Από την Αυγή της ΚυριακήςΤα «κρούσματα» δεν είναι πια μεμονωμένες εκπυρσοκροτήσεις και επικοινωνιακές ασχήμιες στο βωμό της τόνωσης της ηγετικής εικόνας του Αντώνη Σαμαρά ή του υπουργού της δημόσιας τάξης. Δείχνουν πια, ολοκάθαρα, ότι μια λογική – και ο παραλογισμός, βέβαια, διαθέτει τη λογική του- λιπαίνει το έδαφος για ακροδεξιές εκτροπές. Εκτροπές μέσα στο κράτος, μέσα σε θεσμούς και όχι μόνο στις μιλιτέρ παράτες και στις καταδρομικές «ασκήσεις» της Χρυσής Αυγής.
Όταν η ίδια η πολιτική εξουσία δείχνει να αντιλαμβάνεται την εμπέδωση της ευταξίας ως εκδίκηση και επίδειξη, το αποτέλεσμα είναι γνωστό: η ανατροφοδότηση της αυτοδικίας και του ερεβώδους μίσους για τη δημοκρατία. Κι όταν μια ορισμένη δημοσιογραφία της εξαχρείωσης μετέχει ολόψυχα σεαυτή την επιχείρηση αναθερμαίνει τις ισοπεδωτικές και συνωμοσιολογικές αντιλήψεις περί “ξεπουλημένων δημοσιογράφων”. Και όταν, ακόμα, φορείς και πρόσωπα όπως η Διεθνής Αμνηστία και ο επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης θέτουν καυστικά ερωτήματα για την ελληνική πολιτεία, κάποια όρια έχουν, προφανώς, ξεπεραστεί.




