Δήλωση Νότη Μαριά για την 40ή επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

«Τιμούμε την εξέγερση του ελληνικού λαού και της νεολαίας στο Πολυτεχνείο το 1973 ενάντια στο φασισμό και συνεχίζουμε τον αγώνα για... ψωμί, παιδεία, ελευθερία, δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία, προκειμένου να καταργήσουμε το μνημόνιο, να πετάξουμε την τρόικα έξω από την πατρίδα μας και να ξαναπάρουμε πίσω την Ελλάδα».

Φοβάμαι

Μανώλης Αναγνωστάκης

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Πόσοι ήταν πραγματικά οι νεκροί του Πολυτεχνείου;

Ο πραγματικός αριθμός των νεκρών κατά τη διάρκεια εξέγερσης του Πολυτεχνείου παραμένει ακόμη και σήμερα ένα μεγάλο ερώτημα. Το καθεστώς τότε αναγνώριζε επίσημα 15 νεκρούς. Όμως φήμες και μαρτυρίες όσων είχαν καταθέσει μεταγενέστερα για αυτή την υπόθεση στον εισαγγελέα,Δημήτριο Τσεβά, έκαναν λόγο για 400 ή και 500 νεκρούς στο Πολυτεχνείο και ομαδικούς τάφους στο νεκροταφείο του Ζωγράφου. Το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών το 2002, με διευθυντή τον Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, υπό την σκιά αυτών των πληροφοριών διεξήγαγε έρευνα με σκοπό να διασαφηνίσει ανάμεσα σε άλλα τον πραγματικό αριθμό και την ταυτότητα των νεκρών. Του Νίκου Μίχου

Το καθεστώς και οι φήμες

Αμέσως μετά την επίθεση του στρατού και την εκκένωση του Πολυτεχνείου, η Χούντα είχε ανακοινώσει ότι οι νεκροί ήταν τέσσερις. Αργότερα αναγνώρισε τον αριθμό των δεκαπέντε.

Γιωργος Παναγιωτακοπουλος:Ο αγώνας συνεχίζεται…

Η Δήλωση του Γιώργου Παναγιωτακόπουλου για την επέτειο του Πολυτεχνείου


Ο αγώνας για Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία και Κοινωνική Απελευθέρωση συνεχίζεται...
Ο αγώνας για την υπεράσπιση των στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων συνεχίζεται...
Ο αγώνας για μια άλλη κοινωνία, ισότητας και αλληλεγγύης συνεχίζεται...
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ δεν χρειάζονται πολλά λόγια αλλά συγκεκριμένες πράξεις. Δεν αρκούμαστε στις ιστορικές αναφορές, αλλά απαιτούμε σαν ένδειξη στοιχειώδους σεβασμού στους αγώνες της νεολαίας και μια ολόκληρης γενιάς, αλλαγή της καταστροφικής πορείας που ακολουθεί η χώρα, εγκλωβισμένη ανάμεσα στις συμπληγάδες των Τροικανών και των κυβερνητικών τους εκπροσώπων.
Το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» σηματοδοτεί και σήμερα τους αγώνες του λαού μας ενάντια στη φτώχεια και την κοινωνική διάλυση που αποφασίζουν οι θλιβεροί Κυβερνώντες, ενάντια στην κατάρρευση της Δημόσιας Παιδείας, που προσφέρεται με τον πιο άθλιο τρόπο, τρόπαιο στα συμφέροντα των ιδιωτών, ενάντια στην προσπάθεια δημιουργίας του πιο αυταρχικού κράτους που ζήσαμε μετά τη μεταπολίτευση.
Ταυτόχρονα, η επέτειος του Πολυτεχνείου αποτελεί μια ακόμη ευκαιρία για να θυμιθούμε την καταστροφική για τη χώρα Χούντα, αλλά και να σκεφτούμε πως πίσω από τον άκριτο λαϊκισμό κρύβονται οι νοσταλγοί της, φορώντας δυστυχώς και κοινοβουλευτικό μανδύα.

Αν υπήρχε MEGA το ’73…

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 1973 , ώρα 20:15

Μα για ποιο ψωμί, ποια παιδεία και κυρίως ποια ελευθερία μιλούν...

 Όλγα , είναι φανερό ότι οι καταληψίες του Πολυτεχνείου-όπως κι αυτοί της Νομικής πριν λίγο καιρό- είναι αργόσχολοι , αιώνιοι φοιτητές , αναρχικοί και μπαχαλάκηδες που δεν αφήνουν τους σωστούς φοιτητές και νοικοκυραίους να σπουδάσουν.

-Γιάννη , μην ξεχνάμε επίσης ότι ...
αν συνεχιστεί για λίγες ακόμα μέρες αυτή η θλιβερή κατάσταση , υπάρχει κίνδυνος να χαθεί το εξάμηνο.
-Και εκτός αυτού Όλγα , είναι πραγματικά κρίμα η τεράστια προσπάθεια της κυβερνήσεως εδώ και τόσα χρόνια , για να μπει η χώρα στο σωστό δρόμο , να βγει επιτέλους από το γύψο που έπρεπε να μπει , να πάρει το δρόμο μιας ακόμα εντονότερης ανάπτυξης , να δυσφημείται στο εξωτερικό από ενέργειες θλιβερών μειοψηφιών.

Κορυφώνονται οι εορταστικές εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζαμάρος/FosPhotos

Με την κατάθεση στεφάνων στο προαύλιο του Πολυτεχνείου συνεχίζονται οι τριήμερες εκδηλώσεις για την 40η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που θα κορυφωθούν αύριο Κυριακή με την πορεία που θα ξεκινήσει στις 15.00 από την πύλη του Πολυτεχνείου προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία. Οι πύλες του ιδρύματος είναι ανοιχτές για το κοινό μέχρι το βράδυ και την περιφρούρηση του κτιρίου έχουν αναλάβει φοιτητές και καθηγητές.

Στις 11.00 αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον κ. Αλέξη Τσίπρα κατέθεσε στεφάνι.

Από τις 12.00 και για 9 ώρες εκμπέμπουν πρόγραμμα από το χώρο του Πολυτεχνείου πρώην εργαζόμενοι της ΕΡΤ.

Μαζί με τις βάρκες των προσφύγων, βουλιάζει κι ο πολιτισμός μας

Κανονικά θα έπρεπε να είχε ξεσηκωθεί γενική κατακραυγή με όσα συμβαίνουν στη Μεσόγειο. Μια θάλασσα που από γέφυρα λαών και χωνευτήρι πολιτισμών έχει μετατραπεί σε πεδίο θανάτου και σύνορο διαχωρισμού.
Το σημερινό ναυάγιο των προσφύγων στη Λευκάδα έρχεται λίγες μόλις μέρες μετά την τραγωδία της Λαμπεντούζα. Τουλάχιστον δώδεκα οι πνιγμένοι πρόσφυγες, μεταξύ των οποίων τέσσερα παιδιά από τριών έως έξι ετών. Δώδεκα ζωές που χάθηκαν όχι γιατί έφταιγαν σε κάτι, αλλά γιατί έπραξαν το αυτονόητο, δηλαδή να επιχειρήσουν να ξεφύγουν από τις φλόγες του εμφυλίου στη Συρία. Και αν ισχύει ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας κρίνεται από το πώς συμπεριφέρεται στα παιδιά, το άγος του ναυαγίου γίνεται βαρύτερο.

Προς τιμήν του Ιακωβου Κουμή και της Σταματίνας Κανελλοπουλου…

Η δολοφονία των δύο νέων από τις δυνάμεις των ΜΑΤ δεν ήρθε σε τυχαία χρονική συγκυρία. Όπως αναφέρεται στο ιστορικό λεύκωμα της εφημερίδας «Καθημερινή», το φθινόπωρο του 1980 η κυβέρνηση Ράλλη είχε θέσει ως πρώτη προτεραιότητα μιας ιδιαίτερα φιλόδοξης ατζέντας την άρση όλων των εκκρεμοτήτων στις σχέσεις της Ελλάδας με το «δυτικό κόσμο». Στο πλαίσιο αυτό, στις 21 Οκτωβρίου 1980 η Ελλάδα έγινε ξανά δεκτή στη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ, ενώ η κυβέρνηση είχε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για την ανανέωση των συμφωνιών παραμονής των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα και ο Ευάγγελος Αβέρωφ, τότε υπουργός άμυνας, συμμετείχε για πρώτη φορά μετά την αντιπολίτευση στην Επιτροπή Πυρηνικού Σχεδιασμού του ΝΑΤΟ.

Τζάκρη: «Πολιτική στάση» η στήριξη της πρότασης μομφής του ΣΥΡΙΖΑ

Φωτογραφία: Μενέλαος Μυρίλλας/FosPhotos

«Πολιτική στάση» χαρακτηρίζει η Θεοδώρα Τζάκρη την απόφασή της να στηρίξει την πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, σε άρθρο της στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Παράλληλα δηλώνει πως είχε εκφράσει τον προβληματισμό της στα όργανα του ΠΑΣΟΚ ενώ υπερασπίζεται την κυβέρνηση Παπανδρέου, «παρά τα τεράστια λάθη».
Η κ. Τζάκρη μετά την υπερψήφιση της πρότασης μομφής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, διαγράφηκε από την Κ.Ο του ΠΑΣΟΚ, την προηγούμενη Κυριακή.

«Ο κ. Σαμαράς θα παραδώσει τον Μάιο σε μια αριστερή κυβέρνηση τα κλειδιά μιας καμένης χώρας με στρογγυλεμένα νούμερα», σημειώνει με νόημα στο άρθρο της στην «Εφημερίδα των Συντακτών» η ανεξάρτητη βουλευτής.

ευγνωμοσύνη

Μπαίνοντας σπίτι, τους ακούω να συνομιλούν στην είσοδο του φροντιστηρίου δίπλα. Αυτή κρατώντας το σκυλί της, λέει: «ε δηλαδή τί; Σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω; Ε όχι, θα παλέψω». Αυτός απαντάει: «Να πολεμήσεις δηλαδή για τα δικαιώματα του υπάλληλου και του εργάτη; Πώς δηλαδή; Αφού δεν υπάρχει τίποτα. Δεν έχει τίποτα. Τί να δώσει;Δεν γίνεται.»
*
Το σκηνικό σε μια τυχαία συνάντηση στο δρόμο. Βρήκε μια δουλειά, 350 ή 400 ευρώ, μαύρα. Στο ανακοινώνει. Είσαι αμήχανος, γιατί δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις. Είχε ζόρια, χρειαζόταν τα χρήματα. Πες μπράβο, πες ωραία, γιατί δεν λες; Δείξε τη χαρά σου ρε, γιατί δε τη δείχνεις; Τα χρήματα είναι λίγα, οι ώρες αρκετές ή πολλές, μένει στο νοίκι, τα έξοδα τρέχουν, να πάμε και για κανένα ποτό κάποια στιγμή. Τι να φτάσει; Πώς να χαρείς;

Η στρατηγική της Αριστεράς.

Του Γιάννη Μηλιού

Έχω εξηγήσει σε άρθρο μου του Ιουλίου 2013 στο tvxs.gr «γιατί η κυβέρνηση ΔΕΝ διαπραγματεύεται τίποτα». Στο άρθρο με αυτόν τον τίτλο, εξηγώ αναλυτικά την έννοια της πολιτικής διαπραγμάτευσης:
«Η διαπραγμάτευση προϋποθέτει πρώτα από όλα την ύπαρξη δύο αντιμαχόμενων πλευρών, δηλαδή δύο πλευρών που έχουν αντίθετα καταρχήν συμφέροντα, ή στην περίπτωση της πολιτικής, που εκφράζουν αντίθετα κοινωνικά συμφέροντα. Η διαπραγμάτευση απαιτεί επίσης την ύπαρξη ενός “τραπεζιού”, δηλαδή ενός “εδάφους” στο οποίο να μην μπορεί να επιβληθεί η μία πλευρά στην άλλη και στο οποίο καλούνται να κλείσουν μια συμφωνία “ειρήνης”, δηλαδή, “συνύπαρξης”. Η ίδια η ύπαρξη του τραπεζιού σημαίνει ότι, [...] οι δύο πλευρές δεν μπορούν να συνεχίσουν να σχετίζονται με τον τρόπο που σχετίζονταν πριν.