“Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς”

Ο άνθρωπος που αναποδογύρισε μια «βολεμένη» ζωή κι άρχισε να γράφει «για εκείνους που δεν ξέρουν να διαβάσουν, για τους εργάτες που γυρίζουνε το βράδυ με τα μάτια κόκκινα απ' τον άμμο...», όπως έλεγε ο Τάσος Λειβαδίτης, ο κατά πολλούς ιδρυτής της επαναστατικής Τέχνης στην Ελλάδα, ο Κώστας Βάρναλης,«έφευγε» σαν σήμερα πριν ακριβώς 40 χρόνια, στις 16 Δεκέμβρη του 1974. 

Ο αμετανόητος κομμουνιστής Βάρναλης, στις αιτιάσεις εναντίον του για την «στράτευσή του», ήταν καταιγιστικός: «…όλες οι τέχνες "πολιτεύονται", είτε το ξέρουνε είτε όχι, είτε τους φαίνεται είτε όχι.Κι η επαναστατική τέχνη "πολιτεύεται" - έλεγε ο Βάρναλης - με τη διαφορά, πως το ξέρει. Γιατί αν είναι κανείς συντηρητικός από κοινωνική Συνήθεια, γίνεται επαναστάτης μονάχα από γνώση της πραγματικότητας κι από αντίδραση στη Συνήθεια».

Τα ρούχα του βασιλιά

Παλιά, κι ο βασιλιάς γυμνός ήταν. Όπως όλοι οι άνθρωποι. Και οι εικόνες του Αδάμ και της Εύας το μαρτυρούν, και οι ανθρωπολόγοι μάς το βεβαιώνουν.

Παλιά, κι ο βασιλιάς γυμνός ήταν. Όπως όλοι οι άνθρωποι. Και οι εικόνες του Αδάμ και της Εύας το μαρτυρούν, και οι ανθρωπολόγοι μάς το βεβαιώνουν. Ρούχα μπορεί να μην φορούσαν, στολιζόντουσαν όμως. Και μετά έβαφαν πρόσωπο και σώμα. Και στη συνέχεια, έκαναν και τατουάζ. Ήταν οι πρώτες μορφές καλλωπισμού και ενδυμασίας. Πίστευαν πως έτσι προστατεύονταν από τα κακά πνεύματα και ταυτόχρονα προξενούσαν φόβο και θαυμασμό στα ζώα και τους άλλους ανθρώπους. Με το τέλος της παλαιολιθικής εποχής, όταν το κλίμα άρχισε να γίνεται ψυχρό, επινόησαν και τα πρώτα ρούχα.

Από τότε, και σε όλη την ιστορική διαδρομή του ανθρώπινου γένους, η ενδυμασία εκτός από χρηστική, έγινε και ταξική, και συναισθηματική, και μέσον επικοινωνίας. Το ένδυμα του βασιλιά σε σχέση με το ένδυμα του αγρότη, δίνει σαφές στίγμα του ποιος είναι ποιος και ποία η θέση του στην κοινωνία. Το ένδυμα του στρατιωτικού, του ιερέα και του δικαστή, επίσης δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών για το έργο που επιτελεί ο καθείς, και την εξουσία που έχει. Στη συνέχεια, με όχημα την ενδυμασία, επιβάλλεται και μια ξεχωριστή κόμμωση, στάση και περπάτημα για το κάθε άτομο, ώστε να εναρμονίζεται με τον ρόλο του.

Να τρομάξει ποιός? Ο κανένας?

Οι φασαρίες, οι λεγόμενοι μπαχαλάκηδες, η προβοκάτσια, τα "στημένα" να τρομάξουν ποιον? Τους πολίτες που τις υπόλοιπες μέρες ζουν μια όμορφη ζωή, γεμάτη από ευτυχία, χαρά, υγεία, πλούτο, καλοπέραση? Τους πολίτες που θα κατέβουν να σπαταλήσουν τα άφθονα λεφτά τους σε γιορτινά μπιχλιμπίδια? Τους πολίτες που ευημερούν και εκνευρίζονται αφάνταστα όταν κάποιος χαλάει αυτή την υπέροχη τακτοποιημένη και λειτουργική χώρα?....

Βρε χαιβάνια κοιτάχτε λίγο γύρω σας.. Η κυρίαρχη ιδεολογία ενός κατεστραμμένου και εξαθλιωμένου λαού είναι η κλασική αμερικάνικη ατάκα...

who gives a fu@k! Οι τελευταίοι ανήσυχοι σ΄αυτόν εδώ το τόπο είναι οι μαυραγορίτες, οι λαδέμποροι, οι τοκογλύφοι, μια οικονομική ελίτ που πάσχει από σοβαρότατο βουλιμικό σύνδρομο (καταπίvει ΤΑ ΠΑΝΤΑ) οι λακέδες παρατρεχάμενοι, και μερικές χιλιάδες ακατοίκοιτοι εγκέφαλοι που έχουν μόνιμη σύνδεση με τα μεσημερινάδικα στο χαζοκούτι, τις επιδείξεις από σεφ και μόδιστρους, τα τεταρτοκλασάτα βραδινά κ@λόμπαρα και τη μόνιμη καρέκλα τους στα προπατζίδικα να πιάσουν τη καλή...

To πρώτο πραξικόπημα των αγορών στην ιστορία

Του Στέλιου Κούλογλου

Αν στη Βενεζουέλα το 2002 έγινε το πρώτο τηλεοπτικό πραξικόπημα στην ιστορία, στην Ελλάδα του 2014 βρίσκεται σε εξέλιξη το πρώτο πραξικόπημα των αγορών, στα παγκόσμια χρονικά. Τότε μονταρισμένα πλάνα από τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια με παραπλανητικές εικόνες, οδήγησαν στην σύλληψη και την προσωρινή καθαίρεση του προέδρου Ούγκο Τσάβες. Σήμερα, μια καλά συντονισμένη επιχείρηση πολιτικών, εκδοτών και οικονομικών παραγόντων με διεθνείς διασυνδέσεις, πάει να ανατρέψει την λαϊκή θέληση και την δημοκρατία, επιβάλλοντας, με τα σύγχρονα οικονομικά τανκς, έναν πλήρως αποτυχημένο πρωθυπουργό και μια κυβέρνηση σε κατάρρευση.

Πρώτες προειδοποιητικές βολές, ήταν οι χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων υπέρ του κ. Δήμα και της κυβέρνησης. Τέτοια ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της, η Ελλάδα είχε να γνωρίσει από την εποχή της αμερικανοκρατίας μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Η κυβέρνηση, τα ΜΜΕ αλλά και ο κ. Δήμας δεν έδειξαν να διαθέτουν ιδιαίτερη εθνική ευαισθησία, αλλά οι κινήσεις δεν είχαν αποτέλεσμα: οι Σαμαράς - Βενιζέλος δεν μπόρεσαν να μαζέψουν παρά ελάχιστους ανεξάρτητους βουλευτές.

Ο κοινός τόπος

http://www.kathimerini.gr/

ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ

H συνεδρίαση της Βουλής το βράδυ της περασμένης Τρίτης και η ευτυχής κατάληξή της την επόμενη μέρα αποτελούν το πιο ενθαρρυντικό σημείο για την υγεία της δημοκρατίας τα τελευταία χρόνια. Σε αυτές τις συνεδριάσεις, οι βουλευτές όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, πλην Χρυσής Αυγής, μαζί με βουλευτές του συγκυβερνώντος ΠΑΣΟΚ εργάστηκαν με ζήλο και ευρηματικότητα για να προτείνουν στον υπουργό Δικαιοσύνης μια νομοθετική λύση που θα διατηρούσε στη ζωή τον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό και ταυτόχρονα θα διατηρούσε αλώβητα το κύρος και τη λειτουργικότητα του σωφρονιστικού συστήματος, αλλά και της δημοκρατίας και των αναγνωρισμένων δικαιωμάτων.

Η αλήθεια είναι ότι και άλλοι πολιτειακοί παράγοντες κινητοποιήθηκαν εκτάκτως και έριξαν το βάρος τους για εξεύρεση λύσης. Ωστόσο, σε επίπεδο Κοινοβουλίου δεν θυμόμαστε στο πρόσφατο παρελθόν τέτοια αποτελεσματικότητα και σύγκλιση. Συνηθίζεται να λέγεται ότι οι βουλευτές ομοφωνούν διακομματικά μόνο όταν πρόκειται για τις αμοιβές και τα προνόμιά τους. Με την πράξη τους αυτή έσωσαν την τιμή του κοινοβουλευτισμού.

Και όχι μόνον: έδειξαν εμπράκτως ότι σε κρίσιμα ζητήματα μπορεί να βρεθεί κοινός τόπος – αυτό είναι το ιστορικής σημασίας μήνυμα. Εδειξαν, κατ’ αρχάς, ότι μπορούν να συμφωνήσουν πως υπάρχει πρόβλημα και επιθυμούν να το ορίσουν. Κατόπιν, έδειξαν ότι μπορούν να συμφωνήσουν πως πρέπει να βρεθεί λύση· κάποια λύση, όχι η λύση του ενός ή του άλλου, αλλά μια συνισταμένη ή οποιαδήποτε γίνεται αποδεκτή και επιλύει ικανοποιητικά το πρόβλημα. Τέλος, απέδειξαν ότι οι νομοθέτες μπορούν να είναι ταχείς και αποτελεσματικοί, με «βροχή» εναλλακτικών προτάσεων, με ειλικρινή διάθεση για αμοιβαίες υποχωρήσεις, χωρίς κανείς να μειώνεται πολιτικά, αλλά και με τελικό εξαγόμενο που προάγει το Δίκαιο και την Πολιτική.

Περί νεοφιλελεύθερων μυθοπλασιών για τη δημοσιονομική κρίση χρέους

Του Καλλίνικου Νικολακόπουλου*

Στην Ελλάδα έχει εμπεδωθεί ο μύθος της νεοφιλελεύθερης αφήγησης, που παρουσιάζει την αποκρουστική εικόνα ενός Γολιάθ ‘υπερτροφικού’ και ‘αδηφάγου’ κράτους, με υπερπληθώρα άχρηστων δημοσίων υπαλλήλων. Τα πρόσφατα όμως στατιστικά στοιχεία του ΟΟΣΑ για το 2013, κατατάσσουν τη χώρα μας στην 31η θέση μεταξύ των 33 χωρών-μελών του με τον μικρότερο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων, ως ποσοστό του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Συγκεκριμένα, το ποσοστό των ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων ανέρχεται σε 8,5% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, ενώ ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ είναι 15,5%. Ο αντίστοιχος μέσος όρος των χωρών της ευρωζώνης είναι 17%, ενώ σε χώρες του ‘σκληρού’ πυρήνα του βορρά είναι 17,5% στο Βέλγιο, 13% στην Ολλανδία και 10,5% στη Γερμανία. Οι χώρες της περιφέρειας-νότου της ευρωζώνης παρουσιάζουν ποσοστά 14% στην Ιταλία, 13% στην Ισπανία και 12,5% στην Πορτογαλία αντίστοιχα. Σε χώρες της ΕΕ τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 17,5% στη Βρετανία, 26% στη Σουηδία και προσεγγίζει το 30% στις Σουηδία και Δανία, ενώ στην μητρόπολη του καπιταλισμού ΗΠΑ είναι 14,9%. Το κόστος της δημόσιας διοίκησης της χώρας μας είναι 12,4% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος της ευρωζώνης ανέρχεται σε 21,4%. Τα αντίστοιχα ποσοστά σε χώρες του ευρωπαϊκού κέντρου-βορρά ανέρχονται σε 28,5% στην Ολλανδία, 25,2% στη Φινλανδία, 24,8% στις Γαλλία και Βέλγιο, 20% στη Γερμανία και 18,7% στην Αυστρία. Σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας-νότου τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 19,7% στην Ισπανία, 19,2% στην Ιταλία, 18,2% στην Πορτογαλία και 16,3% στην πρώην ‘κελτική τίγρη’ του νεοφιλελευθερισμού Ιρλανδία. 

Ζμπούτσαμ!

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ενόψει των εκλογών το παραμύθι ξανάρχισε. Όλο το κυβερνητικό ασκέρι των γελοίων «Παϊσιων» της καταστροφής, όλα τα αλαλάζοντα κύμβαλα της χυδαίας κινδυνολογίας, μας εκβιάζουν με εικόνες «Αποκάλυψης». 

Με ανασηκωμένο το φρύδι και με το δάκτυλο προτεταμένο, οι κυβερνώντες και οι μιντιακές πυροβολαρχίες τους απευθύνονται στους ψηφοφόρους. Δηλαδή, στα εκατομμύρια των Ελλήνων που οι Σαμαράδες και οι Βενιζέλοι τους άφησαν χωρίς δουλειά, χωρίς μισθό, χωρίς σύνταξη, χωρίς παρόν και μέλλον. Και τι λένε; 

«Εάν μας διώξετε, εάν μας καταψηφίσετε, εάν πάψουμε να σας κυβερνάμε, εάν πάψουμε να είμαστε υπουργοί και αφέντες σας, εάν πάψουμε να σας “σώζουμε”, τότε – απειλούν οι κυβερνώντες – οι Αγορές θα “αντιδράσουν”. Τότε η τρόικα θα “εκνευριστεί”. Τότε η Ευρωζώνη θα μας “διώξει”. Τότε ο Γιούνγκερ θα “ενοχληθεί”. Τότε το ΔΝΤ θα “τσαντιστεί”. Τότε οι ντόπιοι και οι ξένοι τραπεζίτες θα “εξοργιστούν”. Τότε οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές και οι εργολάβοι δεν θα… “επενδύσουν”». 

Όλα αυτά, λοιπόν, κι αλλά τόσα πολύ χειρότερα και ακατονόμαστα θα μας συμβούν αν πάψουν οι Σαμαροβενιζέλοι να κάθονται στο σβέρκο μας… 

Σαν και σήμερα: Η ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1981

Σαράντα χρόνια από την ίδρυσε του, το ΠΑΣΟΚ είναι βέβαια φάντασμα του πανίσχυρου κόμματος της δεκαετίας του 1980, αλλά έχει τουλάχιστον την ικανοποίηση ότι συνεργάζεται στην κυβέρνηση με εκείνους που το θεωρούσαν τότε εθνικό κίνδυνο.

«Αν ψηφίσεις ΣΥΡΙΖΑ, θα πεινάσεις κι εσύ και τα παιδιά σου» έλεγε τις προάλλες ο Αδωνις Γεωργιάδης. Παρόμοιες δηλώσεις θα συναντήσει κανείς και σε εκπροσώπους της κυβέρνησης με λιγότερο απύλωτα στόματα. Αλλά δεν είναι κάτι νέο. Από ό,τι φαίνεται, οι ιθύνοντες της Νέας Δημοκρατίας έχουν αποφασίσει να αντιμετωπίσουν το κόμμα της Αριστεράς, το οποίο προηγείται πλέον όχι μόνο στις δημοσκοπήσεις, αλλά και στις εκλογικές αναμετρήσεις, με τη μέθοδο που εφάρμοζαν οι προκάτοχοί τους στις αρχές της δεκαετίας του 1980 με σκοπό την αναχαίτιση του ΠΑΣΟΚ. Βέβαια γνωρίζουμε όλοι πού οδήγησε εκείνη η προεκλογική στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας. Οχι μόνο στη θριαμβευτική επικράτηση του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981 με το πρωτοφανές 48,70%, αλλά και στην κατάρρευση του ίδιου του συντηρητικού κόμματος, το οποίο με 35,87% δέχτηκε την πιο σοβαρή μέχρι τότε ήττα του και οδηγήθηκε σε αλλαγή ηγεσίας και σοβαρή κρίση, από την οποία έκανε χρόνια να ανακάμψει.

Μπορεί σήμερα η Νέα Δημοκρατία να συγκυβερνά με το ΠΑΣΟΚ, αλλά εκείνη την εποχή το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου αντιπροσώπευε το απόλυτο κακό στα μάτια του ηγετικού πυρήνα του κόμματος που βρισκόταν στην εξουσία από τις πρώτες εκλογές της Μεταπολίτευσης. Κυρίως επειδή το ΠΑΣΟΚ ανήκε σε ένα πολιτικό ρεύμα, το οποίο πρώτη φορά διεκδικούσε την κυβερνητική εξουσία με συνθήματα ριζοσπαστικά και σε μεγάλο βαθμό δανεισμένα από την παραδοσιακή Αριστερά. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η ελληνική Αριστερά βρισκόταν εγκλωβισμένη στο δικό της περιθώριο και δεν φαινόταν ικανή να διεκδικήσει κυβερνητικό ρόλο. Αλλωστε, μόλις το 1974 είχε νομιμοποιηθεί η παρουσία του ΚΚΕ στην ελληνική πολιτική.

Μπόμπι Σαντς : Μια απεργία πείνας που συγκλόνισε τον κόσμο

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΟΥ IRA ΣΙΑΝΑ ΟΥΟΛΣ 

Ο συναγωνιστής του Μπόμπι Σαντς θυμάται την απεργία πείνας που συγκλόνισε τον κόσμο 

Η απεργία πείνας 66 ημερών που τελικά τον οδήγησε στον θάνατο ανέδειξε παγκοσμίως το συγκεκριμένο είδος αγώνα ως απόλυτο και έσχατο μέσο διαμαρτυρίας μέσα στη φυλακή.

Ο Σίανα Ουόλς έχει διατελέσει διοικητής του IRA στις φυλακές του Λονγκ Κες, ενώ ήταν ο άνθρωπος που το 2005 ανακοίνωσε το τέλος του ένοπλου αγώνα του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού.

Τριάντα τρία χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Ιρλανδός Μπόμπι Σαντς, μέλος του IRA, και εκλεγμένος βουλευτής που αγωνίστηκε επί πρωθυπουργίας Μάργκαρετ Θάτσερ, για να συνεχίσει να ισχύει το καθεστώς πολιτικού κρατούμενου για τα φυλακισμένα μέλη της οργάνωσης, θεωρείται ήρωας από τους συντρόφους του και κορυφαίο σύμβολο για το συγκυβερνών κόμμα Σιν Φέιν στη Βόρεια Ιρλανδία. 

Μολονότι οι δύο περιπτώσεις διαφέρουν σε πολλά, η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού δεν θα μπορούσε παρά να ενεργοποιήσει συνειρμούς. Το «Εθνος της Κυριακής» αναζήτησε ανθρώπους που έζησαν τις ταραγμένες μέρες του 1981 μέσω του Ιδρύματος Μπόμπι Σαντς. 

Στο τραπέζι η κατάργηση της "ομάδας Δέλτα" λόγω άσκοπης βίας....

Ανησυχία και προβληματισμός επικρατούν στους κόλπους της ΕΛ.ΑΣ. για την… αποκλίνουσα συμπεριφορά αστυνομικών στις λεγόμενες «ειδικές δυνάμεις» του Σώματος. Το πρόβλημα, σύμφωνα με ανώτατα στελέχη του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, εστιάζεται στην ομάδα Δέλτα, η οποία δημιουργήθηκε πριν από περίπου έξι χρόνια για την αντιμετώπιση των κουκουλοφόρων. 

Οπως λένε στον «Ε.Τ.» της Κυριακής αξιόπιστες πηγές, το αποκορύφωμα του προβληματισμού εκφράστηκε από στρατηγό της Αστυνομίας, ο οποίος έφτασε στο σημείο πριν από δύο εβδομάδες να ρίξει στο τραπέζι την πρόταση για κατάργηση της ομάδας.

Η πρόταση αυτή προέβλεπε την απορρόφηση των ανδρών της Δέλτα σε άλλες υπηρεσίες της ΕΛ.ΑΣ. Ανάλογη πρόταση είχε γίνει ύστερα και παλιότερα από άλλο στρατηγό του Σώματος επί υπουργίας Χρήστου Παπουτσή. Η εισήγηση προέβλεπε τότε την απορρόφηση του προσωπικού της ομάδας στις δυνάμεις των ΜΑΤ.

Οι συζητήσεις γύρω από το μέλλον της Δέλτα άνοιξε ξανά ύστερα από πρόσφατα κρούσματα αδικαιολόγητης βίας. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. ήταν η συμπεριφορά αστυνομικών της ομάδας κατά τη διάρκεια των επεισοδίων που έγιναν στις 17 Νοεμβρίου στα Εξάρχεια μετά το τέλος της πορείας για την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Οι φυλακές των εργολάβων

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Yπάρχει μια χώρα όπου όταν η εγκληματικότητα μένει στάσιμη ή μειώνεται οι κρατούμενοι των φυλακών αυξάνονται. Λέγεται Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Από την εποχή που ο Ρόναλντ Ρέιγκαν απελευθέρωσε την «αγορά του σωφρονισμού» ο αριθμός των κρατουμένων αυξήθηκε κατά 700%. Με πρόσχημα την ανάγκη διαχείρισης των εκατομμυρίων μεταναστών που κατέληγαν σε προσωρινά (και λιγότερο προσωρινά) κέντρα κράτησης δημιουργήθηκε μια αγορά δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων η οποία είχε έναν και μοναδικό στόχο: να στείλει όσοτο δυνατόν περισσότερους ανθρώπους πίσω από τα κάγκελα.

Η ιδιωτικοποίηση των φυλακών δημιούργησε ένα ακόμη γιγαντιαίο λόμπι το οποίο ασκεί πιέσεις στο Κογκρέσο προς δύο κατευθύνσεις: προώθηση νομοθετημάτων που κάνουν πιο εύκολη την αποστολή κατηγορούμενων στη φυλακή και ρυθμίσεις ώστε οι κρατούμενοι να μπορούν να εργάζονται για πολυεθνικές εταιρείες (όπως η Wal-Mart, η Microsoft και τα Starbucks) με μισθούς που θυμίζουν το μηνιάτικο… Ελληνα φαντάρου. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι κρατούμενοι (μισθωτοί) σκλάβοι λαμβάνουν από 23 σεντς του δολαρίου την ώρα. Ο μισθός τους, δε, παραμένει στάσιμος από το 2000 σε αντίθεση με τους μισθωτούς σκλάβους στην Ινδία ή την Κίνα που είδαν τα εισοδήματά τους να διπλασιάζονται την ίδια περίοδο.