Ποιος θυμάται τη Monica Ertl;

Του Μιχάλη Μιχελή

Το πρωινό εκείνο, της 13ης Μαΐου 1973, οι εφημερίδες της Λα Παζ στην Βολιβία, είχανε στο εξώφυλλό τους, τη φωτογραφία μιας όμορφης κοπέλας.

Η λεζάντα έγραφε: Επιτέλους σκοτώθηκε η Μonica Ertl. Πυροβολήθηκε σε ενέδρα, που της έστησαν οι μυστικές δυνάμεις της χώρας.

Στα γραφεία της στρατιωτικής ασφάλειας της Βολιβία, ο επικεφαλής των ερευνών, έβαλε την υπογραφή του πάνω σε μια σφραγίδα κι έκλεισε για πάντα τον φάκελο της καταζητούμενης. Το πλέον μισητό πρόσωπο της βολιβιανής κυβέρνησης, τελείωσε εκείνη την μέρα…

Μα ποια ήταν η Monica Ertl;

Η πανέμορφη Γερμανίδα, είναι μια τρυφερή ανάμνηση, μόνο για λίγους. Γιατί δυστυχώς η φανταχτερή ιστορία, τα επαναστατικά κόμματα, οι βολεμένοι ριζοσπάστες, δεν θέλουν να την μνημονεύουν.

Η ζωή της ήταν μια γερή γροθιά, στα ήθη και στα λόγια, όλων εκείνων, που σήμερα έχουν συμβιβαστεί με τον πολιτικό- οικονομικό συντηρητισμό. Που σήμερα, απόμειναν για να διασύρουν με τις τυχάρπαστες πράξεις τους, το επαναστατικό πνεύμα, που άνθισε σε μια άλλη, πιο ρομαντική εποχή.

Η Monica Ertl, ήταν κόρη της αγαπημένης φωτογράφου του Χίτλερ Leni Riefenstahl και του κινηματογραφιστή συνεργάτη της, Hans Ertl.

Μονάδα 731: Το πιο αποτρόπαιο έγκλημα του ανθρώπινου είδους

Του Νικόλα Ακτύπη

Υπάρχουν πολλά σημεία του πλανήτη στα οποία κατά καιρούς το ανθρώπινο είδος λησμόνησε την ανθρωπιά του. Πουθενά όμως δεν συνέβη αυτό με τον πέρα από κάθε αρρωστημένη φαντασία φρικιαστικό τρόπο που έγινε στη Μονάδα 731.

Οι εικόνες φρίκης δεν είναι κάτι άγνωστο στους στρατιώτες σε περίοδο πολέμου. Ειδικά όταν μιλάμε για τον πιο φονικό που είχε ζήσει ως τότε η ανθρωπότητα, τον Β’ Παγκόσμιο. Ακόμη κι αυτοί, όμως, ανατρίχιασαν όταν έμπαιναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το βλέμμα τους διασταυρώθηκε με εκείνο των αποστεωμένων μαρτύρων της ναζιστικής κτηνωδίας. Αντίθετα, από το ιαπωνικό Άουσβιτς, τη φοβερή και τρομερή Μονάδα 731, δεν έμειναν πολλά που να θυμίζουν ότι εκεί συντελέστηκαν τα πιο αποτρόπαια πειράματα στην ιστορία του ανθρωπίνου είδους. Ένα έγκλημα διαρκείας για το οποίο δεν αποδόθηκαν ποτέ ευθύνες και -ακόμη χειρότερα- οι βασικοί υπεύθυνοι όχι μόνο δεν λογοδότησαν, αλλά έζησαν για να τιμηθούν για την προσφορά τους στην επιστήμη…

Κανένα δίλημμα για τους Ιάπωνες

Ένα από τα μεγαλύτερα ταμπού στην ιατρική κοινότητα είναι τα πειράματα σε ανθρώπους. Το αιώνιο δίλημμα του αν δικαιούσαι να αφαιρέσεις μια ζωή για να σώσεις σε μεταγενέστερο χρόνο πολλαπλάσιες. Για την πολεμοχαρή ιαπωνική αυτοκρατορία των δεκαετιών του ’30 και του ’40 τέτοιοι ενδοιασμοί δεν υπήρξαν. Στη Μονάδα 731 (ή Θάλαμο 731) ήταν απλά αμέτρητες οι ζωές που χάθηκαν, με στόχο να ανακαλύψουν τρόπους για να χαθούν κι άλλες.

ΟΗΕ: Ο πόλεμος «θρέφει» την πείνα

Οι συγκρούσεις επιδεινώνουν τους λιμούς παγκοσμίως, τόνισε χθες Τρίτη ο ΟΗΕ, ζητώντας να καταβληθούν περισσότερες ειρηνευτικές προσπάθειες προκειμένου να τερματιστεί η πείνα για σχεδόν 500 εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν σε εμπόλεμες περιοχές.

Στις οκτώ χώρες του κόσμου που καταγράφονται τα περισσότερα περιστατικά πείνας, τουλάχιστον ένας στους τέσσερις ανθρώπους δεν έχει επαρκή τροφή, τόνισαν δύο υπηρεσίες του ΟΗΕ σε έκθεσή τους προς το Συμβούλιο Ασφαλείας.

Οι μεγαλύτερες ανάγκες καταγράφονται στην Υεμένη, όπου το 60% του πληθυσμού, 17 εκατομμύρια, είναι αντιμέτωπο με την πείνα, ενώ ακολουθεί το Νότιο Σουδάν, με το 45% του πληθυσμού να μην διαθέτει επαρκή τροφή.

«Αν δεν σταματήσουν οι πόλεμοι, αυτό που χτίζουμε κάθε ημέρα θα καταστρέφεται τη νύκτα», τόνισε ο Άντρε Βόρνιτς εκπρόσωπος του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος από τη Ρώμη. Χωρίς ειρήνευση «δεν έχουμε καμία πιθανότητα να σταματήσουμε την πείνα, ό,τι κι αν κάνουμε», πρόσθεσε.

Όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, η εξάλειψη του λιμού και του υποσιτισμού ως το 2030 είναι ένας από τους 17 φιλόδοξους παγκόσμιους στόχους που έθεσαν οι κυβερνήσεις το 2015. Όμως το ποσοστό της πείνας αυξήθηκε το 2016 για πρώτη φορά εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία, πλήττοντας 815 εκατομμύρια ανθρώπους, σε σχέση με τα 777 εκατομμύρια που ήταν το 2015.

Το κοινωνικό πείραμα που έδειξε στους μαθητές πώς οι Γερμανοί έγιναν ξαφνικά ναζί

Όταν το 1967, ένας καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια, προσπάθησε να διδάξει στους μαθητές του τα γεγονότα που οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα, διαπίστωσε ότι πολλοί από αυτούς δεν μπορούσαν να δώσουν μία πειστική απάντηση στο ερώτημα πώς οι Γερμανοί πολίτες έγιναν τόσο εύκολα συνένοχοι με το καθεστώς Χίτλερ.

Ο Ron Jones ήταν τότε ένας 25χρονος, χαρισματικός και αγαπητός καθηγητής, που σκέφτηκε ότι ο καλύτερος τρόπος για να διδάξει στους μαθητές του το πόσο εύκολα οι άνθρωποι μπορούν να επηρεαστούν από απολυταρχικούς ηγέτες ή να παρασυρθούν από μία ιδεολογία, ήταν να τους το δείξει να συμβαίνει.

Έτσι αποφάσισε να κάνει ένα κοινωνικό πείραμα, με «πειραματόζωα» τους μαθητές του. Όπως έχει διηγηθεί ένας μαθητής του, μια μέρα ξεκίνησε να συμπεριφέρεται πιο αυστηρά και ανακοίνωσε μία νέα σειρά κανόνων που θα έπρεπε να τηρούνται στην τάξη. Ήταν ενοχλητικό, αλλά όπως κάθε τι που σπάει την μονοτονία του σχολείου, αρχικά ήταν και διασκεδαστικό συνάμα.

Ο Jones πίστευε ότι το πείραμα δεν θα άντεχε για πάνω από μία μέρα. Όταν όμως το επόμενο πρωί μπήκε στην τάξη, οι μαθητές του κάθονταν με τάξη στα θρανία τους και είπαν εν χορώ «καλημέρα κύριε Jones», όπως τους είχε πει να κάνουν. «Θεέ μου!», είπε όταν είδε το θέαμα. Έτσι το πείραμα συνεχίστηκε και ονομάστηκε «Το τρίτο κύμα» - με σαφή αναφορά στο Γ’ Ράιχ…

Το βρώμικο μυστικό στις όχθες του Έβρου

TVXS Αποκλειστικό: Το βρώμικο μυστικό στις όχθες του Έβρου [Ντοκουμέντα]

Ένα μεγάλο μυστικό του ελληνικού κράτους, κρύβουν οι όχθες του ποταμού Έβρου. Ντόπιοι, μετανάστες, αλλά και δικηγόροι που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, καταγγέλλουν ότι τα τελευταία χρόνια λειτουργεί ένας παρακρατικός μηχανισμός, που απαγάγει, ξυλοκοπεί και επαναπροωθεί ανθρώπους, που έχουν περάσει τα ελληνικά σύνορα, στη γειτονική Τουρκία.

Λευτέρης Αρβανίτης

Πρόκειται για παράνομη δραστηριότητα αστυνομικών και πιθανά στρατιωτικών που δρουν υπό την ανοχή –αν όχι υπό τις εντολές- του κράτους, δίχως να ανησυχούν για τις καταγγελίες που έχουν κατά καιρούς δει το φως της δημοσιότητας, αλλά και για τις μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής και δικηγόρων που διηγούνται πάνω-κάτω την ίδια ιστορία. Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έχει καταδικάσει στο παρελθόν τέτοιες πρακτικές και οι αρχές έχουν διαψεύσει διάφορες καταγγελίες οργανώσεων. Όμως μετά τα αποκαλυπτικά στοιχεία που φέρνει στο φως το Tvxs.gr θα πρέπει να υπάρξει πλέον μια επίσημη τοποθέτηση - απάντηση, χωρίς υπεκφυγές και ατέρμονες εσωτερικές έρευνες. 

Ομάδες μεταναστών περνούν το ποτάμι συνήθως τις βραδινές ώρες και έρχονται σε επαφή αυτοβούλως με τις ελληνικές αρχές προκειμένου να καταγραφούν και να καταθέσουν αιτήσεις για άσυλο. Σε πολλές περιπτώσεις αστυνομικοί και κουκουλοφόροι άνδρες με στολές παραλλαγής, ξυλοκοπούν τους μετανάστες, κλέβουν τα προσωπικά τους αντικείμενα και τους πετούν πίσω στα φουσκωμένα νερά του ποταμού, προκειμένου να βγουν στην απέναντι τουρκική όχθη.

Το επικίνδυνο άλμα Μητσοτάκη στην «βαθιά δεξιά»

H θέση της «μη λύσης» του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Μακεδονικό υπαγορεύθηκε από τρεις προφανείς λόγους: Την – από αρχής της θητείας του – ομηρίας του στον σκληρό άξονα Σαμαρά, την απροθυμία του Κώστα Καραμανλή να βγει μπροστά και να υπερασπιστεί την, δική του, γραμμή του Βουκουρεστίου, και τον φόβο δημιουργίας νέου κόμματος στα δεξιά της ΝΔ.

Και οι τρεις αυτοί παράγοντες έχουν κοινή αναφορά στο δομικό πρόβλημα του προέδρου της ΝΔ – την ελλειμματική ηγεσία του και την αδυναμία του να ελέγξει την παράταξή του. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξελέγη χάρις στην συμμαχία του και την στήριξη του Αντώνη Σαμαρά, η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής του ομάδας ελέγχεται από τον υπερσυντηρητικό πρώην πρωθυπουργό, και εν είδει «γραμματίου» αυτής της συμμαχίας έχρισε «νούμερο 2» της παράταξης τον, προερχόμενο από το υπερδεξιό και εθνικοπατριωτικό ΛΑ.ΟΣ, Αδωνι Γεωργιάδη.

Την ίδια ώρα, οι σχέσεις του με το καραμανλικό μπλοκ κινούνται εξ αρχής στα όρια ανάμεσα στην ανυπαρξία και την απόλυτη καχυποψία, η φιλελεύθερη ατζέντα την οποία έκανε σημαία της εκλογής του παραμένει κενό γράμμα, και οι προσωπικές του επιτελικές επιλογές απέφεραν τη μία στρατηγική αστοχία μετά την άλλη – από το διετές πλέον αίτημα για εκλογές «εδώ και τώρα» έως το διαρκές ποντάρισμα στην κατάρρευση των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές.

Ο Χοσέ Μαρτί γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1853 και απεβίωσε στις 19 Μαΐου του 1895. Υπερασπίστηκε την πατρίδα του Κούβα, τη «δική του Αμερική» και αφοσιώθηκε σε αυτήν τη μεγάλη υπόθεση. Αυτός ο αστός και Ισπανός στην καταγωγή δεν ζητούσε μόνο την αναδιανομή του πλούτου και των περιουσιών. Ήξερε πως η κοινωνία που οραματίζεται απαιτεί και έναν νέου τύπου άνθρωπο.

Ο Χοσέ Μαρτί, ποιητής και κορυφαίος μαχητής της Κουβανικής ανεξαρτησίας,είναι από τις πλέον εμβληματικές φυσιογνωμίες της ιστορίας της Κούβας. Αποτέλεσε σημείο αναφοράς και έμπνευσης για τους ηγέτες της Επανάστασης στο νησί και ιδιαίτερα για τον Τσε Γκεβάρα και τον Φιντέλ Κάστρο.

Γεννημένος το 1853 στην Αβάνα από ισπανούς γονείς, άρχιζε να δημοσιεύει ποιήματα του σε τοπικές εφημερίδες σε ηλικία μόλις 16 ετών. Το 1869, η υποστήριξη που παρείχε μέσω των γραπτών του στους ξεσηκωμένους κουβανούς ενάντια στο αποικιοκρατικό καθεστώς, τον έβαλε σε σοβαρά προβλήματα. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε έξι χρόνια καταναγκαστική εργασία για προδοσία και υποκίνηση ανταρσίας. Με παρέμβαση των γονιών του η ποινή του μειώθηκε, ο ίδιος όμως εξορίστηκε στην Ισπανία. Ευρισκόμενος στην Ευρώπη ο Μαρτί σπούδασε Νομικά συνεχίζοντας ταυτόχρονα να γράφει για την κατάσταση που επικρατούσε στην Κούβα. Κατά την ίδια περίοδο χρειάστηκε να χειρουργηθεί δύο φορές προκειμένου να διορθωθεί η βλάβη που είχαν υποστεί τα πόδια του από τις χειροπέδες των φυλακών.

Πως ο Αραφάτ διέφυγε από τις Ισραηλινές επιχειρήσεις δολοφονίας

Οι δυνάμεις ασφαλείας του ισραηλινού έθνους

προσπάθησαν επί δεκαετίες να σκοτώσουν τον Παλαιστίνιο ηγέτη, Yasser Arafat. Τώρα, οι πρώην Ισραηλινοί αξιωματούχοι αφηγούνται την ιστορία. Πώς απέτυχαν και πόσο μακριά έφτασαν για να πετύχουν.

Τις αφηγήσεις των Ισραηλινών αξιωματούχων που αποφάσισαν να μιλήσουν εξασφάλισαν και δημοσιεύουν οι New York Times.

Ο Arafat στην Αθήνα

Ήταν το απόγευμα της 23ης Οκτωβρίου 1982. Τα ραντάρ των ισραηλινών F-15 αναγνώρισαν το σωστό αεροπλάνο. Ένα DHC-5 Buffalo. Όλοι περίμεναν μια εντολή να ανοίξουν πυρ, αλλά ο αρχηγός της Πολεμικής Αεροπορίας, David Ivry, δίσταζε. Το πράσινο φως για να καταρρίψει το αεροπλάνο ήρθε από τον υπουργό άμυνας, Ariel Sharon. Οι αμφιβολίες όμως του Ivry υπερίσχυσαν. «Αρνητικό», είπε στον πιλότο. «Επαναλαμβάνω: Αρνητικό για πυρ».

Η στρατιωτική επιχείρηση - η στοχευμένη δολοφονία του Arafat, προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής και της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) - είχε τεθεί σε κίνηση την προηγούμενη μέρα από την Μοσάντ, την ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών. H Μοσάντ είχε λάβει αναφορές από δύο πληροφοριοδότες μέσα στην P.L.O. ότι ο Arafat θα απογειωθεί από την Αθήνα με ιδιωτικό αεροσκάφος και θα κατευθυνθεί προς το Κάιρο. Να σημειωθεί πως 40 μέρες μόλις μετά την νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου του 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αναγνωρίσει την PLO, μια απόφαση που «πάγωσε» την Δύση, δεδομένου πως οι υπόλοιπες χώρες της ΕΕ την θεωρούσαν τρομοκρατική οργάνωση. Στάλθηκαν λοιπόν αμέσως δύο συνεργάτες για να συγκεντρώσουν περισσότερες πληροφορίες. Στο αεροδρόμιο της Αθήνας, οι συνεργάτες της Μοσάντ περίμεναν τον Arafat στην περιοχή όπου σταθμεύουν ιδιωτικά αεροσκάφη.

Κοβάλτιο «boom»

Με την ζήτηση για ηλεκτρικά οχήματα, αλλά και για ακόμη πιο εξελιγμένα smartphones και λοιπές «έξυπνες» ηλεκτρονικές συσκευές, να αυξάνεται συνεχώς, είναι προφανές και αναμενόμενο, ότι ανάλογη αύξηση της ζήτησης - και τις τιμής - θα καταγραφεί τα επόμενα χρόνια και για τις πρώτες ύλες για την παραγωγή τους. «Μια χαρά», θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος. «Ανάπτυξη». Ναι, αλλά μακράν όχι για όλους, είναι η απάντηση. Διότι η μία εκ των δύο βασικών πρώτων υλών για την παραγωγή μπαταριών, το κοβάλτιο (η άλλη είναι το λίθιο) εξορύσσεται από παιδιά - σκλάβους στα ορυχεία του Κονγκό. Με τις μεγάλες πολυεθνικές - από αυτοκινητοβιομηχανίες μέχρι κολοσσούς ηλεκτρονικών - να χύνουν απλώς κροκοδείλια δάκρυα.

Από τα φλυτζάνια τσαγιού στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα

Το κοβάλτιο έχει χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα, όταν οι τεχνίτες ήθελαν να προσδώσουν στο γυαλί και στα κεραμικά ένα σκούρο μπλε χρώμα. Τον 18ο αιώνα, ο Σουηδός επιστήμονας Georg Brandt απομόνωσε το μέταλλο. ΄Εκτοτε, το κοβάλτιο διαδραμάτισε ρόλο σε πολλές εξειδικευμένες αγορές, λόγω της αντοχής του στην θερμότητα και την δύναμή του σε μείγματα και κράματα μετάλλων όπως αυτά που χρησιμοποιούνται σε κινητήρες αεριωθουμένων.

Τώρα, ως βασικό συστατικό στις μπαταρίες ιόντων λιθίου, το κοβάλτιο έχει καταστεί ένα σημαντικό εμπόρευμα στις αναπτυσσόμενες αγορές ηλεκτρονικών και ηλεκτρικών οχημάτων. Περίπου το ήμισυ όλου του κοβαλτίου που καταναλώνεται παγκοσμίως πηγαίνει στην παραγωγή μπαταριών που χρησιμοποιούνται για ηλεκτρονική αποθήκευση, ηλεκτρονικά είδη ευρείας κατανάλωσης και ηλεκτρικά οχήματα. Καθώς η δημοτικότητα των ηλεκτρικών οχημάτων μεγαλώνει, το ίδιο ισχύει και για τη ζήτηση κοβαλτίου. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι εάν τα ηλεκτρικά οχήματα αντιπροσωπεύσουν το 30% των πωλήσεων νέων αυτοκινήτων το 2030, θα απαιτηθεί τρεις φορές η συνολική ποσότητα κοβαλτίου που παράγεται σήμερα. Ακόμα κι αν η διείσδυση των ηλεκτρικών οχημάτων στην αγορά είναι μικρότερη από αυτές τις εκτιμήσεις, η αύξηση της ζήτησης θα εξακολουθήσει να είναι σημαντική.

Τον φοβισμένο μην τον φοβάσαι…

Ευαγγελία Τυμπλαλέξη

Καμμία Τάξη Πραγμάτων δεν ήταν ρόδινη! 

Όλες οι Τάξεις των Πραγμάτων είναι φασιστικές! 

Κάθε Παλιά και Νέα Τάξη Πραγμάτων πάσχισε με διαφορετικό τρόπο να κληροδοτήσει μία Εκκλησία-ένα Σχολείο-ένα Δίκαιο-έναν λογοτεχνικό κλοιό που θα περιβάλλει με «τρυφερότητα» τα προλεγόμενα… 

Κάθε Παλιά και Νέα Τάξη Πραγμάτων θεωρείται προηγμένη! 

Υπερμάχεται της Ειρήνης-διατρανώνει τη φιλειρηνική δράση της-προάγει τις στρατιωτικές δαπάνες στα έδρανα… 

Κάθε Παλιά και Νέα Τάξη Πραγμάτων επαφίεται στο Τίποτα! 

Απολλύει την αθωότητά της-προδίδεται απ’ τους εραστές της-αποκαθηλώνει τους Θεούς της-καταρρίπτει τις θεωρίες της - λανθάνοντας επανειλημμένως εγείρει την οργή… 

Κάθε Παλιά και Νέα Τάξη Πραγμάτων αυταπατάται για τη διαφορετικότητά της! 

Αυθαδιάζει για ανάκτηση της πολιτειακής συλλογικότητάς της - αλλοτριώνει τον χαρακτήρα της - ευνουχίζει τους πολίτες της - αναιρεί την αξιοθρήνητη ενοχή της… 

Τον φοβισμένο μην τον φοβάσαι… 

Κάνει συλλαλητήρια ενάντια σε ονοματοδοσίες Κρατών που υποστήριξε δια μέσω της ψήφου και της ανοχής του. 

Κρύβει μέσα σε καβούκι το Πνεύμα και το πετά σε θάλασσα ιδεοληψιών, οι οποίες τον προσανατολίζουν να φλυαρεί με όμοιους - να είναι ανατρεπτικός απ’ τον καναπέ του - να ανακουφίζεται κάθε που ενδύεται το κορμί του. 

Επιθυμεί να μετατρέπει την Τέχνη σε αντικείμενα ιδιοποίησής του για να μπορεί να συνειδητοποιεί την κανονιστική πραγματικότητά του. 

Γεωπολιτική Ανάλυση και Γεωστρατηγική Σύνθεση

του Ιωάννη Μάζη 

Η Γεωπολιτική δεν προτείνει πολιτικό Λόγο, δεν προτείνει ιδεολογικό πρότυπο, δεν προτείνει πολιτική θεωρία. Η Γεωπολιτική ανάλυση περιγράφει, καταγράφει το σύστημα και τα υποσυστήματά του. Συμπληρώνει την εικόνα του συστήματος που μελετά, απαλλάσσοντάς την από τον κονιορτό των ιδεολογημάτων, των συλλογικών φαντασιώσεων, των εθνικιστικών στερεοτύπων. Η Γεωπολιτική είναι Γνώση, ασφαλώς, και ως Γνώση δεν ευθύνεται για την χρήση, η οποία της επιφυλάσσεται από κοινωνικούς ή πολιτικούς φορείς.

Η Γεωπολιτική δεν «χωροποιεί» την διεθνή πολιτική, με την έννοια ότι δεν συνηγορεί σε προειλημμένες πολιτικές αποφάσεις, ενδύοντάς τις εκ των υστέρων με το δελεαστικό και πειστικό ένδυμα της χωρικής μετρήσιμης ποσοτικά, πραγματικότητας. Τουναντίον η Γεωπολιτική μπορεί να αποκαλύψει τις ιδιοτέλειες της πολιτικής, τα απόκρυφα και μυστικά σημεία της. Αυτά που η σκεπτόμενη κοινωνία δεν πρέπει να γνωρίζει, ώστε να είναι χειραγωγήσιμη. Μπορεί να αποκαλύψει τις υστερόβουλες χωροποιήσεις.

Η Γεωπολιτική ανάλυση με την αποστειρωμένη από προσηλώσεις και ιδεοληψίες καταγραφική συστημική της μέθοδο, ανατρέπει τα πολιτικά ιερατεία και εργάζεται προς όφελος του σκεπτόμενου πολίτη. Άλλο, λοιπόν, η Γεωπολιτική και άλλο η Γεω-προπαγάνδα και ο Γεω-μεσσιανισμός που προκύπτει και καλύπτεται από αυτήν.