«Κι ἂν εἴσουν δίκειος, δίκαια θὰ μοίραζες τὴν πλάση, κάθε πουλί, κάθε παιδὶ νὰ φάει καὶ νὰ χορτάσει»

Κι ἂν εἴσουν δίκειος, δίκαια θὰ μοίραζες τὴν πλάση,
κάθε πουλί, κάθε παιδὶ νὰ φάει καὶ νὰ χορτάσει».
(από τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου)

Του Γιάννη Μπαλάφα*

Μάη του 1886, τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες και οκτάωρο. Στη δυναμική πορεία που ακολούθησε έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη, αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν κατά απεργών στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου. Ο απολογισμός ήταν 12 νεκροί και πολλοί τραυματίες.

Μάη του 1944, τα ναζιστικά στρατεύματα Κατοχής εκτέλεσαν 200 κομμουνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Σήμερα τιμούμε την Πρωτομαγιά έχοντας στο μυαλό και τη καρδιά μας όλους εκείνους που αγωνίστηκαν, προκειμένου οι σημερινοί εργαζόμενοι να έχουμε μια σειρά δικαιώματα. Πάντα όμως έχουμε την ανησυχία: Η σύγχρονη αριστερά και μαζί το εργατικό κίνημα και η προοδευτική διανόηση, ποια είναι τα αιτήματα που πρέπει να θέτει για να παραμένει στην πρωτοπορία και να μη δίνει μάχες οπισθοφυλακών, όπως κάνει ένα άλλο τμήμα της αριστεράς. Αρκεί σήμερα να σφίγγουμε τις γροθιές, να συμμετέχουμε στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις – οι οποίες δεν είναι και ιδιαίτερα μαζικές – και να παλεύουμε ακόμη για το οκτάωρο;

Ναι, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αμείβονται καλά

Πρωτομαγιά

Του Νίκου Μπογιόπουλου

«Εμείςπαραβήκαμε τους νόμους σας,για να δείξουμε στο λαό σε τι αποβλέπουν όλοι σας οι θεσμοί: στο να εγκαθιδρύσουν, στη χώρα αυτή, μία ολιγαρχία, όμοια της οποίας σε κτηνωδία, δεν υπάρχει πουθενά στη Γη!

Αν πιστεύετεότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στη φτώχεια και στη μιζέρια, περιμένουν τη λύτρωσή τους -αν αυτή είναι η γνώμη σας- τότε κρεμάστε μας!

Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε…».

Αυτά ήταν τα λόγια με τα οποία ο Αύγουστος Σπάις, ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Μάη, απευθύνθηκε στους δικαστές του την ώρα που εκείνοι τον έστελναν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη.

Αυτά στο Σικάγο του 1886.

Παράξενη Πρωτομαγιά

Χριστίνα Τέντε στα Μικρόβια

Σικάγο, 1886. Τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφασίζουν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων για την 1η του Μάη, με βασικό αίτημα την καθιέρωση του οκτάωρου. Πρόκειται για την εποχή των εργοστασίων, της μαζικής παραγωγής και της κονσέρβας, για μια εποχή μηδαμινών δικαιωμάτων, μια εποχή που οι εργαζόμενοι/ες αναγκάζονταν να δουλεύουν ακόμα και τις Κυριακές. Έτσι, την Πρωτομαγιά του '86 κατεβαίνουν στους δρόμους του Σικάγο περίπου 90.000 εργαζόμενοι/ες, ενώ σε απεργία προχωρούν άλλοι 350.000 εργάτες/ριες από 1200 εργοστάσια.

Λίγες μέρες μετά, στις 4 Μάη, ξεκινά μια βίαιη επίθεση απέναντι στους/στις απεργούς από τις δυνάμεις της καταστολής. Αφορμή για την επίθεση, σύμφωνα με τα αρχεία της εποχής, στάθηκε μια χειροβομβίδα που πέταξε κάποιος από το πλήθος. Η συνέχεια είναι γνωστή. Οι δρόμοι του Σικάγο βάφτηκαν με αίμα, έγιναν συλλήψεις, ενώ οχτώ άτομα- προερχόμενα από τον αναρχικό και τον αριστερό χώρο- καταδικάστηκαν σε θάνατο με απαγχονισμό.

Τον Ιούλη του 1889, η Δεύτερη Διεθνής στο Παρίσι αποφασίζει να καθιερώσει την 1η Μάη ως Παγκόσμια Μέρα των Εργατών. Από τότε μέχρι σήμερα η εργατική Πρωτομαγιά γιορτάζεται ως μέρα μνήμης, ως μέρα διεκδικήσεων, αλλά και ως μέρα γιορτής σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Σήμερα, λοιπόν, γιορτάζουμε την εργατική Πρωτομαγιά, γνωρίζοντας κάποια πράγματα για τις κινητοποιήσεις του '86 και τιμώντας τους αγώνες των ανθρώπων της εποχής. Τι σημαίνει, όμως, στην ουσία Πρωτομαγιά; Και με ποια σημαντικά γεγονότα περνά στη συλλογική μνήμη στην Ελλάδα; Συναντήσαμε το Γιώργο Μαργαρίτη, καθηγητή πολιτικής ιστορίας στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ και κουβεντιάσαμε μαζί του για την ουσία της Πρωτομαγιάς, τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης του ΄36, αλλά και τις χουντικές πρωτομαγιές στην περίοδο της επταετίας.

Αριστερά χωρίς Αριστερά δεν γίνεται...

Στάθης

Ευτυχώς που υπάρχει και ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης για να κάνει υποδείξεις στον κ. Τσίπρα πώς να κυβερνήσει! Ομως κάτι τέτοιο δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως ευήθεια ή αλαζονεία, αλλά ως ένδειξη ύπαρξης ενός παράλληλου σύμπαντος, μέσα στο οποίο ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης θα μπορούσε να κάνει υποδείξεις -τι λέω! υπαγορεύσεις- και στον κ. Σόιμπλε! Θα μου

πείτε ότι τέτοια άγνοια κινδύνου δεν χαρακτηρίζει τα γατόνια - τι να σας πω; δεν είμαι δα και ειδικός επί του θέματος.

Καλημέρα σας, και στην «ημερήσια διάταξη» (ή μήπως στην «ημερήσια διαταγή») ένας Αρμαγεδδών: «στροφή στον ρεαλισμό» η κυβέρνηση, «κωλοτούμπα ο Τσίπρας» - ένας χαβαλές χαβάς που άρχισε απ’ τις πρώτες κιόλας ημέρες μετά τις εκλογές και ο οποίος συχνά κορυφώνεται με σενάρια για «οικουμενικές κυβερνήσεις», για «απαλλαγή του Τσίπρα απ’ τα αριστερά βαρίδια» κι άλλα που φθάνουν έως το σημείο να εξαγγέλλουν (δηλαδή να εύχονται) ακόμα και κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα. Ταυτοχρόνως η χώρα καθημερινώς «χρεοκοπεί»! Ενα τοξικό μείγμα προπαγάνδας και σχεδίων επί χάρτου που ξεπερνάνε τα όρια της λογικής (αφήστε της ηθικής) διαχέεται προς πάσαν κατεύθυνση. Εξ ιδίων κρίνοντας αυτός ο εσμός, προβάλλει στην Αριστερά αυτά που με άνεση θα έπραττε ο ίδιος.

Για παράδειγμα, ορισμένοι από τους πιο ρηξικέλευθους ψιθυρίζουν ή βοούν ότι «ο Τσίπρας θα έρθει σε συμφωνία με τους δανειστές και θα την περάσει απ’ τη Βουλή με τις ψήφους άλλων κομμάτων». Μας λένε, δηλαδή, ότι ο κ. Τσίπρας θα αδειάσει το κόμμα του ή μέρος του, ότι θα διασπάσει τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι θα αποστατήσει από την ηθική του και τον εαυτόν του, ότι θα κάνει ένα «υψηλό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα»!

ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ «ΠΕΜΠΤΗ ΦΑΛΑΓΓΑ»

 ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CRASH

Η Ελλάδα, διαχρονικά, σε όλες τις δύσκολες ώρες που πέρασε βρήκε τη δύναµη να σταθεί όρθια και να αντεπεξέλθει στις θύελλες. Η σηµερινή κρίσιµη ιστορική καµπή που διανύει ο λαός µας δεν είναι χωρίς προηγούµενο. Έχουµε περάσει στην ιστορία µας εξίσου κακές, ίσως και πολύ χειρότερες περιόδους. Περιόδους κατά τις οποίες µάλιστα, η αποµόνωση της χώρας έµοιαζε καταθλιπτική και ανυπέρβλητη.

Τα βγάλαµε, όµως, πέρα. Και τα βγάλαµε πέρα, χάρη κυρίως στην αυτοθυσία, το απαράµιλλο φρόνηµα, το αγωνιστικό πνεύµα και την αποφασιστικότητα ενός λαού, ο οποίος έβαζε πάνω από όλα την επιβίωση, την αξιοπρέπειά του και τη δικαιοσύνη. Αυτή είναι η µεγάλη ιστορική πρόκληση, την οποία αντιµετωπίζουµε σήµερα.

Σήµερα η διάσωση της χώρας µας συνδέεται στενά µε την απόρριψη της υποταγής, µε τη θέλησή µας να αντέξουµε σε δυσκολίες και µε την απόφασή µας να συνδέσουµε τα µεγάλα «όχι» µε την αταλάντευτη προσπάθεια για µια νέα προοδευτική πορεία ανασυγκρότησης, ανόρθωσης και προοπτικά αναγέννησης του τόπου µας. Μακάρι να προκύψει µια συµφωνία που θα αντιπροσωπεύει έναν «έντιµο συµβιβασµό», αν και ο όρος αυτός είναι αδόκιµος, ρευστός και χωράει τα πάντα και τίποτα. Ωστόσο, οι λεγόµενοι εταίροι και το ∆ΝΤ δεν ζητάνε από την κυβέρνησή µας µια συµφωνία που θα σέβεται στοιχειωδώς την επιβίωση του ελληνικού λαού και την πρόσφατη ριζοσπαστική λαϊκή ετυµηγορία.

«Φτύσε την δημοκρατία, Βαρουφάκη»

 Του πιτσιρίκου

Δε νομίζω πως υπάρχουν πολλοί Έλληνες να πιστεύουν ότι τα ΜΜΕ κάνουν απλά την δουλειά τους,όμως τα παρακολουθούν.Αν και έπρεπε ήδη η κυβέρνηση να τα κλείσει αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας μη παρακολουθώντας τα.

Αυτό το βίντεο, με το απόσπασμα από την εκπομπή Die Anstalt που προβάλλεται από το δεύτερο κανάλι της γερμανικής κρατικής τηλεόρασης, μου στο έστειλε ο Ηλίας με το σχόλιο «Απόδειξη ότι εκείνοι οι [λίγοι;] Γερμανοί που είναι φίλοι μας είναι και αυτοί που έχουν καυστικό χιούμορ!».

Τι μας λες μωρή λουλού;

Τι μας λες μωρή λουλού χωρίς ενσυναίσθηση ότι παίξαμε και χάσαμε;

Χωρίς ενσυναίσθηση σημαίνει έλλειψη συμπόνιας. Δηλαδή, ψυχοπαθής. Χαρακτηριστικό που είναι δημοφιλές χαρακτηριστικό και το ζητάνε σε ανώτατα αξιώματα.

Τι είμαστε, πρακτορείο στοιχημάτων και παίζουμε κιόλας;

Με τόσες αυτοκτονίες, ανέργους και αστέγους, μας λέει ο ψυχοπαθής κακομαθημένος ζάμπλουτος γυαλαμπούκας -που στο σχολείο δεν τον παίζανε τα άλλα παιδάκια- ότι παίξαμε και χάσαμε.

Μας έχουν τσουρομαδήσει τα αρπακτικά και ειρωνεύονται κι από πάνω!

Να κηρύξουμε πτώχευση, να γυρίσουμε δραχμή και να μη χρειαστεί να τρώμε στη μάπα σαδιστές ψυχοπαθείς αξιωματούχους με μαλλί περμανάντ.

Αυτά έχω να πω.

Ν. Μπογιόπουλος: Τι (δια)πραγματεύονται;

Την προηγούμενη πενταετία ζήσαμε με το γνωστό τροπάρι αν «θα έρθει η δόση ή δεν θα έρθει η δόση». Πάνω στο έδαφος αυτού του τύπου τον…«δοσηλογισμό» εξελισσόταν η επιχείρηση κοινωνικής τρομοκράτησης. Τρομοκράτηση που κάθε φορά ξεκινούσε από το «τι θα πάθουμε αν δεν έρθει η δόση» και κάθε φορά κατέληγε στις νέες θυσίες που θα έπρεπε να υποβληθεί ξανά και ξανά ο ελληνικός λαός.

Οι θυσίες, όπως μας έλεγαν οι κυβερνώντες, ήταν «αναγκαίες» για να μην πάθει ο λαός όσα – τελικά – έπαθε! Και τα έπαθε όχι γιατί δεν ήρθαν, αλλά επειδή ακριβώς ήρθαν οι δόσεις των δανείων! Των δανείων που, όπως έχουν ομολογήσει οι πάντες, από τον Ολι Ρεν μέχρι τον Γιούνκερ και από τον Ρέγκλινγκ μέχρι τα μέλη του ΔΣ του ΔΝΤ, οι δανειστές και η «τρόικα» (νυν «θεσμοί») τα χορηγούν για να σώσουν τις δικές τους, τις γερμανικές, τις γαλλικές και κάθε εθνικότητας τράπεζες. Αυτό που απομένει, δε, για τον ελληνικό λαό από αυτά τα δάνεια, είναι να πληρώνει τόκους μέσα από τις περικοπές των μισθών, των συντάξεων και των δικαιωμάτων του. 

Σήμερα η φιλολογία περί το επαπειλούμενο «χρηματοδοτικό κενό» επανέρχεται. Θα έρθει ή δεν θα έρθει η δόση των 7,2 δισ. ευρώ (που όμως η κυβέρνηση έλεγε ότι δεν τη θέλει…). Και αν δεν έρθει πως θα αποπληρώσουμε τις οφειλές σε ΔΝΤ και ΕΚΤ τις οποίες «πρέπει» να αποπληρώσουμε. Αλλά: Γιατί «πρέπει» να αποπληρώνει ο λαός οφειλές για δάνεια που πήγαν σε γαλλογερμανικές τράπεζες;...

Η νέα κυβέρνηση, που ήδη με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου βάζει χέρι στα διαθέσιμα των Ταμείων για να κάνει τις αποπληρωμές των προηγούμενων δανείων, υποστηρίζει ότι οι νέες δοσοληψίες δεν θα συνοδευτούν με νέα λιτότητα. Αλλά την ίδια ώρα όλες οι πληροφορίες μιλούν για έναν «έντιμο συμβιβασμό». Τι είδους «εντιμότητα», όμως, είναι αυτή που περιλαμβάνει από συνέχιση τουξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας (και πάλι στο όνομα της αποπληρωμής του χρέους) μέχρι «αναστολή» ακόμα και του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης»;… 

Όχι και πέμπτη φάλαγγα!

Του Θανάση Καρτερού

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ξέρει ότι η αλήθεια είναι πάντοτε επαναστατική. Δεν πρόκειται λοιπόν να ενοχληθεί αν πούμε την αλήθεια: Ο Ανδρέας Λοβέρδος ορθώς οργίστηκε όταν τον χαρακτήρισε στη Βουλή εκπρόσωπο κάποιας πέμπτης φάλαγγας. Διότι τι είναι πέμπτη φάλαγγα; Εκείνοι που, ενώ οι τέσσερις φάλαγγες πολιορκούν φανερά τη χώρα, δρουν μυστικά πίσω από τις γραμμές των πολιορκημένων. Αναπαράγουν την εχθρική προπαγάνδα, υπονομεύουν το ηθικό, αποδιοργανώνουν την αντίσταση.

Ανήκει σε αυτή την κατηγορία ο Λοβέρδος; Ακόμα χειρότερα: Υπάρχει τέτοια -πολιτική- φάλαγγα στη σημερινή Ελλάδα; Να τους πεις δεύτερη φάλαγγα, εντάξει. Να τους πεις τρίτη, ή τέταρτη, πάει στα κομμάτια. Αλλά από πού κι ως πού πέμπτη; Αφού οι άνθρωποι ό,τι κάνουν το κάνουν φανερά. Φάτσα φόρα. Με θάρρος, ου μην και με θράσος, θα λέγαμε. Μπροστά ο Σόιμπλε, λίγο παραπίσω ο Ντράγκι, παραπλεύρως ο Ντάισελμπλουμ, και παρά τω Ντάισελμπλουμ ο Λοβέρδος. Και ο Βενιζέλος. Και ο Σαμαράς. Και ο Σταύρος βεβαίως, βεβαίως.

Φάλαγγα μαχητική, φανατισμένη, αδίστακτη; Μάλιστα. Που διαθέτει βαρύ προπαγανδιστικό οπλισμό, κανάλια μεγάλου βεληνεκούς, έντυπα μεγάλης κυοφορίας -ναι, ναι, κυοφορούν κάθε μέρα κι ένα πιο τρομερό alien. Και έμψυχο δυναμικό με πτυχία από τα καλύτερα πανεπιστήμια, ξένα κατά προτίμηση. Αλλά οι άνθρωποι δεν δρουν καθόλου κρυφά. Μπορεί να έχουν κρυφούς καημούς και κρυφότερες επιθυμίες, αλλά στα φανερά κάνουν ό, τι κάνουν. Με δημοσιότητα, προβολείς, σκηνοθέτες, μονταζιέρες.

Προυστ: "Είμαστε πιο δυνατοί από τους φόβους"

«TΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ, Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ με είχε απογοητεύσει, γιατί τη στιγμή που τη συνελάμβανα, η φαντασία μου, που ήταν το μόνο όργανό μου για να χαρώ την ομορφιά, δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί της, σύμφωνα με τον αδήριτο νόμο που λέει πως δεν μπορεί κανείς να φαντάζεται παρά μόνον αυτό που είναι απόν.

«ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΠΙΑ ΝΑ ΑΦΗΣΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ σε ψευδαισθήσεις για άλλη μια φορά, γιατί επρόκειτο να γνωρίσω πλέον, αν ήταν πράγματι δυνατόν να πετύχω αυτό που, πάντοτε απογοητευμένος όπως ήμουν απ’ την παρουσία των τόπων και των ανθρώπων, είχα πιστέψει ως ακατόρθωτο.

ΔΕΝ ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΤΩ και πάλι προς την κατεύθυνση που από καιρό ήξερα πως δεν οδηγεί πουθενά. Εντυπώσεις σαν αυτές που γύρευα να αποτυπώσω δεν μπορούσαν παρά να εξαφανιστούν, αν ερχόντουσαν σε επαφή με μιαν άμεση απόλαυση που υπήρξε ανίκανη να τις γεννήσει.

Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΤΙΣ ΓΕΥΤΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ήταν να προσπαθήσω να τις γνωρίσω περισσότερο εκεί όπου βρισκόντουσαν, δηλαδή μέσα μου, να τις αποσαφηνίσω μέχρι τα βάθη τους...».

«ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ Η ΕΥΦΥΪΑ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΕΥΘΕΩΣ, στο ξέφωτο του κόσμου, έχουν κάτι το λιγότερο βαθύ, το λιγότερο αναγκαίο από αυτές που η ζωή, άσχετα από εμάς, μας μετέδωσε μέσα σε μιαν εντύπωση, υλική αφού μπήκε από τις αισθήσεις μας, της οποίας όμως μπορούμε να ανασύρουμε το πνεύμα».

«Κύριε, Πρόεδρε! Κύριε Διαμαντόπουλε!»

Γιώργος Ανανδρανιστάκης στην ΑΥΓΗ

Τι ωραία εικόνα, θεούλη μου! Να την απαθανατίσω, να την κορνιζάρω και να τη βλέπω κάθε φορά που θα χαλάει η διάθεσή μου. Ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος να προεδρεύει από πάνω στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής και η Ντόρα Μπακογιάννη να φωνάζει από κάτω «δώστε μου τον λόγο, κύριε πρόεδρε!». Ο ταπεινός Διαμαντόπουλος από πάνω, η Μεγάλη Ντόρα από κάτω, ο Διαμαντόπουλος «κύριος πρόεδρος», η Ντόρα, η εκπρόσωπος της Αγίας Οικογένειας των Προέδρων, να ζητάει άδεια από τον «κύριο πρόεδρο» για να μιλήσει.

Τα ύστερα του κόσμου. Και δεν ήταν μόνο η Ντόρα. Ήταν και ο ωραίος Λοβέρδος, ήταν και ο Άδωνης Άδωνις, ήταν και ο Βορίδης του Γεωργίου Παπαδόπουλου, μέχρι και ο λησμονημένος Κουτσούκος του λησμονημένου ΠΑΣΟΚ ούρλιαζε στον Διαμαντόπουλο. Δεν είναι ο Διαμαντόπουλος που τους πείραξε. Είναι που ανεβήκανε τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι, είναι που συνέβη το αδιανόητο: η Αριστερά, που την είχανε μια ζωή του κλώτσου και του μπάτσου -κυρίως του μπάτσου- έγινε κυβέρνηση. Oh mon die, που θα έλεγε και ο γαλλομαθής Βενιζέλος.