Η «βόμβα του Τσάρου»: Η ισχυρότερη ατομική βόμβα που φτιάχτηκε ποτέ

Το 1961, η Σοβιετική Ένωση δοκίμασε μια πυρηνική βόμβα τόσο ισχυρή που χαρακτηρίστηκε «πολύ μεγάλη» για να χρησιμοποιηθεί σε πόλεμο. Η δημιουργία της είχε πάντως τεράστιες επιπτώσεις διαφορετικού τύπου. 

Το πρωί της 30ης Οκτωβρίου του 1961, ένα σοβιετικό βομβαρδιστικό Tu-95 απογειώθηκε από το αεροδρόμιο της Ολένια στη χερσόνησο Κόλα στα βόρεια της Ρωσίας. Το Tu-95 ήταν μια ειδικά τροποποιημένη έκδοση ενός αεροσκάφος που είχε για πρώτη φορά πετάξει λίγα χρόνια νωρίτερα. Χαρακτηρίστηκε κτήνος, καθώς ήταν πελώριο, με αντιστρεφόμενα φτερά και τέσσερις μηχανές. Ήταν επιφορτισμένο με την μετακίνηση του πυρηνικού οπλοστασίου της Ρωσίας. 

Την προηγούμενη δεκαετία η σοβιετική πυρηνική έρευνα είχε κάνει τεράστια βήματα. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε φέρει τις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ στο ίδιο στρατόπεδο, αλλά η μεταπολεμική περίοδος έφερε το «πάγωμα» των σχέσεων. Και οι Σοβιετικοί που παρουσιάστηκαν ως το αντίπαλον δέος της μοναδικής πυρηνικής υπερδύναμης του κόσμου, είχαν μόνο μια επιλογή - να καλύψουν γρήγορα τη διαφορά. 

Το Σοβιετικό πυρηνικό πρόγραμμα 

Στις 29 Αυγούστου του 1949, οι Σοβιετικοί είχαν δοκιμάσει την πρώτη τους πυρηνική συσκευή, γνωστή ως «Joe-1» στη Δύση. Η δοκιμή είχε γίνει στις απομακρυσμένες στέπες του σημερινού Καζακστάν, χρησιμοποιώντας πληροφορίες που συλλέχθηκαν - σύμφωνα με τους Αμερικάνους - από τη διείσδυση των Ρώσων στο αμερικανικό πρόγραμμα ατομικών όπλων.

Ο μικρός Αμίρ και η ετήσια ντροπή μας στις παρελάσεις

Γράφει ο Γιώργος Ευγενίδης

Στο θεατρικό έργο του Μπέρναρντ Σλέιντ «Κάθε χρόνο, ίδια μέρα», ο Τζόρτζ και η Ντόρις συναντιούνται κάθε χρόνο, την ίδια ακριβώς μέρα, σε ένα μοτέλ στο Σαν Φρανσίσκο, έχοντας συνάψει έναν ιδιότυπο παράνομο δεσμό. Εμείς εδώ δεν έχουμε τους αντίστοιχους Τζόρτζ και Ντόρις. Αλλά, κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, τη μέρα της παρέλασης για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, έχουμε έναν καλό λόγο να μην είμαστε υπερήφανοι.

Στα ελληνικά σχολεία και ιδίως στα δημοτικά, πηγαίνουν πολλά παιδιά μεταναστών και προσφύγων. Θα τα διακρίνετε ίσως μόνο λόγω του διαφορετικού τους χρώματος. Κατά τα άλλα, είναι παιδιά, σαν όλα τα άλλα, που μπορεί να μιλάνε τη γλώσσα μας καλύτερα και από τα Ελληνόπουλα και σίγουρα αξιοποιούν το πεδίο του σχολείου για να γίνουν μέλη μιας ευρύτερης κοινότητας. Κάνουν τα ίδια μαθήματα με τα Ελληνόπουλα, τους απασχολούν τα ίδια προβλήματα και έχουν, στο πλαίσιο αυτής της σχολικής κοινότητας, τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ή τουλάχιστον, έτσι θα έπρεπε να είναι.

Δεν έχει νόημα να ξανακάνουμε τη συζήτηση για το αν πρέπει οι σημαιοφόροι να επιλέγονται με βάση τον βαθμό ή να κληρώνονται ανάμεσα σε όλους τους μαθητές. Άποψη της στήλης είναι ότι πρέπει να υπάρχει ένα αντικειμενικό μέτρο, ένας ελάχιστος κοινός παρονομαστής, ώστε να επιλέγεται αυτός που θα φέρει τη σημαία. Για αμιγώς συμβολικούς λόγους. Στο σκεπτικό μου, όμως, είναι ότι, αν ο άριστος είναι Αφγανός ή Πακιστανός τη καταγωγή, τότε έχει το ίδιο δικαίωμα με ένα Ελληνόπουλο κατά το γένος να φέρει το εθνικό σύμβολο.

Ο «λάκκος στη φάβα» της… εύκολης αξιολόγησης

Γράφει ο Ceteris Paribus

Σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη στο μνημονιακό παρελθόν, ανεξαρτήτως κυβέρνησης, η τρέχουσα τρίτη αξιολόγηση του δεύτερου ελληνικού προγράμματος «πηγαίνει τρένο». Οι έπαινοι και τα χαμόγελα περισσεύουν, στην Ουάσινγκτον, στις Βρυξέλλες, ακόμη και στο Βερολίνο! Το κλίμα παραπέμπει στη λαϊκή θυμοσοφία: Μπορούμε να ρωτήσουμε «γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα;». Και να απαντήσουμε «κάποιο λάκκο έχει η φάβα». Ας δούμε ποιον. 

Ένας περιφερειακός -από την άποψη του ρόλου και της ισχύος που διαθέτει- Ευρωπαίος αξιωματούχος, ο Jens Bastianπρώην μέλος της Task Force της Κομισιόν για την Ελλάδα, σε πρόσφατη συνέντευξή του έθεσε τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων, λέγοντας ότι η βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους εκτός προγράμματος είναι ένα «μυστήριο» που δεν κατανοεί – οι αξιωματούχοι που δεν έχουν ισχυρούς λόγους να μιλούν παραπλανητικά ή με γρίφους, λένε και καμιά αλήθεια…

Πράγματι, εφαρμόζοντας τον κανόνα πως σε κάθε σημαντικό ζήτημα πρέπει να διακρίνουμε τα θεμελιώδη μεγέθη από τον επικοινωνιακό «θόρυβο» και τις πολιτικές μανούβρες, στην περίπτωση του «ελληνικού ζητήματος», τα θεμελιώδη ζητήματα είναι το δημόσιο χρέος και οι ρυθμοί ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.Όποιος θέλει να δει την αλήθεια, πρέπει να την αναζητήσει στην πορεία αυτών των δύο θεμελιωδών μεγεθών.

Καθηγητής του Γιαγτζόγλου γράφει για τον μαθητή του: Αρχαϊκή οργή, πρωτόγονη πίκρα

«Ποιος ανέλυσε σε βάθος το δράμα της χώρας και τα αίτιά του για να το πράξει κι ένας εικοσιεννιάχρονος με την παιδεία του ελληνικού σχολείου;» αναρωτιέται, μάλλον ρητορικά, ο Μάνος Σ. Στεφανίδης, καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης στην Φιλοσοφική Αθηνών, στο τμήμα θεατρικών Σπουδών, για τον 29χρονο Κωνσταντίνο Γιαγτζόγλου, τον οποίο είχε φοιτητή.

Η ανάρτηση του καθηγητή στο Facebook έχει ως εξής:

«Κλεφτοπόλεμος;

Νομίζω ότι τον αναγνωρίζω. Τον είχα μαθητή στον ΑΚΤΟ. Πριν πόσα χρόνια; Κοντούλης, αδύνατος, ξανθωπός, τα μαλλιά ράστα. Θυμάμαι την έκφραση του. Λίγο σκανταλιάρα, λίγο φοβισμένη. Πάντα χαμηλόφωνη. Του άρεσε το μάθημα της ιστορίας της τέχνης. Έκανε και γκράφιτι; Γραφίστας πάντως!

Προφανώς από τότε χωρίς δουλειά. Προφανώς με αρχαϊκή οργή και πρωτόγονη πίκρα για όσα συνέβησαν, για όσα συμβαίνουν. Χωρίς πολλά περιθώρια ανάλυσης. Γιατί άλλωστε; Ποιός ανέλυσε σε βάθος το δράμα της χώρας και τα αίτια του για να το πράξει κι ένας εικοσιεννιάχρονος με την παιδεία του ελληνικού σχολείου;

Προφανώς με μιαν εύκολη, "θεολογική" σκέψη που πιστεύει στην τιμωρία εδώ και τώρα. Που πιστεύει στη κάθαρση. Επειδή είναι οδυνηρά γοητευτικό να μεταμορφωθείς από τίποτε σε θεία Δίκη. Στο χέρι της Ιστορίας. Οι άλλοι στις καφετέριες και στα μπαράκια. Αυτός στη γιάφκα. Στον αγώνα.

Κράτος – ΕΡΤ «ξεπλένουν» Ναζί ανήμερα 28ης Οκτωβρίου!

 του Νίκου Μπογιόπουλου

Σήμερα, το κράτος του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, το κράτος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, το κράτος του Ποταμιού και των Κεντρώων, το κράτος των πλουτοκρατών που αποτελεί συνέχεια εκείνου του κράτους που ποτέ δεν καταδίκασε δοσίλογους και μαυραγορίτες και έχτιζε τους «νέους Παρθενώνες» του με τα βόλια των χιτών και των ταγματασφαλι(η)τών, διέπραξε και τούτη την ύβρη: 

Έδωσε βήμα για να «τιμήσουν» στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης την 28η Οκτωβρίου στους ναζί της Χρυσής Αυγής! Έδωσε μικρόφωνα (η ΕΡΤ) για να βγάλει λόγο ο ναζί Κασιδιάρης υπέρ φασίστα Μεταξά και κατά… μεταναστών (σ.σ: ο μοναδικός λόγος που μεταφέρουμε σε βίντεο την δήλωση του ναζί – ζητώντας συγγνώμη για αυτό – είναι για να μπορέσει άμεσα ο αναγνώστης μας να την συγκρίνει με τις φωτογραφίες και τα βίντεο που ακολουθούν). 

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Πoλύ περισσότερο που εδώ ισχύει στον απόλυτο βαθμό η ρήση: «Μια φωτογραφία – χίλιες λέξεις». 

Ιδού, λοιπόν, ποιοι ποζάρουν σαν «ιδιοκτήτες» της 28ης Οκτωβρίου – και σε ποιους το κράτος προσέφερε στασίδι και μικρόφωνα. 

Ιδού ποιοι παριστάνουν τους «επιγόνους» (!) των ηρώων που πολέμησαν στην Πίνδο, στο Αλβανικό Μέτωπο και ενάντια στη γερμανική εισβολή -και σε ποιους το κράτος προσέφερε στασίδι και μικρόφωνα.

Η κόκκινη τελεία

Σπύρος Γεωργάτος

Χωρίς περιστροφές: Βρισκόμαστε στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα και όχι στη Γερμανία του μεσοπολέμου. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τους εφήβους -ούτε τους στρατιώτες - ως κομπάρσους για να σκηνοθετήσει μια ασχήμια, ένα «show» γεμάτο επίπλαστη πατριδοφροσύνη και ψεύτικο πατριωτισμό. Όλα αυτά είναι άλλωστε ξένα προς τη μετριοπάθεια του πολιτισμού μας και αναντίστοιχα προς την ταπεινοφροσύνη που συνοδεύει πάντα τις ηρωϊκές πράξεις και τις πραγματικές θυσίες. Το να «καμαρώνουμε» τους μαθητές που βαδίζουν στοιχηδόν και να αισθανόμαστε ρίγη βλέποντας τους επισήμους στην εξέδρα είναι - στην καλύτερη περίπτωση - εκτός τόπου και χρόνου.

Όσοι θέλουν να τιμήσουν την επέτειο, ας πάνε καλύτερα - όπως πήγαμε εμείς - στο «Τελευταίο σημείωμα», του Παντελή Βούλγαρη που προβάλλεται στις αίθουσες αυτές τις μέρες. Εκεί θα δουν την ιστορία των 200 ελλήνων κομμουνιστών που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή. Και για να είμαστε ακριβείς: Όχι των 200 «ελλήνων» σκέτο - όπως θα τό θελαν «Τα Νέα» κι η «Καθημερινή». Των 200 ελλήνων κομμουνιστών που κρατoύνταν ως πρόβατα επί σφαγή στο Χαϊδάρι.

Στο «τελευταίο σημειωμα» ο Βούλγαρης ξεπέρασε τον εαυτό του. Μ’ ένα τέτοιο θέμα είναι εύκολο να πέσει κανείς στην παγίδα του μελό, όπως έγινε και με άλλες ταινίες που αποπειράθηκαν να διηγηθούν τα βάσανα και τις θυσίες των αριστερών πριν, κατά και μετά την Κατοχή. Ο Βούλγαρης το απέφυγε σκύβοντας με σεβασμό στο κρυφό νόημα που έχει αυτή η συγκλονιστική ιστορία. Έγραψε ό,τι έπρεπε να γραφτεί στον τίτλο και στο τέλος έβαλε μια κόκκινη τελεία.

Όπως οι σκηνές από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου και το σκοπευτήριο της Καισαριανής διαδέχονται η μία την άλλη, το μυαλό καλπάζει: Τι οδηγεί τους ανθρώπους στη θυσία, στην προσφορά ακόμη και της ίδιας τους της ζωής, προκειμένου να υπηρετήσουν ένα ιδανικό; Αν ρωτήσουμε τον Καλύβα και δυο-τρεις άλλους «αναθεωρητές», μπορεί και να μας πουν: «Η απερισκεψία κι ο φανατισμός». Και πριν προλάβουμε να απαντήσουμε, θα παραθέσουν ως παραδείγματα τους Ιάπωνες καμικάζι και τους αυτοκτονικούς-εγκληματικούς τύπους του «Ισλαμικού Κράτους». Αν ρωτήσουμε πάλι ορισμένους νευροεπιστήμονες, θα εισπράξουμε μιαν άλλη απάντηση: «Οι ορμόνες», δηλαδή το ίδιο χημικό χάος που κάνει έναν άνθρωπο να σκοτώσει ή να πέσει στο κενό.

Αν πιστέψουμε όλους αυτούς τους τύπους, χαθήκαμε. Έχουμε αναιρέσει την κοινωνική φύση της ανθρώπινης συνείδησης, έχουμε επιστρέψει στην εποχή των παγετώνων και έχουμε συναιρέσει τον Λόγο και τον πολιτισμό χιλιετηρίδων σε πέντ’- έξι άναρθρες κραυγές. Γιατί αυτοί που αντιστάθηκαν στην Κατοχή, αυτοί που άφησαν τα κόκκαλά τους στον Γράμμο και το Βίτσι, δεν ήθελαν να πεθάνουν. Να ζήσουν ήθελαν σαν άνθρωποι και όχι σαν ζώα. Και σ’ αυτό το δίλημμα απάντησαν όταν χρειάστηκε δίνοντας τη ζωή τους. Η θυσία τους δεν ήταν ένα οξύ ψυχωσικό επεισόδιο, ένα αυτοκτονικό στιμιότυπο. Ήταν μια πορεία, ένα ταξίδι στο ολοένα και πιο σύνθετο νοητικό και ηθικό τοπίο που αποκαλυπτόταν μπροστά τους όπως προχωρούσαν από το μηδέν στο άπειρο. Ένα τοπίο, που σε κάθε βήμα που έκαναν, τους προίκιζε με περισσότερη αυτογνωσία. Αυτό εξηγεί τη στάση και τη γαλήνη τους μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Έρχομαι όμως σε ένα άλλο σημείο: Η αυτοθυσία είναι μια οριακή μορφή ανιδιοτέλειας. Οι κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή δεν είχαν σχέση με τους φονταμενταλιστές που βιάζονται να συναντήσουν τον Προφήτη στην άλλη ζωή. Ήξεραν ότι η ζωή τους γίνεται λίπασμα για να φυτρώσει μια άλλη ζωή, πιο ωραία, για όλους τους άλλους. Η κορυφαία στιγμή μπροστά στα κτήνη που τους σημάδευαν δεν ήταν παρά η τελευταία λέξη τους στη διαρκή συνομιλία με τους συνανθρώπους τους, φίλους, συγγενείς, αγαπητικούς, συντρόφους στη μάχη. Το πολύμορφο αυτό πάρε-δώσε δεν γινόταν μόνο με λόγια, αλλά και με άπειρες πράξεις συμπαράστασης, αλτρουϊσμού κι αλληλοβοήθειας. Με μικρές καθημερινές θυσίες. Αυτό το ευγενές «tit-for-tat», που τόμαθαν από παιδιά, είναι ο κινητήρας της κοινωνικής εξέλιξης και η αστείρευτη πηγή από την οποία τροφοδοτήθηκε και εξακολουθεί να τροφοδοτείται ο πολιτισμός μας. 

Όποιος ξεπέρασε τον εαυτό του στις φυλακές και τα ξερονήσια είχε την ευλογία να νιώσει αυτό που λέει ο Σικελιανός: «Σιμώνει ο νέος Λόγος π’ όλα θα τα βάψει στη νέα του φλόγα». Είχε καταλάβει αυτό που έγραψε ο Ελύτης: την «αλληλουχία των κρυφών νοημάτων», τη συνέχεια της ζωής και τη σκυταλοδρομία του πολιτισμού μας. Είχε δει με τα μάτια της ψυχής του, που είναι «πάντα άγρυπνα και πάντα ανοιχτά», όπως λέει ο Σολωμός, πού πάμε κι από πού ερχόμαστε.

Αυτοί οι κομμουνιστές δεν κατέφυγαν στα λυσάρια του «μαρξισμού-λενινισμού» για να λύσουν τις δύσκολες ασκήσεις της ζωής. Δεν έκοψαν δρόμο βρίσκοντας στηρίγματα στα «πέραν του κόσμου τούτου». Μας παρέδωσαν τη φλόγα που έκαιγε μέσα τους οικειοθελώς, με τα ίδια τα χέρια τους, σαν δώρο απ’ το υστέρημά τους, για να τη μεγαλώσουμε και να τη μεταφέρουμε εκεί που πρέπει. Κι αυτό είναι η ανεκτίμητη προσφορά τους στην Οικουμένη και στην Πατρίδα.

Κάποτε θα αλλάξουν τα πράγματα. Κι αντί για στρατιωτικού τύπου παρελάσεις ο κόσμος θα βαδίζει ελεύθερα στο Σύνταγμα και στις πλατείες εις μνήμην των πραγματικών ηρώων. Κάποτε δεν θα χρειάζονται πια στεφάνια, φάλαγγες και δεκάρικοι για να θυμόμαστε την καταγωγή μας. Η λάμψη του πολιτισμού μας θα φαίνεται στα χαρούμενα μάτια των παιδιών και στα κατάλευκα μαλλιά των μεγαλυτέρων.

Μέχρι τότε, ας κρατηθούμε μαζί απ’ το χέρι κι ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε καλύτερα τι πάει να πει «Ελευθερία ή Θάνατος». Δικό μας είναι στο τέλος - τέλος.

Η Καταλονία κήρυξε την ανεξαρτησία της και η Μαδρίτη την έθεσε «υπό κηδεμονία»

Απρόβλεπτες είναι στο εξής οι εξελίξεις σχετικά με την κρίση της Καταλονίας, καθώς οι δύο πλευρές οδηγήθηκαν στην απόλυτη ρήξη. Το καταλανικό κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας της περιφέρειας από την Ισπανία. «Ναι» στην ανεξαρτησία ψήφισαν 70 βουλευτές. Δέκα βουλευτές ψήφισαν «όχι» και 2 βουλευτές λευκό. Μετά την απόφαση της τοπικής κυβέρνησης να προχωρήσει σε μονομερή ανεξαρτησία, η Ολομέλεια της Ισπανικής Γερουσίας, αποφάσισε τη επικύρωση των μέτρων, που ζητούσε η κυβέρνηση, για να θέσει, κατ’ εφαρμογήν του Άρθρου 155 του Συντάγματος, υπό τον έλεγχό της την Καταλονία και να καθαιρέσει την τοπική κυβέρνηση.

Σημειώνεται πως από την ψηφοφορία για την ανεξαρτησία στο Καταλανικό κοινοβούλιο αποχώρησαν οι βουλευτές του Σοσιαλιστικού, του Λαϊκού Κόμματος και του κόμματος των Πολιτών (Ciudadanos). Στην αίθουσα είχαν μείνει μόνο βουλευτές των κομμάτων Junts pel Si, CUP και Catalunya Si Que Es Pot που συνδέεται με το κόμμα Podemos.

Υπενθυμίζεται πως ο πρόεδρος της Καταλονίας Κάρλες Πουτζδεμόν, μετά από έντονες πολιτικές πιέσεις που δέχτηκε, αποφάσισε τελικά να μην προκηρύξει πρόωρες τοπικές εκλογές όπως αρχικά σχεδίαζε. Η απόφασή του, με την οποία μετέφερε την ευθύνη για την κήρυξη της ανεξαρτησίας στο τοπικό κοινοβούλιο, εξανέμισε τις ελπίδες όσων περίμεναν μία κίνηση που θα κατεύναζε την πολιτική αντιπαράθεση με την κεντρική κυβέρνηση.

Απορώ που ακόμα υπάρχουμε

Χρήστος Γιανναράς

O καθηγητής φιλοσοφίας και συγγραφέας, Χρήστος Γιανναράς, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη και το Tvxs, εν όψη της εθνικής επετείου του «Όχι», για την Ελλάδα που «τέλειωσε» λόγω και της εκπαίδευσης που έχει στόχο την χρηστικότητα και όχι το «αληθεύειν».

Όπως αναφέρει ο ίδιος: «Βυθιζόμαστε σε ένα κενό, σε ένα τίποτα [...] Απορώ που ακόμα υπάρχουμε! Δεν γεννιέται η παραμικρή αντίσταση στην κακουργία των πολιτικών… Προς τι να αντισταθεί ο Έλληνας; Προς τι; Για να έχει πρωθυπουργό ή τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα; Διαφέρουν αυτοί από το να έχεις πρωθυπουργό τον Σόιμπλε; Δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι πια ανύπαρκτο».

Έχετε πει πως «Η Ελλάδα τέλειωσε» σε σχέση με το ότι «η ελληνική εκπαίδευση εστιάζει στη χρηστικότητα». Θα θέλατε να το εξηγήσετε;

Η βασική μου ιδέα είναι, ότι εάν ο ελληνισμός κόμιζε κάτι μέσα στους αιώνες -κι αυτό είναι που τον διαφοροποιεί ριζικά από τη δυτική παράδοση- είναι ακριβώς ότι ο στόχος για τον έλληνα ήταν το «αληθεύειν» και όχι το χρήσιμο. Λέει ο Αριστοτέλης, ότι «Το ζητείν απανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόζει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις», δηλαδή, δεν ταιριάζει σε ελεύθερους και μεγαλόψυχους ανθρώπους το να ζητάνε παντού το χρήσιμο. Η χρησιμότητα είναι μια δουλεία στην ανάγκη, αδιανόητη για τον έλληνα. Ο έλληνας μάχεται για την ελευθερία από την ανάγκη.

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ

Ο ΕΛΥΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΑΓΗ ΤΟΥ 40 ΣΥΝΤΑΓΑΜΑ ΕΥΖΩΝΩΝ ΣΕ ΑΡΤΑΣ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΒΑΛΤΙΝΟΙ 

Ἔπρεπε, λέει, νὰ πιάσουμε τὶς γραμμὲς ποὺ κρατούσανε ὡς τότε οἱ Ἀρτινοί, ἀπὸ Χειμάρρα ὡς Τεπελένι. Λόγω ποὺ ἐκείνοι πολεμούσανε ἀπ’ τὴν πρώτη μέρα, συνέχεια, κι εἶχαν μείνει σχεδόν οἱ μισοὶ καὶ δὲν ἀντέχανε ἄλλο.

Νύχτα πάνω στὴ νύχτα βαδίζαμε ἀσταμάτητα, ἕνας πίσω ἀπ’ τὸν ἄλλο, ἴδια τυφλοί. Μὲ κόπο ξεκολλῶντας τὸ ποδάρι ἀπὸ τὴ λάσπη, ὅπου, φορές, ἐκαταβούλιαζε ἴσαμε τὸ γόνατο. Ἐπειδή τὸ πιὸ συχνὰ ψιχάλιζε στοὺς δρόμους ἔξω, καθῶς μὲς στὴν ψυχή μας. Καὶ τὶς λίγες φορὲς ὅπου κάναμε στάση νὰ ξεκουραστοῦμε, μήτε ποὺ ἀλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί κι ἀμίλητοι, φέγγοντας μ’ ἕνα μικρὸ δαδί, μία-μία ἐμοιραζόμασταν τὴ σταφίδα. Ἢ φορὲς πάλι, ἂν ἦταν βολετό, λύναμε βιαστικὰ τὰ ροῦχα καὶ ξυνόμασταν μὲ λύσσα ὧρες πολλές, ὅσο νὰ τρέξουν τὰ αἵματα. Τι μας εἶχε ἀνέβει ἡ ψεῖρα ὡς τὸ λαιμό, κι ἦταν αὐτό πιο κι ἀπ’ τὴν κούραση ἀνυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ἀκουγότανε στὰ σκοτεινά ἡ σφυρίχτρα, σημάδι ὄτι κινοῦσαμε, καὶ πάλι σὰν τὰ ζὰ τραβοῦσαμε μπροστὰ νὰ κερδίσουμε δρόμο, πριχοῦ ξημερώσει καί μας βάλουνε στόχο τ'ἀεροπλάνα. Ἐπειδή ὁ Θεὸς δὲν κάτεχε ἀπό στόχους ἢ τέτοια, κι ὅπως το `χε συνήθειο του, στὴν ἴδια πάντοτε ὧρα ξημέρωνε τὸ φῶς.

Κι ὄτι ἤμασταν σιμὰ πολὺ στὰ μέρη ὅπου δὲν ἔχει καθημερινὲς καὶ σκόλες, μήτε ἀρρώστους καὰ γερούς, μήτε φτωχοὺς καὶ πλούσιους, το καταλαβαίναμε. Γιατί κι ὁ βρόντος πέρα, κάτι σὰν πίσω ἀπ’ τὰ βουνά, δυνάμωνε ὁλοένα, τόσο ποὺ καθαρὰ στὸ τέλος νὰ διαβάζουμε τὰ ἀργό καὶ τὸ βαρὺ τῶν κανονιῶν, τὸ ξερὸ καὶ τὸ γρήγορο τῶν πολυβόλων. Ὕστερα καὶ γιατὶ ὁλοένα πιὸ συχνά, τύχαινε τώρα ν’ ἀπαντοῦμε, ἀπ’ τ’ ἄλλο μέρος νά `ρχονται, οἱ αργές οἱ συνοδείες μὲ τοὺς λαβωμένους. Ὅπου ἀπιθώνανε χάμου τὰ φορεία οἱ νοσοκόμοι, μὲ τὸν κόκκινο σταυρὸ στὸ περιβραχιόνιο, φτύνοντας μέσα στὶς παλάμες, καὶ τὸ μάτι τους ἄγριο γιὰ τσιγάρο. Κι ὅπου σὰν ἀκούγανε γιὰ ποὺ τραβούσαμε, κουνοῦσαν τὸ κεφάλι, ἀρχινῶντας ἱστορίες γιὰ σημεία καὶ τέρατα. Ὅμως ἐμεῖς τὸ μόνο ποὺ προσέχαμε ἦταν ἐκείνες οἱ φωνὲς μέσα στὰ σκοτεινά, ποὺ ἀνέβαιναν, καυτὲς άκόμη ἀπὸ τὴν πίσσα τοῦ βυθοῦ ἢ τὸ θειάφι. "Ὄι, ὄι μάνα μου", "ὄι, ὄι μάνα μου", καὶ κάποτε, πιὸ σπάνια, ἕνα πνιχτὸ μουσούνισμα, ἴδιο ροχαλητό, πού `λεγαν, ὅσοι ξέρανε, εἶναι αὐτός ὁ ρόγχος τοῦ θανάτου. 

Αναρχικοί απειλούν με επιθέσεις σε κρεοπωλεία και pet shop

Αναρχικοί, οπαδοί του λεγόμενου αντισπισιστικού κινήματος, ανέλαβαν την ευθύνη για τις φθορές που προκάλεσαν το περασμένο Σάββατο σε κρεοπωλείο των Εξαρχείων.

Πέραν της ανάληψης ευθύνης, οι ομάδες «Μέτωπο Απελευθέρωσης Ζώων (ALF) - Αντισπισιστικός Πυρήνας Σφυροφόρων Καταδρομέων» με ανάρτηση τους στο athens.indymedia.org προαναγγέλλουν επιθέσεις και σε άλλα κρεοπωλεία, καθώς και pet shop.

Η ανάρτηση τους είναι η εξής:

«Το τοπίο της μητρόπολης θυμίζει νεκροταφείο ψυχών. Μαζάνθρωποι κινούνται πέρα-δώθε, όλη τους η ζωή κινείται σε fast-forward μπροστά απ’ τα μάτια τους. Κομμάτι αυτής της πόλης είμαστε κι εμείς. Περπάταμε στους δρόμους της αναπνέοντας το μολυσμένο της οξυγόνο, καταναλώνουμε και καταναλωνόμαστε, το μεγαλύτερο μέρος του βίου μας βουτηγμένο κι αυτό -ως ένα βαθμό- στην οικονομική αλλοτρίωση.

Ζώντας λοιπόν σε μια καθημερινότητα στην οποία κάθε έκφανση του εξουσιαστικού πολιτισμού λεηλατεί τον χώρο και τον χρόνο μας, όπου κι αν κοιτάξουμε βλέπουμε εχθρικά και μισητά υποκείμενα. Μια βόλτα στο κέντρο ή στα προάστια της πόλης είναι αρκετή για να εντοπίσουμε σε κάθε σημείο της κι από έναν στόχο. Ο εχθρός βρίσκεται παντού, αφού παντού λαχταρά να κυριαρχεί και να επιβάλλεται, έχοντας στο πλάϊ του πρόθυμους υπηκόους που κι αυτοί με τη σειρά τους επιλέγουν να άρχονται και να υποτάσσονται. Επομένως, δεν είναι ψέμα το να πούμε ότι βγαίνοντας απ’ τους τέσσερις τοίχους των διαμερισμάτων μας, ολούθε αντικρίζουμε και γευόμαστε τη σαπίλα αυτού του καταπιεστικού κόσμου στον οποίο ζούμε, νιώθοντας διαρκώς έντονη την απέχθεια μας γι’ αυτόν.

Τα κρυφά email της Monsanto: Τι συγκαλύπτει ο κολοσσός για την καρκινογόνα δράση του glyphosate;

Το περασμένο καλοκαίρι, ο διεθνής Τύπος έφερε στην δημοσιότητα μέρος των εκατοντάδων email και υπομνημάτων της Monsanto - αποτελούν υλικό της δίκης «In re: Roundup Products Liability Litigation» στις ΗΠΑ και δόθηκαν από δικηγορική εταιρεία - από τα οποία προκύπτει, ότι ο γεωργικός - βιοτεχνολογικός κολοσσός συγκάλυψε τον κίνδυνο καρκίνου του επικερδέστερου προϊόντος της, του διαδεδομένου ζιζανιοκτόνου «Roundup», με ενεργή ουσία την glyphosate (γλυφοσάτη).

Τα τελευταία χρόνια η Monsanto βρίσκεται αντιμέτωπη με 250 αγωγές και 1.100 καταγγελίες μόνο σε αμερικανικά δικαστήρια για τη σύνδεση των προϊόντων της με τον καρκίνο. Η διεθνής κατακραυγή που έχει ξεσπάσει είναι ακόμη παλαιότερη, ενώ επίκειται ψηφοφορία από τα κράτη-μέλη της ΕΕ σχετικά με το εάν πρέπει να ανανεωθεί η άδεια της γλυφοσάτης στην Ευρώπη.

Συγκεκριμένα, την Τετάρτη 25 Οκτοβρίου, οι χώρες - μέλη της ΕΕ θα κληθούν να ψηφίσουν την ανανέωση της άδεια κυκλοφορίας του δηλητηρίου της Monsanto, γλυφοσάτη, για άλλα 10 χρόνια, παρόλο που οι επιστήμονες του ΟΗΕ το θεωρούν ύποπτο για καρκινογενέσεις. Ήδη η Γαλλία, η Ιταλία, η Γερμανία και η Αυστρία ανακοίνωσαν πως δε θα στηρίξουν την προτεινόμενη ανανέωση. Mέχρι στιγμής, 2 εκατομμύρια πολίτες (68.000 Έλληνες) έχουν υπογράψει το ψήφισμα του Avaaz για την απαγόρευση της γλυφοσάτης. 

Μια μικρή «προϊστορία»