Ήταν ένα πρωτοφανές και τεράστιο κοινωνικό γεγονός, μια «στιγμή» στην ιστορία παντελώς ιδιαίτερη και σημαντική που κράτησε τρεις μέρες, από Παρασκευή 15 έως Κυριακή 17 Αυγούστου 1969.
Αν σκεφτούμε πως πριν από την έναρξη του 65ωρου μουσικού μαραθώνιου προηγήθηκε ένα κήρυγμα αγάπης-προσευχή του Ινδού πνευματικού δασκάλου Σουάμι Σατσιντανάτα, μπορεί να θεωρήσει κανείς το γεγονός του Woodstock ως μία στιγμιαία «παθητική αντίσταση» τύπου Γκάντι σε ένα κόσμο που δεν άρεσε στους νέους. Ήταν μια μείζονα αυθόρμητη κοινωνική αντίδραση στο δυτικό παράδεισο.
Από την άλλη, θα μπορούσε να δει κανείς στο γεγονός του Woodstock την έναρξη μιας άλλης παγκοσμιοποίησης που εξαγοράστηκε μεν πολύ γρήγορα από το σύστημα, με αποτέλεσμα να πάψει να είναι επικίνδυνη, αλλά που όμως γονιμοποίησε για πάντα την ανθρωπότητα με μια εναλλακτική κουλτούρα, με την ιδέα ενός εναλλακτικού τρόπου ζωής που πάντρευε τον δυτικό ορθολογισμό και τον μυστικισμό της ανατολής.
Είναι πλέον κοινή αντίληψη ότι το Woodstock αποτελεί παγκόσμιο πολιτισμικό ορόσημο και ότι η ιστορική του επίπτωση οφείλεται σε δύο μείζονα επικοινωνιακά γεγονότα που το συνόδεψαν: το 3ωρο ντοκιμαντέρ Μάικλ Γουαντλεϊ (σε μοντάζ του Μάρτιν Σκορτσέζε) και το 3πλό LP που αργότερα συμπληρώθηκε με ένα 2πλό LP (που περιελάμβανε και την Janis Joplin και άλλα σχήματα που δεν είχαν «χωρέσει» στο πρώτο). Το φιλμ και ο δίσκος έκαναν το Woodstock παγκόσμιο γεγονός (Σ.Σ: είμαστε στην προ-διαδικτυακή και προ-ψηφιακή εποχή), καθώς έτσι έγινε η εμπειρία του μουσικού φεστιβάλ και των μηνυμάτων του κτήμα όλου του κόσμου και κυρίως των νέων.













