Το... κρητικό survivor

Η Κούβα πρώτη στον κόσμο εξάλειψε εντελώς τη μετάδοση του AIDS από μητέρα σε παιδί

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε
επίσημα την Κούβα την πρώτη χώρα στον κόσμο που εξάλειψε την μετάδοση του ιού HIV, του AIDS και της σύφιλης από τη μητέρα στο παιδί.

Η επιτυχία αυτή της Κούβας «δείχνει ότι μια οικουμενική πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική κάλυψη είναι δυνατή και πράγματι είναι το κλειδί της επιτυχίας ακόμη και για την καταπολέμηση τόσο τεράστιων προκλήσεων όπως το AIDS», υπογράμμισε η δρ Καρίσα Ετιέν, διευθύντρια του Παναμερικανικού Οργανισμού Υγείας.

Σε ένα άρθρο στο έγκυρο περιοδικό Science, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ (Καλιφόρνια), ισχυρίστηκαν ότι η Κούβα κατέχει υψηλότερους δείκτες στον τομέα καλύτερης υγείας από τις ΗΠΑ. Ο λόγος: η απουσία, στο κουβανικό μοντέλο, εμπορικών πιέσεων και κινήτρων από φαρμακευτικές εταιρείες, και μια επιτυχημένη στρατηγική εκπαίδευση των ανθρώπων σχετικά με την πρόληψη της υγείας.

Δυστυχώς δεν είναι πασχαλινά βαρελότα…

Εισερχόμαστε, και το καταλαβαίνουμε ολοένα και περισσότερο, σε μια φάση που οριοθετείται από τη σφαίρα των γεωπολιτικών αναταράξεων και ανακατατάξεων. Αυτό πλέον είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός. 

Η λογική συνέπεια αυτού του γεγονότος (του «συμβάντος» από την ανάποδη) σημαίνει ότι τίποτα δεν θα μείνει «όρθιο», όπως το ξέραμε και όπως είχαμε συνηθίσει, στις δύο τελευταίες δεκαετίες. 

Τα διάφορα «μπαμ» που ακούγονται εκκωφαντικά σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και μεγάλες πόλεις, είναι από πραγματικές βόμβες, από πραγματικά πυρά ή ακόμα από πραγματικές εφόδους θανάτου οχημάτων ενάντια σε πολίτες. Τα «μπαμ» που ακούγονται σε ναούς στην Αίγυπτο, δεν ήταν βαρελότα αλλά φονικές αποστολές ενάντια σε πιστούς χριστιανούς. Τέλος, τα «μπαμ» που ακούστηκαν με πρόσχημα τα χημικά ήταν πύραυλοι cruise των ΗΠΑ που φαίνεται ότι σχεδιάζουν μεγαλύτερες εμπλοκές σε διάφορα θέατρα πολέμου. 

Μέσα στο θολό, σκοτεινό κι απρόβλεπτο κλίμα που δημιουργεί η είσοδος στη γεωπολιτική, η προβοκάτσια, η σκόπιμη δημιουργία γεγονότων και αφορμών για μεγαλύτερες εμπλοκές, θα καταστεί πρώτης τάξεως εργαλείο για την προώθηση των σχεδιασμών όλων των βασικών παικτών. Η προβοκάτσια, στην υπηρεσία της γεωπολιτικής και σαν εργαλείο επιβολής λύσεων και νέων πολεμικών τελεσιγράφων ή εμπλοκών. Η προβοκάτσια, σαν το απαραίτητο εύφλεκτο υλικό για να πάρουν φωτιά περιοχές, να προκύψουν αβυσσαλέα μίση και εχθρότητες, να προχωρήσουν τα πολεμικά και επεκτατικά σχέδια. 

Η Μεγάλη Εβδομάδα ενός αγνωστικιστή

Σπύρος Μανουσέλης

Πώς βιώνει το πνεύμα των εορτών του Πάσχα ένας Ελληνας φυσικός επιστήμονας και μάλιστα διαπρεπής εξελικτικός βιολόγος; 

Πόσο συμβατή μπορεί να είναι η ρεαλιστική και εμπειρική επιστημονική σκέψη του με τα προσωπικά του βιώματα από την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση; 

Υπάρχει άραγε ένας «τρίτος δρόμος», μία έστω και απίθανη προοπτική συμβίωσης των «εξ αποκαλύψεως αληθειών» της θρησκευτικής πίστης με την κριτική στάση και τις εξ ορισμού πρόσκαιρες -ως δυνητικά διαψεύσιμες- αλήθειες της επιστήμης; 

Αυτά τα δύσκολα ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε με τη βοήθεια του Λευτέρη Ζούρου, ενός επιστήμονα που σέβεται αλλά δεν αποδέχεται άκριτα τη θρησκευτική μας παράδοση. 

Στο ερώτημα, γιατί τον συγκεκριμένο εξελικτικό βιολόγο και όχι κάποιον άλλο εξίσου σημαντικό Ελληνα επιστήμονα, η απάντηση είναι εύκολη: τόσο ως εξελικτικός βιολόγος όσο και ως συγγραφέας ο κ. Ζούρος έχει καταβάλει συστηματικές προσπάθειες για να παρουσιάσει και να ερμηνεύσει τις μεγάλες κατακτήσεις της εξελικτικής βιολογίας με τρόπο νηφάλιο και κατανοητό για το ευρύ κοινό· χωρίς ποτέ να καταφεύγει σε απλοϊκές προκαταλήψεις ή δημαγωγικές υπεραπλουστεύσεις.

Μία εκ βαθέων «εξομολόγηση» επιφανούς Ελληνα εξελικτικού βιολόγου

Νέα δημοσκόπηση στην Γαλλία. Μία ανάσα ο Μελανσόν από την δεύτερη θέση που οδηγεί στον δεύτερο γύρο

Η Μαρίν Λε Πεν συγκεντρώνει το 22% των προτιμήσεων ψήφου για τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, με τον Εμμανουέλ Μακρόν, επίσης να έχει 22%, ενώ ακολουθεί ο Ζαν-Λικ Μελανσόν με 20% κι ο Φρανσουά Φιγιόν με 19%, σύμφωνα με τα αποτελέσματα δημοσκόπησης (Le Monde / Ipsos).

Σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση ο Μακρόν θα νικήσει τη Λε Πεν κατά το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών με 63%, ενώ ο Μακρόν θα νικούσε και τον Φιγιόν στο δεύτερο γύρο, με ποσοστό 64%. Ο Φιγιόν θα νικούσε τη Λε Πεν με ποσοστό 56% στο δεύτερο γύρο. Επίσης, ο Μελανσόν θα νικούσε τη Λε Πεν εξασφαλίζοντας το 60% των ψήφων στο δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Ο Μελανσόν θα νικούσε τον Φιγιόν στο δεύτερο γύρο, με ποσοστό 60%, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ίδιας δημοσκόπησης.

«Η κληρονομιάς μας» : Γράμμα φυλακισμένων αγωνιστών προς τα παιδιά τους το Πάσχα του 1959

Οι φυλακές γεμάτες ασφυκτικά. Το ίδιο και οι τόποι εξορίας. Από χιλιάδες αγωνιστές της Αντίστασης και του ΔΣΕ. Οι αστικές κυβερνήσεις αλλάζουν, οι εκτελέσεις μπορεί να έχουν σταματήσει όμως οι δεσμώτες αγωνιστές παραμένουν πίσω από τα σίδερα για να δείχνουν ανάγλυφα ωμό το πρόσωπο της ταξικής βίας. Μέρες του Πάσχα στα 1959. 

Παρά το γεγονός ότι η ΕΔΑ αναδείχτηκε ως αξιωματική.....

αντιπολίτευση οι διώξεις συνεχίζονται. Παραθέτουμε παρακάτω γράμμα «των γονιών δεσμωτών αγωνιστών της φυλακής Άμφισσας προς τα παιδιά του με την ευκαιρία του 14ου Πάσχα που πέρασαν στα δεσμά» (Αναδημοσίευση από το βιβλίο «Αντίλαλοι απ’ τα σίδερα» – Αθήνα, Σεπτέμβρης 1963)

«Αγαπημένα μας παιδιά

Η λύπη από τότε που ήρθατε στον κόσμο δεν μας έλειψε ποτέ, μα πιο πολύ αυτές τις μέρες είναι που θ σας λείψει η χαρά.

Θέλουμε όπως είμαστε κλεισμένοι εδώ στις φυλακές δύο λόγια να σας ειπούμε που δεν θα είναι περιττά, ίσως και νάχουν περισσότερη αξία απ’ όλα μαζί τα χρυσοποίκιλλα δώρα που θα προσφέρουν στα παιδιά τους εκείνοι που δεν είδαν ούτε ποτέ κατάλαβαν τι είναι η δυστυχία ή τι είναι για τον πατέρα να ζει χρόνια μακρυά από το άρρωστο παιδί του και την αναιμική μάνα του.

Ο τελευταίος πόλεμος δεν θα έχει όνομα

«Δεν γνωρίζω με τι είδους όπλα θα γίνει ο τρίτος παγκόσμιος, αλλά ο τέταρτος παγκόσμιος θα γίνει με πέτρες και ξύλα.» Άλμπερτ Αϊνστάιν

Ο Μεγάλος Πόλεμος έληξε το 1918. Κράτησε τέσσερα χρόνια. Πάνω από 18 εκατομμύρια άνθρωποι, στρατιώτες και άμαχοι, σκοτώθηκαν.

Ο Μεγάλος Πόλεμος ξεκίνησε έναν αιώνα μετά τον προηγούμενο μεγάλο πόλεμο (1815).

Ενδιάμεσα υπήρξε μια εποχή μικρών πολέμων. Όχι ειρήνης. Ειρήνη δεν υπήρξε ποτέ. Μόνο μικροί πόλεμοι.

Πριν τον Μεγάλο Πόλεμο η Ευρώπη έζησε την Ωραία Εποχή (Belle Epoque). Οι άνθρωποι πίστευαν ότι δεν θα ξαναγινόταν πόλεμος (μεγάλος).

Η ανθρωπότητα μόνο θα προόδευε, εν ειρήνη. Αυτοκίνητα και αεροπλάνα με κινητήρες εσωτερικής καύσης θα οδηγούσαν τους επιβάτες τους σε ασφαλείς προορισμούς.

Το 1910, ο Νόρμαν Έιντζελ κυκλοφόρησε ένα βιβλίο όπου προανήγγειλε το οριστικό τέλος των πολέμων.

Τέσσερα χρόνια μετά ξεκίνησε ο Μεγάλος Πόλεμος.

~~

Ο Μεγάλος Πόλεμος έληξε το 1918. Κράτησε τέσσερα χρόνια. Πάνω από 18 εκατομμύρια άνθρωποι, στρατιώτες και άμαχοι, σκοτώθηκαν.

Οι άνθρωποι πίστεψαν ότι δεν θα ξαναγινόταν άλλος τόσο μεγάλος και φρικαλέος πόλεμος. Γι’ αυτό τον ονόμασαν «Μεγάλο».

Η χίμαιρα διήρκεσε μόλις 30 χρόνια. Εμείς αποκαλούμε αυτό το διάστημα Μεσοπόλεμο. Γιατί εμείς γνωρίζουμε ότι ο επόμενος πόλεμος, μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, ήταν μεγαλύτερος και πιο φρικιαστικός.

Ήταν ένας πόλεμος με τανκς και αεροπλάνα με κινητήρες εσωτερικής καύσης. Με υποβρύχια και ατομικές βόμβες. Με κρεματόρια και πυραύλους.

Μια υπόθεση σκοταδισμού, θεομπεξίας, αγυρτίας, χριστεμπορίας και η γιαλαντζί Αριστερά Με αφορμή τη συζήτηση για το «Άγιον Φως»

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

Ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή:

Είναι δικαίωμα κάθε κληρικού και κάθε πιστού να πιστεύει πως το Άγιον Φως, που μας έρχεται κάθε χρόνο από τα Ιεροσόλυμα, ανάβει «θαυματουργικώ τω τρόπω» και το παίρνει ο ελληνορθόδοξος πατριάρχης, ο οποίος έχει μπει μόνος του στο κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου.

Είναι δικαίωμα κάθε κληρικού και πιστού να πιστεύει και να το διακηρύσσει πως το Άγιον Φως δεν καίει και μπορεί ο κάθενας να περάσει τα χέρια του από αυτό, να το ακουμπήσει στα γένια του ή τα μαλλιά του και να μην καεί.

Είναι δικαίωμα των πατριαρχών, μητροπολιτών, παπάδων και καλογήρων, εκεί στα Ιεροσόλυμα, να πλακώνονται κάθε τρεις και λίγο με τα σκουπόξυλα και να βρίζονται σαν χουλιγκάνοι με τους αρμένηδες ρασοφόρους, για το ποιος θα σκουπίσει λίγους πόντους παραπάνω από το δάπεδο του ναού.

Είναι δικαίωμα του ιερατείου να πιστεύει και να κανοναρχεί και τους πιστούς για το Μέγα Θαύμα που συντελείται κάθε Μεγάλο Σάββατο το μεσημέρι γύρω από το κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου.

Μέχρις εδώ σε όλους τους άλλους δεν πέφτει λόγος. Δουλειά τους είναι αυτή και ρέστα μη γυρεύεις, παραφράζοντας και τα «Λεμονάδικα» του αξέχαστου Βαγγέλη Παπάζογλου. 

Μια άθλια παράσταση 

Μας πέφτει όμως λόγος και μας παραπέφτει όταν όλη αυτή η ιστορία με το Άγιον Φως καταντάει μια κυβερνητική και πολιτική υπόθεση στην οποία αγύρτες και θεομπαίχτες πολιτικοί, από τους οπαδούς του «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», μέχρι και τους γιαλαντζί αριστερούς, επιδίδονται σε ένα άθλιο παιχνίδι ψηφοθηρίας, εκμεταλλευόμενοι το θρησκευτικό συναίσθημα ενός λαού βασανισμένου και τυραγνισμένου από αυτούς τους ίδιους.

14 Απριλίου 1942: Η πρώτη απεργία στη σκλαβωμένη Ευρώπη

Λίγες εβδομάδες μετά την εγκατάσταση των κατοχικών αρχών στην Ελλάδα, σημειώθηκαν και οι πρώτες εργατικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις. Στάσεις εργασίας, μικροαπεργίες, αποχή από τα μαθήματα παρατηρήθηκαν στα πανεπιστήμια, στους δημοσιοϋπαλληλικούς χώρους, στα σχολεία.

Η πρώτη όμως μεγάλη απεργία, με όλη τη σημασία της λέξης και οπωσδήποτε μια από τις μεγαλύτερες ώρες της εργατικής τάξης της πατρίδας μας σε όλη της την ηρωική ιστορία, πραγματοποιήθηκε στις 14 του Απρίλη του 1942. 

Λίγο μετά το τέλος του τρομερού χειμώνα του 41, όταν έμπαινε επιτακτικά το ζήτημα της επιβίωσης για τον εργαζόμενο λαό μας.

.

Η πρώτη μεγάλη απεργία με όλη τη σημασία της λέξης

Α.Κ. Δημητρίου. 

Η πρώτη απεργία στη 

σκλαβωμένη Ευρώπη 

- Χρονικό της Κατοχής. Αθήνα 1945. 

Η απεργία ξεκίνησε από τους Τριατατικούς (τηλεφωνία, τηλεγραφία, ταχυδρομείο), των οποίων το άλλοτε πανίσχυρο συνδικάτο που πρωτοστάτησε στους κοινωνικούς αγώνες του Μεσοπολέμου, παρά τα πλήγματα που δέχθηκε από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της μεταξικής δικτατορίας, τους πρώτους μήνες της Κατοχής, άρχισε να ανασυγκροτείται.

Στο Μέγαρο Μελά, που βρισκόταν το Κεντρικό Ταχυδρομείο (στην άλλοτε πλατεία Κοτζιά), με κύριο και βασικό αίτημα την επιβίωση, ξεκίνησε στις 14 του Απρίλη ένας πρωτόγνωρος απεργιακός αγώνας, που με την διαδικασία του ντόμινο επεκτάθηκε στις άλλες τριατατικές υπηρεσίες, στους άλλους δημοσιοϋπαλληλικούς χώρους και στη συνέχεια σε όλους τους εργαζόμενους τόσο στην Αθήνα, όσο και στις άλλες μεγάλες ελληνικές πόλεις.

Η δωσιλογική κυβέρνηση Τσολάκογλου, απάντησε με την τρομοκρατία και τις απειλές. Παρ' όλα αυτά, οι εργαζόμενοι άντεξαν μέχρι τις 22 Απριλίου, όπου και σταμάτησαν τον απεργιακό αγώνα, αφού υλοποιήθηκαν πολλά από τα αιτήματά τους. Η συγκεκριμένη απεργία, η πρώτη δημοσιοϋπαλληλική απεργία στην κατεχόμενη Ευρώπη, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση και ανέβασε την επιρροή του Εργατικού ΕΑΜ και της Πανυπαλληλικής σε πολύ υψηλά επίπεδα.

«Στο στόμα τους προφερόταν συνεχώς η λέξη απεργία»

Είναι σφαγΕΕίο – Αποδέσμευση!

Νίκος Μπογιόπουλος

Το 4ο Μνημόνιο ήρθε. Και θα είναι ολίγον… «στενάχωρο», όπως μας είπε ο κ.Τσακαλώτος. Αλλά αυτή τη φορά δεν το λένε Μνημόνιο. Το λένε «αξιολόγηση». Η δε Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα το λένε «πρόοδο». 

Στο μεταξύ η εμπειρία του παρελθόντος αλλά και οι εξελίξεις του παρόντος «φωνάζουν» για το αυτονόητο. Επιβεβαιώνουν το προφανές: 

Το θέμα για την Ελλάδα όσον αφορά την ΕΕ δεν είναι η διαπραγματευτική δεινότητα του εγχώριου «διαπραγματευτή», οι τσαχπινιές ή τα τσαλιμάκια στο πλαίσιο της «θεωρίας των παιγνίων». Το θέμα είναι αυτό καθ’ αυτό το «παίγνιο». Το θέμα είναι αυτή καθ’ αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Το θέμα είναι ότι: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Κομισιόν της, το Eurogroup της, η Τράπεζά της, οι χτεσινοί, οι νυν και οι αυριανοί Σόιμπλε της, δεν είναι το «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι», 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν, είναι και θα είναι το Διοικητήριο όπου στεγάζεται μια στυγνή «κομαντατούρ» της διεθνούς, της ευρωπαϊκής και της εγχώριας πλουτοκρατίας. Είναι μια ακρίδα που έχει επιπέσει επί της κεφαλής του ελληνικού και όλων των λαών της Ευρώπης. 

Η ΕΕ είναι μια ζούγκλα που με ή χωρίς τρόικες, με ή χωρίς Μνημόνια, προωθεί πολιτικές που ισοδυναμούν με κοινωνικό ολοκαύτωμα. Που απαρτίζεται από γραβατωμένους κανίβαλους και χαμογελαστά πολιτικά παχύδερμα. Είναι το επιτελικό όργανο των πολυεθνικών που πυροδοτεί τα κρεματόρια των εργασιακών «Άουσβιτς» και χτίζει τα σκλαβοπάζαρα των κοινωνικών «Νταχάου». 

Οι «αόρατες» γυναίκες που ράβουν τα επώνυμα παπούτσια

Καθισμένες στα λυγισμένα πόδια τους, πάνω σε ένα κουρέλι, σκυμμένες πάνω από ένα μισοτελειωμένο παπούτσι, με μια βελόνα να τρυπάει το δάχτυλο...Είναι οι «αόρατες» γυναίκες της Ινδίας. Αυτές που ράβουν με τα κατατρυπημένα χέρια τους τα επώνυμα παπούτσια του δυτικού κόσμου.

Ιφιγένεια Κοντού

Οι εργάτριες αυτές προέρχονται συνήθως από τις κατώτερες κάστες της Ινδίας, είναι γυναίκες Dalit αλλά όχι μόνο. Από τη μια η κάστα και από την άλλη το φύλο τους, είναι καταδικασμένες σε ισόβιο κατ’ οίκον εγκλεισμό, με μόνες αρμοδιότητες να φροντίζουν το σπίτι, τα παιδιά και τους ηλικιωμένους συγγενείς τους. Το ράψιμο των παπουτσιών στο σπίτι είναι η μοναδική ευκαιρία που έχουν να βγάλουν μερικές ρουπίες...

Πολλές φορές δεν ξέρουν καν τι μάρκα είναι τα παπούτσια που ράβουν. [Σιγά που θα τους δώσουν και λογαριασμό...] Ο μόνος που τους είναι γνωστός είναι ο μεσάζων. Έτσι κι αλλιώς, για τις «αόρατες» γυναίκες αυτός είναι η μάρκα.

Οι πόλεις των παπουτσιών

Η Ινδία είναι η όγδοη μεγαλύτερη εξαγωγέας δερμάτινων υποδημάτων στον κόσμο. Εκτός από το Kanpur στον Βορρά, την περιοχή με τα περισσότερα βυρσοδεψεία, υπάρχει και στο νότιο μέρος της χώρας, στο Tamil Nadu, ένα σύμπλεγμα πόλεων που περιλαμβάνει τις πόλεις Chennai, Ambur, Vellore και Ranipet [ή αλλιώς: Ranipettai], με εργοστάσια που φτιάχνουν δερμάτινα παπούτσια για την απαιτητική αγορά της Δύσης. Μόνο στο Ranipet υπάρχουν 400 μικρές και μεσαίες μονάδες επεξεργασίας δέρματος.