9η Μάη: «Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό, τι μπορεί ποτέ να πληρώσει»

 Γράφει ο Νίκος Μόττας 

Στη φράση αυτή του Έρνεστ Χεμινγουέι («Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό, τι μπορεί ποτέ να πληρώσει») περικλείεται όλος ο συμβολισμός της 9ης Μάη. Της επετείου της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών. Τότε, το Μάη του 1945, 74 χρόνια πριν, όταν η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υψώνονταν θριαμβευτικά στο Ράιχσταγκ και η ναζιστική Γερμανία παραδίνονταν άνευ όρων στις ηρωικές δυνάμεις του σοβιετικού στρατού. 

Στο πρόσωπο του στρατιώτη που σήκωσε την σημαία με το σφυροδρέπανο στο Βερολίνο αντικατοπτρίζεται ιστορικά όχι μονάχα ο ηρωικός αγώνας που έδωσε ο Κόκκινος Στρατός και η ηγεσία του, αλλά συνολικά ο λαός της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν άλλωστε η Σοβιετική Ένωση, που με την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, υπό την ηγεσία του Ι.Στάλιν, σήκωσε το κύριο βάρος του αγώνα ενάντια στο ναζιστικό-φασιστικό ιμπεριαλιστικό «Άξονα» και τους συμμάχους του.

Οι αριθμοί πιστοποιούν τις τεράστιες απώλειες της ΕΣΣΔ σε έμψυχο και μη υλικό: 

Περισσότερο από 30 εκατομμύρια ήταν οι ανθρώπινες θυσίες της Σοβιετικής Ένωσης, συνυπολογίζοντας τους ανάπηρους και τους τραυματίες. 

Εξ’ αυτών, 20 εκατομμύρια νεκροί, στρατιώτες και λαός, ανάμεσα τους ο ανθός των κομμουνιστών (περίπου 2 εκατομ. μέλη του ΚΚΣΕ) οι οποίοι έδωσαν τη ζωή τους για την σωτηρία της σοσιαλιστικής πατρίδας και της ανθρωπότητας. Οι αντίστοιχες ανθρώπινες απώλειες των «συμμάχων» ανέρχονταν σε 405.000 για τις ΗΠΑ και 375.000 για τη Βρετανία. 

Περίπου 1.700 πόλεις και 70.000 χωριά της ΕΣΣΔ μετατράπηκαν σε κρανίου τόπος. 

Καταστράφηκαν ολοκληρωτικά ή εν μέρει 32.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις και 65.000 χιλιόμετρα σιδηροδρομικές γραμμές. 

Tα παιδιά που ζούσαν μέσα στα τούνελ και πέθαιναν για να ξεχρεώσουν οι οικογένειές τους!

Ο μικρός ανθρακωρύχος ήταν ένα μικρό αγόρι σουηδικής ή φινλανδικής καταγωγής που εργαζόταν επί δέκα ώρες καθημερινά σε ένα ορυχείο με αυτή τη φόρμα και τον εξοπλισμό εργασίας.

Ζούσε χωμένο στα λαγούμια του ορυχείου, με μοναδικό φως αυτό που έβγαζε το σπαρματσέτο στο κεφάλι του. Προσελήφθη ως μαθητευόμενος στην εταιρεία προκειμένου ο πατέρας του να αποπληρώσει τα χρέη του. Ο άτυχος μικρός εργάστηκε και πέθανε στα ορυχεία του Κολοράντο. Πριν η νομοθεσία απαγορεύσει την παιδική εργασία μετά από σκληρούς αγώνες των εργατικών σωματείων, τα παιδιά, ακόμα και ηλικίας πέντε ετών, εργάζονταν στα ορυχεία και τα προτιμούσαν σε πόστα καθαρισμού και απομάκρυνσης χωμάτων, λόγω του μικρού τους μεγέθους. Underground boys 004Οι συνθήκες μέσα στα τούνελ ήταν εξαιρετικά επικίνδυνες και τα παιδιά κινδύνευαν από την πτώση λίθων και τις αναθυμιάσεις.

Παιδιά πειραματόζωα σε ρόλο «καναρινιού»

Το σοκαριστικό όμως της υπόθεσης είναι ότι τα παιδιά χρησιμοποιούνταν στο ρόλο του «καναρινιού».

Ο ματωμένος Μάης του '36 στη Θεσσαλονίκη

Στην επέτειο των 83 χρόνων από ένα σημαντικό σταθμό της ιστορίας του ελληνικού εργατικού κινήματος

Μετά τη σφαγή, λίγα λουλούδια...

Το βράδυ της 9ης Μάη του 1936 ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς έδωσε διαταγή ένα σύνταγμα στρατού από τη Λάρισα να μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη και μοίρα του στόλου να καταπλεύσει στο λιμάνι της πόλης προς αντιμετώπιση των εργατών που βρίσκονταν σε απεργία. Ταυτόχρονα, προέβη σε δηλώσεις με τις οποίες δεν άφηνε κανένα περιθώριο παρερμηνειών αναφορικά με τις προθέσεις του1: «Κατέστη φανερόν - τόνισε - ότι οι σκοποί οι επιδιωκόμενοι από τους διευθύνοντας την απεργιακήν κίνησιν είναι πολιτικοί, ανατρεπτικοί. Αν ήσαν οικονομικοί θα εδέχοντο οι ιθύνοντες τας δύο εργατικάς ομοσπονδίας την λύσιν, την οποίαν η κυβέρνησις επέβαλε εις τους καπνεμπόρους, και η οποία όχι μόνον καθορίζει κατώτατον ημερομίσθιον 90 δραχμών, αλλά προβλέπει και περί μέσου ημερομισθίου 100 περίπου δραχμών... Η κυβέρνησις δε θα εμποδίση βεβαίως το δικαίωμα της απεργίας από εκείνους οι οποίοι το έχουν, αλλά δε θα επιτρέψη διατάρραξιν της τάξεως. Οσοι το επιχειρήσουν, θα συναντήσουν το κράτος του νόμου».

Το πόσο σεβόταν το δικαίωμα της απεργίας ο Μεταξάς αλλά και τι εσήμαινε το κράτος του νόμου, οι εργάτες της Θεσσαλονίκης το ένιωσαν στο πετσί τους εκείνες τις μέρες. Το διαπίστωσε επίσης ολόκληρος ο ελληνικός λαός λίγους μήνες αργότερα, όταν επιβλήθηκε το δικτατορικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου με ηγέτη του τον Ιωάννη Μεταξά. Αν αξίζει όμως μια παρατήρηση για την προαναφερόμενη δήλωση του, τότε οφείλουμε να σημειώσουμε πως αυτή η δήλωση είναι μια δήλωση καρμπόν που εκφέρεται, πανομοιότυπα, πάντοτε από τα χείλη του εκάστοτε πρωθυπουργού ή υπουργού, στο πλαίσιο του αστικού καθεστώτος - με δικτατορική ή κοινοβουλευτική μορφή διακυβέρνησης - όταν αυτό το καθεστώς βρίσκεται αντιμέτωπο με εργατικές - λαϊκές κινητοποιήσεις, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτές είναι πετυχημένες. Ας εξετάσουμε όμως αναλυτικότερα το θέμα μας κι ας δούμε πώς φτάσαμε στην απεργία των εργατών στη Θεσσαλονίκη το Μάη του '36, αλλά και στις απειλές, λόγω και έργω, του επίδοξου δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά.

Η ταξική πάλη στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '30

Το πρόγραμμα και το ψηφοδέλτιό του παρουσίασε ο Ν. Ηλιόπουλος

Παρουσία πλήθους πολιτών, του προέδρου της Βουλής,
Νίκου Βούτση, κυβερνητικών στελεχών, βουλευτών και του γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνου Σκουρλέτη, παρουσίασε σε εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής το ψηφοδέλτιο και το πρόγραμμά του, ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων με την παράταξη της «Ανοιχτής Πόλης», Νάσος Ηλιόπουλος. 

Ο Ν. Ηλιόπουλος τόνισε μεταξύ άλλων, πως «δεν είμαστε τουρίστες της πόλης, ευκαιριακοί επισκέπτες, πλανόδιοι της πολιτικής φιλοδοξίας και διαφημιστικά προϊόντα του οικογενειακού προγραμματισμού. Είμαστε οι άνθρωποι αυτής της πόλης και αυτή είναι η πόλη μας». Όπως είπε, η πόλη της Αθήνας «ξεκινάει από τις γειτονιές της. Δεν εκκινεί και τελειώνει στο ιστορικό κέντρο. Το ιστορικό κέντρο, οι συνοικίες, οι γειτονιές, τα διαμερίσματα, συγκροτούν μία γοητευτική, πολλές φορές αντιφατική πόλη. Και στο δικό μου όραμα για την πόλη, δεν υπάρχουν γειτονιές πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Δεν υπάρχει η βιτρίνα και οι πίσω αυλές της πόλης. Δεν υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικά δικαιώματα στην πρόσβαση στον πολιτισμό, στις κοινωνικές υπηρεσίες, στα σχολεία, στον αθλητισμό».

Αναφερόμενος στο πρόγραμμα της «Ανοιχτής Πόλης», ο Νάσος Ηλιόπουλος παρουσίασε 21 έργα συνολικού κόστους 25.500.000 ευρώ και στις επτά δημοτικές κοινότητες. «21 βήματα για μια Αθήνα από την αρχή», όπως τα χαρακτήρισε. 

Πρωτομαγιά 1886 – Πρωτομαγιά 2019...

Κάθε χρόνο για πολλά χρόνια τώρα μια μειοψηφία των εργαζόμενων – δυστυχώς – γιορτάζει την πρωτομαγιά κι αυτή επετειακά…

Οι πρωτομαγιές του κόσμου σε πολλές χώρες γιορτάζονται αγωνιστικά. Μερικές φορές έχουμε βίαιες διαδηλώσεις, συγκρούσεις ακόμα και νεκρούς. Η σκυτάλη της πρωτομαγιάς του 1886 συνεχίζει να μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά, από χώρα σε χώρα. Όσοι βιάστηκαν να τη θάψουν, νομίζοντας ότι γλύτωσαν από το φάντασμα της εργαζόμενης ανθρωπότητας που αγωνίζεται να ζήσει χωρίς αφεντικά και χωρίς εκμετάλλευση, είναι γελασμένοι.

Όμως δεν το βάζουν κάτω. Συνεχίζουν πότε με το καρότο, πότε με το μαστίγιο…

Κάποτε καίγαν τα βιβλία… Σήμερα καίνε τα μυαλά!

Στην Ελλάδα βιώνουμε μια τεράστια ήττα. Εξαχνώθηκαν εργατικά δικαιώματα χωρίς να πέσει μια ντουφεκιά… Γιατί όμως; Αν δεν απαντήσουμε σ’ αυτό το γιατί κανένας ουσιαστικός αγώνας δεν μπορεί να αναπτυχθεί, καμιά εργατική πρωτομαγιά δεν θα ξανανθίσει στη χώρα.

Η μια γενιά αγωνίστηκε και θυσιάστηκε…

Αναλώσιμες σκλάβες – 20.000 αλλοδαπές σε καθεστώς δουλείας με τις ευλογίες του κυπριακού κράτους

Κόλαφος για το κυπριακό σύστημα όσα καταγγέλλει ο διευθυντής της Κίνησης για Ισότητα, Στήριξη και Αντιρατσισμό Κύπρου. «Δεν δικαιούνται ούτε επίσκεψη σε γυναικολόγο» σημειώνει με την Κύπρο να παραβιάζει κάθε δικαίωμα των μεταναστών.

“Το ότι αυτές οι γυναίκες έχουν δολοφονηθεί είναι η κορυφή του παγόβουνου. Οι υπόλοιπες κοπέλες που μπορεί να έχουν πέσει θύματα βιασμού, κακοποίησης ή άλλων μορφών βίας δεν θα πάνε στην αστυνομία και δεν θα ζητήσουν βοήθεια». Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα όπως εξηγεί στο Νews 24/7 ο εκτελεστικός διευθυντής της Κίνησης για Ισότητα, Στήριξη και Αντιρατσισμό Κύπρου κ.Δώρος Πολυκάρπου, με αφορμή τις επτά δολοφονίες που διέπραξε όπως ομολόγησε ο «Ορέστης».Όπως σημειώνει σήμερα στην Κύπρο βρίσκονται περίπου 20.000 άτομα από τις Φιλιππίνες, κυρίως οικιακές βοηθοί που εργάζονται εξι ημέρες την εβδομάδα για επτά ώρες και αμείβονται με 316 ευρώ. Επιπλέον, δεν μπορούν να αναζητήσουν δεύτερη παράλληλη απασχόληση, εξαρτώνται από γραφεία ευρέσεως εργασίας και συχνά αναζητούν στην κατεχόμενη Κύπρο καλύτερους μισθούς με τίμημα όμως την προσωπική τους ασφάλεια.

-Υπάρχει σαφής εικόνα του αριθμού των ανθρώπων με καταγωγή από τις Φιλιππίνες οι οποίοι ζουν και εργάζονται αυτή τη στιγμή στην Κύπρο;

«Υπολογίζεται ότι είναι γύρω στις 20.000, και οι νόμιμοι και οι άτυποι. Δεν υπάρχει ωστόσο ακριβής εικόνα για τον λόγο ότι έχουμε μια κατάσταση με το μεταναστευτικό μας σύστημα όπου αρκετός κόσμος μπορεί να ήρθε στην Κύπρο για εργασία, να έβγαλε άδεια παραμονής αλλά λόγω των συνθηκών εργασίας να την έχασε και να συνέχισε να βρίσκεται στην χώρα. Επομένως είναι λίγο δύσκολο να καθορίσεις τον ακριβή αριθμό.

Διάδρομος γυμναστικής*

Ολόκληρη η χώρα μοιάζει με διάδρομο γυμναστικής. Ο «αναβάτης» κινείται, αλλά μένει στο ίδιο σημείο. Φύγαμε για λίγες μέρες το Πάσχα, αλλά γυρίσαμε στα ίδια. Ανεβαίνει η ταχύτητα λόγω εκλογών, αλλά βρισκόμαστε πάντα στην ίδια θέση. Και ξέρουμε πως όσο κι αν τρέξουμε θα παραμείνουμε εκεί. Κάθε κόμμα εξουσίας, αλλά και ελάχιστης δύναμης, τρέχει στον διάδρομό του, ταυτόχρονα με τους άλλους, αλλά ολόκληρη η αίθουσα παραμένει ακίνητη. Δεν πα να τρέχεις όσο θες… Η ευρωκρατία είπε: Χρειάζεστε άλλα τέσσερα χρόνια για να φθάσετε στην «κανονικότητα». Όποια κυβέρνηση κι αν έχετε. Τέλος.

Μεταμφιεσμένα κόμματα, καυγαδίζουν για το ποιος θα τα καταφέρει καλύτερα. Σε τι; Δεν δεσμεύονται καθαρά. Θολά λόγια και πολλές υποσχέσεις. Παροχές, επενδύσεις και ταξίματα χωρίς αντίκρισμα.

Οι αποκαλύψεις για το Μάτι -ήξεραν κι έλεγαν ψέματα-, οι φόνοι στην Κύπρο (που παγώνουν και τους πιο σκληρούς), ο θάνατος από σαϊτιές και οι αδέσποτες μπαλωθιές, χωρίς να συνδέονται άμεσα, δείχνουν πως έχουν ξεπεραστεί τα μέτρα. Στο ψέμα, την υποκρισία, τη μοχθηρότητα, το βίτσιο, την εκτόνωση. Σε γειτονιά της Αθήνας έπεσαν και μολότοφ στην Ανάσταση μαζί με τα βαρελότα… Άλλη κανονικότητα αυτή.

Σε ένα γυμναστήριο, μπήκαν άνεργοι και κάθονται πάνω στους διαδρόμους. Δεν κινούνται. Έχουν πολύ χρόνο οι άνεργοι. Δεν βιάζονται.

Η «μηχανή» του κύριου Μαρινάκη

Δημήτρης Ψαρράς

Ο τρόπος που λειτουργούν τα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα, το πώς χρηματοδοτούνται και ποιες είναι οι σχέσεις ορισμένων επιχειρηματιών με τα μέσα αυτά ξεπροβάλλει ανάγλυφα από την πρόσφατη ιστορία μιας εκτυπωτικής μηχανής.

Ο λόγος για την εκτυπωτική μηχανή KBA Koenig & Bauer (μεγάλο κυλινδρικό ταχυπιεστήριο τύπου Comet, 40x5x17 μέτρα), η οποία τύπωνε την «Ελευθεροτυπία» μέχρι τη στιγμή που η εφημερίδα σταμάτησε να εκδίδεται, τον Δεκέμβριο του 2011. Αρχική ιδιοκτήτρια της μηχανής ήταν η εταιρεία που εξέδιδε την εφημερίδα, η «Χ.Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.», η οποία τελικά κήρυξε πτώχευση αφήνοντας απλήρωτους τους πιστωτές της και κυρίως τις εκατοντάδες εργαζομένους, οι οποίοι δούλεψαν για πολλούς μήνες απλήρωτοι (Αύγουστος 2011-Δεκέμβριος 2011) και τελικά απολύθηκαν χωρίς να τους καταβληθεί αποζημίωση. Η μηχανή βρισκόταν -και παραμένει- στις κτιριακές εγκαταστάσεις της εταιρείας, στο Κορωπί Αττικής. Μετά την πτώχευση της «Χ.Κ. Τεγόπουλος» οι εργαζόμενοι της «Ελευθεροτυπίας» περιμένουν κάποιο μικρό μέρος των οφειλομένων αμοιβών και αποζημιώσεων μέσω της εκποίησης των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας (κτίρια και μηχανολογικός εξοπλισμός). Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει και η εν λόγω μηχανή, η οποία τέθηκε σε δημόσιο πλειστηριασμό το 2016.

Τελικά εμφανίστηκε μόνο ένας υποψήφιος αγοραστής, στον οποίο και κατακυρώθηκε τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου η αγορά της μηχανής. Τα πράγματα θα ήταν πολύ απλά, αν στη συνέχεια δεν πρόκυπτε πρόβλημα μεταξύ του αγοραστή και του συνδίκου της πτώχευσης ως προς το αν έπρεπε να απομακρυνθεί ή όχι η μηχανή από το κτιριακό συγκρότημα και το αν έπρεπε να καταβάλλεται ενοίκιο για τη χρήση του χώρου όσο διάστημα η μηχανή παραμένει μέσα σ’ αυτόν. Εδώ δεν ενδιαφέρει τόσο η εξέλιξη αυτής της αντιδικίας όσο εκείνα που αποκαλύφθηκαν κατά την εξέλιξή της, δηλαδή η ταυτότητα του αγοραστή (ή των αγοραστών), το τίμημα και ο τρόπος πρόσκτησης αυτού του περιουσιακού στοιχείου.

Οι 73 κανόνες του chat

Γιατί δεν πρέπει να στέλνεις μηνύματα στο άσχετο και γιατί όπου ακούς πολλά αμαρτωλά έρχονται χειροπέδες. Δεν βάζουμε απλά κανόνες, ασκούμε λειτούργημα

Βρείτε μου ένα που θα πει "εγώ δεν ξέρω από τσατ; Εγώ;" Ο καθένας έχει τους δικούς του κανόνες ακόμα και αν έχει γράψει πέντε γραμμές. Εμείς οι επιστήμονες της ψηφιακής επικοινωνίας βάζουμε τελεία σε όλα αυτά, περιφράσσουμε το αμπέλι, καθαρίζουμε την κόπρο, αποκαθιστούμε την ομαλότητα, θέτουμε νέα στάνταρ. Το λες και λειτούργημα.

Κοιμάσαι;

Ένα-ένα πάντως τα social media, παιδιά, γιατί σε λίγο θα χρειαστούμε γραμματέα

Γράφε έξυπνα, όχι χυδαία

Αποφάσισε από νωρίς αν θες ποτέ να ακολουθήσεις πολιτική καριέρα για να μπορέσεις να κινηθείς με την ανάλογη ελευθερία.

Το μίνιμαλ είναι το μέγιστο αγαθό. Ότι λέξη δεν ξέρεις, μην τη βάζεις. Όσο πιο λίγα και εύστοχα, τόσο πιο καλά

Νιαζί Κιζιλγκιουρέκ: Μαζί θα αγωνιστούμε και θα πάμε παντού

«Για μένα η πρόταση να είμαι στο ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ έχει ιστορική σημασία, γιατί κάνουμε ένα βήμα πέραν της επαναπροσέγγισης. Μέσα από αυτή την υποψηφιότητα, Ε/κ και Τ/κ κινητοποιούμαστε μαζί για να δώσουμε αυτή την πολιτική μάχη»

«Είμαι με Τ/κ και Ε/κ κάθε μέρα. Βλέπω στους ανθρώπους μια ικανοποίηση, ένα χαμόγελο, λες και περίμεναν εδώ και πολύ καιρό αυτή τη μέρα. Από την άλλη, με τις επαφές που έχω διαπιστώνω μια μνήμη που επανέρχεται»

Συνέντευξη στη Νίκη Κουλέρμου

Δεν χρειάζεται πολλές συστάσεις ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ. Τ/κ ακαδημαϊκός που εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, αλλά γνωστός και για την ανάμιξή του στα κοινά και κυρίως στην προσπάθεια για λύση και επανένωση της χώρας μας, μιλά σήμερα στην «Κυριακάτικη Χαραυγή» για τη συμμετοχή σε μια μάχη που το ΑΚΕΛ του έδωσε την ευκαιρία να δώσει μαζί με Ε/κ και Τ/κ. Μέσα από αυτή τη διαδικασία «κτίζεται μια καλή βάση για κοινό αγώνα», λέει με νόημα. Η εκστρατεία για τις ευρωεκλογές είναι για πρώτη φορά μια εκστρατεία δικοινοτική και δίγλωσση… «Μαζί θα αγωνιστούμε και θα πάμε παντού», απαντά σε πείσμα των εθνικιστών ένθεν κακείθεν του συρματοπλέγματος.

Γιατί ένας ακαδημαϊκός να αφήσει την έδρα και να πολιτευτεί την ώρα που ο κόσμος απαξιώνει την πολιτική και τους πολιτικούς;

Σφαγές Τ/κ από τον ελληνοκυπριακό φασισμό – Η τραγική ιστορία των Μάραθα, Αλόα, Σανταλάρη Μαύρη σελίδα στην κυπριακή ιστορία

Μια άγνωστη, για πολλούς Ελληνοκυπρίους, σελίδα της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας είναι οι σφαγές Τουρκοκυπρίων από Ελληνοκύπριους φασίστες τόσο την περίοδο των διακοινοτικών ταραχών όσο και κατά το καλοκαίρι του 1974. Οι περιπτώσεις της σφαγής των 126 Τ/κ γυναικόπαιδων και ηλικιωμένων από τα τρία μικρά τ/κ χωριά της επαρχίας Αμμοχώστου -Μάραθα, Σανταλάρη και Αλόα- καθώς και η εκτέλεση 83 Τ/κ άοπλων αιχμαλώτων από την Τόχνη, τον Αύγουστο του 1974, από μέλη της ΕΟΚΑ Β, αποτελούν μια από τις μαύρες σελίδες στην ιστορία του τόπου μας.

Μάραθα, Αλόα, Σανταλάρης…

Αμέσως μετά την τουρκική εισβολή της 20ής Ιουλίου 1974, μέλη της ΕΟΚΑ Β από τα γύρω χωριά μπήκαν στα τρία τ/κ χωριά πυροβολώντας στον αέρα και εκφοβίζοντας. Εισέβαλαν στα σπίτια και μάζεψαν τους κατοίκους, τους οποίους μετέφεραν με λεωφορεία στο σχολείο της Περιστερωνοπηγής.

Τους άντρες τους μετέφεραν αργότερα σε στρατόπεδο αιχμαλώτων στην Αμμόχωστο και στη συνέχεια στη Λεμεσό. Κατά την περίοδο μεταξύ πρώτης και δεύτερης φάσης της εισβολής, οι Ε/κ φασίστες προέβαιναν σε καθημερινές επιδρομές στα τρία χωριά, λεηλασίες, κλοπές, βιασμούς γυναικών αλλά και δολοφονίες. Με την έναρξη της δεύτερης φάσης της εισβολής, οι εοκαβητατζήδες προχώρησαν στη μαζική εκτέλεση των 126 γυναικόπαιδων και ηλικιωμένων, τους οποίους έθαψαν σε ομαδικούς τάφους που έσκαψαν με μπουλντόζες και ακολούθως κάλυψαν με σκουπίδια για να καλύψουν το έγκλημά τους.