Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας
«Μην θεωρείτε νεκρούς αυτούς που σκοτώθηκαν στο μονοπάτι του Θεού.
Είναι ζωντανοί στο...
Θεό τους, ικανοποιημένοι,
χαρούμενοι απολαμβάνουν τα αγαθά του»
Κοράνι (3:169)
«Ενώ θα μπορούσα να τα έχω όλα για να μην έχω τίποτα, αποφάσισα να μην έχω τίποτα για να τα έχω όλα» Subcomandante Marcos
Ο Κυριάκος, τη στιγμή που το διαφημισμένο και καλοπληρωμένο ιδιωτικό του κράτος χτυπούσε μπιέλα, έβγαινε σέλφι για να επιδείξει στο πανελλήνιο για άλλη μια φορά τη φωτογένειά του. Αλλά δεν πειράζει. Αρκεί που απαλλαγήκαμε από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Μας κυκλώνουνε απόψε, Ρωμαίων προσταγές, επιταγές των λεγεώνων, μια άγρια νύχτα στρατιωτικών σχηματισμών. Μια καταιγίδα στην άκρη της βελόνας. Δες τον στρατό να μπαίνει μέσα στη λασπωμένη Αθήνα, μια πόλη που ποτέ δεν έμαθε να φτιάχνει τους χειμώνες, μόνο στολίζει με χιονόνερο τα έλκηθρά της, ζητιανεύει κακούς στολισμούς και κόστος ευωχίας. Ακου τα πόδια τους να τρίζουνε τους δρόμους, φερμένοι από άλλο χρόνο, απ’ άλλες πυρκαγιές. Τώρα ξεχύνονται, ψάχνουν και διατάζουν. Ανοίγουν πόρτες, αναποδογυρίζουνε αμάξια, λένε τα λόγια που πρέπει να ειπωθούν. Φωνές σκληρές γεμάτες σφραγίσματα, προσταγές και επιταγές των λεγεώνων. Κάθε τι που εισβάλλει θα παραμένει πάντοτε σιδερόφραχτο, μια όψη κοινή να μπορείς να την αναγνωρίσεις. Είναι κι αυτή μια νύχτα σαν τις άλλες.
Καθώς ο ήλιος βουτούσε νωχελικά πάνω από τις σκεπές των σπιτιών στην πόλη Μπίτολα της Βόρειας Μακεδονίας λίγα χιλιόμετρα από τα ελληνικά σύνορα, ο άνθρωπος που τον φωνάζουν στο διαδίκτυο “Τσιζ” (“Cheese”) κατέβαζε μια γουλιά μπύρας στον πολυσύχναστο πεζόδρομο Σιρόκ Σοκάκ. Χρειαζόταν λίγο αλκοόλ. Ήταν 12 Αυγούστου 2019, η μέρα που στη Βόρεια Μακεδονία απαγορεύτηκε η χρήση του Ήλιου της Βεργίνας, του αρχαιοελληνικού συμβόλου που χρησιμοποιήθηκε σε βιβλία, μνημεία και δημόσια κτίρια. Για τον “Τσιζ”, η απαγόρευση του εμβληματικού συμβόλου με τις χαρακτηριστικές ακτίνες ήταν η τελευταία πικρή πράξη της «άνευ όρων παράδοσης» της χώρας του μετά από μια 30χρονη διαμάχη για την Μακεδονική ταυτότητα με την Ελλάδα.