
Το «αύριο», μετά τον κορωνοϊό, έχει σημάνει συναγερμό από σήμερα. Το «αύριο», επιβαρυμένο πλέον με τα τρομακτικά και τρομοκρατικά μέτρα της απαγόρευσης κυκλοφορίας, θα κουβαλάει τα ίδια βαρίδια με το χτες:
Την θεωρία «ο καθένας για την πάρτη του» με ιεροκήρυκες εκείνους που θυμούνται το «όλοι μαζί» είτε σαν μετάθεση – εξορκισμό των ευθυνών τους, είτε σαν γλοιώδη επίδειξη της «φιλανθρωπίας» τους.
Την πολιτική της ιδιωτικοποίησης – εμπορευματοποίησης – εκποίησης των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών.
Την σκατοψυχιά απέναντι στον αδύναμο, στον ευάλωτο, στον ανήμπορο ντόπιο και στον ικέτη πρόσφυγα.
Τον «κοινωνικό αυτοματισμό» απέναντι στον «βολεμένο» δημόσιο υπάλληλο, στον «τεμπελχανά» απεργό, στον «ενοχλητικό» διαδηλωτή, στον «εισβολέα» ξένο, στον μη άνωθεν εγκεκριμένο «διαφορετικό».
Το «διαίρει και βασίλευε» μιας εξουσίας που σπεύδει να «κοινωνικοποιεί» τις κρίσεις για να μεταφέρει τα βάρη στις πλάτες των πολλών και να επιβάλλει το καθεστώς του «εγκλεισμού» στην κοινωνία όταν πρόκειται για τον ατομικό υπέρ ολιγαρχών σφετερισμό των κερδών.
Την λογική της ελιτίστικης «αριστείας» των «ικανών» του «survivor» κόντρα στην παροχή όλων των δυνατοτήτων για ατομική ανύψωση μέσω της συνολικής και συλλογικής κοινωνικής ευημερίας.
Την επάνοδο της χυδαίας προπαγάνδας μιας πολιτικής που ελεεινολόγησε και διέλυσε το δημόσιο και το κοινωνικό, αλλά σήμερα το «χειροκροτά» στις 9μμ.










