Επιτέλους να και ένας δεσπότης που προσέχει την ... πελατεία του, προσφέροντας της ακούσματα από το κλαρίνο του Γιώργου Μάγκα

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ 

Απίθανη φάση στο χωριό της Ηλίας Διάσελα. Εγινε ακριβώς αυτό που λέει ο Γιώργος Μαργαρίτης στο άσμα του. Το χριστεπώνυμο πλήθος «άφησε τα ευαγγέλια και έπιασε τα τσιφτετέλια». Κι όλα αυτά υπό τους ήχους του κλαρίνου ενός ιδιόμορφου καλλιτέχνη - και υποστηρικτή του ΚΚΕ - του Γιώργου Μάγκα.

Η αποθέωση της περίπτωσης είναι ότι ο λαϊκός αυτός καλλιτέχνης πρόσφερε τα ακούσματα του στο κοινό ανεβαίνοντας στο καμπαναριό της εκκλησίας και σύμφωνα με δημοσιεύματα «με τις ευλογίες και την άδεια του μητροπολίτη Ηλείας Γερμανού»!

Μαγκιά του Γιώργου Μάγκα, και δεν το συζητάμε, ενώ φαίνεται ότι ο δεσπότης αυτής της περιοχής … προσέχει την πελατεία του. Αμα ο καλλιτέχνης μας έπαιζε με το κλαρίνο του την Διεθνή –υπάρχει και τέτοια εκτέλεση- θα δίναμε «ρέστα».

Απολαύστε σκηνικό:

Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο, όχι ένα εμπορικό σήμα

Ναόμι Κλάιν

Σε τρείς ογκώδεις τόμους έκτασης αρκετών εκατοντάδων σελίδων, ο καθένας από τους οποίους εμπεριέχει έρευνα και ρεπορτάζ μισής δεκαετίας, η Κλάιν διερεύνησε τις ζημιές που προκάλεσαν τα κυνικά σχέδια εταιρικής επωνυμοποίησης (No Logo: Taking Aim at the Brand Bullies), τον τρόπο με τον οποίο οι νεοφιλελεύθεροι σχεδιαστές στρατηγικής εκμεταλλεύονται τις κρίσεις για την αποκόμιση κέρδους (The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism) και τη βαθιά σχέση μεταξύ της κλιματικής κρίσης και του οικονομικού μας συστήματος (This Changes Everything: Capitalism vs. the Climate).

Όταν εξελέγη ο Τραμπ, η Κλάιν αποφάσισε να υιοθετήσει μια νέα προσέγγιση. Το τελευταίο της βιβλίο, No Is Not Enough: Resisting the New Sock Politics and Winning the World We Need (Το Όχι δεν αρκεί: Η αντίσταση στη νέα πολιτική του σοκ και η κατάκτηση του κόσμου που θέλουμε), είναι αρκετά μικρότερο, και αποτελεί μια σύνθεση των διδαγμάτων από το έργο της των τελευταίων 20 ετών, σε μια θεωρία για το πώς νίκησε ο Ντόναλντ Τραμπ και για το πώς μπορεί να πολεμηθεί.

Ερ: Για να ξεκινήσουμε με μια αισιόδοξη νότα, το Εργατικό Κόμμα της Μεγάλης Βρετανίας και ο ηγέτης του, Τζέρεμι Κόρμπιν, μόλις πέτυχαν μια τεράστια ανατροπή, κάνοντας μια προεκλογική καμπάνια που εν μέρει προωθούσε αυτό που στις Ηνωμένες Πολιτείες θα θεωρούνταν ακροαριστερή πλατφόρμα. Υπάρχει ένα μάθημα εδώ για τις ΗΠΑ;

Κάποιος να αποσπάσει την προσοχή του Τραμπ με κάτι που να γυαλίζει

Είναι αυτό που φοβόμασταν. Κάποια διεθνής κρίση ήταν βέβαιο ότι θα ξεσπούσε και ο πρόεδρος Τραμπ απλά θα την έκανε χειρότερη. Τώρα απλά μπορούμε να ελπίζουμε ότι οι ώριμοι ενήλικες που τον περιβάλλουν θα είναι σε θέση να αποκλιμακώσουν τα πράγματα.

Γιουτζίν Ρόμπινσον

Ο Τραμπ μάλλον το θεώρησε ‘Ω! τόσο έξυπνο’ να απαντήσει στις πυρηνικές προκλήσεις του Βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ - Ουν χρησιμοποιώντας τρόπον τινά την καταστροφολογική γλώσσα του ίδιου του δικτάτορα, απειλώντας με ‘πυρ και οργή που δεν έχει ξαναδεί ποτέ ο κόσμος’. 

Ακούστηκε σαν πείραγμα σε παιδική χαρά, αντικατοπτρίζοντας τη συναισθηματική ανωριμότητα του προέδρου. Την Πέμπτη, ο Τραμπ δήλωσε ότι ίσως αυτές οι κουβέντες να μην ήταν «αρκετά σκληρές». Σύντομα, αυτοί οι δύο οπλισμένοι με πυρηνικά ηγέτες ίσως ανταλλάσσουν προσβολές για το μέγεθος των χεριών τους.

Η ατάκα ‘πυρ και οργή’ ήταν ‘αυτοσχεδιασμός’, που σημαίνει ότι ο Τραμπ δεν προειδοποίησε κανέναν για αυτή εκ των προτέρων – ούτε τον υπουργό Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον, ούτε τον υπουργό Άμυνας Τζιμ Μάτις, ούτε τον προσωπάρχη του Λευκού Οίκου Τζον Κέλι, ούτε τον σύμβουλο εθνικής ασφάλειας Χ.Ρ. ΜακΜάστερ, ούτε την πρέσβειρα στα Ηνωμένα Έθνη Νικι Χάλεϊ. Ευχηθείτε αυτοί οι πέντε αξιωματούχοι να είναι καλά, διότι στέκονται ανάμεσα σε εμάς και την αδιανόητη καταστροφή.

Είναι πιθανόν το ‘πυρ και οργή’, στο μυαλό του Τραμπ, να ήταν κάποιου είδους στρατηγική. Ίσως ήθελε να δώσει την εντύπωση ότι είναι ένας επικίνδυνος τρελός. Εάν ισχύει αυτό, τότε κατάφερε να ταράξει τους Αμερικάνους και τους συμμάχους μας – αλλά απ’ ό,τι φαίνεται όχι τους Βορειοκορεάτες.

Ημέρα Μνήμης Αλέξανδρου Παναγούλη. Όταν ο ήρωας προσπάθησε να σκοτώσει τον τύραννο

Το καλοκαίρι του 1968, ενάμιση σχεδόν χρόνο μετά την επικράτηση της 21ης Απριλίου, κι ενώ οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις της χώρας παρέμεναν εγκλωβισμένες ανάμεσα στην πολιτική σύγχυση και την προσωπική ανεπάρκεια, κάποιος αποφάσισε να δράσει με παράτολμο τρόπο…

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης με μια απονενοημένη ενέργεια επιχειρεί να δολοφονήσει το δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο και να αλλάξει έτσι τη ροή της πορείας της χούντας και του τόπου. 

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης, προδικτατορικό μέλος της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου, από τις πρώτες ημέρες της χούντας χαράζει ένα μοναχικό δρόμο έμπρακτης αντίθεσης στο καθεστώς. Λιποτακτεί από το Στρατό όπου υπηρετούσε τη θητεία του και καταφεύγει στην Κύπρο με το διαβατήριο Κύπριου φίλου του, με στόχο τη δημιουργία αντιστασιακού κινήματος στη Μεγαλόνησο. Εκεί, κρύβεται από σπίτι σε σπίτι ως καταζητούμενος από τη δικτατορία και ως «σεσημασμένος τρομοκράτης» από την κυπριακή Αστυνομία. 

Κι ενώ αρχίζει να αισθάνεται εγκλωβισμένος και παροπλισμένος, αποκτά απρόσμενο σύμμαχο το μέχρι τότε διώκτη του στην Κύπρο, Πολύκαρπο Γιωρκάτζη. Ο τότε υπουργός Εσωτερικών της Κύπρου παίζει περίεργο αλλά και καθοριστικό ρόλο στην απόπειρα εναντίον του Παπαδόπουλου. Παρότι δηλωμένος αντικομμουνιστής, άνθρωπος του παρασκηνίου, των «ειδικών αποστολών» αλλά και φίλος του δικτάτορα Παπαδόπουλου, προστατεύει διπλωματικά τον Παναγούλη, ενώ τον εκπαιδεύει στρατιωτικά χωρίς να είναι απόλυτα σαφείς οι προθέσεις του. Ο Γιωρκάτζης προμηθεύει τον Παναγούλη με πυρομαχικά μέσα στο διπλωματικό σάκο της κυπριακής πρεσβείας στην Αθήνα και συναντιέται μαζί του σε Κύπρο, Αθήνα και εξωτερικό, σχεδιάζοντας την απόπειρα κατά του δικτάτορα. 

Ποιός κρατάει τη σημαία;

Δάνης Παπαβασιλείου

Μεγάλη συζήτηση άνοιξε για τη σημαία, με αφορμή την απόφαση του υπουργείου Παιδείας να ορίζονται με κλήρωση οι σημαιοφόροι των δημοτικών σχολείων στις παρελάσεις. 

Μια πρώτη παρατήρηση. Η συζήτηση αυτή είναι τουλάχιστον αποπροσανατολιστική. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, αφού δεν διαφωνούν σε καμιά από τις βασικές πολιτικές, αποφάσισαν να κονταροχτυπηθούν για τη σημαία. Σ΄ αυτή την αντιπαράθεση, η κάθε πλευρά χρησιμοποιεί τα δικά της «όπλα». Η Νέα Δημοκρατία διαμαρτύρεται για την κατάργηση της αριστείας και την προσβολή των ιερών, εθνικών, συμβόλων. Η κυβέρνηση, απ΄την άλλη, προβάλλει τις δικές της, δήθεν «αριστερές», θέσεις, έχοντας υποστείλει τη σημαία των προεκλογικών συνθημάτων περί κατάργησης των παρελάσεων. 

Και οι δύο πλευρές δίνουν εξετάσεις στο πολιτικό τους ακροατήριο, προβάλλοντας, είτε την αξία των «εθνικών αξιών» και της «παράδοσης», είτε τη σημασία της ήπιας προσαρμογής στον κοσμοπολιτισμό της εποχής μας. Ούτε σκέψη, φυσικά, για αντιπαράθεση επί των βασανιστικών, καθημερινών, προβλημάτων του ελληνικού λαού. Η σημαία τους μάρανε… 

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για τη σημαία.

«Το πουλί πέταξε» – Ο Σεβάν Νισανιάν απέδρασε από τις τουρκικές φυλακές

Συνέντευξη στον Ερρίκο Φινάλη

Λίγους μήνες μετά τη συμμετοχή του στο Resistance Festival του 2013, ο Τούρκος ακαδημαϊκός Σαΐτ Τσετίνογλου μας έστειλε για να δημοσιεύσουμε στον Δρόμο ένα κείμενό του, στο οποίο στηλίτευε τη φυλάκιση του αρμενικής καταγωγής διανοούμενου Σεβάν Νισανιάν*. Ήταν η πρώτη φορά που ακούγαμε αυτό το όνομα. Πέρασαν πάνω από τρεισήμισι χρόνια μέχρι να το ξανακούσουμε, αλλά αυτή τη φορά τα νέα ήταν χαρμόσυνα: ο Σεβάν δραπέτευσε στις 14 Ιουλίου από τις τουρκικές φυλακές της Φώκαιας και ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα! Με την ευγενική βοήθεια της καθηγήτριας και δημοσιογράφου Ήρας Τζούρου, επίσης αρμενικής καταγωγής, συναντηθήκαμε και συζητήσαμε μαζί του. Σε μια σελίδα δεν μπορεί να χωρέσει η ζωντάνια, το χιούμορ, η πολυμάθεια αλλά και η… ξεροκεφαλιά αυτού του υπερδραστήριου ανθρώπου, που ποτέ δεν έκατσε στ’ αβγά του παρόλο που έφερε το «στίγμα» του Αρμένη σε μια διαχρονικά δυσανεκτική Τουρκία. Ίσως δεν πειράζει – το σημαντικότερο είναι ότι «το πουλί πέταξε», όπως έγραψε στο πρώτο μήνυμά του στο τουίτερ ο Σεβάν μετά την απόδρασή του! 

Κύριε Νισανιάν, καταρχήν χαιρόμαστε ειλικρινά που σας βλέπουμε επιτέλους ελεύθερο! 

Πράγματι, το κλίμα εδώ είναι πολύ καλύτερο. Απέναντι, ξέρετε, επικρατούν εδώ και χρόνια πολύ δυσμενείς καιρικές συνθήκες για τα πουλιά του είδους μου [γέλια] 

Πείτε μας, πότε αρχίσατε να… απασχολείτε τις τουρκικές αρχές; 

Ο εξισλαμισμός της τουρκικής κοινωνίας προς κάθε κατεύθυνση και με κάθε τρόπο

Ο εθνικισμός κι ο ισλαμισμός αποτελούν σήμερα τα δύο μεγαλύτερα όπλα του Ερντογάν για να διατηρήσει ή και για να ενισχύσει τη δύναμή του. Οι νέοι κι οι γυναίκες είναι τα πρώτα θύματα του εξισλαμισμού. Ο εθνικισμός και το αντιδραστικό Ισλάμ συνιστούν δύο προσόντα του, που ο πρόεδρος Ερντογάν χρησιμοποιεί για να εδραιώσει τη λαϊκή του βάση και να υλοποιήσει, φυσικά, το σχέδιο του.

Ραγκίπ Ντουράν

Από την ίδρυση του κοσμικού κράτους το 1923, οι Τούρκοι ισλαμιστές παρουσιάζουν εαυτούς ως θύματα: Το τέλος για το Σουλτανάτο, του οποίου ο επικεφαλής ήταν και ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης, υπήρξε ένα σοκ για τους υποστηρικτές του ισλαμικού πολιτικού κέντρου της εποχής. Οι ισλαμικός κλήρος έχασε την εξουσία του, όταν όλες οι αιρέσεις και οι θρησκευτικές εστίες του απαγορεύτηκαν από το νόμο. Η νομοθεσία για την εκπαίδευση ήταν ένα ακόμη σοβαρό πλήγμα εναντίον των ισλαμιστών, οι οποίοι ήθελαν να μεγαλώσουν τους νέους, σύμφωνα με την Σαρία (ο κορανικός νόμος). Οι νόμοι της κεμαλικής «Ρεπουμπλικανικής Επανάστασης», που στόχο είχαν να δημιουργήσουν ένα κοσμικό σύστημα αλά γαλλικά, του οποίου οι αρχές προσομοίαζαν με αυτές της Λέσχης των Ιακωβίνων, επικρίθηκε από την αριστερά.

«Οποιος είναι πρώτος...»

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Τώρα τι να θυμηθείς και τι να πεις καλοκαιριάτικα; Τίποτε, απλώς να αναρωτηθείς: Μα καλά, ολόκληρος αντιπρόεδρος, αρχαιογνώστης δεινός, που παραδίδει μαθήματα ρητορικής, δεν σκέφτηκε να τους θυμίσει εκεί στο κόμμα του ότι το καύχημά μας, η δόξα και η τιμή μας, η αθηναϊκή δημοκρατία, η κορυφαία επινόηση των αρχαίων, θεσμοθέτησε την κλήρωση για την απόδοση αξιωμάτων, δηλαδή κοινωνικής ευθύνης; Οτι οι επιπόλαιοι νομοθέτες της, κάποιοι Κλεισθένηδες, Σόλωνες και λοιποί, θεωρούσαν όλους τους πολίτες δυνάμει ικανούς και οπωσδήποτε υποχρεωμένους να υπηρετούν την πατρίδα τους, από όποιο πόστο κι αν κληρώνονταν; Να μισούσαν τάχα την αριστεία, γι’ αυτό και ξέπεσαν στην κλήρωση, πολίτες που ήξεραν απέξω κι ανακατωτά την «Ιλιάδα», σαν θαυμάσιο παραμύθι και σαν εξαίρετο πρότυπο, που το τραγουδούσαν στα παιδιά τους, άρα θα ’χαν ακούσει και θα ’χαν πει αμέτρητες φορές το ομηρικό «αιέν αριστεύειν»;

Φυσικά και δεν είχε στο μυαλό του την αθηναϊκή δημοκρατία ο υπουργός Παιδείας, όταν αποφάσισε ότι στο δημοτικό θα προκύπτουν διά κληρώσεως οι σημαιοφόροι στις παρελάσεις· ναι, σε αυτές τις παρελάσεις που θα τις καταργούσε ο ΣΥΡΙΖΑ –οι «κομμουνισταί» του ΣΥΡΙΖΑ που θα ’λεγε η κ. Διαμαντοπούλου– αν δεν έπασχε από βαριά ΑΝΕΛοεξάρτηση. Μια μίζερη, μεσοβέζικη, άκυρη υπόμνηση ριζοσπαστικής ταυτότητας είχε στο μυαλό του. Πού να φανταστεί ότι θα προκαλούσε την εξέγερση των αριστολατρών, που κρατάνε μεν από τους αρχαίους, όπως έδειξαν και οι γονιδιακές μελέτες, δεν κρατάνε όμως πολλά από το παράδειγμά τους.

Άννα Διαμαντοπούλου: Πες το όπως ο Άδωνις

«Έχουμε έναν 70άρη κομμουνιστή υπουργό Παιδείας και έναν πρωθυπουργό 40 ετών που όταν έπεφτε το τείχος του Βερολίνου εκείνος έμπαινε στο Κομμουνιστικό Κόμμα». Άδωνις Γεωργιάδης; Όχι, Άννα Διαμαντοπούλου, πρώην επίτροπος και υπουργός. Της ΝΔ; Όχι, του ΠΑΣΟΚ. Πού είσαι νιότη που μούλεγες πως θα γινόμουν άλλη…

Γιώργος Λακόπουλος

Δεν ξέρουμε αν ο Γαβρόγλου είναι κομμουνιστής – και αν πρέπει να συλληφθεί γι’ αυτό. Πάντως υπήρχε μια απαξία στον τόνο της όταν έλεγε «δεν μας λένε ότι είναι μαρξιστές;». Ύπαγε οπίσω μου Σατανά!

Δεν ξέρουμε επίσης ούτε αν το 1989 ο Τσίπρας μπήκε στην ΚΝΕ. Αυτά τα ξέρουν όσοι έχουν τους σχετικούς φακέλους. Θα μπορούσε να πει κανείς πάντως ότι εκτός από αυτόν τον υπουργό και αυτόν τον Πρωθυπουργό η χώρα έχει και άλλες ατραξιόν. Π.χ. μια κυρία που στα 25 της είχε διοριστεί σοσιαλίστρια νομάρχης. Στη συνέχεια υπηρέτησε τρεις διαφορετικούς πρωθυπουργούς στο ΠΑΣΟΚ, έφτασε μέχρι επίτροπος και υπουργός. Έκτοτε ζει με την ανάμνηση ενός νόμου τον οποίο θεωρεί σημαντικό, επειδή τον ψήφισε και η ΝΔ!

Τα φοβερά εγκλήματα του Τσαβισμού στη Βενεζουέλα...

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας  http://nikosklitsikas.gr/

«Αν θέλετε να καταστρέψετε τον ιμπεριαλισμό πρέπει να προσδιοριστεί το κεφάλι του: οι ΗΠΑ»

Ernesto Che Guevara

Πριν την καταγραφή των εγκλημάτων του Τσάβες στη Μπολιβαριανή Δημοκρατία, ας...

παρακολουθήσουμε τις καθημερινές εξελίξεις στη Βενεζουέλα, που δεν συναντάμε σε κανένα συστημικό ΜΜΕ.

Εγκαταστάθηκαν και ξεκίνησαν τις εργασίες οι 545 εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού στη Συνταγματική Εθνοσυνέλευση... Τα πορτραίτα του Μπολίβαρ και του Τσάβες επέστρεψαν στο μέγαρο της Βουλής, μαζί με τη Λαϊκή Εξουσία.

Ραγδαία η διάσπαση κι οι αλλαγές θέσεων στην "αντιπολίτευση" μπροστά σ' εκείνη τη μεγαλειώδη συμμετοχή περισσότερων από 8 εκατομμύρια πολιτών στις κάλπες. Η σύγκρουση με τη λαϊκή βούληση που εκφράστηκε στις εκλογές της προηγούμενης Κυριακής δεν αφήνουν περιθώρια για παιχνίδια ενορχηστρωμένα από τις ΗΠΑ.

Με δηλώσεις του ο Ramos Allup, αρχηγός του κόμματος "Accion Democratica" (Δημοκρατική Δράση), δηλώνει την πίστη του στο Σύνταγμα και αποφασίζει τη συμμετοχή του κόμματος και του ίδιου στις Περιφερειακές και προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν το 2018, μιας και η προθεσμία κατάθεσης υποψηφιοτήτων λήγει στις 17 Αυγούστου, πάντα σύμφωνα με τους νόμους και το Σύνταγμα της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας. Κι επειδή ο κύριος Henry Lisandro Ramos Allup (δηλώνει "κεντροαριστερός") είναι αντιπρόεδρος της "διεθνούς" του Γιώργου Παπανδρέου, μάλλον δεν ενημέρωσε σωστά, ή υπήρξε κακή συνεννόηση στην ισπανική γλώσσα, αφού ο κύριος Γ. Παπανδρέου εκτέθηκε ανεπανόρθωτα με δηλώσεις του κόμματός του περί "μη τήρηση του Συντάγματος... η χώρα οδηγείται σε κατάλυση της Δημοκρατίας... αυξανόμενη καταστολή και θανάσιμη βία εναντίον διαδηλωτών..." και το εντελώς γελοίο και προβοκατόρικο "Η συνείδηση της Αριστεράς οφείλει να συγκρουστεί με τον Μαδούρο..." (ΕΔΩ). 

«Η συνουσία γινόταν από μία τρύπα στον τοίχο»: Βούρλα, Το τεράστιο δημόσιο μπορντέλο στη Δραπετσώνα …

Γράφει η Τέτη Σώλου,Συγγραφέας

Τα Βούρλα που θα μας απασχολήσουν δεν είναι τα Καμμένα Βούρλα, δεν είναι ούτε τα φυτά ούτε οι ανόητοι άνθρωποι (παρόλο που ο χαρακτηρισμός τους ως βούρλα δεν είναι εντελώς άσχετος με το θέμα μας). Τα Βούρλα ήταν ένα τεράστιο δημόσιο μπορντέλο στη Δραπετσώνα που έφτιαξε ο δήμος του Πειραιά και λειτούργησε υπό την προστασία του κράτους και την περιφρούρηση της αστυνομίας. 

Ήταν περιφραγμένο με ψηλό μαντρότοιχο, είχε πτέρυγες με ομοιόμορφα κελιά κι έμοιαζε με φυλακή. Τον καιρό της κατοχής μετατράπηκε σε φυλακή και ως φυλακή τελείωσε τη σταδιοδρομία του το 1970 που κατεδαφίστηκε.

Ανάπτυξη και υπόκοσμος

Το 1835 ο Πειραιάς ήταν ένα λιμανάκι χωρίς κίνηση, με λίγα αλιευτικά, μερικές καλύβες και χίλιους κατοίκους. Κάπου κάπου προσορμιζόταν κανένα πλοίο, για ν' αποπλεύσει μετά από λίγες ώρες.

Από τα πρώτα χρόνια που άρχισε ν' αναπτύσσεται, για να γίνει από γραφικό χωριό όμορφη πόλη και σημαντικό λιμάνι, έλκυσε και υπόκοσμο. Άρχισε ν' ανθεί η πορνεία και τα περί αυτήν: προαγωγοί, σωματέμποροι, νταβατζήδες, νταήδες... 

Οι συμπλοκές, τα φονικά, τα ναρκωτικά και οι αρρώστιες ήταν θλιβερή καθημερινότητα. Από τα καράβια κατέβαινε κάθε καρυδιάς καρύδι: τυχοδιώκτες, λαθρέμποροι, απατεώνες, τζογαδόροι, σωματέμποροι, αρτίστες, και γενικώς αποβράσματα που εμπλούτιζαν τον ντόπιο υπόκοσμο. 

Τις νύχτες έπεφταν απανωτές πιστολιές και γίνονταν αληθινές μάχες ανάμεσα στις συμμορίες. Τα μπορντέλα βρίσκονταν ανάμεσα στις κατοικίες και οι αδέσποτες πόρνες παντού. Οι οικογενειάρχες διαμαρτύρονταν συνεχώς για τη συνύπαρξή τους με τον υπόκοσμο. Με το δίκιο τους, γιατί μέσα σε τριάντα χρόνια ο Πειραιάς είχε γίνει μεν μια όμορφη πόλη, αλλά κι επικίνδυνη.