Υπόθεση Ασάνζ: Άρον άρον σταύρωσον αυτόν

Γιώργος Στάμκος

Την Πέμπτη 11 Απριλίου 2019 η βρετανική αστυνομία συνέλαβε τον Τζούλιαν Ασάνζ (Julian Assange)., ιδρυτή των Wikileaks, ο οποίος από τον Ιούνιο του 2012 είχε βρει προσωρινό καταφύγιο και άσυλο στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο. Η σύλληψή του από την αστυνομία της Βρετανίας έγινε λίγα λεπτά έπειτα από την εκδίωξη/έξωσή του από την πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο και το αιτιολογικό της ήταν ότι ο Ασάνζ δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο για ένα ένταλμα που εκδόθηκε το 2012 και είχε σχέση με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου επί του αιτήματος των σουηδικών αρχών για έκδοση του Ασάνζ στη Σουηδία, όπου εκκρεμούσαν εις βάρος του σοβαρές κατηγορίες.

Ταυτόχρονα οι αμερικανικές αρχές είχαν ζητήσει την έκδοση του Ασάνζ “στο πλαίσιο του εντάλματος για συνωμοσία σχετικά με τη δημοσίευση διαβαθμισμένων πληροφοριών που αποκαλύπτουν εγκλήματα πολέμου το 2010”, όπως έγραψαν τα Wikileaks. Αμέσως υπήρξε ένα κύμα αντιδράσεων και συμπαράστασης προς τον Ασάνζ, που θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους “μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος” της εποχής του διαδικτύου. Η εισηγήτρια του ΟΗΕ Ανιές Καλαμάρ δήλωσε πως η έξωση του Ασάνζ από την πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο μπορεί να προκαλέσει έναν “πραγματικό κίνδυνο σοβαρών παραβιάσεων των θεμελιωδών δικαιωμάτων του” και κατηγόρησε τις βρετανικές αρχές ότι στέρησαν αυθαίρετα την ελευθερία από τον Ασάνζ, θέτοντας την υγεία του και ενδεχομένως και τη ζωή του σε κίνδυνο.

Τα επτά μεγάλα ψέματα για την επταετή Χούντα

Για την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας η 21η Απριλίου είναι η επέτειος μίας από τις πιο μαύρες στιγμές στην ιστορία της χώρας. Οι αμετανόητοι νοσταλγοί της χουντικής επταετίας όμως κάθε χρόνο τέτοια ημέρα βρίσκουν την ευκαιρία να επαναλάβουν μία ύπουλη προπαγάνδα με σκοπό τη λήθη και την παραχάραξη της ιστορίας, μέσω του “ναι μεν, αλλά”.

Αν και κανονικά θα έπρεπε να είναι αυτονόητο γιατί μία δικτατορία είναι απεχθές πράγμα, οι μύθοι που κάποιοι προσπαθούν με επιμέλεια να χτίσουν και τα ψέματα που επαναλαμβάνουν με τη γκεμπελική προσδοκία “πες, πες, κάτι θα μείνει”, δε βλάπτει να θυμόμαστε τα στοιχεία που καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς των νοσταλγών της Χούντας.

Ψέμα πρώτο: “Ναι, αλλά δεν κλέψανε”

Ουδέν αναληθέστερον τούτου.

Και από που να ξεκινήσει κανείς. Από το περιβόητο “Τάμα του Έθνους”; Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι ο επικεφαλής της Χούντας Γεώργιος Παπαδόπουλος αποφάσισε να υλοποιήσει ένα σχέδιο των μελών της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης (που είχε πραγματοποιηθεί στο Άργος το 1829) για ανέγερση ναού του Σωτήρος. Οι δικτάτορες εξήγγειλαν ότι θα κτίσουν στα Τουρκοβούνια ένα μεγαλοπρεπή ναό, που θα γινόταν “το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον βυζαντινό Λυκαβηττό”.

Ο ναός δεν κτίστηκε ποτέ, αλλά συνέβη ένα θαύμα: Γέμισαν οι τσέπες των χουντικών!

Άρχισαν να μαζεύουν χρήματα από εισφορές κρατικών φορέων και ιδιωτικών επιχειρήσεων, από τον κρατικό προϋπολογισμό και με δάνεια. Συνολικά συγκεντρώθηκαν 453,3 εκατομμύρια δραχμές. Στην ανώτατη επιτροπή για το “τάμα του Έθνους” πρόεδρος ήταν ο Παπαδόπουλος και μέλη Παττακός, Μακαρέζος και ο χουντικός αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Ο «Πράσινος» Ρόμπερτ Χάμπεκ, επόμενος καγκελάριος;

«Εάν συνεχιστεί η ανοδική τους πορεία, τότε οι Πράσινοι θα πρέπει να προτείνουν καγκελάριο στις επόμενες εκλογές», εκτιμούσε πρόσφατα ο Μάνφρεντ Γκίλνερ, ο επικεφαλής του Ινστιτούτου δημοσκοπήσεων «Forsa». Και το όνομα αυτού; Εχθροί και φίλοι συμφωνούν: θα είναι ο Ρόμπερτ Χάμπεκ. Ήδη το 20% των Γερμανών τον θεωρεί ικανό για το αξίωμα και η μόνη σοβαρή ανταγωνίστριά του, με 28%, είναι η γενική γραμματέας των Χριστιανοδημοκρατών Άνεγκρετ Κραμπ-Κάρενμπαουερ. Αλλά και η δημοφιλία του Ρ. Χάμπεκ έχει εκτοξευθεί, εκτοπίζοντας ακόμα και την καγκελάριο Μέρκελ στη δεύτερη θέση, ενώ εξαπλώνεται συνεχώς πέραν των ορίων του κόμματός του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ντάνιελ Γκίντερ, ο Χριστιανοδημοκράτης πρωθυπουργός του κρατιδίου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, στην κυβέρνηση συνασπισμού του οποίου ο Ρ. Χάμπεκ μετείχε ως υπουργός Περιβάλλοντος πριν εκλεγεί συμπρόεδρος των Πρασίνων, δήλωσε σε συνέντευξή του: «Μου λείπει διότι έχει ένα πολιτικό στιλ το οποίο μου αρέσει».

Σημειώνεται ότι μόνο Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες υπήρξαν καγκελάριοι στην 70χρονη ιστορία της μεταπολεμικής Γερμανίας. Διόλου απίθανο επομένως οι Πράσινοι οι οποίοι είναι -δημοσκοπικά τουλάχιστον- δεύτερο κόμμα με ποσοστά έως 22%, υψηλότερα δηλαδή των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) και οι επιτυχίες τους στα κρατίδια διαδέχονται η μία την άλλη. Ο κ. Γκίλνερ του «Forsa» θεωρεί μάλιστα ότι η άνοδός τους έχει τη δυναμική να φτάσει μέχρι το 40% (!), άρα να ξεπεράσει και τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU/CSU). Ακούγεται ίσως υπερβολικό, αλλά στην περίπτωση αυτή ο Ρόμπερτ Χάμπεκ θα πρέπει να ετοιμάζεται για καγκελάριος. Μένει βέβαια να κυλήσει πολύ νερό ακόμα στο Ρήνο, αφού έπονται αρκετές εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι το φθινόπωρο, κυρίως σε ανατολικά κρατίδια, όπου η επιρροή τους θα πρέπει να αυξηθεί τόσο όσο στα δυτικά «ίνα επαληθευθεί το ρηθέν».

21η Απριλίου: Τα τσεκούρια, οι πρώτες εκτελέσεις και ο Παττακός που συνέλαβε μέχρι και την ανιψιά το

Το πρωί της Παρασκευής 21 Απριλίου του 1967, οι κάτοικοι της Αθήνας παρατήρησαν κατάπληκτοι ότι όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί μετέδιδαν στρατιωτικά εμβατήρια και δημοτικά τραγούδια και ότι στα κεντρικά σημεία της πόλης ήταν σταθμευμένα άρματα μάχης και τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού. Ήταν η αρχή του κακού.

Χρήστος Δεμέτης

Πενήντα δύο χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το "μαύρο" ξημέρωμα της 21ης Απριλίου του 1967. Η 21η Απριλίου υπήρξε ένα σοκ για όλο τον δημοκρατικό λαό, ένα σημείο τομής με κατάλυση κάθε ελευθερίας. Αν θέλετε, ένα αποτέλεσμα των γεγονότων που είχαν προηγηθεί, μιας και το πολιτικό σύστημα εν μέσω "αντικομμουνισμού", δεν είχε καταφέρει να ελέγξει τις παρακρατικές ομάδες που το ίδιο είχε νομιμοποιήσει από το τέλος του εμφυλίου και μετά.

Την πράξη τους, οι πραξικοπηματίες δικαιολόγησαν ως απαραίτητη "προκειμένου να αποφευχθεί αναρχία την οποία σχεδίαζαν κεντροαριστερές ομάδες". Φοβούνταν την κάθαρση του στρατεύματος από τα υπερδεξιά στοιχεία. Είχε προηγηθεί άλλωστε η "Αποστασία" του '65.

Σύμφωνα με τον Θάνο Βερέμη (στο "Ανατομία της Δικτατορίας" - Περιοδικό της Καθημερινής "Κ", 2007):

Διαξιφισμοί Κούλογλου με Κομισιόν, Συμβούλιο και Βρετανούς για τον Ασάνζ

«Άκουσα δυο Πόντιους Πιλάτους σήμερα. ‘Είμαστε υπέρ των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος αλλά δεν έχουμε καμία αρμοδιότητα’, είπαν η Κομισιόν και το Συμβούλιο. Όμως εδώ είμαστε ένα πολιτικό σώμα. Μπορούμε να έχουμε πολιτική άποψη», τόνισε ο ευρωβουλευτής Στέλιος Κούλογλου σε παρέμβασή του στην Ολομέλεια του Στρασβούργου κατά την συζήτηση για την πιθανή έκδοση του Τζούλιαν Ασάνζ στις ΗΠΑ.

Μάλιστα, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έφερε το εξής παράδειγμα: «Έστω ότι ένας Ευρωπαίος δημοσιογράφος γράφει κάτι ή κάνει μια αποκάλυψη για το Ιράν. Εάν εκδοθεί ο Ασάνζ θα υπάρχει προδεδικασμένο. Το Ιράν θα μπορεί να ζητήσει την έκδοση του Ευρωπαίου δημοσιογράφου. Ή η Τουρκία θα μπορεί να κάνει το ίδιο. Ή ακόμη και να τον συλλάβουν ή να τον απαγάγουν. Τι θα πείτε τότε; Εκείνοι θα πουν ότι παραβίασε κρατικά μυστικά! Επομένως μην παίζετε τους Πόντιους Πιλάτους όταν η ελευθερία της πληροφορίας και οι μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος σταυρώνονται».

Την άποψη του Στέλιου Κούλογλου υποστήριξε και η ευρωβουλευτής των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, Άννα Γκόμες λέγοντας πως «συμφωνώ με τον συνάδελφο. Είμαστε πολιτικό σώμα. Λέμε ότι ο Ασάνζ δεν πρέπει να εκδοθεί στις ΗΠΑ, όμως αναμένουμε τα δικαστήρια στο Ηνωμένο Βασίλειο, που ευτυχώς θα παραμείνει στην ΕΕ και δεσμεύεται από την χάρτα θεμελιωδών δικαιωμάτων. Άρα υπάρχει νομική βάση στην αποτροπή της έκδοσης σε μια χώρα που υπάρχει ακόμη η θανατική ποινή. Συμφωνείτε κ. Κούλογλου;»

«Συμφωνώ απολύτως. Πρέπει να κάνουμε μια δήλωση - έχουμε κάνει ένα σωρό από αυτές για την Βενεζουέλα ή για την Τουρκία», ανταπάντησε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ενώ απευθυνόμενος στον Βρετανό ευρωβουλευτή Ουίλιαμ Ντάρτμουτ τόνισε: «Ο συνάδελφος μίλησε για παρέμβαση στην νομική διαδικασία. Δεν ήταν παρέμβαση στην νομική διαδικασία στις περιπτώσεις άλλων κρατών; Γιατί τώρα είναι; Μήπως επειδή η βρετανική κυβέρνηση είναι σε χάος λόγω του brexit και προσπαθεί να ξεφύγει με το Ασάνζ-exit; Είναι άδικο αυτό. Είστε πολιτικός. Πρέπει να πάρετε θέση. Είστε υπέρ ή κατά της έκδοσης;»

Σουσάδικο της κόκας: Αθώοι οι διάσημοι εμπλεκόμενοι

Αντωνία Ξυνού

Τέσσερις κατηγορούμενοι γνωστοί από την επαγγελματική τους πορεία απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες, ενώ μία ηθοποιός κρίθηκε ατιμώρητη.

Τέλος στη δικαστική τους περιπέτεια για την υπόθεση του αποκαλούμενου "σουσάδικου της κόκας", έβαλε το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στους πέντε κατηγορούμενους του εγχώριου jet set.

Το δικαστήριο αποφάσισε να κηρύξει αθώους τους τέσσερις εμπλεκόμενους, τη γνωστή ηθοποιό, τον υιό της, και τον παρουσιαστή που φέρονται να είχαν ποσοστό στο εστιατόριο του Κολωνακίου καθώς και έναν επιχειρηματία ατο χώρο της εστίασης. Παράλληλα, οι δικαστές έκριναν ατιμώρητη την όμορφη ηθοποιό, η οποία είχε υποστηρίξει πως οι ναρκωτικές ουσίες που της καταλογίζονται προορίζονταν για ιδία χρήση.

Υπενθυμίζεται ότι την απαλλαγή των τεσσάρων που ήταν συμμέτοχοι στο εστιατόριο, από το οποίο φέρεται να διακινούνταν ναρκωτικές ουσίες, είχε προτείνει και η εισαγγελέας του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων. Μεταξύ άλλων, ειπχε αναφέρει ότι «υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες για το εάν γνώριζαν οτι γινόταν διακίνηση ναρκωτικών στο μαγαζί τους και προτείνω την απαλλαγή τους».

Αυτή την ώρα, συζητιούνται τα αιτήματα επί των ελαφρυντικών περιστάσεων για όσους κατηγορούμενους κρίθηκαν ένοχοι.

Διαρκές έγκλημα στην Υεμένη

Με τις πλάτες της Δύσης οι Σαουδάραβες ξεθεμελιώνουν μια ολόκληρη χώρα

του Ερρίκου Φινάλη

Την περασμένη εβδομάδα συμπληρώθηκαν 4 χρόνια από την έναρξη της γενοκτονικής επέμβασης της Σαουδικής Αραβίας και των σουνιτών συμμάχων της στην Υεμένη*. Υποτίθεται ότι θα ήταν μια «χειρουργική» επιχείρηση διάρκειας λίγων εβδομάδων με στόχο να δοθεί ένα συντριπτικό πλήγμα στις φιλοϊρανικές δυνάμεις, οι οποίες ελέγχουν την πρωτεύουσα Σαναά και το μεγαλύτερο τμήμα αυτής της πάμπτωχης και κατεστραμμένης από δικτατορίες και εμφύλιους αραβικής χώρας. Τέσσερα χρόνια μετά, η εγκληματική και παράνομη επέμβαση συνεχίζεται με πολιτική κάλυψη και στρατιωτικό εξοπλισμό από τη Δύση. Και φυσικά, μη έχοντας πραγματικά ερείσματα στο εσωτερικό της χώρας, παρουσιάζει ελάχιστα εδαφικά κέρδη: οι φιλοϊρανοί Χούθι παραμένουν γερά αγκιστρωμένοι στις θέσεις τους. Όμως το κόστος σε ανθρώπινες ζωές και υποδομές είναι τεράστιο.

Οι νεκροί λόγω των συγκρούσεων, και κυρίως των αεροπορικών επιδρομών της σαουδαραβικής συμμαχίας (που βομβαρδίζει ακόμη και νοσοκομεία, υπαίθριες λαϊκές αγορές, γάμους και κηδείες, αντιγράφοντας το… αμερικανικό έθιμο σε Αφγανιστάν και Ιράκ), ανέρχονται σε 60.000 – στη μεγάλη πλειοψηφία πρόκειται βέβαια για αμάχους. Πολλαπλάσιος όμως είναι ο αριθμός των «παράπλευρων απωλειών», δηλαδή των Υεμενιτών που έχασαν τη ζωή τους λόγω της πείνας και των ασθενειών που έφερε η επέμβαση. Μόνο τα βρέφη και νήπια κάτω των 5 ετών που πέθαναν αυτά τα 4 χρόνια εξαιτίας ασθενειών που σχετίζονται με ελλιπή διατροφή και μη παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ανέρχονται σε 85.000!

Η θρυλική απόδραση των 7 κομμουνιστών από τις φυλακές Συγγρού (15/04/1931)

«Κάτι τό σπάνιον είς τά χρονικά τών φυλακών τής χώρας... Κάτι πού ένθυμίζει άπιθάνους άφηγήσεις τρομακτικών άστυνομικών μυθιστορημάτων. Κράμα πνεύματος καί φανταστικής άφηγήσεως τής άποβράσεως έκ του φρουρίου "Υφ του Μοντεχρήστου καί τής άρπαγής τής βασιλίσσης, άπετέλεσαν τό πλαίσιον είς τό όποιου έμελετήθη τό θρασύ πραξικόπημα. Πριόνισμα του καγγελόφραχτου παραθύρου, Αρπαγή καί φίμωσις του σκοπού στρατιώτου, στιλπνά περίστροφα μέσα είς τήν ψυχρή Απριλιανή νύκτα...».

Μέ τό γλαφυρό αυτό ύφος, πού συναγωνίζεται τα μυθιστορήματα της παλιάς εποχής, χρωμάτιζε η «Άκρόπολις» της 16ης ’Απριλίου 1931 την πρώτη μεγάλη Απόδραση κομμουνιστών στην Ελλάδα, που έδινε με τον εντυπωσιακό τίτλο: «'Υπό τήν άρχηγίαν του περιβοήτου Χαϊτά όκτώ κομμουνισταί διέρρηξαν τάς φυλακάς Συγγρού και άπέδρασαν».

Οι 7 και ο δεκανέας

Η απόδραση είχε γίνει δυο μέρες νωρίτερα, τη νύχτα της 14ης Απριλίου κάτω από συνθήκες πραγματικά μυθιστορηματικές. Οι δραπέτες, γνωστά στελέχη του Κ.Κ.Ε., ήταν οι: ’Ανδρόνικος Χαϊτάς, Αευτέρης Αποστόλου, Κ. Εύτυχιάδης (ή Ήλιάδης), Δ. Παπαρήγας, Β. Άσίκης, Περ. Καρασκόγιας, Μάρκος Μαρκοδίτης και Γρηγόρης Γρηγοριάδης.

Ο τελευταίος, γνωστός από την ημέρα εκείνη σαν «κόκκινος δεκανέας», δεν ήταν κρατούμενος αλλά φρουρός τους και με την ανεκτίμητη όπως θα δούμε συμβολή του, στάθηκε ο αποφασιστικότερος παράγοντας για την απόδραση.

Ο τρόπος της απόδρασής τους είχε πολλά γνωρίσματα από τα κλασικά πρότυπα: λιμάρισαν τα κάγκελα του παραθυριού, έριξαν σκοινί, αρπάχτηκαν, κατέβηκαν κάτω και χάθηκαν.

Τα πράγματα όμως δεν έγιναν ούτε τόσο απλά ούτε τόσο εύκολα.

Τoν καιρό εκείνο στις φυλακές Συγγρού βρισκόντουσαν κλεισμένοι 32 υποδικοκατάδικοι κομμουνιστές (μαζί με τους ποινικούς ξεπερνούσαν τους 400), οι όποιοι κρατιόντουσαν ομαδικά στον μεγάλο θάλαμο που έβλεπε στο εξωτερικό προαύλιο. Ανάμεσά τους βρισκόταν, από τον προηγούμενο Νοέμβριο και ο Θανάσης Κλάρας, καταδικασμένος σε 6 μήνες φυλακή για παράβαση τού «Ιδιωνύμου».

Σιμόν ντε Μποβουάρ: Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι

Υπήρξε ένα από τα πιο φωτεινά γυναικεία σύμβολα του 20ού αιώνα αλλάζοντας ριζικά τον τρόπο με τον οποίο νοείται η γυναίκα. Η ζωή και η σκέψη της Σιμόν ντε Μποβουάρ ξέφευγαν από τα στενά φεμινιστικά πλαίσια, περιπλέκονταν με τον υπαρξισμό, την Αριστερά, τη σεξουαλική απελευθέρωση, τη Γαλλική διανόηση και επηρέασαν σε επίπεδο ιδεών και φαινομένων την κοινωνία.

Η Σιμόν γεννιέται στις 9 Ιανουαρίου 1908 στο Παρίσι, μεγαλώνει σε ένα συντηρητικό, μεγαλοαστικό και καθολικό περιβάλλον και σε μικρή ηλικία θέλει να γίνει καλόγρια. Στα 14 της χρόνια περνάει μια σημαντική υπαρξιακή κρίση που την απομακρύνει μια και καλή από το Θεό και την εθίζει στη φιλοσοφική αναζήτηση. Το πάθος της για τη φιλοσοφία την οδηγεί στα έδρανα της École Normale Supérieure, όπου ξεχωρίζει για την ανατρεπτική της σκέψη και το 1921 γνωρίζει τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ.

Αποτελεί ειρωνεία το γεγονός πως η «μητέρα του φεμινισμού» έχει αποτυπωθεί στη συνείδηση πολλών ως η σύντροφος ενός σπουδαίου άντρα, αλλά η σχέση της Μποβουάρ με τον Σαρτρ, τόσο στον έρωτα όσο και στη φιλοσοφία, είναι ιδιαίτερη, αμφίδρομη και ανεξάρτητη. Ως ζευγάρι, μένουν σε διαφορετικά σπίτια και ως ερωτικοί σύντροφοι, διατηρούν ανοιχτές ερωτικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους, ενίοτε και όλοι μαζί, καταστάσεις που η Μποβουάρ θα εξιστορήσει μέσα από το λογοτεχνικό της έργο.

Η πρώτη απεργία γυναικών στην Ελλάδα

Στα 1892 τα 5 εργοστάσια υφαντουργίας των αδερφών Ρετσίνα στον Πειραιά όπου απασχολούνταν περίπου 2.000 εργάτες και εργάτριες εξελίχτηκαν στη σημαντικότερη υφαντουργία...

Επιμέλεια: Ευαγγελία Σμυρναίου

Στα 1892 τα 5 εργοστάσια υφαντουργίας των αδερφών Ρετσίνα στον Πειραιά όπου απασχολούνταν περίπου 2.000 εργάτες και εργάτριες εξελίχτηκαν στη σημαντικότερη υφαντουργία βαμβακερών υφασμάτων των Βαλκανίων. Ακριβώς τότε, αυτή η πιο εύρωστη βιομηχανία του Πειραιά αποφάσισε να μειώσει την αμοιβή που κατέβαλε στις εργάτριες από 80 σε 65 λεπτά το τόπι υφάσματος. Οι υφάντριες αμύνθηκαν αυθόρμητα στην προσπάθεια του εργοδότη τους να τους μειώσει κατά 20% περίπου το ποσό της μικρής τους αμοιβής, που ακόμα και ολόκληρη δεν επαρκούσε για τη συντήρησή τους. Και τότε, εξήντα ή και περισσότερες ίσως εργάτριες του δεύτερου εργοστασίου της επιχείρησης αρνήθηκαν να δουλέψουν και διασχίζοντας σε πορεία τους δρόμους του Πειραιά περπάτησαν ώς την έδρα της διεύθυνσης του εργοστασίου με σκοπό να διαμαρτυρηθούν.

Η απεργία των εργατριών του Ρετσίνα όχι μόνο αναφέρεται από την «Εφημερίδα των Κυριών», το φεμινιστικό περιοδικό που εξέδιδε από τα 1887 η Καλλιρρόη Παρρέν, αλλά η συντάκτρια της είδησης και προφανώς η ίδια η εκδότρια, που είχε την ευθύνη για κάθε άρθρο που δεν υπογράφεται, υπερασπίστηκε τις απεργούς.

Η εφημερίδα αναφερόταν σε 60 γυναίκες, όχι σε «κοράσια». «Φρονούμεν ότι έδει να αυξηθή το ημερομίσθιον των πτωχών εργατίδων αίτινες δι' όλης της ημέρας εργαζόμεναι μόλις πορίζονται τον επιούσιον άρτον πλουτίζοντες ολονέν διά του ιδρώτος αυτών τα βαλάντια των εργοστασιαρχών».

Ο Ερντογάν προσπαθεί να αντισταθεί αλλά δεν ξέρει πως

Ραγκίπ Ντουράν

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πανικόβλητος και εξοργισμένος από τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών της 31ης Μαρτίου, προσπαθεί να αντισταθεί, δηλαδή να ακυρώσει τις κάλπες και να διοργανώσει εκ νέου εκλογές. Όμως βρίσκεται σε αδιέξοδο.

Έντεκα ημέρες μετά τις εκλογές, τα οριστικά αποτελέσματα για την μητρόπολη της Κωνσταντινούπολης δεν έχουν ανακοινωθεί επισήμως από το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο, του οποίου τα περισσότερα μέλη είναι διορισμένα από την κυβέρνηση.

Αυτή η ήττα μεταφράζεται από τους αναλυτές σε πολλά επίπεδα:

Οι μεγάλες πόλεις, τις οποίες κέρδισε η αντιπολίτευση, δηλαδή η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα, η Σμύρνη, τα Άδανα, η Προύσσα και η Μερσίνη (όπου κατοικεί πάνω από το 50% το πληθυσμού αθροιστικά και με άλλες πόλεις που κέρδισε η αντιπολίτευση), παράγουν περισσότερο από το 70% του ΑΕΠ της χώρας. Ο προϋπολογισμός της Κωνσταντινούπολης είναι μεγαλύτερος από εκείνον που ορίζουν 60 ανεξάρτητα Κράτη. Το κυβερνών κόμμα έχασε, λοιπόν, μια σημαντική πηγή εσόδων που επιδοτούσε τα θρησκευτικά ιδρύματα, και τους οργανισμούς που πρόσκειντο στον Ερντογάν, όπως και τις πολιτικές δραστηριότητες του ΑΚΡ.

Ο άτρωτος «Μεγάλος Ηγέτης του 21ου αιώνα», ο «Πανίσχυρος Αρχηγός», τίτλοι που του έδωσαν οι οπαδοί του, δέχθηκε ένα ισχυρό χτύπημα στις εκλογές της 7ης Ιουνίου του 2015. Αυτό είχε προκαλέσει έντονη δυσαρέσκεια ακόμη και εντός του ΑΚΡ. Πολλές επικριτικές φωνές ακούστηκαν στο περιβάλλον του Ερντογάν: Κάποιοι θεωρούσαν ότι ένα κόμμα εξουσίας πρέπει να παραδεχθεί την ήττα και να λάβει μέτρα για να επιβραδύνει την πτώση, ενώ άλλοι - η πλειοψηφία - επινοούσαν θεωρίες συνομωσίας ισχυριζόμενοι ότι υπήρξε οργανωμένη απάτη. Η ήττα είχε επίσης επηρεάσει και την γραφειοκρατία και τη Δικαιοσύνη. «Εάν επικυρωθεί, κινδυνεύουμε να κριθούμε συνεργοί», ομολόγησαν πολλοί υψηλά ιστάμενοι γραφειοκράτες και εισαγγελείς.