Η Απελευθέρωση της Αθήνας στις 12 Οκτωβρίου 1944 - Αφιέρωμα στα γεγονότα των ημερών κι ένα ντοκιμαντέρ

Σαν σήμερα 12 Οκτωβρίου έφυγαν
οι Γερμανοί από την Αθήνα το 1944 και ήρθε η Λευτεριά,που πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε εμφύλιο... για να φτάσουμε μετά από μια μεγάλη παρένθεση ελευθερίας και "ευημερίας" στη σημερινή οικονομική κατοχή και πάλι από τους ίδιους κατακτητές και πρόθυμους ντόπιους! 

Κύκλους κάνει η ιστορία και καλό είναι να την θυμόμαστε.

Ενα ντοκιμαντέρ και αποσπάσματα από τον Ριζοσπάστη θα είναι το δικό μας αφιέρωμα στην Απελευθέρωση της Αθήνας:

Ντοκιμαντέρ το οποίο παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο τα γερμανικά στρατεύματα αποχώρησαν από την πόλη της ΑΘΗΝΑΣ στις 12 Οκτωβρίου 1944. Προηγείται μία ιστορική αναδρομή στα γεγονότα τα οποία σημάδεψαν την περίοδο της Κατοχής, με τη συγκρότηση πολιτικών και στρατιωτικών αντιστασιακών οργανώσεων, τις διαβουλεύσεις που γίνονταν προς εξεύρεση πολιτικής λύσης σχετικά με τη διακυβέρνηση της ΕΛΛΑΔΑΣ μετά την Απελευθέρωσή της, και τις τελικές συμφωνίες που επιτεύχθηκαν (ΚΑΪΡΟ, ΚΑΖΕΡΤΑ).

Επίσης, μέσα από μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα, παρουσιάζονται οι προσπάθειες που έγιναν μεταξύ ΓΕΡΜΑΝΩΝ και αντιστασιακών οργανώσεων για απρόσκοπτη αποχώρηση των πρώτων από την ΑΘΗΝΑ, ενώ παράλληλα προβάλλεται ο ενθουσιασμός των ΑΘΗΝΑΙΩΝ για την Απελευθέρωση καθώς και οι επίσημες εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν με την επιστροφή της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας.

Εντίθ Πιαφ: Η γυναίκα που δεν μετάνιωσε για τίποτα

Σαν σήμερα, 10 Οκτωβρίου 1963,
έφυγε από τη ζωή, η Edith Piaf, η μεγαλύτερη ίσως τραγουδίστριας της γαλλικής σκηνής. Η επιτυχία, η δόξα, οι έρωτες αλλά και πολλές κακοτυχίες στιγμάτισαν την πολυτάραχη ζωή του μικρού σπουργιτιού με την μεγάλη φωνή. Η Εντίθ Τζοβάνα Γκασιόν, ή κατά κόσμον Εντίθ Πιάφ, ήρθε στον κόσμο στις 19 Δεκεμβρίου του 1915 στο Παρίσι. Γονείς της ήταν ο ακροβάτης του δρόμου Louis-Alphonse Gassion και η λυρική τραγουδίστρια Anita Maillard, γνωστή και με το ψευδώνυμο Line Marsa, η οποία και την εγκατέλειψε λίγες εβδομάδες αργότερα.

Για δυο περίπου χρόνια ζει με την γιαγιά της, από την πλευρά της μητέρας της, ενώ το 1917 ο πατέρας της, που περιοδεύει με το τσίρκο Ciotti, την πηγαίνει στην δική του μητέρα, ιδιοκτήτρια ενός οίκου ανοχής στο Bernay της Νορμανδίας.

To πρώτο πλήγμα στην υγεία της Edith έρχεται το 1919 όταν τυφλώνεται εξαιτίας εγκεφαλικής πάθησης. Δυο χρόνια αργότερα η όραση της θα επανέλθει χωρίς θεραπεία, ενώ την ίδια περίοδο θα ξεκινήσει τις περιοδείες με τον πατέρα της σε όλη την Γαλλία. Η δεκάχρονη πλέον Εντίθ τραγουδάει στους δρόμους, μην εκπληρώνοντας έτσι την επιθυμία του πατέρα της να την κάνει ακροβάτη.

Έχοντας ανακαλύψει τις φωνητικές της ικανότητες, στα 15 της εγκαταλείπει τον πατέρα της για να ζήσει στο Παρίσι, στους δρόμους του οποίου εργάζεται σαν τραγουδίστρια.

Μόλις στα 18 της θα κάνει το πρώτο της παιδί με τον Louis Dupont ,ένα κοριτσάκι τη Μαρσέλ, που θα πεθάνει όμως από μηνιγγίτιδα.

Στους δρόμους της Piggale θα γνωρίσει τον διευθυντή του τότε πιο δημοφιλούς καμπαρέ στα Ηλύσια Πεδία, Louis Leplee. Πρόκειται για τον άνθρωπο που την "βάφτισε" καλλιτεχνικά με το ψευδώνυμο "Mome Piaf" (μικρό σπουργίτι) και έβγαλε τον πρώτο της δίσκο το 1935.

Επιχείρηση ποινικοποίησης του Κινήματος ενάντια στους Πλειστηριασμούς

Το κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς αναπτύσσεται ραγδαία σε όλη την Ελλάδα. Την περασμένη Τετάρτη, δεκάδες Ειρηνοδικεία σε όλη τη χώρα πλημμύρισαν με αγωνιζόμενους πολίτες οι οποίοι υπερασπίζονται τη λαϊκή περιουσία από τους τραπεζίτες, το κράτος και τα κυκλώματα των κορακιών-μαυραγοριτών. 

Μαζί με την κλιμάκωση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων, κλιμακώνεται και η κρατική καταστολή της παραδομένης νεομνημονιακής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η μαζική λαϊκή συμμετοχή στον αγώνα των Ειρηνοδικείων, έχει προκαλέσει πανικό στο Μαξίμου, το οποίο εκτός από χρήση ωμής βίας φτάνει σε σημείο να αυτογελιοποιείται εκδίδοντας ανακοινώσεις σαν και τη σημερινή (7-10-16), με τις οποίες ισχυρίζεται ότι η πρώτη κατοικία δεν διατρέχει κίνδυνο και ότι οι μόνοι πλειστηριασμοί που διεξάγονται στα Ειρηνοδικεία αφορούν σε βίλες πλουσίων στην Εκάλη. 

Την ίδια ώρα και καθόλου τυχαία, σε εξέλιξη βρίσκεται και η πρώτη προσπάθεια ποινικοποίησης των δράσεων του κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς και η στοχοποίηση πρωτοπόρων αγωνιστών.

Ο Ηλίας και ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος στο Πταισματοδικείο Αθηνών 

Για πρώτη φορά, διενεργείται προκαταρκτική εξέταση που στοχοποιεί αγωνιστές του κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς και συγκεκριμένα τον Ηλία Παπαδόπουλο και τον Λεωνίδα Παπαδόπουλο, οι οποίοι είναι και ιδρυτικά μέλη του Κινήματος Δεν Πληρώνω-Ενιαίο Μέτωπο. Στους δύο αγωνιστές αποδίδεται το αδίκημα της παρακώλυσης των πλειστηριασμών κατά τη διάρκεια δράσης του Κινήματος στο Ειρηνοδικείο Ιλίου.

Κυπριακό: Σωτήριον έτος 2016 μ.Χ.

Έρχεται η στιγμή των μεγάλων αποφάσεων

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου από την Ρήξη φ. 127

Στην έως τα τώρα γνωστή ως Κυπριακή Δημοκρατία, θα έχουμε φαίνεται σύντομα ένα πρωτότυπο παγκόσμιο φαινόμενο: Η λεγόμενη διεθνής έννομη τάξη να παρανομεί ανοιχτά προκειμένου να επιβραβευθεί ο εισβολέας και να γίνει μόνιμη και νόμιμη η τουρκική εισβολή-κατοχή του 1974. Ένα εξαρτώμενο από την Άγκυρα «Διζωνικό-Δικοινοτικό» προτεκτοράτο, που ούτε οι μεγαλύτεροι μαέστροι στην χάραξη συνόρων Εγγλέζοι, δεν θα φαντάζονταν! Με τη συναίνεση των ΝΑΙναίκων Ανα(ν)στασιάδηδων και την ανοχή (τουλάχιστον) των σταλινοΑΚΕΛικων.

Π ρόκειται πράγματι για μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Εδώ και δεκαετίες, η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει εμπλακεί σε έναν ατέρμονα «διάλογο» με τον κατακτητή, προκειμένου να βρεθεί μια (όποια) «λύση» με «βάση τις διαπραγματεύσεις». Ας δούμε το θέμα κατάματα. Είναι δυνατόν να υπάρξει «Λύση με βάση τις Διαπραγματεύσεις», ή, το Κυπριακό είναι Θέμα- Ζήτημα Εισβολής -Κατοχής-Εθνοκάθαρσης και Εποικισμού;

Μετά τα πρώτα χρόνια της Εισβολής από τους Τούρκους στην Κύπρο –από το 1974 ως σήμερα– άρχισε να συζητείται η περιβόητη «λύση». Όλοι θεωρούσαν ότι ο βασικός κορμός της θα ήταν η επιστροφή κατεχομένων εδαφών στους Ελληνοκύπριους με αντίστοιχη παραχώρηση συνταγματικών (και διοικητικών) δικαιωμάτων στους Τουρκοκύπριους.

Για σαράντα χρόνια η Ελληνοκυπριακή πλειοψηφία δίνει, αλλά… δεν παίρνει! Πρώτα δέχτηκε την ομοσπονδία, εν συνεχεία τη «Διζωνική- δικοινοτική» με πολιτική ισότητα, η οποία οδήγησε στο απαράδεκτο σχέδιο Ανάν, που ευτυχώς απέρριψε ο Ελληνισμός της Κύπρου.

Έκτοτε, η κυπριακή ηγεσία δέχτηκε ότι η μία κυριαρχία θα διαιρεθεί σε Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους. Η κυπριακή ηγεσία δέχτηκε εσωτερική ιθαγένεια για τα δύο συνιστώντα κράτη, που οι Τούρκοι τα θεωρούν ιδρυτικά. Δέχτηκε τόσα, που μετατρέπουν την ομοσπονδία σε συνομοσπονδία..

Αποχαιρέτα την επαρχία που ήξερες!

Γριούλες με τσεμπέρι γνέθουν άκοπα μαλλί στην ανέμη, καλοσυνάτοι άνδρες με ροζιασμένες χούφτες πίνουν το καφεδάκι τους με αργές, ανεπιτήδευτες κινήσεις, ροδομάγουλη ζωηρή «μαρίδα» πιλαλά ανέμελα σ’ ανθισμένους αγρούς. 

Σκηνές της εν Ελλάδι επαρχιακής ζωής; Μάλλον όχι. 

Κι αν ενυπάρχουν τα άνωθι, ως εικόνες, κάπου τυχαίως διάσπαρτα εις άπασα την επικράτειαν, το βέβαιον είναι ότι αποτελούν ισχνή μειοψηφία, συγκρινόμενη με το όλον τής εκτός των μεγαλοαστικών κέντρων καθημερινής πραγματικότητας. Όχι, δεν θα γίνει λόγος για το εάν ή σε τι βαθμό η ελλαδική επαρχία διακατέχεται από οιασδήποτε μορφής συντηρητικές λογικές, διότι το τί είναι συντηρητικό ή προοδευτικό (σχετιζόμενο βεβαίως πάντοτε με το εκάστοτε προσωπείο της εξουσίας) και σε τί αναλογία ο συνδυασμός τους λειτουργεί ή όχι απελευθερωτικά, αποτελεί αντικείμενο πολύ ευρύτερης συζήτησης. 

Ούτε θα αναφερθώ σε όσα τραγικά συνέβησαν στον αναφερθέντα γεωγραφικό χώρο (από τον εμφύλιο και δώθε) και πως σύσσωμος ο εξουσιαστικός συρφετός, αριστερόφρων και δεξιόφρων, έπαιξε άγρια πολιτικά παίγνια στις πλάτες των κατοικούντων εν αυτόν. Χιλιοειπωμένα και μιαρά. 

Ερέθισμα, αν μου επιτρέπετε, για τούτο το άρθρο υπήρξε όλη αυτή η περιρρέουσα παραφιλολογία, ακατάσχετος ή μη, περί της εκτός του μείζονος άστεως ειδυλλιακής (;) επαρχιακής ζωής. Κατανοώ φυσικά την ανθρώπινη ανάγκη να συνθέτει ουτοπίες φυγής, ουτοπίες δηλαδή που εννοιολογικά μεταφέρουν ακέραιο το ου(μη)-τόπος, δίχως ρεαλιστικά στηρίγματα για τον μετασχηματισμό του σε κάτι πραγματικό κι απτό. 

Η ΛΕΙΛΑ ΧΑΛΕΝΤ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ISIS, ΤΗ ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο ISIS είναι μια εγκληματική οργάνωση που δημιούργησαν και χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ. ‘Οσο για τη Συρία, δεν ήταν μόνο η επέμβαση της Ρωσίας, που ήρθε άλλωστε μετά από αρκετά χρόνια πολέμου, ήταν και η ικανότητα της κυβέρνησης ‘Ασαντ να αμυνθεί, εξασφαλίζοντας ιδίως την οικονομική βιωσιμότητα και τη διατροφική επάρκεια της Συρίας, αλλά και έναν στρατό κανό να υπερασπίσει τη χώρα του,.υπογραμμίζει η Λεϊλά Χαλέντ, ηγετικό στέλεχος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Το Λαϊκό Μέτωπο (PFLP) είναι η δεύτερη σε ισχύ, μετά τη Φατάχ, “συνιστώσα” της Oργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), έχει έδρα στη Δαμασκό και είναι η σημαντικότερη οργάνωση της παλαιστινιακής αριστεράς, με θέσεις πιο μαχητικές από αυτές της Φατάχ. Επωφεληθήκαμε της πρόσφατης επίσκεψης της Λεϊλά Χαλέντ στην Αθήνα, όπου συμμετείχε σε εκδήλωση της εφημερίδας “Δρόμος της Αριστεράς”, για να έχουμε για το ΑΠΕ-MΠE, από πρώτο χέρι, τις εκτιμήσεις ενός από τα πιο σημαντικά κέντρα των Παλαιστινίων για τα όσα δραματικά συμβαίνουν τώρα σε όλη τη Μέση Ανατολή.

Τρομοκράτης για τους Ισραηλινούς, η Χαλέντ υπήρξε παγκόσμιο σύμβολο της ένοπλης παλαιστινιακής αντίστασης, μετά τη συμμετοχή της σε μία από τις τέσσερις ταυτόχρονες αεροπειρατείες του Σεπτεμβρίου 1970, εμπνέοντας τραγούδια, ταινίες και έργα τέχνης διεθνώς. Οι Παλαιστίνιοι “απήντησαν”, και με αυτές τις αεροπειρατείες, στη δεινή ήττα που υπέστησαν με την κατάληψη των εδαφών τους από το Ισραήλ το 1967 και τη σφαγή τους στην Ιορδανία κατά τον “μαύρο Σεπτέμβρη” του 1970.

Eπειδή το PFLP ήταν μια μαρξιστική οργάνωση με διεθνιστική ιδεολογία, έγινε εύκολα “γέφυρα” με τους κύκλους τόσο της ευρωπαϊκής “αντιϊμπεριαλιστικής” αριστεράς (όπως π.χ. η TMRI, διεθνής οργάνωση που διηύθυνε ο ‘Ελληνας Μιχάλης Ράπτης-Pablo), όσο και της “τριτοκοσμικής”, όπως π.χ. οι Σαντινίστας της Νικαράγουας. Αυτές οι δυνάμεις συνέδραμαν και πρακτικά τη διεθνή (εκτός Αραβίας) ένοπλη δράση του PFLP. Αντίστροφα, στελέχη τους εκπαιδεύτηκαν στα παλαιστινιακά στρατόπεδα, μεταξύ των οποίων ‘Ελληνες αγωνιστές κατά της στρατιωτικής δικτατορίας και Κύπριοι σοσιαλιστές, που ήθελαν να προετοιμαστούν και δυναμικά για την απελευθέρωση του νησιού από την τουρκική κατοχή.

Μετά την Ελλάδα, θέλουν και την Κύπρο. Ρίχνοντας ζάρια θα παίρνουν αποφάσεις στο νέο Κυπριακό ”κράτος”.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Νομίζετε ότι κάνω πλάκα ή υπερβάλλω. Δυστυχώς, δεν κάνω πλάκα, κυριολεκτώ. Για πρώτη φορά στα παγκόσμια συνταγματικά χρονικά, εισάγεται ο θεσμός της … κλήρωσης, στη λειτουργία των σημαντικότερων θεσμών ενός κράτους!

Αυτό προβλέπεται, σύμφωνα με όσα έχουν διαρρεύσει έως τώρα, ως μία από τις δύο λύσεις στο νέο σχέδιο επίλυσης του κυπριακού, παραλλαγή επί τα χείρω του απορριφθέντος στο δημοψήφισμα του 2004 σχεδίου Ανάν. ‘Οταν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι θα διαφωνούν, προβλέπεται μηχανισμός λύσης των διαφορών, όπου οι εκπρόσωποί τους θα ισοψηφούν. Αν δεν βγάζει απόφαση, θα ρίχνουν δίφραγκο αποκλείοντας ένα από τα μέλη και διαλέγοντας έτσι πλειοψηφία και απόφαση. Κορώνα θα περνάει η ελληνική άποψη, γράμματα η τουρκική! (Εn passant, 82% των Κυπρίων είναι ‘Ελληνες). (Σκέφτονται και εναλλακτική, αν δεν περάσει η κλήρωση, να βάζουν ένα ξένο να αποφασίζει! Διερωτάται βέβαια κανείς εν τοιαύτη περιπτώσει γιατί δεν δίνουν απευθείας το νησί στους ξένους, να τελειώνουμε και με τις γραφειοκρατίες).Τι είναι τώρα αυτό; Καζίνο; Ανέκδοτο; Προποτζίδικο; Κι όμως. Τέτοια πράγματα δέχτηκε κιόλας, φαίνεται, στις διαπραγματεύσεις, η κυβέρνηση Αναστασιάδη. Η ρύθμιση που αναφέραμε είναι μόνο ενδεικτική. ‘Ολη η διαπραγμάτευση διαποτίζεται από την τουρκική και δυτική λογική δύο ισοτίμων κρατών σε συσκευασία ενός. Φοβούμεθα ότι αυτά τα υποστηρίζουν επίσης ηγεσία του ΑΚΕΛ και Αθήνα!

Οι γυναίκες τα κατάφεραν!

Μετά τις μαζικές κινητοποιήσεις κατά της πρότασης για ολική απαγόρευση των αμβλώσεων στη Πολωνία, ο υπουργός Επιστήμης και Ανώτατης Παιδείας Jarosław Gowin δήλωσε πως η συντηρητική κυβέρνηση του κόμματος Νόμος και Τάξη (PiS) θα αποσύρει την υποστήριξη της στην σχετική πρόταση, καθώς οι αντιδράσεις την «ανάγκασαν να το ξανασκεφτεί και την δίδαξαν την ταπεινότητα». 

Δεκάδες χιλιάδες Πολωνοί- και κυρίως γυναίκες - απείχαν χθες από τις δραστηριότητες τους ως κίνηση διαμαρτυρίας κατά των προτάσεων, που εάν είχαν υιοθετηθεί θα επέβαλε συνολική απαγόρευση, ακόμα και στις περιπτώσεις εγκυμοσύνης από βιασμό ή αιμομιξία. 

Παρά τον βροχερό καιρό, σχεδόν 30.000 άνθρωποι, οι περισσότεροι ντυμένοι στα μαύρα, συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της Βαρσοβίας φωνάζοντας «Θέλουμε γιατρούς και όχι ιεραποστόλους!» και κρατώντας πλακάτ που έγραφαν «Δική μου η μήτρα, δική μου και η απόφαση».

«Η διαδήλωση ήταν μεγαλύτερη από το αναμενόμενο, όλοι ήταν έκπληκτοι», είπε η ακτιβίστρια Αγκνιέσκα Γραφ. «Η Βαρσοβία πλημμύρισε από γυναίκες στα μαύρα. Ηταν εκπληκτικό να νιώθεις αυτή την ενέργεια και την οργή, την συναισθηματική ένταση...»

Οι αποκαλούμενες «Μαύρες Διαδηλώσεις» φαίνεται ότι αντέστρεψαν την κοινή γνώμη στο θέμα των αμβλώσεων, με τις τελευταίες μετρήσεις να δείχνουν όχι μόνο μεγάλη υποστήριξη στην καταψήφιση της πρότασης αλλά και περαιτέρω απελευθέρωση των νόμων που ισχύουν ήδη. 

Οι ίδιες δημοσκοπήσεις δείχνουν μείωση των ποσοστών της κυβέρνησης στα χαμηλότερα επίπεδα από τις περσινές εκλογές, πράγμα που ίσως εξηγεί και την αλλαγή στάσης εκ μέρους της.

Le Monde: Το περίεργο παιχνίδι του ΔΝΤ στην Ελλάδα, η Γερμανία και αξιολόγηση

«Το προβληματικό (περίεργο) παιχνίδι του ΔΝΤ στην ελληνική κρίση» είναι ο τίτλος σημερινής ανάλυσης της εφημερίδας “Λε Μοντ”, στην οποία αναφέρεται πως οι περίπλοκοι συσχετισμοί ανάμεσα σε Ελλάδα, ΔΝΤ και Γερμανία για το χρέος, θυμίζουν κατάσταση «α λα Κάφκα».

Το δημοσίευμα θυμίζει ότι το θέμα συμμετοχής του ΔΝΤ στο τρίτο πρόγραμμα βοήθειας στην Ελλάδα, βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων εδώ και ένα χρόνο και θα βρίσκεται και στις 24 Μαΐου.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Μοντ, «η συνάντηση της 24ης θα οδηγήσει κατά πάσα πιθανότητα στην απελευθέρωση μιας νέας δόσης βοήθειας. Οι τεχνικές όμως διαπραγματεύσεις για πιθανή αναδιάρθρωση του χρέους που διστακτικά ανοίχθηκαν στο Eurogroup στις 9 Μαΐου, σίγουρα θα αναβληθούν για αργότερα».

Ο λόγος, είναι προφανώς η θέληση του «ισχυρού» Γερμανού υπουργού οικονομικών Β. Σόιμπλε, που θέλει να συζητηθεί το χρέος μετά τις γερμανικές βουλευτικές του 2017. Το ΔΝΤ όμως, είναι δύσκολο να περιμένει έως τότε, γράφει στην ανάλυση της η “Λε Μοντ”. Εκτός εάν οι Ευρωπαίοι, του προτείνουν να αλλάξει τη σχέση πιστωτή προς την Αθήνα, με αυτή ενός απλού τεχνικού συμβούλου, στο πλαίσιο του προγράμματος βοήθειας.

Στην εκτενή της ανάλυση η Μοντ, αναφέρεται στις συγκεχυμένες συχνά σχέσεις του ΔΝΤ με τους Ευρωπαίους, και στον αμφισβητούμενο, ως προς την αποτελεσματικότητα, ρόλο του όσον αφορά την Ελλάδα.

Βαδίζει βάσει σχεδίου ο Ερντογάν: Οι φρουροί, οι λιμουζίνες, οι χάκερς και ο θρόνος στο Peninsula

 Γιώτα Χουλιάρα Νίκλαν

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Όσοι παρακολούθησαν με προσοχή τις «παραστάσεις» του Ταγίπ Ερντογάν στη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ δεν έχουν την παραμικρή αμφιβολία ότι ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας βαδίζει βάσει σχεδίου που έχει καθορίσει από καιρό – ίσως και πριν εκλεγεί πρωθυπουργός. 

Βήμα βήμα υλοποιεί αυτό το σχέδιο, το οποίο υπολογίζω από τις δηλώσεις, τις κινήσεις και τις πράξεις του ότι κυριαρχείται από ακραίες εθνικιστικές και άλλες «μεγάλες» ιδέες. 

Ο ισλαμιστής ηγέτης της Τουρκίας βρίσκεται σε μία φάση προβληματική: Παίζει επίμονα με τον κίνδυνο και προκαλεί την τύχη του. Και αυτό το παιγνίδι του κινδύνου τον συναρπάζει. Είναι ολοφάνερο. Απόλαυσε και «μέθυσε» ως αυταρχικός άνθρωπος που είναι για το γεγονός ότι οι ηγέτες που συνάντησε στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών τον επισκέφθηκαν στο ξενοδοχείο «Peninsula» όπου διέμενε. Και ο ίδιος τους φέρθηκε «σουλτανικά», αφού στο εν λόγω ξενοδοχείο της αμερικανικής μεγαλούπολης μετέφερε και τον θρόνο του. 

Πριν φτάσει στη Νέα Υόρκη, προχώρησε σε μία κίνηση που θα μπορούσε να ακυρώσει το ταξίδι. Αλλά δεν έκανε πίσω. Μετέφερε με ειδική πτήση στην Αμερική τις προεδρικές του λιμουζίνες. Αρνήθηκε τα θωρακισμένα αυτοκίνητα που προσφέρει στους ξένους ηγέτες η αμερικανική κυβέρνηση. Και απαίτησε να τον φρουρούν μόνο οι δικοί του φρουροί. Λέγεται ότι βρέθηκαν στη Νέα Υόρκη 100 Τούρκοι αστυνομικοί για να τον προστατεύσουν. Πώς το δέχθηκε η αμερικανική κυβέρνηση; Κάποιος θα έλεγε ότι με τον ίδιο και τον αυτό τρόπο δρουν οι Αμερικανοί όταν πρόκειται για τον πρόεδρο Ομπάμα… Αλλά γεγονός είναι ότι δύσκολα το κατάπιαν.

Δεν εμπιστεύεται τους Αμερικανούς 

Ο Ταγιπ Ερντογάν δεν εμπιστεύεται τους Αμερικανούς. Και ένα περιστατικό που συνέβη στο ξενοδοχείο μείωσε ακόμα περισσότερο τον βαθμό εμπιστοσύνης. Αγνωστοι χάκερ έκλεψαν τα ηλεκτρονικά μηνύματα του υπουργού Ενέργειας Μπεράτ Αλμπαϊράκ, ο οποίος εντελώς… τυχαία είναι ο γαμπρός του. Ηταν ένα περιστατικό που του χάλασε το ταξίδι, λένε τουρκικές πηγές, διότι ο εν λόγω υπουργός έπαιζε παλαιότερα τον ρόλο του ταμία της οικογένειας. Οταν τον ενημέρωσαν, ο Ερντογάν έβγαλε φωνή μεγάλη, υποστηρίζουν οι πηγές. 

Στον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζόζεφ Μπάιντεν φέρθηκε με σκαιότατο τρόπο, άσχετα αν οι Αμερικανοί κάνουν τους… Κινέζους. Απαίτησε την παράδοση του ιμάμη Γκιουλέν, για να απαντήσει ο κ. Μπάιντεν ότι στην Αμερική αποφασίζει η Δικαιοσύνη και όχι ο εκάστοτε πρόεδρος. Και στη συνέχεια έθεσε με επιτακτικό τρόπο το θέμα του επιχειρηματία Ρεζά Ζαράμπ, ο οποίος θα δικαστεί για απάτες στην Αμερική. Στο κατηγορητήριο γίνεται αναφορά για τις σχέσεις τού εν λόγω κυρίου με την οικογένεια Ερντογάν. Ξέρετε τι σοφίστηκε να πει στον Αμερικανό αντιπρόεδρο για να διασώσει τον συνέταιρό του; Οτι οι Αμερικανοί εισαγγελείς και δικαστές που ανέλαβαν την υπόθεση είναι άνθρωποι του ιμάμη Γκιουλέν. 

Οι πάντες συνωμοτούν εναντίον του, πιστεύει ο Ερντογάν, και είναι τέτοια η τρικυμία στο μυαλό του που μπλέκει στο δίκτυο των συνωμοτών όλες τις φυλές του κόσμου. Για τους σοβαρούς αναλυτές στην Αμερική είναι μία επικίνδυνη περίπτωση για την ειρήνη στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. 

΄Εστειλε διπλό μήνυμα 

Οι δηλώσεις του την περασμένη Πέμπτη για τη Συνθήκη της Λοζάνης δεν είναι τυχαίες ούτε ήταν αυτό που λέμε «της στιγμής». Ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν κάνει τίποτα χωρίς να το σκεφθεί. Ηταν προετοιμασμένος και γνώριζε τι έλεγε και τι ζητούσε. Για τον αυταρχικό Ερντογάν αυτή ήταν μία μεγάλη στιγμή, καθώς χτυπούσε ταυτόχρονα τον ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ, που δήθεν χάρισε τα «τουρκικά» νησιά στην Ελλάδα, αλλά έστελνε και το μήνυμα στην Αθήνα ότι είναι δικά του και απαιτεί να του επιστραφούν…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ Ι: Ο Ντόναλντ Τραμπ ζήτησε να συναντήσει τον Πρόεδρο της Κύπρου, αλλά λόγω φόρτου εργασίας το ραντεβού δεν έγινε. Ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων είδε τον Αλ Σίσι της Αιγύπτου και δεν είπε καλά λόγια για τον Ερντογάν. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΙΙ: Την Ουάσιγκτον αναμένεται να επισκεφθεί ο υπουργός Εξωτερικών. Ο Νίκος Κοτζιάς επρόκειτο να πάει στις 14 Σεπτεμβρίου, αλλά δεν του το επέτρεψαν άλλες υποχρεώσεις. Η τουρκική στάση σε Αιγαίο και Κυπριακό τον ανησυχεί πολύ και επιθυμεί να κάνει μία καθαρή κουβέντα με τους Αμερικανούς…

http://www.geopolitics.com.gr/2016/10/peninsula.html

Οι ψευδοπροφήτες της παγκοσμιοποίησης ξεγυμνώνονται

Ενδοκαπιταλιστικές αντιπαλότητες και αντίσταση στη βορειοαμερικάνικη ελίτ

Του James Petras* 

Σοβαρές πολιτικές και οικονομικές προκλήσεις αντιμετωπίζει η επιχειρηματική ελίτ των βορειοαμερικανικών πολυεθνικών. Οι Apple, Google, Facebook, Microsoft, Pfizer και πολλές άλλες πολυεθνικές επιχειρήσεις που φοροδιαφεύγουν, βρίσκονται αντιμέτωπες με την τριπλή απειλή των προστίμων ύψους πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, της ανακατανομής του πλούτου τους, και του ενδεχόμενου επανεισαγωγής δίκαιων κοινωνικο-οικονομικών προγραμμάτων που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την εξουσία τους.

Εξαγωγείς με βάση την Ουάσιγκτον και χρηματιστές έτοιμοι να επιβάλλουν συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου στις επιχειρηματικές τάξεις της Ευρώπης και της Ασίας, βρέθηκαν αντιμέτωποι με σφοδρή αντίσταση. Στη Λατινική Αμερική, η διοίκηση Ομπάμα εγκατέστησε πρόσφατα νεοφιλελεύθερα καθεστώτα στην Αργεντινή και τη Βραζιλία, πυροδοτώντας μαζικές αντιδράσεις από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που έχουν οδηγηθεί στη χρεοκοπία από τις σκληρές τους πολιτικές.

Οι οξύτατες ενδοκαπιταλιστικές αντιπαλότητες δεν περιορίζονται πλέον στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων: ανοιχτός πόλεμος, που περιλαμβάνει μεγάλης κλίμακας μεταφορές κεφαλαίων, υποσκάπτει τα θεμέλια της αλληλεγγύης στους κόλπους της παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης. Αν και τα εργατικά κινήματα και οι μαζικές διαδηλώσεις συνεχίζονται, είναι ο θεμελιώδης εσωτερικός καπιταλιστικός ανταγωνισμός απέναντι στην Αυτοκρατορία των ΗΠΑ που αναδεικνύεται στην κινητήρια δύναμη των σημερινών αναταράξεων.Στο παρόν κείμενο θα εντοπίσουμε τους συσχετισμούς των δυνάμεων και τις επιπτώσεις των προκλήσεων αυτών, στην εξουσία και τον πλούτο των πολυεθνικών επιχειρήσεων. Στη συνέχεια, θα αναδείξουμε την κατάρρευση των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου και την εξάλειψη της βορειοαμερικανικής κυριαρχίας σε Ευρώπη και Ασία. Στο τελευταίο τμήμα, θα επικεντρωθούμε στην άνοδο και την παρακμή των πιο πρόσφατων βορειοαμερικανικών επεμβάσεων για την υπόταξη της Λατινικής Αμερικής στην κυριαρχία των ΗΠΑ, ξεκινώντας με το συνταγματικό πραξικόπημα στην Βραζιλία και τις συγκρούσεις στην Αργεντινή.