Σύρος ζωγράφος αντιστρέφει τους ρόλους...Ομπάμα, Πούτιν, Κάμερον στην ουρά για το συσσίτιο...

Οι ηγέτες του κόσμου στην ουρά για το συσσίτιο... Με ένα άδειο πιάτο στο χέρι κι ένα ακόμη πιο άδειο βλέμμα στο πρόσωπο.

Ιφιγένεια Κοντού

Πίσω από τα παιδιά που λιμοκτονούν είτε στην Αφρική είτε στο Χαλέπι. Πίσω κι από τον ίδιο τον ζωγράφο...

Είναι ένα έργο του Abdalla Al Omari, του Σύρου ζωγράφου που αντιστρέφει τους ρόλoυς στα έργα του.

Ο Obama άστεγος… Ο Putin επαίτης... Ο Trump πρόσφυγας... Ο Najad πολιτικός κρατούμενος... Ο Cameron μεθυσμένος χουλιγκάνος... Oι πολιτικοί ηγέτες που κρατούν τις ζωές των ανθρώπων στα χέρια τους, όπως τους φαντάζεται ο Abdalla Al Omari, στη έκθεσή του με τίτλο: The Vulnerability Series.

Η εξαφάνιση του καθηγητή Λιαντίνη το 1998. «Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος»....

Tο πρωί της 1ης Ιουνίου 1998 ο καθηγητής φιλολογίας, Δημήτρης Λιαντίνης έφυγε από το σπίτι του στη Ν.Κηφισιά. Στο γραφείο του είχε αφήσει ένα γράμμα για την κόρη του Διοτίμα στο οποίο έγραφε:

«Διοτίμα μου, Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα- βήμα ολόκληρη τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέτη θανάτου. Τώρα που ανοίγω τα χέρια μου και μέσα τους συντρίβω τον κόσμο, είμαι κατάφορτος με αισθήματα επιδοκιμασίας και κατάφασης. Πεθαίνω υγιής στο σώμα και στο μυαλό, όσο καθαρό είναι το νωπό χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο γαλάζιο διαμάντι. Να ζήσεις απλά, σεμνόπρεπα, και τίμια, όπως σε δίδαξα. Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Και είναι άδικο και μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το δώρο της ζωής στους ανθρώπους, και οι πλείστοι να ζούνε μέσα στη ζάλη αυτού του αστείου παραλογισμού.

Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει….

Έζησα έρημος και ισχυρός. Λιαντίνης.

Τη μέρα που θα πέσω έδωσα εντολή να στεφανωθούν οι μορφές** Σολωμού στη Ζάκυνθο κ’ Λυκούργου στη Σπάρτη.»...

Ναζίμ Χικμέτ και τα «ονόματα των πόθων».

Τζένη Τσουπαροπούλου

Ο ρομαντικός επαναστάτης έφυγε σαν σήμερα, 3 Ιουνίου 1963

«Ξέρω ότι όλες αυτές οι σκέψεις είναι ρομαντικές. Εδώ και τόσα χρόνια η ζωή μου είναι ρομαντική. Είναι ο ρομαντισμός του επαναστάτη που καλπάζει πάνω στο άλογό του. Ίσως είναι βασανιστικός, ίσως αιμοσταγής, ποιος ξέρει… Πού τρέχει ο έφιππος; Τις περισσότερες φορές στο θάνατο. Αλλά για μια ζωή πιο όμορφη, πιο δίκαιη, πιο γεμάτη, πιο βαθιά.»

Το παραπάνω, αποτελεί απόσπασμα από το μοναδικό μυθιστόρημα που έγραψε στη ζωή του ο ποιητής ΝαζίμΧικμέτ, και μάλιστα λίγο πριν από το θάνατό του στις 3 Ιουνίου 1963. Το εμβληματικό αυτό μυθιστόρημα τιτλοφορείται «Είναι όμορφη η ζωή, αδερφέ μου!» στην Ελλάδα, ενώ στην ΕΣΣΔ το μυθιστόρημα εκδόθηκε με τον τίτλο «Οι Ρομαντικοί».

Αυτοπροσωπογραφία του ΝαζίμΧικμέτ,

παστέλ σε χαρτόνι, φυλακές Τσάνγκιρι.

Μια ζωή, ένας αγώνας

Κλιματική αλλαγή: Δεν είναι μύθος, δεν είναι απάτη, δεν είναι συνωμοσία

Δεν είναι μύθος, δεν είναι απάτη, δεν είναι συνωμοσία. Αυτό λένε οι επιστήμονες για την κλιματική αλλαγή. Με αφορμή την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από τη συμφωνία για το κλίμα, ας θυμηθούμε τα γεγονότα, που κάνουν την κλιματική αλλαγή, πραγματική απειλή, με οδηγό το National Geographic... 

1. Ο πλανήτης υπερθερμαίνεται 

Η θερμοκρασία της γης μπορεί να αυξάνεται ή να μειώνεται από χρονιά σε χρονιά αλλά τα τελευταία 50 χρόνια έχει αυξηθεί πάρα πολύ. 

Η ζέστη το 2016 έσπασε το ιστορικό της ρεκόρ. Αυτό ήταν το… 2015. Που με τη σειρά του έσπασε το ρεκόρ του 2014. 

Την περασμένη χρονιά η παγκόσμια μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της γης - σύμφωνα με μετρήσεις από χιλιάδες μετεωρολογικούς σταθμούς σε όλο τον πλανήτη, σημαδούρες και πλοία - ήταν 1.69 βαθμούς Φαρενάιτ υψηλότερη από το μέσο όρο του 20ου αιώνα. Οι δορυφόροι επίσης κατέγραψαν μια καθαρά αυξητική τάση της θερμοκρασίας. 

2. Ευθυνόμαστε εμείς 

Το διοξείδιο του άνθρακα θερμαίνει τον πλανήτη και έχουμε αυξήσει το ποσοστό του στην ατμόσφαιρα περίπου κατά 50% σε σχέση με το 1960. 

Το φαινόμενο Ελ Νίνιο (μεγάλη αύξηση της θερμοκρασίας - έως και 3 βαθμούς Κελσίου - του νερού στον Ειρηνικό Ωκεανό, κοντά στον Ισημερινό, σε έκταση μιας μεγάλης χώρας) συνετέλεσε στην αύξηση της θερμοκρασίας πέρσι, καθώς προσωρινά απελευθέρωνε θερμότητα από τον Ειρηνικό. Αλλά κανένα φυσικό φαινόμενο δεν εξηγεί την αυξητική τάση της θερμοκρασίας κατά τα τελευταία πενήντα χρόνια. 

Στέφανος Σαράφης

Ο Στέφανος Σαράφης (Τρίκαλα 1890-Αθήνα 1957) ήταν Έλληνας στρατιωτικός,επαναστάτης εναντίον της μοναρχίας, υποστράτηγος, ηγέτης του ΕΛΑΣ στην Εθνική Αντίσταση και εξέχουσα πολιτική φυσιογνωμία, αρχικά του Φιλελεύθερου-βενιζελικούχώρου και αργότερα της Αριστεράς.

Τα πρώτα χρόνια 

Ο Στέφανος Σαράφης το 1908 εισήλθε αρχικά στο Νομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του για να καταταχθεί εθελοντικά στον Ελληνικό Στρατό επηρεασμένος από τους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες της εποχής, όπως ο Μακεδονικός Αγώνας, η εξέγερση του Κιλελέρ, το Κίνημα των Νεοτούρκων, όπου και ακολούθησε το Κίνημα στο Γουδί. Έτσι εγκαταλείποντας τις σπουδές του επέστρεψε στη πατρίδα του και κατατάχθηκε εθελοντής στο σύνταγμα Τρικάλων λαμβάνοντας το βαθμό του λοχία. Λοχαγός του τότε ήταν ο Αλέξανδρος Οθωναίος με τον οποίο και συνδέθηκε στενά.

Περίοδος 1912-1920

Με το βαθμό του λοχία συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους και διακρίθηκε σε μάχες όπως στη Μάχη του Σαραντάπορου. Έπειτα εισήλθε σε Σχολή Αξιωματικών και αναβαθμίστηκε σε ανθυπολοχαγό. Το 1916 υποστηρίζοντας το βενιζελικό κίνημα που εκδηλώθηκε στη Θεσσαλονίκη και στη προσπάθειά του να μεταβεί κρυφά συνελήφθη και διατάχθηκε η φυλάκισή του στις στρατιωτικές φυλακές της Αθήνας (Παραπήγματα) απ΄όπου κατάφερε όμως να δραπετεύσει, να φθάσει στον προορισμό του και να τεθεί τελικά στην υπηρεσία του κινήματος. Το 1917, στη Θεσσαλονίκη, ονομάστηκε κατ΄ επιλογή λοχαγός, και στη συνέχεια, το 1918, διορίστηκε στο Υπουργείο Στρατιωτικών. Το 1919 ως Ταγματάρχης πήρε μέρος στηΜικρασιατική εκστρατεία στο επιτελείο της Μεραρχίας Κυδωνιών (Αϊβαλί) υπό τον Οθωναίο. Μετά την εκλογική ήττα όμως του Βενιζέλου (Νοέμβριος 1920) απομακρύνθηκε από το Μέτωπο και εκτοπίσθηκε ως βενιζελικός και φίλος του ΣτρατηγούΟθωναίου αρχικά στη Καλαμάτα και στη συνέχεια στο Γύθειο.

Περίοδος 1922-1940 

Η Ελένη Αρβελέρ διαλύει τους μύθους για την Αλωση: «Κερκόπορτα; Αστεία πράγματα»

Η Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ θυμάται παλαιότερα τους- ξένους φοιτητές της στη Σορβόννη να της στέλνουν… συλλυπητήριο τηλεγράφημα κάθε 29η Μαΐου, την ίδια ώρα που τα περισσότερα Ελληνόπουλα αν τα ρωτούσες τι έγινε τη μέρα εκείνη δεν ήξεραν ακριβώς. Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση αντιστράφηκε. Στην Ελλάδα έγινε, λίγο έως πολύ, μόδα να θυμόμαστε κάθε χρόνο τέτοια μέρα την Αλωση της Πόλης- μερικοί από κεκτημένη ταχύτητα ή άγνοια μιλούν για «εορτασμό», αντί για επέτειο, και να μην αρκούμαστε στον εορτασμό της έναρξης της Επανάστασης, κάθε 25 του Μαρτίου.

Μεγάλη η σημασία της Πόλης, θα πει κανείς, για τους Ελληνες. Σωστό. Οπότε και η συμβολική σημασία της Αλωσης είναι εξίσου μεγάλη. Εστω και αν η πολιορκία της από τους Οθωμανούς ήταν απλώς μία από τις πολλές, έστω και αν το κλίμα της εποχής ήταν τέτοιο, η κατάσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν τέτοια, που έκπληξη θα ήταν το να μην αλωθεί η Πόλη.

«Βρισκόμαστε στα μέσα του 15ου αιώνα, γύρω στο 1450. Η Πόλη είναι μια μικρή πόλη πια- έχει δεν έχει 70.000 κατοίκους, όταν άλλοτε είχε περάσει το μισό εκατομμύριο» αφηγείται στα «ΝΕΑ» η Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ, επιχειρώντας να βάλει για λογαριασμό μας τα πράγματα στη θέση τους, να καταγράψει αλήθειες και μύθους της Αλωσης έτσι όπως μόνο μία βυζαντινολόγος με τη δική της διαδρομή μπορεί να κάνει. «Η Πόλη έχει αποδεκατιστεί από την πανώλη και τις αλλεπάλληλες πολιορκίες των Τούρκων. Αλλά και από τις διαμάχες των Δυτικών, αφού οι προστριβές Γενοβέζων και Βενετσιάνων γίνονταν στο λιμάνι της μέσα. Υπήρχε και μια τάση ανεξαρτητοποίησης των λίγων χωρών που παρέμεναν ελεύθερες- όχι μόνο του Μυστρά που παρεμπιπτόντως έπεσε το 1460, επίσης στις 29 Μαΐου! Η κατάσταση ήταν μιας ανασφάλειας γενικής».

Την Τετάρτη δικάζεται ο Πέτρος που δεν κοίταξε την πάρτη του

Χρήστος Κάτσικας

Ο Πέτρος Καπετανόπουλος, που δικάζεται την Τετάρτη 1 Ιουνίου, είναι ένας άνθρωπος που σε μια κρίσιμη στιγμή δεν υποκλίθηκε στη λογική του «τι με νοιάζει εμένα;».

Το βράδυ του Σαββάτου της 21ης Ιουλίου στην περιοχή του Κολωνού, ακούγοντας φασαρία στο πάρκο απέναντι από το σπίτι του, κατέβηκε να δει τι συμβαίνει. Ένας άνθρωπος ήταν ριγμένος στο οδόστρωμα με χειροπέδες και αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ ασκούσαν υπερβολική και αδικαιολόγητη βία εναντίον του, πατώντας τον στην κοιλιά. Όταν ο Καπετανόπουλος ζήτησε εξηγήσεις από τους αστυνομικούς για την απαράδεχτη συμπεριφορά τους, οι ίδιοι τον συνέλαβαν και εν συνεχεία τού ασκήθηκε από την Εισαγγελία δίωξη.

Διαμαρτυρήθηκε για τον βασανισμό και τον εξευτελισμό του μετανάστη με τη λογική ερώτηση: «γιατί τον πατάς αφού τον έχεις ήδη συλλάβει;». «Αυτό που είδες δεν είναι τίποτα, αυτή είναι κλωτσιά», ήταν η απάντηση που εισέπραξε, με ένστολο να ξανακλωτσά επιδεικτικά στην κοιλιά τον συλληφθέντα, μέχρι που εκείνος σφάδαξε από τον πόνο.

Ο Πέτρος Καπετανόπουλος έκανε το αυτονόητο για κάποιον που θέλει να λέγεται άνθρωπος. Δεν σιώπησε μπροστά στην αστυνομική και ρατσιστική βία, δε φοβήθηκε να ζητήσει το λόγο από τους ένστολους βασανιστές ενός ανθρώπου που είχε ήδη συλληφθεί και ομολογήσει την κλοπή μιας τσάντας.

Την πράξη του αυτή την πλήρωσε. Συλλαμβάνεται και του προσάπτονται πλημμεληματικές κατηγορίες: «αντίσταση κατά της αρχής», «προσπάθεια ελευθέρωσης κρατουμένου» και «ψευδή ανωμοτί κατάθεση».

Νησί Μπαστόι: Αυτή είναι η «καλύτερη φυλακή του κόσμου»

Το νησί Bastoy στη Νορβηγία είναι μία φυλακή. Από την οποία ωστόσο, ουδείς θέλει να αποδράσει.

Την έχουν αποκαλέσει την «καλύτερη φυλακή του κόσμου». Τα δωμάτια είναι ευχάριστα, οι κρατούμενοι μπορούν να περιπλανηθούν όπου τους αρέσει στο νησί, να κάνουν σκι, να κολυμπήσουν και να ψαρέψουν.

Ωστόσο, το σημείο αιχμής δεν είναι ότι το Μπαστόι αντιμετωπίζει τους κρατούμενους ως ανθρώπινα όντα, αλλά ότι τους αντιμετωπίζει ως ενήλικες.

Οι φυλακές σε άλλα μέρη του κόσμου απαγορεύουν οποιοδήποτε μέταλλο θα μπορούσε να μετατραπεί σε όπλο. Οι κρατούμενοι στο Bastoy όμως, κυκλοφορούν ανάμεσα σε σφυριά και αλυσοπρίονα. Κόβουν δέντρα για να φτιάξουν έπιπλα, καλλιεργούν λαχανικά και εκτρέφουν ζώα.

Το Μπαστόι δεν είναι η πρώτη φυλακή στην οποία εκτίουν ποινή. Πρέπει πρώτα να περάσουν κάποιο χρονικό διάστημα σε μια συμβατική φυλακή και στη συνέχεια, να ζητήσουν τη μεταφοράς τους, έχοντας πείσει τις αρχές ότι επιθυμούν να αλλάξουν. Σε μια κανονική φυλακή, οι κρατούμενοι τρώνε με κουτάλι.

«Παίρνουν μόνο τρεις ή τέσσερις αποφάσεις την ημέρα, όπως πότε θα πάνε στην τουαλέτα». Στο Bastoy παίρνουν σχεδόν όσες αποφάσεις θα έπαιρναν αν ήταν ελεύθεροι.

Εις το όνομα του «λευκού χρυσού»

Για τους περισσότερους ανθρώπους στον κόσμο, το βαμβάκι είναι απαλό. Για εκατομμύρια πολίτες-δούλους του Ουζμπεκιστάν, το βαμβάκι είναι σκληρό κι απάνθρωπο. Το Ουζμπεκιστάν είναι η έκτη χώρα στον κόσμο σε παραγωγή βαμβακιού. Μαζί με το Τουρκμενιστάν, είναι οι δύο χώρες της Κεντρικής Ασίας που παράγουν και εξάγουν τις μεγαλύτερες ποσότητες βαμβακιού. 

Ιφιγένεια Κοντούη

Το προϊόν θεωρείται ο “λευκός χρυσός” στη χώρα των τριάντα εκατομμυρίων ανθρώπων, τόσο η παραγωγή όσο και οι εξαγωγές του αποτελούν ζήτημα εθνικής σημασίας οπότε ελέγχονται 100% από την κυβέρνηση. Από το 1991 που ο Islam Karimov, κήρυξε τη χώρα του ανεξάρτητο κράτος, η αγροτική πολιτική που χάραξε, βασίστηκε στα φτηνά εργατικά χέρια που διασφαλίζουν χαμηλό κόστος παραγωγής και άρα, μεγαλύτερα κέρδη από τις εξαγωγές.

Φτηνά εργατικά χέρια γιατρών, δασκάλων, φοιτητών...

Όταν λέμε «φτηνά», τι εννοούμε; Χαμηλά μεροκάματα; Απλήρωτες υπερωρίες; Όχι ακριβώς. Η μέθοδος είναι πιο πρωτότυπη: το κράτος επιτάσσει τους πολίτες του και τους εξαναγκάζει να δουλεύουν σαν σκλάβοι στα χωράφια του βαμβακιού! Όσοι δεν υποστηρίζουν τη χώρα στην παραγωγή του “λευκού χρυσού”, θεωρούνται προδότες και εχθροί του κράτους. Έτσι, ένα εκατομμύριο και πλέον, άνθρωποι εξαναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις τακτικές θέσεις εργασίας τους και στέλνονται στα χωράφια του βαμβακιού για να εργαστούν για εβδομάδες σε άγριες συνθήκες. Η επίταξη δεν κάνει διακρίσεις στα επαγγέλματα: γιατροί, καθηγητές, επιχειρηματίες, όλοι στα βαμβάκια!

Είμαστε αιχμάλωτοι -αλλά έχουμε wi-fi.

«Ξέρεις πώς πέθανε ο τελευταίος τίγρης της Τασμανίας;» με ρωτάει ο Τηλέμαχος στο αυτοκίνητο.

Πάντα νοιαζόταν να διαβάζει για τα ζώα, σε εγκυκλοπαίδειες και σε βιβλία. Τώρα πια, σχεδόν έντεκα, ψάχνει στο διαδίκτυο για ό,τι θέλει να μάθει.

«Πέθανε στον ζωολογικό κήπο. Ήταν ο τελευταίος που υπήρχε και τον άφησαν να πεθάνει εκεί μέσα. Το 1936. Υπάρχει και βίντεο.»

Στη φωνή του διακρίνω θλίψη και απορία.

«Το ‘χω δει το βίντεο», του λέω προσέχοντας τον δρόμο.

Περιμένει να του πω κάτι ακόμα. Η απάντηση μου είναι χωρίς αξία.

«Γιατί τον αφήσαν να πεθάνει εκεί μέσα;»

«Δεν υπήρχε άλλος. Τι να έκαναν;»

«Να τον άφηναν ελεύθερο.»

«Πάλι θα πέθαινε.»

«Ναι, αλλά θα πέθαινε ελεύθερος.»

Ο Τηλέμαχος, ως παιδί, κι ως άνθρωπος ευαίσθητος, είδε το βίντεο κι ένιωσε την απόγνωση του τελευταίου τίγρη. Δεν σκέφτηκε κυνικά ή επιστημονικά. Ένιωσε.

Πίστεψε ότι θα ήταν καλύτερο να τον αφήσουν να φύγει. Να χαθεί στα δάση της Τασμανίας, να κυνηγήσει, να ψάξει μήπως βρει ένα τελευταίο θηλυκό -έναν αρσενικό έστω, για να πιούνε μπύρες αντικρίζοντας την εξάλειψη.

Σύγκρουση οικονομίας και γεωπολιτικής στην Ελλάδα...

Η αδυναμία των δανειστών να καταλήξουν σε συμφωνία στο χθεσινό Eurogroup (22 Μαΐου) καταδεικνύει πως η προσπάθεια της Ελλάδας για έξοδο από τον μνημονιακό κύκλο δεν είναι αποναρκοθετημένη. 

Οι προϋποθέσεις για να αλλάξει προσεχώς τόσο η ατζέντα όσο και η κατεύθυνση της χώρας υπάρχουν. Το πρόβλημα δεν θα είναι πλέον ο δανεισμός, η ρευστότητα και η δημοσιονομική σταθερότητα. 

Η ψήφιση των προαπαιτούμενων το βράδυ της περασμένης Πέμπτης δυνάμει κλείνει ένανκύκλο και ανοίγει έναν άλλο. Κλείνει τον κύκλο της χρεοκοπίας που άνοιξε το 2009 και υπό προϋποθέσεις ανοίγει τον κύκλο της ανασυγκρότησης, μέσω της διεθνοποίησης σημαντικού μέρους της δημόσιας και εν μέρει της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων.

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις θα κριθούν από την Ιστορία όχι από το κατά πόσον η Ελλάδαπαρέμεινε στην Ευρωζώνη, αλλά από από τη μαζική αλλαγή χεριών της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, από το γεγονός ότι για να καταστεί δυνατή αυτή η μεταβίβαση, φρόντισαν με συγκεκριμένες πολιτικές να υποτιμήσουν δραστικά την αξία των περιουσιακών στοιχείων του Έλληνα.

Με συνευθύνη των εγχώριων τραπεζιτών, κυβερνήσεις απέτυχαν πλήρως στο να αποτρέψουν τον ευτελισμό της αξίας τόσο της δημόσιας όσο και της ιδιωτικής περιουσίας. Αυτό έγινε δυνατό μέσω του βίαιου αποπληθωρισμού που επιβλήθηκε από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ.

Μαζική αποεθνικοποίησηΟι ιδιωτικές περιουσίες αλλάζουν μαζικά χέρια, λόγω των «κόκκινων δανείων» και της υπερφορολόγησης. Η δημόσια περιουσία δεν ιδιωτικοποιείται, όπως παραπλανητικά αναφέρεται.