Η εξομολόγηση του Άγιου Βασίλη

ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑΑ

Η αλήθεια είναι ότι έχω συνηθίσει να μου στέλνουν γράμματα. Ποτέ δεν είμαι εγώ ο παραλήπτης. Αλλά αυτή τη φορά θα γίνει μία εξαίρεση. Μια εξαίρεση που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια, μα τι λέω, εδώ και αιώνες… Έχω όμως κι εγώ μια καλή δικαιολογία. Σχεδόν πίστεψα πως υπάρχω και παρασύρθηκα, εν ολίγοις κυριεύτηκα από αλαζονεία.

Είναι όμως καιρός να λέγονται αλήθειες.

Κινούμαι μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας. Δεν υπάρχω, παρά μόνο όταν με κατασκευάζετε. Αλλά ακόμα και ως κατασκευή, πάλι ανύπαρκτός είμαι. Και αυτό γιατί δεν είμαι ύλη. Είμαι το αποτέλεσμα ικανών και αναγκαίων υλικών προϋποθέσεων. Επομένως είμαι μια κατάσταση.

Ως κατάσταση βρίσκομαι εκεί που οι γονείς ανοίγουν και την πόρτα το πρωί και έχουν μια δουλειά για να πάνε. Εκεί που οι γέροντες ανταμείβονται για τους κόπους μιας ζωής. Εκεί που τρέχουν και φωνάζουν χαρούμενα και χορτασμένα παιδιά. Αυτές είναι ο υλικές προϋποθέσεις της υποτιθέμενης υπάρξής μου.

Μεσόγειος: «Υγρός» τάφος για 2.262 ανθρώπινες ψυχές το 2018…

 
Συνολικά 2.262 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διασχίσουν την Μεσόγειο το 2018, ενώ 113.482 πρόσφυγες και μετανάστες έφτασαν στην Ευρώπη δια θαλάσσης, κυρίως μέσω της Ισπανίας, σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR).

Οι 2.262 ανθρώπινες ψυχές που χάθηκαν στον «υγρό» τάφο της Μεσογείου το 2018, έρχονται να προστεθούν στη μακάβρια λίστα των 3.139 ανθρώπων που βρέθηκαν νεκροί ή θεωρούνται «αγνοούμενοι» το 2017.

Η Ισπανία ήταν και το 2018 η πρώτη πύλη εισόδου προσφύγων και μεταναστών στην Ευρώπη, με 55.756 αφίξεις από τη θάλασσα (έναντι 22.103 το 2017).

Η Ιταλία, όπου η κυβέρνηση με την ακροδεξιά, αντιμεταναστευτική ρητορική έκλεισε τις πύλες στα πλοία ανθρωπιστικών οργανώσεων το καλοκαίρι, κατέγραψε 23.371 αφίξεις πέρυσι, σημειώνοντας πάρα πολύ μεγάλη μείωση σε σχέση με το 2017, όταν είχε 119.369 αφίξεις, και η Ελλάδα 32.497.

«Επαρήλθεν…… και ο χρόνος: Μία ιστορία χρόνου»...

 

α. «Νόημα ή μέτρον τον χρόνον, ουχ υπόστασιν» (Ο χρόνος είναι επινόηση ή τρόπος μέτρησης και δεν υπάρχει κανονικά. Αντιφών ο Ραμνούσιος, Αρχαίος Αθηναίος πολιτικός).

β. «Ο χρόνος δεν υπάρχει, είναι μία ανθρώπινη επινόηση και εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες» (Αϊνστάιν).

Καλοκαίρι και διακοπές σε ένα από τα πολλά ελληνικά νησιά. Μία παρέα ηλικιωμένων συζητά για τα περασμένα και σχεδιάζει τις καθημερινές συναντήσεις στην παραλία. Ήταν όλοι γνωστοί και κάθε χρόνο - μία παλιά συνήθεια - είχαν υποσχεθεί να βρίσκονται όλοι εκεί: Στο ίδιο νησί (τόπος καταγωγής), στην ίδια παραλία. Κανείς δεν έλειπε. Άφηναν τις έγνοιες στην Αθήνα (τόπος μόνιμης διαμονής) και προσπαθούσαν μέσα από την παρέα και τις ατελείωτες συζητήσεις να απαλλαγούν από το βάρος του χρόνου, που εμφανώς πια άρχισε να αφήνει το στίγμα του.
Στη φετινή, όμως, συνάντηση έλειπε ο πέμπτος της παρέας. Κάποιος από τους υπόλοιπους σχολίασε αυτήν την απουσία λέγοντας: «Επαρήλθεν, βέβαια, και ο καιρός – χρόνος». Το σχόλιό του εμπεριείχε και μία λαϊκή θυμοσοφία για την ιδιότητα του χρόνου να φθείρει και να δαμάζει εξουσιαστικά τον άνθρωπο. Το γραμματικό λάθος (παρήλθε….) δεν υποβάθμισε και το περιεχόμενο της «γνωμάτευσής» του.

1 Γενάρη 1945: Άκαρπη συνάντηση Ζεύγου-Σκόμπυ για εκεχειρία- ΕΑΜ: Όλοι στα οδοφράγματα!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣΙ

Δευτέρα 1 Γενάρη 1945

Αργά το μεσημέρι της Πρωτοχρονιάς ένα εγγλέζικο θωρακισμένο αυτοκίνητο παρέλαβε από την οδό Θεμιστοκλέους (ήταν η γραμμή αντιπαράθεσης) το Γιάννη Ζεύγο και τον αντισυνταγματάρχη του ΕΛΑΣ Κόλλια και τους μετέφερε στο στρατηγείο του Σκόμπυ. Η συνάντηση έγινε με πρωτοβουλία του Σκόμπυ μετά και το έγγραφο που είχε στείλει η Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ στον Τσώρτσιλ τονίζοντας ότι «τίποτα δεν δικαιολογεί την παράταση των εχθροπραξιών δεδομένου μάλιστα ότι η Αριστερά έχει αποδεχθεί τα βασικά σημεία του υπομνήματος του κ. Σκόμπυ». Στη διάρκεια της συζήτησης ο Ζεύγος ρώτησε το Βρετανό στρατηγό γιατί συνεχίζει τις επιχειρήσεις, αφού στα έγγραφα της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΛΑΣ φαίνεται καθαρά πως δεν υπάρχει διαφωνία στους δύο βασικούς όρους της αποχώρησης των τμημάτων του ΕΛΑΣ και του αφοπλισμού. Ο Σκόμπυ απάντησε πως είναι σύμφωνος με τα παραπάνω, αλλά επέμεινε να παραμένουν στην Αθήνα η Τρίτη Ορεινή Ταξιαρχία, η Χωροφυλακή και τα Τάγματα Εθνοφυλακής στα οποία από τις πρώτες μέρες των συγκρούσεων είχαν ενταχθεί και χιλιάδες ταγματασφαλίτες, μέλη της Χ και του ΕΔΕΣ.

Ο Γιάννης Ζεύγος

Οι εκπρόσωποι του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ απάντησαν στον Σκόμπυ ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχίζονται οι συγκρούσεις και οι επιθέσεις κατά των λαϊκών συνοικιών για να παραδοθεί η Αθήνα στους συνεργάτες των Γερμανών. Ο Βρετανός αντέτεινε ότι οι ομάδες αυτές ανήκουν στην κυβέρνηση, είναι πολιτικό ζήτημα στο οποίο αυτός (τάχα μου), δεν ανακατεύεται. Ο Ζεύγος του είπε ότι έτσι παραδίδεται ένας ολόκληρος λαός στους συνεργάτες των Γερμανών και για να ξεπερασθεί το αδιέξοδο ζήτησε από τον Σκόμπυ να τον διευκολύνει σε μια επικοινωνία με τον αντιβασιλιά Δαμασκηνό.

Νέες μεγάλες διαδηλώσεις, παρά την Πρωτοχρονιά, γαλλικών «κίτρινων γιλέκων». Πρωτοφανής αστυνομική βαρβαρότητα!

- Εικόνες σοκ από το Παρίσι: «Πραιτωριανοί» του Μακρόν ξυλοκοπούν άγρια διαδηλωτές.
- Μεγάλες διαδηλώσεις για ακόμη ένα Σάββατο, παρά την Πρωτοχρονιά, στο Παρίσι και σε όλη τη Γαλλία. Τα «κίτρινα γιλέκα» απτόητα έδωσαν μαζικά και αγωνιστικά το παρόν στη Γαλλία και αντιμετώπισαν τις βάρβαρες μεθόδους, αυτή τη φορά ιδιαίτερα έντονες, που ξεπερνούν κάθε προηγούμενο, της γαλλικής Αστυνομίας. Για ένα ακόμη Σαββατοκύριακο δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές με «κίτρινα γιλέκα» έχουν κατακλύσει το Παρίσι, με τον Εμανουέλ Μακρόν να έχει αναδειχτεί ως η… απόλυτη persona non grata του συγκεκριμένου κινήματος, ενώ η αστυνομία έριχνε αδίστακτα, με προεδρική εντολή, πλαστικές σφαίρες στο “ψαχνό” και σε οτιδήποτε κινείται.
Και οι φρικτές σκηνές δεν είναι μόνο στο Παρίσι. Σε βίντεο από τις σημερινές διαδηλώσεις στην Τουλούζη άνδρες της ταξιαρχίας BAC (Brigade Anti-Criminalité) με πολιτικά ξυλοκοπούν άγρια διαδηλωτή στοχεύοντας ειδικά στην περιοχή των νεφρών προσπαθώντας να του προκαλέσουν μόνιμες βλάβες!!!

Ήταν μια χώρα που την έλεγαν «Σοβιετική Ένωση»…

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Συμπληρώθηκαν 27 χρόνια από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν 25 προς 26 Δεκέμβρη 1991 όταν η κόκκινη σημαία έπαψε να κυματίζει στο Κρεμλίνο μετά από 74 χρόνια.

Τότε υπήρξαν εκατομμύρια άνθρωποι σε κάθε σημείο της Γης που, ανεξάρτητα από πολιτική και ιδεολογική τοποθέτηση, συναισθάνθηκαν τις αρνητικές συνέπειες αυτής της εξέλιξης. Οσα ακολούθησαν ξεπέρασαν ακόμα και την πιο δυσοίωνη φαντασία.

Υπήρχαν όμως και οι άλλοι. Εκείνοι που, όπως έχω σημειώσει, στη θέση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών έστησαν την λέσχη της δικής τους… «ΕΣΣΔ»:

Τη λέσχη της «Ένωσης Σαχλαμάρας Σπουδαιοφανών Δοκησίσοφων».


Είναι αυτοί που πρωτοστάτησαν σ’ ένα τρελό πανηγύρι «δημοκρατίας», «ελευθερίας» και «ευημερίας» πάνω στα «ερείπια του σιδηρού παραπετάσματος»… Μιλάμε για τους θαμώνες στο κλαμπ του «επιστημονικού κομπογιαννιτισμού», για τα εκλεκτά δείγματα του υβριδίου της γελοιότητας που προκύπτει από τη σύζευξη του πρωτόγονου αντικομμουνισμού με την ιδεολογική τύφλωση.

Τα τρελά οικονομικά της Βενεζουέλας

Temir Porras Ponceleón

Το χάσμα μεταξύ της κυβέρνησης του Νικολάς Μαδούρο και της αντιπολίτευσης και οι διεθνείς κυρώσεις επιδεινώνουν καθημερινά τον πληθωρισμό της Βενεζουέλας και κάνουν την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον να πεθαίνει κάθε μέρα.

Ως πρόεδρος της Βενεζουέλας από το 1999 έως το 2013, ο Ούγκο Τσάβες είχε αναμφισβήτητες επιτυχίες, ιδίως όσον αφορά τη μείωση της φτώχειας. Πέτυχε επίσης απροσδόκητα αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής ανάπτυξης: το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά πέντε φορές μεταξύ του 1999 και του 2014. Αυτό μπορεί να εξηγήσει τις επαναλαμβανόμενες εκλογικές επιτυχίες του. Η μακρά διακυβέρνηση των Τσαβίστας επέτρεψε στη Βενεζουέλα να ανοικοδομήσει τα θεσμικά της όργανα, μέσω μιας ανοικτής και συμμετοχικής διαδικασίας με συχνές εκλογές. Ήταν μάλιστα τόσο πολλές οι εκλογικές αναμετρήσεις, που ο πρώην πρόεδρος της Βραζιλίας Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Έχουν πάντοτε εκλογές στη Βενεζουέλα και όταν δεν έχουν, ο Τσάβες ανακαλύπτει έναν λόγο για να κάνει».

Η μπολιβαριανή επανάσταση βοήθησε να ξεκινήσει η «ροζ παλίρροια» που συνέβη στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 2000, με εκλογές που έφεραν προοδευτικά αριστερά κόμματα στην εξουσία, συχνά για πρώτη φορά, σε χώρες που πια δεν δέχονταν να είναι η πίσω αυλή των ΗΠΑ.

Ενώ γονατίζουν τον Μακρόν Τα Κίτρινα Γιλέκα φέρνουν τα πάνω κάτω στη Γαλλία και στη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη!

Του Γιώργου Μητραλιά

Πέντε βδομάδες κινητοποίησης των Κίτρινων Γιλέκων αποδείχτηκαν αρκετές για να κλονιστεί ανεπανόρθωτα το καθεστώς Μακρόν και κυρίως, για να μπει σε (σωτήρια) κρίση το συνδικαλιστικό και πολιτικό τοπίο μιας Γαλλίας που μοιάζει πια με κοινωνικό ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί! Και όπως συνέβαινε πάντα εδώ και αιώνες (!) σε αυτές τις περιπτώσεις, η παρούσα γαλλική κοινωνική εξέγερση εμπνέει και εκτός γαλλικών συνόρων και δείχνει να θέλει να βρει μιμητές αλλού στην Ευρώπη ή ακόμα και πέρα από αυτήν…

Προφανώς, κανείς δεν είναι σήμερα σε θέση να προβλέψει το αύριο των Κίτρινων Γιλέκων ειδικά μάλιστα τη στιγμή που η προφανής κούραση, η άγρια καταστολή αλλά και οι γιορτές που πλησιάζουν τους αναγκάζουν να κάνουν τώρα ένα μικρό “διάλειμμα” στη δράση τους προκειμένου να βάλουν τάξη στις ιδέες τους και να ανασυγκροτηθούν. Ωστόσο, κατά κοινή ομολογία ένα πράγμα είναι ήδη βέβαιο: τα Κίτρινα Γιλέκα όχι μόνο δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη αλλά και δείχνουν ικανά να ταρακουνήσουν ακόμα περισσότερο τη νεοφιλελεύθερη Γαλλία και Ευρώπη. Υπό έναν όμως όρο: Ότι θα διευρύνουν το κίνημά τους σε όλους εκείνους τους καταπιεσμένους και απόκληρους της γαλλικής κοινωνίας που ναι μεν τους στηρίζουν και τους συμπαθούν σε ποσοστά που φτάνουν το πρωτοφανές...80%, αλλά που δεν έχουν κατέβει ακόμα στα μπλόκα και στους δρόμους μαζί τους!

ΟΛΑ τα δάνεια της Ελλάδας από το 1821 ως σήμερα – Τι πληρώσαμε και σε ποιους!

Αν σκεφτείτε ότι από το 1994 ως το 2010 πληρώσαμε ως χώρα 571.000.000.000 (πεντακόσια εβδομήντα ένα δισεκατομμύρια ευρώ) φανταστείτε τι έχουμε πληρώσει τα τελευταία 200 χρόνια!
– πληρώναμε δάνεια τα οποία δεν τα λάβαμε ποτέ,
– είτε πληρώναμε μέχρι και 200 φορές πάνω την αξία τους ,
– είτε πληρώναμε δάνεια για πράγματα που χύσαμε το αίμα μας για να τα αποκτήσουμε!
διαβάστε τι έχουμε πληρώσει τα τελευταία 200 χρόνια!

Πηγή: aegeantimes

– Είναι η Ελλάδα το απείθαρχο και ατίθασο παιδί της Ευρώπης και ένα από τα πλέον ατίθασα παγκοσμίως;

– Είμαστε τεμπέληδες και κατά το κοινώς λεγόμενο «μπαταξήδες» που δεν πληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας στους δανειστές μας;

– Είμαστε ένας λαός καλοπερασάκηδων που αποφεύγουμε να ασχοληθούμε με τις συμβατικές υποχρεώσεις μας έναντι των … «συμμάχων» μας;

Ερωτήματα που μπορεί να απαντηθούν μόνο αν ανατρέξουμε στο παρελθόν και μάλιστα εκ της Εθνικής παλιγγενεσίας με την Επανάσταση του 1821.

Αλλά ας ξεκινήσουμε την παρουσίαση της έρευνας για τα δάνεια που έλαβε η Ελλάδα, χωρισμένη σε χρονικές περιόδους!

18 Δεκεμβρίου 1942: Η μάχη του ΕΛΑΣ στο Μικρό Χωριό

 

Από το Σεπτέμβρη του 1942, οκτώ μήνες μετά την επίσημη ανακοίνωση για τη συγκρότηση του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού και τη δημιουργία της Κεντρικής Επιτροπής του, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός πέρασε σε εντονότερη δράση εναντίον των στρατευμάτων Κατοχής. Στη Ρικά, στο Κρίκελο, στο Γοργοπόταμο, στη σιδηροδρομική γέφυρα Αξιού, στο χωριό Χρύσω, στο Μεταλλείο Πηγής, στο Μικρό Χωριό δόθηκαν γερά χτυπήματα κατά των τυράννων.
Η σημαντικότερη μάχη αυτής της περιόδου (αν εξαιρέσουμε το μείζον γεγονός της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοπόταμου) ήταν η μάχη του Μικρού Χωριού Ευρυτανίας, όπου, στις 18 Δεκέμβρη του 1942, τμήμα του ΕΛΑΣ του Αρχηγείου Ρούμελης, χτύπησε σε ενέδρα την εμπροσθοφυλακή ιταλικού συντάγματος, που είχε βγει από το Καρπενήσι για καταδίωξη των ανταρτών.
Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο διοικητής του ιταλικού συντάγματος.
Και η μάχη, την οποία τραγούδησε η λαϊκή μούσα, έδωσε ώθηση στην ανάπτυξη του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα σε μια νευραλγική περιοχή της Κεντρικής Ελλάδας.
Πολύ σύντομα, μετά τη μάχη του Μικρού Χωριού και τα άλλα χτυπήματα του ΕΛΑΣ που προηγήθηκαν, η ιταλική φρουρά υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την πόλη του Καρπενησίου.

Ιστορίες Χριστουγέννων: Πώς βρέθηκε το δέντρο στο σπίτι μας;

Έκανε την εμφάνιση του πρώτη φορά
τον Μεσαίωνα, στην κεντρική Ευρώπη, κατά τη διάρκεια των εορτασμών του χειμερινού ηλιοστασίου, αλλά έγινε αναπόσπαστο κομμάτι των Χριστουγέννων στα τέλη του 19ου αιώνα. Η ιστορία του χριστουγεννιάτικου δέντρου συνδέεται με τη βασίλισσα Σάρλοτ, αλλά και τον θρύλο για τη χειμωνιάτικη νύχτα που ο Λούθηρος κοίταξε τον έναστρο ουρανό...

Φορτωμένο φρούτα, γλυκά, στολίδια, κεριά, αγγέλους, νεράιδες, αστέρια και πουλάκια, το έλατο ήταν το αειθαλές δέντρο που ερχόταν από το δάσος και στηνόταν στο πιο κεντρικό σημείο του σπιτιού, ως ένα σύμβολο του θριάμβου επί της Φύσης στην καρδιά του χειμώνα. Ένα σύμβολο που την τελευταία, Δωδεκάτη Νύχτα -με τη λήξη του εορτασμού του δωδεκαημέρου των Χριστουγέννων- έπρεπε να κοπεί και να επιστραφεί στη Φύση (να ανακυκλωθεί φυσικά ή, να παραδοθεί στη φωτιά).