Διέφυγε στη "δημοσιογραφία" η κατάσταση στο καθεστώς Κορέα;

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας 

http://nikosklitsikas.gr/

Η καταστολή εναντίον της Αριστεράς, η σύλληψη και φυλάκιση βουλευτών, δεν είναι έργο του...

γνωστού ως "δικτάτορα" Κιμ Γιονγκ Ουν, της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας, που τα σε διατεταγμένη Υπηρεσία ΜΜΕ και δημοσιογράφοι, έχουν βαπτίσει Βόρεια Κορέα.

Συμβαίνει στη "δημοκρατία" της Κορέας, γνωστή ως Νότια Κορέα και υπό αμερικάνικη κατοχή εδώ και περίπου 50 χρόνια και για την οποία στάλθηκαν να πολεμήσουν κι Έλληνες στρατιώτες τη δεκαετία του '50, για να κυριαρχήσουν οι ΗΠΑ.

Κι ενώ τα ΜΜΕ κι οι δημοσιογράφοι -μεταξύ αυτών και "αριστεροί" δημοσιογράφοι, αλλά της γνωστής "αριστεράς της κοινωνίας των πολιτών", που έχει πλέον καταγραφεί ως "ιμπεριαλιστική αριστερά"-, δεν χάνουν ευκαιρία να "ενημερώνουν" τη διεθνή κοινή γνώμη, αναμεταδίδοντας τα δελτία της Cia, για τον "τρελό δικτάτορα" Κιμ Γιονγκ Ουν, τον "σφαγέα κι εκδορέα" του λαού της Κορέας, που δολοφονεί διαρκώς υπουργούς και πολίτες, που προσφέρει κρέας σκύλων για να αντιμετωπίσει την πείνα, που είναι έτοιμος να διασαλεύσει την "παγκόσμια ειρήνη" με τα πυρηνικά του όπλα... σωπαίνουν ένοχα σ' ότι συμβαίνει στην Κορέα, την αποικία των ΗΠΑ.

Οι "ευαίσθητοι" δημοσιογράφοι αποσιωπούν -ειδικά οι στρατευμένοι στην "αριστερά Σόρος κι έχουμε πάρα πολλούς στην Ελλάδα-, αγνοούν τις από πολλά χρόνια καταγγελίες της Διεθνούς Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας για την κυβέρνηση της Σεούλ, που καταπατάει συνδικαλιστικά κι ανθρώπινα δικαιώματα εργαζομένων. Σε αντίθεση, είναι λαλίστατοι για τον "δικτάτορα" Κιμ...

Οι "ευαίσθητοι" δημοσιογράφοι αποσιωπούν και τις βίαιες καταστολές του Φοιτητικού Κινήματος στη χώρα, αλλά και το μαζικό κίνημα που απαιτεί διακαώς την πραγματική ειρήνη και την ενοποίηση της χώρας.

Βασίλης Ραφαηλίδης : “Γιατί θα ψήφιζα πάντα ΚΚΕ”

…” Θα ψήφιζα κκ και το 1943 αν αυτό ήταν δυνατό, γιατί είχα έναν πατέρα που δεν καλύφτηκε πίσω απ’ το αισχρό άλλοθι «έχω γυναίκα και παιδιά», αλλά πήρε τη γυναίκα του και τα ηλικίας οχτώ κι εννιά χρονών παιδιά του και βγήκε οικογενειακώς στο βουνό, όχι για να αναπνεύσουν καθαρό αέρα τα παιδιά, αλλά για να ενταχθούν οι γονείς στον ελας. Ωστόσο, εκείνος ο αέρας του βουνού ήταν ο καθαρότερος που ανάπνευσα ποτέ –κι ακόμα τον αναπνέω.

Θα ψήφιζα κκ και το 1946, αν αυτό ήταν δυνατό. Ήταν τότε που με κάλεσαν στην ασφάλεια οι αναίσχυντοι για να αποκηρύξω τον ευρισκόμενο στη φυλακή πατέρα μου. τότε ήταν που έμαθα και τα της ιδεολογικής λειτουργίας της κληρονομικότητας: Ήμουν ανήλικος μεν, κομμουνιστής δε. Και τούτο διότι, λέει, ήμουν «υιός σημαίνοντος κομουνιστού» (για την ασφάλεια όλοι οι κομουνιστές ήταν σημαίνοντες –και πολύ σωστά). Η δεύτερη και σημαντικότερη από άποψη λογική «κατηγορία» ήταν το ότι… διάβαζα πολύ. Η πάντα καλά πληροφορημένη ασφάλεια ήξερε η παμπόνηρη πως διάβαζα τότε ιούλιο βερν και αλέξανδρο δουμά. Μιας κι έμαθα λοιπόν, απ’ τους ασφαλίτες, πως το διάβασμα εν γένει είναι μια διαδικασία άκρως ανατρεπτική κι επαναστατική, άρχισα να διαβάζω μανιωδώς. Με άλλα λόγια, χρωστώ χάριτες στην αστυνομία που με έκανε φιλομαθή και με έμαθε πως η γνήσια δεξιά και η κουλτούρα δεν είναι δυνατό να έχουν πάρα πολύ στενές σχέσεις. Η κουλτούρα είναι απ’ τη φύση της αριστερή, ακόμα και στις περιπτώσεις που ένας διανοούμενος επιμένει να εμφανίζεται ως δεξιός.

Πρέσβειρα του ΟΗΕ έγινε νεαρή γιαζίντι, πρώην αιχμάλωτη του Ισλαμικού Κράτους

Η Νάντια Μουράντ Μπασί Τάχα, μια 23χρονη γιαζίντι, μάχεται ώστε οι διώξεις που διαπράχθηκαν το 2014 κατά των γιαζίντι να αναγνωριστούν ως γενοκτονία.

Νεαρή Ιρακινή που αναγκάστηκε να γίνει σεξουαλική σκλάβα για την τζιχαντιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος διορίστηκε χθες πρέσβειρα του ΟΗΕ για την αξιοπρέπεια των θυμάτων παράνομης διακίνησης ανθρώπων.

Η Νάντια Μουράντ Μπασί Τάχα, μια 23χρονη γιαζίντι, μάχεται ώστε οι διώξεις που διαπράχθηκαν το 2014 κατά των γιαζίντι να αναγνωριστούν ως γενοκτονία.

Απήχθη από το χωριό της, το Κόσο, κοντά στη Σίντζαρ (βόρειο Ιράκ) τον Αύγουστο του 2014 και οδηγήθηκε στη Μοσούλη, πόλη που τελεί υπό τον έλεγχο του ΙΚ. Υπέστη ομαδικό βιασμό από τους μαχητές του ΙΚ και πουλήθηκε πολλές φορές ως σεξουαλική σκλάβα.

"Ο μεγάλος φόβος μου είναι πως, όταν ηττηθεί το ΙΚ, οι τρομοκράτες του ΙΚ θα ξυρίσουν τα γένια τους και θα αναμιχθούν με το πλήθος σαν να μην έχει συμβεί τίποτα", εξήγησε. "Δεν πρέπει να αφήσουμε να το κάνουν αυτό".

Ως πρέσβειρα καλής θέλησης του ΟΗΕ, θα προσπαθήσει να κάνει γνωστή την τύχη των θυμάτων της παράνομης διακίνησης ανθρώπων, ιδιαίτερα των προσφύγων, των γυναικών και των κοριτσιών.

Εκπροσωπείται από τη διεθνή δικηγόρο Αμάλ Κλούνεϊ, η οποία δήλωσε πως το ΙΚ είναι ένοχο για γενοκτονία και πρέπει να λογοδοτήσει.

Λεγόταν Μιλόσεβιτς, τον θυμάστε;

Ως γνωστόν ο Μιλόσεβιτς ήταν «χασάπης». Και «εγκληματίας». Και «δολοφόνος». Και έκανε «γενοκτονία». Και ειδικά στο Κόσσοβο έκανε και «εθνοκάθαρση». Για να καταλάβετε πόσο «κάθαρμα» ήταν, ακόμα κι αυτός ο Πρετεντέρης - όπως έγραφετότε - μόλις τον είδε στο εδώλιο της Χάγης (τον Μιλόσεβιτς ) «ανατρίχιασε» (ο Πρετεντέρης...).

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Στις 11 Μαρτίου 2006, ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς πέθανε στις φυλακές της Χάγης. Προηγουμένως είχε καταγγείλει τους δεσμοφύλακές του ότι τον οδηγούσαν στο θάνατο, αρνούμενοι να του παράσχουν την αναγκαία ιατροφαρμακευτική αγωγή για τα καρδιακά προβλήματα που αντιμετώπιζε.

Δέκα χρόνια αργότερα, πριν από ένα περίπου μήνα, ο Μιλόσεβιτς… αθωώθηκε. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης τον απάλλαξε – μετά θάνατο – από την κατηγορία για την υποτιθέμενη συνενοχή του Βελιγραδίου στη σφαγή 8.000 Βοσνίων μουσουλμάνων στη Σρεμπρένιτσα, τον Ιούλιο του 1995.

Φυσικά η είδηση της αθώωσης του Μιλόσεβιτς πέρασε στα «ψιλά». Τα βαποράκια του ΝΑΤΟ, που μετά έγιναν βαποράκια του ΔΝΤ, όσοι τότε έγραφαν λιβέλους διεκδικώντας ρόλο νεκροθάφτη στο γουέστερν της Νέας Τάξης, όσοι ελεεινολογούσαν πάνω στο φέρετρο του Μιλόσεβιτς, τα «κοράκια» και οι «αντικειμενικοί» αναλυτές, τα αθύρματα που εκτόξευαν μύδρους κατά του «χασάπη» με ταυτόχρονους επαίνους για την... κακομοίρα τη Δύση που ήθελε (!) αλλά «δεν κατάφερε να αποτρέψει τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας» (!), δεν ψέλλισαν λέξη.

«Ο δρόμος για το Γκουαντάναμο»

του Μάικλ Γουίντερμποτομ

15 χρόνια μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της Αλ Κάιντα στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου στη Νέα Υόρκη και στο Πεντάγωνο, οι οποίες είχαν ως συνέπεια το θάνατο 2.996 ανθρώπων, τεράστιες υλικές καταστροφές και τη σταδιακή περιστολή πολιτικών δικαιωμάτων μέσω της αναβάθμισης της «αντιτρομοκρατικής» νομοθεσίας καιεφαρμογής πολλών έντονα αμφιλεγόμενων πρακτικών, το docudrama του Μάικλ Γουίντερμποτομ Ο δρόμος για το Γκουαντάναμο, παραμένει μια εμβληματική ταινία. Αφηγείται την ανατριχιαστική ιστορία των λεγόμενων Tipton Three, 3 Βρετανών Μουσουλμάνων πολιτών, οι οποίοι κρατήθηκαν επί μια διετία στη διαβόητη φυλακή του Γκουαντάναμο, για να αφεθούν, τελικά, χωρίς κατηγορίες.

Πώς αλλάζει το «κλίμα»

Του Χρήσου Γιανναρά

Σ​​κεφτόμαστε και μελετάμε, ο καθένας με τον τρόπο του και τις δυνάμεις του, το ένα και πρώτο πρόβλημα του κοινού μας βίου στην Eλλάδα σήμερα: Tην καταστροφή της ζωής των περισσότερων από μας, αποτέλεσμα της συντελεσμένης από χρόνια κατάρρευσης του πολιτικού μας συστήματος.

Oι αυτουργοί της καταστροφής, παρά τα πασίγνωστα και προφανέστατα κοινωνικά τους εγκλήματα, συνεχίζουν να εξουσιάζουν ολοκληρωτικά (στην κυριολεξία) τη χώρα – είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση.

Mε τις στρατιωτικές δικτατορίες ή με μια ξενική εισβολή και κατοχή οι δυνατότητες να ξεπηδήσει λαϊκή αντίσταση υπάρχουν πάντοτε. Στον «ολοκληρωτισμό με το βαμβάκι» της κομματοκρατίας, τον στυγνότερο του είδους, τέτοιο ενδεχόμενο δεν υπάρχει.

(Nα εικονογραφήσω τον «ολοκληρωτισμό με το βαμβάκι»: Mια αποκαλυπτική, πριν από λίγες εβδομάδες, ακούσια παραδρομή - απροσεξία - αβλεψία περιώνυμου νομικού, σε άρθρο του που εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους το Σύνταγμα της Eλλάδας πρέπει να αποκλείει την προσφυγή με δημοψηφίσματα στην ετυμηγορία του λαού. Tο σκεπτικό του ήταν: «Θα μπορούσε ποτέ με δημοψήφισμα να καταργηθεί η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ή να καθιερωθεί το σύμφωνο συμβίωσης;». Που σε απλά ελληνικά σημαίνει: «Eίμαστε κάποιοι που ξέρουμε καλύτερα από τον λαό ποιο είναι το καλό και ωφέλιμο για τον λαό, εμείς λοιπόν αποφασίζουμε και νομοθετούμε, δεν χρειαζόμαστε τη γνώμη του βυθισμένου σε σκοταδισμό και σε προλήψεις όχλου»).

Eίναι τόσο στεγανά θωρακισμένο το καθεστώς ολοκληρωτισμού της κομματοκρατίας στη σημερινή Eλλάδα, ώστε λογικά αποκλείεται κάθε ενδεχόμενο να καταρρεύσει από λαϊκή αντίδραση ή και από τις ασυμμάζευτες εσωτερικές του αντιφάσεις. Δεν είναι μόνο για τη χώρα μας απειλή ο αυτονόητος ολοκληρωτισμός, αποδείχνεται αδιέξοδο το σύνολο «παράδειγμα» του ατομοκεντρισμού και των συμβάσεων, και εμείς, ως μεταπράτες του «παραδείγματος», έχουμε τα λιγότερα αντισώματα στον εφιάλτη. Tο «παράδειγμα» θεμελιώθηκε στη σιγουριά της σύμβασης, όχι στο άθλημα των σχέσεων κοινωνίας. Kάποτε ο σεβασμός των συμβάσεων λεγόταν «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» και η αθέτηση των συμβάσεων τυραννική αυθαιρεσία. Σήμερα αυτή η αλφαβήτα της ανθρωπιάς καταλύεται με κοινής συναίνεσης «μνημόνια». Yπογράφουμε εκούσια τον εξανδραποδισμό μας.

Χιλή: Σαν σήμερα το 1973 πέφτει νεκρός ο πρόεδρος – σύμβολο Σαλβαδόρ Αλιέντε

Σαν σήμερα, στις 11 Σεπτέμβρη του 1973, εκδηλώνεται αμερικανοκίνητο στρατιωτικό πραξικόπημα στη Χιλή με επικεφαλής το στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ. Ο Σοσιαλιστής Πρόεδρος, Σαλβαδόρ Αλιέντε, οχυρώνεται στο Προεδρικό Μέγαρο και πέφτει νεκρός με το όπλο στο χέρι. Στο πρώτο μήνυμά της, η χούντα ισχυρίζεται ότι η επέμβαση του στρατού έγινε «για να λυτρωθεί η πατρίδα από το μαρξιστικό ζυγό».

Το πραξικόπημα ήταν το επιστέγασμα μιας επιχείρησης, που σχεδίασαν, χρηματοδότησαν και καθοδήγησαν η κυβέρνηση των ΗΠΑ και μυστικές αμερικανικές υπηρεσίες, για την ανατροπή του Αλιέντε και της κυβέρνησης της «Λαϊκής Ενότητας», στην οποία συμμετείχαν κομμουνιστές, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες, αριστεροί, χριστιανοδημοκράτες. Στην επιχείρηση αυτή πήραν μέρος οι βιομήχανοι, οι μεγάλοι γαιοκτήμονες και, φυσικά, τμήματα του στρατού.

Η περίοδος διακυβέρνησης από την κυβέρνηση Αλιέντε, αλλά και τα όσα ακολούθησαν αποτελούν πραγματικό μάθημα Ιστορίας, τόσο για τις κινήσεις, τη δράση των προοδευτικών και επαναστατικών δυνάμεων, την κινητικότητα των μαζών που κορυφώθηκε, αλλά και την ένταση της πάλης από την ολιγαρχία και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ωστόσο ανέδειξε και τις αυταπάτες περί «μεταβατικών κυβερνήσεων» και «ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό», φορέας των οποίων ήταν το ΚΚ Χιλής και φυσικά ο Πρόεδρος Αλιέντε.

Τα τελευταία λόγια του Προέδρου Αλιέντε προς το λαό της Χιλής:

Αφιέρωμα των Financial Times στον Μανώλη Γλέζο

Αποκαλώντας τον «ήρωα της Αντίστασης» θέλησαν να τιμήσουν τον Μανώλη Γλέζο οι Financial Times μέσα από ένα αφιέρωμα που του έκαναν. Η γνωστή εφημερίδα, κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν του ιστορικού στελέχους της αριστεράς ανέφερε άγνωστες πτυχές της ζωής του. 

Το πλήρες κείμενο του αφιερώματος:

«Στο ορεινό χωριό Απεράθου της Νάξου δεν υπάρχει τίποτα το τόσο επίσημο όπως ονόματα στους δρόμους. “Ρώτα απλώς πού είναι το σπίτι μου” με συμβουλεύει ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Μανώλης Γλέζος. 

Φυσικά, όλοι γνωρίζουν το σπίτι του πιο διάσημου γιου τ’ Απεραθιού, δίπλα από το φούρνο. Ακολουθώ τη μυρωδιά περνώντας δίπλα από μια εκκλησία λαξεμένη μέσα στο βράχο, ανεβαίνω τα στριφογυριστά ασπροβαμμένα σοκάκια με τις βοκαμβίλιες, και φτάνω στην πηγή της μυρωδιάς του παραδοσιακού ψωμιού. 

Ο Γλέζος "ήρωας στην Ελλάδα από τότε που ταπείνωσε τους κατακτητές Ναζί σκαρφαλώνοντας στην Ακρόπολη και κατεβάζοντας τη σημαία με τη σβάστικα το 1941" γράφει σημειώσεις για το επόμενο βιβλίο του στην πέτρινη αυλή με την κληματαριά. Αυτή η πράξη αντίστασης, για την οποία καταδικάστηκε ερήμην εις θάνατον, ενέπνευσε αντιστασιακά κινήματα σε όλη την Ευρώπη. 

Τώρα στα 93, με μακριά άσπρα μαλλιά, με μουστάκι και καπέλο ψαρά, ο άνθρωπος που υπήρξε ακτιβιστής και μαχητής της ελευθερίας σε ολόκληρη τη ζωή του, που έζησε 12 χρόνια στη φυλακή λόγω της εναντίωσής του στο φασισμό και τα στρατιωτικά καθεστώτα που ακολούθησαν, είναι ένας επαναστάτης στην κεντρική σκηνή της εξουσίας. 

Οταν το νέο είναι νεόπλουτο

Στάθης

Το παλιό πεθαίνει. Και το νέο που γεννιέται είναι σαν το παλιό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στη Γερμανία, το νέο-σαν-το-παλιό είναι χειρότερο από το παλαιότερο. Εκεί, στη χώρα των μαύρων δασών, το τέρας της ξενοφοβικής ακροδεξιάς αποκτά ένα νέο πρόσωπο, το AFD, πιο αποδεκτό από το ακραιφνώς φασιστικό NPD.

Το τέρας δοκιμάζει τα πρόσωπά του. Το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία δοκιμάζει μια πιο κεντρώα ρητορική. Συνηθισμένη στρατηγική των φασιστικών κινημάτων, ώσπου να καταλάβουν την εξουσία και να δείξουν τότε το πραγματικό τους πρόσωπο.

Αντιθέτως με την Αριστερά, που όταν αναλαμβάνει την εξουσία ρίχνει νερό στο κρασί της (όπως η ιστορία της στη Δυτική Ευρώπη τουλάχιστον αποδεικνύει), η Ακρα Δεξιά όταν καταλαμβάνει την εξουσία ρίχνει στο κρασί της ακόμα περισσότερο δηλητήριο.

Αυτήν την περίοδο η Ευρωπαϊκή Ένωση υφίσταται διαλυτική πίεση σε δύο επίπεδα. Εν πρώτοις τη διαλύει η κυρίαρχη ασκούμενη νεοφιλελεύθερη και ακροδεξιά πολιτική και κατά δεύτερον τη διαλύει η (ως εκ τούτων) άνοδος των ακροδεξιών δυνάμεων που θέλουν την ανοιχτή και ξεκάθαρη επιστροφή στον εθνικισμό. Και στον ρατσισμό. Και, γιατί όχι, στον νέο φασισμό.

Το παράλογο αυτής της υπόθεσης (που είναι απλώς ανήθικο) είναι ότι οι κατεστημένες και καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις της Ευρωένωσης είναι ακριβώς εκείνες που τροφοδοτούν την ακροδεξιά απειλή εναντίον της, ενώ ταυτοχρόνως αποτελούν και οι ίδιες την κυρίως απειλή για την ενότητα της Ενωσης. Μονά-ζυγά, οι λαοί αιχμαλωτίζονται και οι δημοκρατίες φθίνουν.

Ακούστε, ρεμάλια!

Του Κώστα Γιαννιώτη

«Με αφορμή το περιστατικό, σε βάρος νεαρής κοπέλας, που συνέβη σε λεωφορείο της Θεσσαλονίκης, με πρωταγωνιστή έναν τραμπούκο ελεγκτή στα Μ.Μ.Μ, ξύπνησαν μέσα μου μνήμες του Αυγούστου του 2013! Τότε που, σε ένα παρόμοιο περιστατικό, ο θάνατος σφράγισε τη ζωή ενός νέου παιδιού, του Θανάση Καναούτη, μόλις 19 χρόνων, που προσπαθώντας να αποφύγει τους... ελεγκτές, έπεσε από το τρόλεϊ και σκοτώθηκε! 

Τότε είχα γράψει ένα σημείωμα με τίτλο: "Ακούστε, ρεμάλια!". 

Δεν ήθελα να φανταστώ ότι μετά από τρία χρόνια θα γινόταν και πάλι επίκαιρο! Σημάδι των καιρών που ζούμε, με όλα αυτά τα ελεεινά καθάρματα και τους υποτακτικούς των κατοχικών δυνάμεων, υπαλλήλων των Μ.Μ.Μ, των Δ.Ε.Κ.Ο, των Εφοριών, των, των, των...» 

****

Μέσα σ’ αυτό το παγωμένο σκηνικό που έχουν διαμορφώσει, κατακαλόκαιρα, οι δοσίλογοι και οι προδότες, συνεπικουρούμενοι από τους κουκουλοφόρους συνεργάτες τους, μυρίζει έντονα Άουσβιτς, Μπέλσεν, Μαουτχάουζεν και Βίνερ Γκράμπεν!

Μυρίζει το ξεραμένο αίμα του παγωμένου ανθρώπου πάνω στα αγκαθωτά συρματοπλέγματα του στρατοπέδου συγκέντρωσης. Του κυνηγημένου, απ’ τα λυκόσκυλα των Ες Ες, δραπέτη! 

Μπάμπη, κράτα γερά!

Νίκος Μπογιόπουλος

Σας παρακαλούμε, εκ προοιμίου, να μην παραλείψετε να δείτε το βιντεάκι που ακολουθεί στο τέλος του κειμένου.

Στο θέμα μας τώρα:

Για το παιχνίδι των «νέων τζακιών» και την αναδιανομή της τηλεοπτικής πίτας στο πλαίσιο της δεδομένης μιντιακής ολιγαρχίας που υπηρετεί και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουμε τοποθετηθεί αναλυτικά («Τώρα θα έχουμε μιντιακή ολιγαρχία, αλλά με άδεια…»).

Εκείνο, ωστόσο, που δεν πρέπει να διαφεύγει από το φεστιβάλ υποκρισίας των ημερών είναι η έγνοια ορισμένων για τις απολύσεις εργαζομένων που επαπειλούνται στα κανάλια που δεν πήραν άδεια.

Μεγάλος ο καημός της ΝΔ που τυγχάνει να έχει αρχηγό τον πρώην υπουργό απολύσεων επι κυβερνήσεων Σαμαρά, μεγάλος ο καημός του ΠΑΣΟΚ και όλων των μνημονιακών κομμάτων που την τελευταία 6ετία γέμισαν τις ουρές των ανέργων με πάνω από 1 εκατομμύριο ανθρώπους.

Τώρα, όλοι αυτοί οι κροκόδειλοι, αξιοποιώντας την προσφορά που τους κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ να τους «ξεπλένει» την μέχρι τώρα πολιτική τους εφαρμόζοντάς την από «αριστερά», εμφανίζονται πολύ στεναχωρημένοι για τους εργαζόμενους στα κανάλια που θα απολυθούν…

Φυσικά για το γεγονός ότι από το 2008