακόμα όμως και αυτές οι ελάχιστες συνεχίζουν να συγκλονίζουν. 

Την Κυριακή, στην παραλία της Κάγιας, κοντά στη Σκάλα Συκαμνιάς, για πρώτη φορά μετά από αρκετούς μήνες, έφτασε μια βάρκα με πρόσφυγες, όπου στην πλειοψηφία τους ήταν από το Ιράκ. 

Έκπληκτοι Έλληνες και ξένοι που ήταν στην ακτή, μαζί με τον πατέρα Χριστόφορο, έναν ορθόδοξο ιερέα που υπηρετεί στον εκεί καταυλισμό πρώτης στάσης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, ο οποίος είχε σπεύσει να βοηθήσει, είδαν να βγαίνει από τη βάρκα ένας νεαρός πρόσφυγας. 

«Η εικόνα του μας συγκλόνισε όλους» λέει ο πατέρας Χριστόφορος. Στην πλάτη του κουβαλούσε τη νεαρή τυφλή γυναίκα του ενώ στην αγκαλιά του είχε το λίγων μηνών μωρό τους.

«Είχε αυτός ο άνθρωπος ένα απίστευτο μεγαλείο ψυχής, μια μοναδική δύναμη» λέει ο Στρατής Τσουλέλλης, πρόεδρος της Φωτογραφικής Εταιρείας Μυτιλήνης που κολυμπούσε εκεί και απαθανάτισε τη στιγμή. Και συνεχίζει: «Μείναμε όλοι να βλέπουμε αυτόν τον πρόσφυγα να κατεβαίνει από τη βάρκα έχοντας την τυφλή γυναίκα του στους ώμους του και το μωρό τους στα χέρια του». Μαζί στη βάρκα κι άλλες πολλές γυναίκες με παιδιά οι περισσότερες από το Ιράκ.

Άκου, Τζήμερε…

Νίκος Μπογιόπουλος

Όπως έχουμε επαναλάβει πρόκειται περί ευγενικότατου κυρίου. Το όνομά του «Τζήμερος». Αν δεν σας θυμίζει τίποτα – πολύ λογικό – είναι εκείνος που είχε πει για τα παιδιά που πέθαναν από το μαγκάλι στη Λάρισα προ τριετίας ότι ο θάνατός τους δεν οφειλόταν στα ελλιπή οικονομικά τους μέσα, αλλά στην ελλιπή τους παιδεία, μιας και δεν γνώριζαν τις βλαβερές συνέπειες του μονοξειδίου του άνθρακα…

Αυτήν την ανθρωπιστική προσέγγιση, πάντως, όταν χάθηκε το άλλο παιδί στη Θεσσαλονίκη, πάλι από το μαγκάλι, ο Τζήμερος δεν την επανέλαβε. Από θρασυδειλία; Όχι. Μάλλον επειδή εκείνο το κοριτσάκι ήταν καλή μαθήτρια…

Αργότερα – όπως είχε εντοπίσει ο Ν. Σαραντάκος- ο Τζήμερος είχε κάνει μια ανάρτηση στο τουίτερ του με αφορμή επιγραφή σε κάποια ΔΟΥ. Ο καλός και μορφωμένος αυτός άνθρωπος – ο Τζήμερος – συμπεριέλαβε και όλα τα αποδεικτικά στοιχεία για να επιβεβαιώσει το ευφυές του σχόλιο. Ιδούη ανάρτηση του Τζήμερου:

«Όταν ο κόσμος τρώει σοκολάτα, τρώει τη σάρκα μου»

Η μαρτυρία ενός παιδιού σκλάβου στις φυτείες που προμηθεύουν κακάο τις βιομηχανίες της δύσης. Όσα παιδιά επιχείρησαν να αποδράσουν και πιάστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν ανελέητα.

Το 1528, ο Ερνάν Κορτές, ο εξερευνητής που κατέκτησε το Μεξικό, έφερε στην Ισπανία το δέντρο “Theobroma cacao”, το αγαπημένο κακαόδεντρο των Μάγια και των Αζτέκων. Οι Ισπανοί επεξεργάστηκαν τους καρπούς του δέντρου, πρόσθεσαν ζάχαρη και το γευστικότατο ρόφημα επεκτάθηκε σε όλη την Ευρώπη. Τον 19ο αιώνα δημιουργήθηκε η πρώτη μπάρα σοκολάτας, απ’ τον Ολλανδό Coenraad Johannes van Houten.

Πλέον, οι φυτείες κακάο αποτελούσαν μία απ’ τις σημαντικότερες πηγές πλούτου για τους Ευρωπαίους, που είχαν επεκτείνει την κυριαρχία τους σε όλη τη Λατινική Αμερική και την Αφρική.

Το 1880 οι Πορτογάλοι οργάνωσαν τις πρώτες φυτείες κακάο στην Αφρική, στο νησί Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Η δουλεία είχε καταργηθεί το 1875, αλλά στις φυτείες κακάο ο χρόνος φαίνεται ότι κυλούσε πιο αργά, καθώς οι συνθήκες εργασίας δεν άλλαξαν καθόλου.

Κάθε χρόνο πέθαινε το 11% των εργατών, περισσότεροι από τους οποίους είχαν απαχθεί απ’ την Αγκόλα και δούλευαν παρά τη θέλησή τους.

“Το τι δεν πρόδωσες εσὺ να μου πεις…”

Νίκος Μπογιόπουλος

Τις ώρες της καταχνιάς, ευτυχώς, υπάρχει η αγκαλιά των ποιητών μας.

Και εκεί, προστατευμένοι, μπορούμε να ξαναδιαβάσουμε τα λόγια τους τα περασμένα, τα σημερινά:

«Φοβάμαι - έγραφε το ‘83 - 

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

“Δώστε τη χούντα στο λαό”.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και “απόψεις”.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο».

«Οι Podemos αναγκάστηκαν να μαλακώσουν τον λόγο τους»

«Ο Τσίπρας ήρθε αντιμέτωπος με ένα κανονικό πραξικόπημα και υποχώρησε. Κατ’ εμέ, ορθά έπραξε αφού δεν είχε άλλη επιλογή» δηλώνει στην «ΕΦ.ΣΥΝ» Φεράν Μοντέσα

Κορίνα Βασιλοπούλου

«Ζούμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Είναι η πρώτη φορά στα σαράντα χρόνια της ισπανικής δημοκρατίας που θα επαναληφθούν οι βουλευτικές εκλογές. Και όπως φαίνεται από όλα τα γκάλοπ, το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών θα είναι ένα παζλ εξίσου περίπλοκο με εκείνο της 20ής Δεκεμβρίου». Ο συνομιλητής μας, ο Ισπανός Φεράν Μοντέσα, έχει δει κι έχει κάνει πολλά.

Μέλος της παράνομης φοιτητικής νεολαίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας επί Φράνκο, έχει διατελέσει εκπαιδευτικός, δημοσιογράφος και εκδότης. Σήμερα είναι γενικός διευθυντής της ισπανικής έκδοσης της «Monde Diplomatique» και ανάμεσα στις πολλές άλλες δραστηριότητές του, συντονίζει τη Σχολή Κριτικής Σκέψης (Escuela de Pensamiento Critico) υπό τη διεύθυνση του Ιγνάθιο Ραμονέ.

«Αν έχουν δίκιο τα γκάλοπ», μας λέει ο Φεράν Μοντέσα, «το μπλοκ της Αριστεράς (PSOE- Unidos Podemos) θα μπορούσε να αγγίξει την πλειοψηφία που είναι απαραίτητη για τον σχηματισμό κυβέρνησης και με τη στήριξη κάποιων εθνικιστικών κομμάτων. Εάν συμβεί αυτό, το Σοσιαλιστικό όμμα (PSOE) θα κρατά το κλειδί της μελλοντικής κυβέρνησης στην Ισπανία. Κι αυτό μπορεί να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας στο εσωτερικό του».

Η Δασκάλα

Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε' δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου η νέα Δασκάλα του σχολείου, η κυρία Τζοβάνα είπε στα παιδιά ένα ψέμα. Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο. Ότι όλοι τους ήταν καλά παιδιά. Αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια. Ένα παιδί ήταν διαφορετικό και της προξενούσε απέχθεια.

Κάπου στο βάθος, μόνο του, με χαμηλωμένο το κεφάλι ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μανούσος. Ο Μανούσος δεν έπαιζε με τα άλλα παιδιά. Ήταν παραμελημένος με τσαλακωμένα πάντα ρούχα. Ανέδιδε διάφορες οσμές, σημάδι ότι χρειαζόταν μπάνιο. Δεν μιλούσε ποτέ, δεν απαντούσε στις ερωτήσεις. Η πρώτη σκέψη της Δασκάλας ήταν «Τι μπελάς μου φορτώθηκε φέτος. Αυτό το χαζό παιδί μου χαλάει την αρμονία της τάξης. Τι μου το φέρανε εδώ; Άντε τώρα, εγώ πρέπει να κανονίζω να πάει σε κανένα ίδρυμα.»

Φερόταν όσο μπορούσε καλύτερα στο Μανούσο επιστρατεύοντας το ψεύτικο χαμόγελο και την υπομονή της. Αλλά αυτός ποτέ δεν μιλούσε. Η Τζοβάνα το αποφάσισε, δεν μπορούσε να γίνει τίποτε άλλο. Ο Μανούσος έπρεπε να φύγει από τη τάξη της. Με αυτό το σκοπό λοιπόν, θα έπρεπε να συντάξει τα απαραίτητα έγγραφα για το μπελά που την βρήκε, για να καλέσει την κοινωνική υπηρεσία να τον πάνε κάπου αλλού. Μία συγκεκριμένη παράγραφος της αναφοράς ζητούσε το ιστορικό του μαθητή. «Ω Θεέ μου, πρέπει να κοιτάξω και τον ατομικό φάκελο και όλα τα χαρτιά αυτού του χαζού. Αυτό σημαίνει ότι ένα απόγευμα πρέπει να το χαραμίσω για αυτόν. Τι να κάνω, αφού είναι για το καλό της τάξης και τη δική μου ψυχική ηρεμία θα πρέπει να το κάνω.» 

Θρίαμβος του BREXIT – Μήνυμα Ανεξαρτησίας για τα Έθνη της Ευρώπης!

Καιρός να πάρουμε κι εμείς την πατρίδα μας πίσω

Το Brexit μια στρατηγική ήττα της Γερμανίας και των ΗΠΑ

Tου Γιώργου Καραμπελιά 

Το Brexit αποτέλεσε το αποκορύφωμα μιας περιόδου αλλεπάλληλων πληγμάτων στην παγκοσμιοποίηση, κατεξοχήν σ’ ό,τι αφορά στην Ευρώπη: Η κρίση στην Ιβηρική χερσόνησο που οδηγεί σε δεύτερες εκλογές στην Ισπανία, η παρ’ ολίγον εκλογή ακροδεξιού προέδρου στην Αυστρία, η άνοδος της ακροδεξιάς «Εναλλακτικής για την Γερμανία», της Μαρίν Λεπέν στην Γαλλία, η εκλογή δημάρχων των «Πέντε αστέρων» στη Ρώμη και το Τορίνο, το μεγάλο κοινωνικό κίνημα που συγκλονίζει τη Γαλλία εδώ και τρεις σχεδόν μήνες, γνώρισαν την κορύφωσή τους με την ψήφο των Βρετανών υπέρ του Brexit.

Πρόκειται για ένα ράπισμα σ’ αυτό που αποκαλούμε παγκοσμιοποίηση· ένα ράπισμα που προήλθε από τα λαϊκά στρώματα και τους περιθωριοποιημένους πολίτες της Βρετανίας. Τα στοιχεία είναι αδιάσειστα και αμάχητα: Στα κέντρα των μητροπόλεων, κατεξοχήν του Λονδίνου, αλλά και στο Μάντσεστερ και το Λίβερπουλ,υπερψηφίστηκε η παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση – μάλιστα στο κέντρο του Λονδίνου το «Παραμένω» συγκέντρωσε το 75% των ψήφων και στο ευρύτερο μητροπολιτικό Λονδίνο το 59%. Αντίθετα, στις υποβαθμισμένες περιοχές που πλήττονται από την αποβιομηχανοποίηση και αντιμετωπίζουν πολύ πιο έντονα τον ανταγωνισμό των μεταναστών, το «Αποχωρώ» ξεπέρασε το 60%, συχνά ακόμα και το 70%. Και τα αποτελέσματα θα ήταν ακόμα πιο σαρωτικά εάν οι Σκωτσέζοι και οι Βορειο-ιρλανδοί δεν ψήφιζαν υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε. εξαιτίας της αντίθεσής τους με την αγγλική κυριαρχία!

Στην πραγματικότητα δηλαδή, το 60% των ψηφοφόρων της Αγγλίας και της Ουαλίας ψήφισε μαζικά υπέρ της εξόδου, όταν μάλιστα ληφθεί υπόψη και το υψηλό σχετικά ποσοστό της εκλογικής συμμετοχής. Δηλαδή, οι Άγγλοι πολίτες των λαϊκών στρωμάτων απάντησαν με τον τρόπο τους στην παγκοσμιοποίηση που είχε εγκαινιαστεί πάνω στις πλάτες τους από την Μάργκαρετ Θάτσερ.

Ζήτω το Brexit! Εμπρός για Grexit!

Με μονομερή διαγραφή χρέους και διάλυση της ΕΕ!

Λαός περήφανος – Νοικοκύρης στον τόπο του!

“Μπαίνοντας στο ατμόπλοιο, αναρωτήθηκα ανήσυχος: «Με ποια σημαία ταξιδεύει: νορβηγική, γερμανική, αγγλική;» Και τότε είδα να κυματίζει στην πρύμνη η αγγλική σημαία – η σημαία που έδωσε άσυλο σε τόσους Ρώσους, Ιταλούς, Γάλλους, Ούγγρους και άλλους εξόριστους. Από τα βάθη της καρδιάς μου χαιρέτησα τη σημαία.”

Πέτρος Κροπότκιν

[Περιγραφή της δραπέτευσής του 

από την τσαρική Ρωσία του 1876. 

Στο βιβλίο Αναμνήσεις, 1899]

Σήμερα η Μεγάλη Βρετανία, με το Brexit, θα επανέλθει στην κανονικότητά της. Η κανονικότητά της είναι η αστική δημοκρατία η οποία παραμερίζεται από κάθε χώρα της ΕΕ προς όφελος του διευθυντηρίου των Βρυξελών και της ιδεολογίας του νεοφιλελεύθερου φασισμού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η αστική δημοκρατία καθώς και οι εκάστοτε εσωτερικές της θεσπισμένες κατακτήσεις στο επίπεδο των κοινωνικών ελευθεριών και του εργατικού δικαίου δεν παραχωρήθηκαν από το κράτος και τις άρχουσες τάξεις. Κάθε δικαίωμα και ελευθερία που εξυπηρετεί τα λαϊκά στρώματα είναι κατακτημένη με αγώνες και θυσίες των ίδιων των λαών. Ο μηχανισμός της ΕΕ αποτελεί ένα κατασκεύασμα ολοκληρωτικής διακυβέρνησης το κουμάντο της οποίας έχει ο γερμανικός ιμπεριαλισμός. Την δεκαετία του 1930 ο ναζισμός υπήρξε μορφή του γερμανικού ιμπεριαλισμού ενώ σήμερα ο νεοφιλελεύθερος φασισμός στο εσωτερικό της ΕΕ αποτελεί τον γερμανικό ιμπεριαλισμό της εποχής μας.Το διευθυντήριο των Βρυξελών καταλαμβάνει χώρες, καταστρέφει οικονομίες, προκαλεί γενοκτονία σε λαούς για να εξυπηρετήσει κυρίως τον γερμανικό ιμπεριαλισμό. Από τις Βρυξέλες εκπονούνται σχέδια ερήμην των λαών και κατασκευάζονται δήθεν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις για να τα προωθήσουν τόσο εντός της ΕΕ όσο και εκτός. Μόνη λύση για τους λαούς της Ευρώπης είναι η διάλυση της ΕΕ με κινήματα σε κάθε χώρα ξεχωριστά τα οποία θα απαιτήσουν λαϊκή ανεξαρτησία και κοινωνική ελευθερία. Στην περίπτωση της Μεγάλης Βρετανίας ένα τμήμα της αστικής της τάξης έσπρωξε την χώρα σε έξοδο από την ΕΕ για τα δικά της συμφέροντα. Αυτό δεν αναιρεί ότι το αποτέλεσμα της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ θα φέρει τριγμούς στο δολοφονικό οικοδόμημα της ΕΕ, θα δώσει ένα μεγάλο χαστούκι στον γερμανικό ιμπεριαλισμό και θα αναπτερώσει τα κινήματα στην Ευρώπη σε επαναστατική κατεύθυνση!

Έλεγχος μιας παράνομης κατάληψης από γερμανική ΜΚΟ που συγκεντρώνει διεθνώς δωρεές;

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑ, 

ιδιοκτήτριας του κτιρίου του ξενοδοχείου CITY PLAZA HOTEL.

Θέμα: Έλεγχος μιας παράνομης κατάληψης από γερμανική ΜΚΟ που συγκεντρώνει διεθνώς δωρεές;

Αθήνα, 22 Ιουνίου 2016

Συμπληρώνονται σήμερα δύο (2) μήνες από την βίαιη και παράνομη κατάληψη του κτιρίου που στέγαζε το ξενοδοχείο CITY PLAZA HOTEL. Η κατάληψη έγινε για την φιλοξενία προσφύγων. Εδώ και λίγες μέρες όμως έχει εμφανισθεί στο προσκήνιο μια γερμανική ΜΚΟ που συγκεντρώνει διεθνώς δωρεές υπό την μορφή «κρατήσεως δωματίων» (σε αλμυρές τιμές) στο CITY PLAZA για τους πρόσφυγες που φιλοξενούνται εκεί. Είναι όμως τα πράγματα τόσο «απλά» όσο φαίνονται; Με ποιο τρόπο πέρασε άραγε η διαχείριση της παράνομης κατάληψης στην γερμανική ΜΚΟ; Πόσα χρήματα άραγε συγκεντρώνονται και πού πάνε πραγματικά; Μήπως χρειάζεται ευρύτερη δημοσιογραφική έρευνα; 

Συμπληρώνονται λοιπόν σήμερα δύο (2) μήνες από την βίαιη και παράνομη κατάληψη του κτιρίου που στέγαζε το ξενοδοχείο CITY PLAZA HOTEL, του οποίου κτιρίου είμαι δια της εταιρείας μου η μοναδική ιδιοκτήτρια. Το κτίριο του ξενοδοχείου κτίσθηκε το 1974 και μέχρι το 2009 το νοίκιαζε η οικογένειά μου (παππούς, πατέρας, εγώ) στην εταιρεία της ίδιας οικογενείας επιχειρηματιών για την τουριστική-επιχειρηματική του εκμετάλλευση ως CITY PLAZA HOTEL. Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν λίγα από τα ψέματα που κυκλοφορούν ευρέως και παρουσιάζουν την υπόθεση σαν μια δήθεν «ανθρωπιστική κατάληψη ενός εγκαταλελειμμένου ξενοδοχείου που εγκαταλείφθηκε από την ιδιοκτήτρια του, επειδή δεν μπορούσε να πληρώσει τους εργαζόμενους και καταλήφθηκε για έναν ιερό σκοπό: την αφιλοκερδή εγκατάσταση προσφύγων»:

1./ Δεν χρωστώ τίποτε σε κανέναν εργαζόμενο, αφού ουδέποτε το ξενοδοχείο λειτούργησε από την οικογένειά μου ως τουριστική επιχείρηση. Αν κάποιος χρωστάει σε εργαζόμενους, αυτός είναι ο επιχειρηματίας που λειτουργούσε τουριστικά-επιχειρηματικά το ξενοδοχείο επί 35 χρόνια. Τον οποίον επιχειρηματία εξανάγκασα σε αποχώρηση, αφού δεν εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις του και μάλιστα ενώ, όπως φημολογείται, είχε εισπράξει κάποιες επιδοτήσεις, χωρίς να πληρώσει εργαζόμενους ή εμένα. Με συμφωνία μας τα κινητά πράγματα και ο εξοπλισμός του ξενοδοχείου περιήλθαν σε μένα, πράγμα που άλλωστε και χωρίς συμφωνία μας θα συνέβαινε, αφού προβλέπεται ρητώς από τον νόμο για μισθωτές που οφείλουν μισθώματα (ενέχυρο επί των κινητών πραγμάτων).