Τί κάνει μία Αμερικανίδα με καρκίνο στην Κούβα

Το εμπάργκο των ΗΠΑ στην Κούβα μετράει περισσότερα από 50 χρόνια -επεκτάθηκε απολύτως και σε όλες τις εξαγωγές, μεταξύ των οποίων τα τρόφιμα και τα φάρμακα, στις 7 Φεβρουαρίου του 1962.

Αλλά τώρα, για πρώτη φορά, δοκιμάζεται στη Νέα Υόρκη ένα μοναδικό φάρμακο το οποίο δημιουργήθηκε στην Κούβα.

Όμως, παρά το γεγονός ότι είναι ήδη υπό δοκιμή στη Νέα Υόρκη, υπάρχουν Αμερικανοί καρκινοπαθείς που αψηφούν το εμπάργκο και πηγαίνουν για θεραπεία στην Αβάνα.

Το BBC φέρνει στο φως την ιστορία της 74χρονης Αμερικανίδας καρκινοπαθούς Judy Ingels, μιλά με μία Κουβανή επίσης καρκινοπαθή, τη γιατρό-ογκολόγο της, αλλά και τον Αμερικανό ανοσολόγο, πρόεδρο του Ινστιτούτου που δοκιμάζει το φάρμακο στις ΗΠΑ. 

Η Judy βρίσκεται με την οικογένειά στην Αβάνα εδώ έξι ημέρες. Εκτός από τα αξιοθέατα και την τοπική κουζίνα, η Judy απολαμβάνει την περιπλάνηση. Είναι φωτογράφος και η αποικιακή αρχιτεκτονική της παλιάς πόλης τη γοητεύει.

Αλλά ο λόγος του ταξιδιού είναι ότι η Judy θα κάνει τις πρώτες ενέσεις με Cimavax.

ΔΗΜΟΣ ΠΑΤΡΑΣ: Δεν θα συμμορφωθούμε με τις αντιλαϊκές υποδείξεις

«Την Πέμπτη 27/4/2017 δικάζεται στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πατρών ο Δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος.

Κατηγορείται γιατί υπερασπίστηκε τα συμφέροντα των εργαζόμενων του Δήμου, το δικαίωμά τους στην εργασία. Δικαίωμα που το κατηγορητήριο βαφτίζει «παράνομο όφελος»», αναφέρει σε ανακοίνωση της η δημοτικής αρχή Πάτρας. 

Όπως περιγράφεται «με σχετικό νόμο, η τότε συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ επιχείρησε να προχωρήσει σε χιλιάδες απολύσεις, μέσω του προσχηματικού ελέγχου των συμβάσεων αορίστου χρόνου στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Θυμίζουμε ότι το Δημοτικό Συμβούλιο, με την 405/24-9-2014 απόφασή του, σημείωνε:

«(…)κανένα στοιχείο και φάκελοι εργαζόμενων να μη δοθούν με οποιοδήποτε τρόπο και να μην αποσταλούν ώστε να διευκολυνθεί ο στόχος της κυβέρνησης για απολύσεις (…) στηρίζουμε τους αγώνες των εργαζόμενων (…)»

Στο υπόμνημα του προς τον Ανακριτή, ο Δήμαρχος, τον Οκτώβρη 2014, ανέφερε: 

« (…) Είμαστε αντίθετοι με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και διεκδικούμε μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα, μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων στους ΟΤΑ χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Στο Δήμο Πατρέων έχουμε 324 εργαζόμενους ΙΔΑΧ που μονιμοποιήθηκαν μέσω της διαδικασίας ΑΣΕΠ καθόλα νόμιμα. Θέμα ανοχής η συγκάλυψης πλαστών δικαιολογητικών δεν υφίσταται (…) Δεν καλύπτουμε διαδικασίες με πλαστά δικαιολογητικά σε καμία περίπτωση. (…) Με βάση τα παραπάνω αρνηθήκαμε ως Δημοτική Αρχή να δώσουμε τους ατομικούς φακέλους για επανέλεγχο, δίνοντας αντίστοιχες εντολές στις Διοικητικές Υπηρεσίες του Δήμου (…)»

Flashback στην 27η Απριλίου

Επίσκεψη ανώτατων αξιωματικών της Βέρμαχτ στην Ακρόπολη. Στις 27 Απριλίου τα γερμανικά στρατεύματα εισέρχονται στην Αθήνα και ξεκινά η περίοδος της κατοχής της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα (1941-1944). (Φώτο Συλλογή Μ.Τσαγκάρη)

Ανθρωποκεντρικός κανιβαλισμός

Του Στάθη

Ο κόσμος που οργάνωσε η Παγκοσμιοποίηση τα τελευταία 30-40 χρόνια ρηγματώνεται. Η Ευρωπαϊκή Ενωση, ως συστατική δύναμη της Παγκοσμιοποίησης, ρηγματώνεται και αυτή, ενώ ταυτοχρόνως προσπαθεί να κατασκευάσει μια νέα Ευρώπη - μια Ευρώπη προτεκτοράτων και ειδικών οικονομικών ζωνών. Ενα σχέδιο ανατριχιαστικώς συγγενές με το όραμα του Χίτλερ για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Η νέα ορολογία «σύστημα- αντισύστημα» προσπαθεί να εκφράσει (πάλι με παραπλανητικό τρόπο) τις νέες διεργασίες. Παρ’ ότι αυτή η ορολογία συντείνει στη διαδικασία της εκ νέου παγίδευσης των κοινωνικών αντιδράσεων, ταυτοχρόνως ομολογεί και μια μεγάλη αλήθεια: ότι πολλοί πολίτες, μεγάλα μέρη των κοινωνιών προσπαθούν πλέον να κινηθούν εκτόςτου συστήματος, εναντίον του συστήματος.Η εμφάνιση λοιπόν του αντισυστήματος στο προσκήνιο έχει διττό χαρακτήρα (εφόσον είναι ελεγχόμενο): α) να διαδεχθεί το σύστημα, όταν ο λαός έχει αρχίσει να ξεφεύγει από τον ρόλο που του έχουν προκαθορίσει (περίπτωση Τραμπ) και β) να καθηλώνεται -πάντα ο λαός- μέσα στο σύστημα όταν το αντισύστημα του φαίνεται (και είναι) τρομακτικό - περίπτωση Λεπέν.

Στην περίπτωση που οι αντισυστημικές δυνάμεις δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχο του συστήματος, έχουμε φαινόμενα όπως του Μελανσόν, ή του Μπέρνι Σάντερς (στις ΗΠΑ), ή των Podemos, ή του ΣΥΡΙΖΑ (όταν ακόμα το κόμμα αυτό προσπαθούσε να εκφράσει τις αντιμνημονιακές και αντικαπιταλιστικές διαθέσεις των Ελλήνων).

Είναι συνεπώς σημαντική προτεραιότητα, προτεραιότητα ζωτικής σημασίας για το σύστημα να κρατά θολά -και αυτό το επιτυγχάνει κυρίως μέσω των ΜΜΕ- τα σύνορα ανάμεσα στις αντισυστημικές δυνάμεις που ελέγχει και τις αντισυστημικές δυνάμεις που το αμφισβητούν. Προς τούτο,

Σαν σήμερα το 1937 έγινε ο βομβαρδισμός της Γκουέρνικα

Αφιέρωμα για τον βομβαρδισμό της Γκουέρνικα από την ΕΡΤ3 (Βίντεο)

Ρεπορτάζ: Μαρία Γραμμένου

Βρισκόμαστε στο 1936, στο ξέσπασμα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Η Ισπανία που βρίσκεται στην επιρροή της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας και ο δικτάτορας Φράνκο αποφασίζει να συντρίψει, με τη βοήθειά τους τις αντιστάσεις των κομμουνιστών και των αναρχικών.

Στον εμφύλιο της Ισπανίας οι διεθνείς ταξιαρχίες με εθελοντές από όλον τον κόσμο δίνουν μάχη ενάντια στον φασισμό, όπως ανέφερε και ο διάσημος ιστορικός Ερικ Χομπσμπάουμ : οι διεθνείς ταξιαρχίες που πολέμησαν τον φασισμό έδειξαν την μεγαλύτερη αυτοθυσία στην ιστορία της ανθρωπότητας» Και μάλιστα, προσθέτουμε εμείς προδομένοι από την υπόλοιπη Ευρώπη. Αλλά και oi περισσότεροι καλλιτέχνες της εποχής τάσσονται υπέρ των αναρχικών και των κομμουνιστών που μάχονται τον δικτάτορα Φράνκο. Στον ισπανικό εμφύλιο και στο πλευρό των ταξιαρχιών βρίσκεται με την ιδιότητα του δημοσιογράφου και ο διάσημος αμερικανός συγγραφέας Έρνεστ Χέμινγουεϊ.

Ο Φράνκο στόχευε να εξασφαλίσει την κυριαρχία του στον βορρά, έχοντας ήδη υπό τον έλεγχό του το μεγαλύτερο μέρος της Ισπανίας.

Στρατηγική σημασία για τον σκοπό αυτό έχει η πόλη της Γκουέρνικα, που βρισκόταν κοντά στο Μπιλμπάο, την πόλη με τον μεγαλύτερο αριθμό ανυπότακτων βάσκων.

25 Απρίλη του 1974, η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων»

Στις 25 Απρίλη του 1974, η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων», όπως ονομάστηκε από τα γαρύφαλλα που έβαζε στις κάνες των όπλων των στρατιωτών ο λαός, ανέτρεψε το φασιστικό καθεστώς της Πορτογαλίας.

Η κίνηση του στρατού απελευθέρωσε λαϊκές δυνάμεις και ένα πρωτοφανές κίνημα ανατροπής σάρωσε την Πορτογαλία.

Ηγετική μορφή του MFA (ΚΕΔ, Κίνημα Ενόπλων Δυνάμεων) και εκπρόσωπος της αριστερής τάσης ήταν ο Οτέλο Σαράϊβα ντε Καρβάλιο.

Ο Οτέλο Καρβάλιο είχε έρθει και στην Ελλάδα το 1980. Εκτός από την ομιλία του σε εκδήλωση στο θέατρο Γκλόρια, είχε επισκεφθεί και τα γραφεία όλων των οργανώσεων της επαναστατικής αριστεράς, χωρίς διακρίσεις, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις στους συνομιλητές του.

Δεν έδινε την εντύπωση στρατιωτικού καριέρας και, λόγω ίσως της απλότητάς του, δυσκολευόσουν να πιστέψεις ότι συνομιλείς με έναν άνθρωπο που είχε διαδραματίσει τόσο σημαντικό ρόλο στην πορτογαλική επανάσταση. Αργότερα δικάστηκε και φυλακίστηκε.

Με τη Βόρεια Κορέα δεν θα ασχοληθεί η Βουλή;

Τάσος Παππάς

Αίσχος. Απαράδεκτο. Βάναυση πρόκληση. Αδυσώπητο θράσος. Αμασκάρευτος ολοκληρωτισμός. Βοερός λαϊκισμός. Να συνεδριάσει αμέσως η Ολομέλεια της Βουλής και να κληθεί η κυβέρνηση να δώσει εξηγήσεις, ή μάλλον να απολογηθεί.

Τα ερωτήματα που την περικυκλώνουν είναι αμείλικτα: Γιατί ο Ελληνας πρωθυπουργός συναντήθηκε με τον υπουργό Εξωτερικών της Κούβας, δηλαδή με τον υπουργό μιας κομμουνιστικής δικτατορίας; Γιατί ο Ελληνας πρωθυπουργός θα συναντηθεί με τον υπουργό Εξωτερικών της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, δηλαδή με τον υπουργό ενός θεοκρατικού καθεστώτος;

Γιατί ο Ελληνας πρωθυπουργός θα συναντηθεί με τον υπουργό Εξωτερικών της Αιγύπτου, δηλαδή με τον υπουργό μιας αυταρχικής κυβέρνησης που φυλακίζει τους αντιφρονούντες; Γιατί ο Ελληνας πρωθυπουργός δέχεται στο μέγαρο Μαξίμου τους αξιωματούχους μιας χώρας (Κίνα) όπου δεν επιτρέπεται να λειτουργούν άλλα κόμματα πέραν του κομμουνιστικού;

Αφού η κατάσταση στη Βενεζουέλα πρέπει, σύμφωνα με τη Νέα Δημοκρατία, να απασχολήσει την Επιτροπή Εξωτερικών και Αμυνας της ελληνικής Βουλής, αυτές οι συναντήσεις του Αλ. Τσίπρα με τους εκπροσώπους απεχθών, ειδεχθών και επονείδιστων καθεστώτων δεν πρέπει να απασχολήσουν την Ολομέλεια του σώματος; Τουλάχιστον. Τι άλλο να περιμένουμε; Να επισκεφτεί τη Βόρεια Κορέα και να ανταλλάξει ασπασμούς με τον Κιμ τον τρίτο;

Ο άνθρωπος... start-up

Μάγερ Άνσελμ Μπάουερ - Ρότσιλντ

Κορίνα Βασιλοπούλου

«Ενα έθνος start-up είναι ένα έθνος στο οποίο ο καθένας μπορεί να λέει ότι θα μπορεί να δημιουργήσει μία επιχείρηση start-up. Θέλω να γίνει η Γαλλία ένα τέτοιο έθνος».

Yψηλές, «επαναστατικές» και καινοτόμες οι φιλοδοξίες του υποψήφιου προέδρου της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, έτσι όπως τις επανέλαβε πολύ πρόσφατα σε συνέδριο για τις επιχειρήσεις start-up.

Αλλωστε, πάει περίπου ένας χρόνος από τότε που δήλωσε ότι θέλει να φέρει την επανάσταση στη Γαλλία με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο οι καινοτόμες επιχειρήσεις έφεραν την επανάσταση στην οικονομία.

Ισως η νέα γαλλική «επανάσταση» να είναι πολύ κοντά.

Αν τα γκάλοπ έχουν δίκιο, ο «κεντρώος» και «ανεξάρτητος» υποψήφιος, επικεφαλής του κινήματος «Εμπρός!» (Εn Marche!) θα πάρει αύριο Κυριακή το εισιτήριο για τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στις 9 Μαΐου.

Σε αυτή την περίπτωση, προβλέπεται να συντρίψει την ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν -εφόσον είναι αυτή η αντίπαλός του- με περισσότερες από 20 μονάδες διαφορά.

Και όχι μόνο τη Λεπέν, αλλά και τον δεξιό Φρανσουά Φιγιόν και τον αριστερό Ζαν-Λικ Μελανσόν και οποιονδήποτε τολμήσει να σταθεί απέναντι στην «ανανεωτική» ορμή του.

Αγνωστος στο ευρύ κοινό μέχρι πριν από λίγα χρόνια και χωρίς να έχει περάσει ποτέ από τη δοκιμασία της κάλπης, ο Μακρόν, στα 39 του, εκπροσωπεί την «ελπίδα».

Το διαρκές πραξικόπημα της Βενεζουέλας

Γιώργος Τσιάρας

Ακόμη και για κάποιον τόσο εξασκημένο στο φιλτράρισμα της προπαγάνδας, όσο εγώ, ο πηχτός χείμαρρος της παραπληροφόρησης -με αποκορύφωμα τη... γνήσια σουρεαλιστική επερώτηση της Νέας Δημοκρατίας στη Βουλή!- γύρω από τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στη Βενεζουέλα αποδείχτηκε αρκετός για να μου γυρίσει το στομάχι και να με «αναγκάσει», τρόπον τινά, να θυμίσω στους ουρανοκατέβατους «ειδικούς» περί Λατινικής Αμερικής μερικά βασικά πραγματάκια για τη μακρινή αυτή, αλλά τόσο κοντινή μας από πολιτικής και... αποικιακής πλευράς χώρα. 

Οχι τίποτ’ άλλο, μπας και αναγνωρίσουμε στην ιστορία που ακολουθεί κάποιες χτυπητές ομοιότητες αλλά και διαφορές με το δικό μας παρόν και μέλλον ως στρατιωτικής βάσης του αμερικανικού «ιμπέριουμ» και, ταυτόχρονα, ως αποικίας χρέους των ισχυρότερων από τους Ευρωπαίους αφέντες-«εταίρους» μας. 

«Βενεθουέλα», στα καστιγιάνικα, σημαίνει μικρή Βενετία: όταν πρωτόφτασε εκεί ο Βενετσιάνος Αμέριγκο Βεσπούτσι, το 1499, τα φυσικά κανάλια και οι κατοικημένες από Ινδιάνους νησίδες που δημιουργούσαν οι εκβολές των ποταμών τού θύμισαν τον τόπο του, κι έτσι έδωσε το όνομα της Γαληνοτάτης σε ολόκληρη τη χώρα - με τον ίδιο παιχνιδιάρικο τρόπο που οι Σπανιόλοι κονκισταδόρες βάφτισαν την Honduras για τα βαθιά νερά των λιμανιών της και την Argentina για τον Rio de la Plata, το ποτάμι του ασημιού. 

Το 1811, δέκα χρόνια πριν από τον δικό μας ξεσηκωμό, έγινε μία από τις πρώτες ισπανικές αποικίες που ανακήρυξε την ανεξαρτησία της, αρχικά ως κομμάτι της «Μεγάλης Κολομβίας», με τους θρυλικούς επαναστάτες Μπολίβαρ, Πάες και Σούκρε, και μετέπειτα ως κυρίαρχο κράτος, το 1830. 

Η επιστροφή της Γαλλίας;

Αποτελεί κοινό μυστικό πως η Γαλλία επιδιώκει να επανενσαρκωθεί ως Ευρώπη, ενώ η Γερμανία ελπίζει να επανορθώσει ή και να εκδικηθεί μέσω της Ευρώπης.

Γιώργος Στάμκος

Για τη Γαλλία η Ευρώπη ήταν πάντα το μέσο για να ανακτήσει το παλιό της μεγαλείο. Ο Ντε Γκολ οραματίζονταν μια γνήσια Ευρώπη, από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια, και σε μια τέτοια Ευρώπη θα ηγούνταν το Παρίσι, η Γαλλία θα ανακτούσε το χαμένο μεγαλείο της, που νιώθει πως είναι και το πεπρωμένο της. Το μεγαλείο της Ευρώπης υπό την ηγεσία της Γαλλίας θα ήταν επίσης και το μεγαλείο της Γαλλίας…

Η προσκόλληση της γαλλικής πολιτικής ελίτ στην αντίληψη πως η Γαλλία είναι ακόμα μια παγκόσμια δύναμη, μπορεί να εμπεριέχει το στοιχείο της ψευδαίσθησης και της έμμονης ιδέας, αλλά δεν είναι εντελώς μακριά από την πραγματικότητα. Θυμόμαστε όλοι τα λόγια του Γάλλου πρωθυπουργού Αλέν Ζιπέ, τον Μάιο του 1995, που δήλωσε πως “η Γαλλία μπορεί και πρέπει να επιβεβαιώσει τον προορισμό της ως παγκόσμιας δύναμης”.

Σ’ αυτό εντάσσεται και η επιμονή της Γαλλίας να αναπτύξει την δική της αυτόνομη πυρηνική αποτρεπτική δύναμη, που θα της έδινε ελευθερία δράσης αλλά και μεγαλύτερη επιρροή στις αποφάσεις των ΗΠΑ πάνω στα ευρωπαϊκά και όχι μόνον θέματα. Για το Παρίσι τα πυρηνικά όπλα του δίνουν τη δυνατότητα να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο σε παγκόσμιο πεδίο, ενισχύοντας τον ισχυρισμό του πως είναι “παγκόσμια δύναμη”. Ενίσχυε επίσης την άποψη ότι ήταν ηγετική ηπειρωτική δύναμη στην Ευρώπη, σε σύγκριση με τη Γερμανία που δεν διέθετε ούτε πυρηνικά όπλα, ούτε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις.

Στο φως οι φάκελοι στρατιωτικών που αγωνίστηκαν ενάντια στην χούντα

Αποκαλυπτικά ντοκουμέντα για το φακέλωμα και τις άγριες διώξεις στην επταετία

Μια σειρά εγγράφων ανάμεσα στους 2.110 φακέλους πολιτικών φρονημάτων που επί δεκαετίες φυλάσσονται στα αρχεία υπηρεσιών του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη αποδεικνύουν ότι η χούντα των συνταγματαρχών παρακολούθησε, φακέλωσε και δίωξε άγρια όχι μόνο απλούς πολίτες που εκδήλωσαν την αντίθεσή τους στο δικτατορικό καθεστώς, αλλά και στρατιωτικούς, οι οποίοι δεν ενστερνίζονταν τις «εθνοσωτήριες» αντιλήψεις των πραξικοπηματιών.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ φέρνει σήμερα στο φως άγνωστα ντοκουμέντα με αφορμή την συμπλήρωση 50 ετών από την επιβολή του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Αποκαλυπτικά στοιχεί από τους φακέλους πολιτικών φρονημάτων τεσσάρων εμβληματικών στρατιωτικών, οι οποίοι αγωνίστηκαν σθεναρά ενάντια στη δικτατορία και συμμετείχαν στο Κίνημα του Ναυτικού για την ανατροπή του καθεστώτος: του Σπύρου Μουστακλή, του Νίκου Παππά, του Λεωνίδα Βασιλικόπουλου και του Μιχάλη Βαρδάνη.

Σπύρος Μουστακλής: «Ενεχόμενος μεθ’ ετέρων εις δυναμιτιστικήν οργάνωσιν»

Η ηρωική στάση του ταγματάρχη Σπύρου Μουστακλή αποτελεί μέχρι σήμερα σύμβολο της αντιδικτατορικής δράσης. Ο αξιωματικός του στρατού συνελήφθη στις 22 Μαΐου 1973 για συμμετοχή στην αντιστασιακή οργάνωση «Ελληνική Αντιδικτατορική Νεολαία» (Ε.Α.Ν.).