«Έφυγε» ο ποιητής του αναρχισμού Ντούσαν Μακαβέγιεφ

Του Νίνου Φένεκ Μικελίδη

Ο Ντούσαν Μακαβέγιεφ, ένας από τους πραγματικά αληθινούς αναρχικούς του σύγχρονου κινηματογράφου, ο πιο σημαντικός ίσως σκηνοθέτης του νέου γιουγκοσλάβικου κινηματογράφου, πριν τον Εμίρ Κουστουρίτσα, που ξάφνιασε την Ευρώπη, κάνοντας μια εντυπωσιακή εμφάνιση στη δεκαετία του ’60, και που είχα τη μεγάλη τύχη να γνωρίσω από κοντά στην επίσκεψή του στην Αθήνα για να πάρει μέρος ως πρόεδρος της διεθνούς κριτικής επιτροπής (και να τιμηθεί) στο 7ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, πέθανε, χτες Παρασκευή σε ηλικία 88 χρονών, στο Βελιγράδι.

Η πολιτική, ο μαρξισμός, η σεξουαλικότητα, ο φροϋδισμός και γενικότερα η ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά και οι θεωρίες του Βίλχελμ Ράιχ (όπως τις ανέπτυξε ιδιαίτερα στην αριστουργηματική ταινία του «Τα μυστήρια του οργανισμού»), είναι θέματα που επανεμφανίζονται στις ταινίες του, με ένα στιλ που αναμιγνύει με δεξιοτεχνία και φαντασία το μαύρο χιούμορ με το σαρκασμό, τα επίκαιρα με το χάπενινγκ, το ντοκιμαντέρ με τη μυθοπλασία (όπως κάνει και στην ταινία του «Απροστάτευτη αθωότητα» – 1968 – που με αφορμή την πρώτη ομιλούσα γιουγκοσλάβικη ταινία κάνει μια σειρά συλλογισμών (στο στιλ του Προυστ, θα έλεγα) γύρω από το παρελθόν και το παρόν της χώρας του.

Αυτοί που δε γύρισαν. Οι (Σλαβο)Μακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου

Μαρία Λούκα

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας/ Είμαι επισκέπτης/ Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά κι έπειτα δεν μου ανήκει/ Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει «δικό μου είναι»/ Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία/ Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε/ Ότι δεν έχω καν όνομα Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο/ Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω/ Ξεχάστε με στη θάλασσα/ Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έγραψε αυτό το ποίημα το 1982. Στη συνέχεια το ενέταξε στο φιλμικό κείμενο της ταινίας «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» (φωτογραφία εξωφύλλου). Γιατί μάλλον για εκεί ήταν γραμμένο, για μια εικονοποιητική ελεγεία του προσφυγικού πόνου, για τις χαραγμένες γραμμές στο χάρτη που βάζουν όρια στην ύπαρξη, για τα ανεκπλήρωτα τάματα που κουβαλάνε τα ποτάμια, για τις ρίζες που τραβήχτηκαν μανιασμένα από το χώμα, για τις ιστορίες που σβήστηκαν με μια μικρόψυχη σφραγίδα, για τους ανθρώπους που πέρασαν όλη τους τη ζωή σε τόπους – αίθουσες αναμονής και ποτέ δε φτάσανε στον προορισμό τους. Από παλιά διωγμένοι, μόνιμα επισκέπτες, παντού ξένοι και εμφατικά ανεπιθύμητοι. Αυτοί που, σε καιρό ειρήνης, δε μπόρεσαν να επιστρέψουν στα χωριά που γεννήθηκαν και πέθαναν μ’ αυτό το μαράζι.

Η επόμενη μέρα της Συρίας

Γιώργος Στάμκος

Σε αναδιάταξη του χάρτη και των γεωπολιτικών σφαιρών επιρροής στη Συρία καθώς και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, οδηγεί σε βάθος χρόνου η απόφαση Τραμπ για την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το συριακό έδαφος.

Η γεωπολιτική, ως γνωστόν, απεχθάνεται το κενό. Σε περίπτωση που υλοποιηθεί η αμερικανική απόφαση κατά τους επόμενους μήνες, ελλοχεύει ο κίνδυνος να δημιουργηθεί “κενό εξουσίας” στη βορειανατολική Συρία, καθώς είναι σαφές πως οι Κούρδοι και το YPG (Μονάδες Αυτοπροστασίας του Λαού) δεν είναι σε θέση να διατηρήσουν μόνοι τους τον έλεγχο στην τεράστια περιοχή που έχουν απελευθερώσει από τον ISIS -εννοείται με τη βοήθεια των ΗΠΑ και των συμμάχων τους- ανατολικά του Ευφράτη. Η περιοχή αυτή, υπόψιν, δεν κατοικείται μόνον από Κούρδους (περίπου 10% του πληθυσμού της Συρίας), αλλά και από Σύριους σουνίτες Άραβες και άλλες μειονότητες π.χ. Ασσύριους κ.ά.

Οι “μνηστήρες” της βορειοανατολικής Συρίας

Τον έλεγχο αυτής της περιοχής, που είναι πλούσια σε πετρελαϊκά κοιτάσματα και υδάτινους πόρους, επιζητεί να ανακτήσει το καθεστώς Άσαντ και εμμέσως η Ρωσία, η οποία δεν θα ήθελε με τίποτε να εμπλακεί σ' ένα τέλμα τύπου Αφγανιστάν, αλλά να κερδίσει γεωπολιτική επιρροή με το λιγότερο δυνατόν κόστος. 

Ορίστηκε η νέα ημερομηνία αρχής της καταστροφής του κόσμου

Σκηνές σαν και αυτές που βλέπουμε σε αποκαλυπτικές
ταινίες του Χόλιγουντ θα ζήσουμε άμεσα στην γη, αν δεν αλλάξουμε θεαματικά τον τρόπο που ζούμε.

Αν νομίζεται οτι οι σκηνές σαν και αυτές της ταινίας «The Wave» ή των υπόλοιπων που αφορούν μεγάλες φυσικές καταστροφές που πλήττουν τη γη, συμβαίνουν μόνο στα στούντιο του Χόλιγουντ με την βοήθεια της τεχνολογίας, τότε ενδεχομένως να χρειαστεί να αναθεωρήσεις την άποψή σου.

Σύμφωνα με το νέο ρεπόρτ των Ηνωμένων Εθνών, η περίοδος που ο πλανήτης θα βιώσει τεράστιες... θεομηνίες εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, δεν είναι και τόσο μακριά. Για την ακρίβεια απέχει μόλις 12 χρόνια, εκτός και αν στο μεσοδιάστημα όλος ο κόσμος αποφασίσει να αλλάξει δραματικά τον τρόπο ζωής του. Κάτι που με τα δεδομένα που υπάρχουν μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται και τόσο πιθανό.

Σοσιαλδημοκράτες, Πράσινοι και Αριστερά προτείνουν Τσίπρα και Ζάεφ για το Νόμπελ Ειρήνης

Για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2019 προτείνουν τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας και της Βόρειας Μακεδονίας, Αλέξη Τσίπρα και Ζόραν Ζάεφ, οι ηγέτες των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, των Πράσινων και της Αριστεράςστο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Ούντο Μπούλμαν, Σκα Κέλερ και Γκάμπι Τσίμεραντίστοιχα, με κοινή δήλωσή τους, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Αθηναϊκού Πρακτορείου.

Στη δήλωση, που συνυπογράφουν οι επικεφαλής των τριών ευρωκοινοβουλευτικών ομάδων, και έχει γνώση το ΑΠΕ-ΜΠΕ, τονίζεται μεταξύ άλλων ότι «η συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ της Ελλάδας και της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας τερματίζει μια μακρόχρονη διαμάχη και φέρνει σταθερότητα στα Δυτικά Βαλκάνια».

Οι Ούντο Μπούλμαν, Σκα Κέλερ και Γκάμπι Τσίμερ σημειώνουν μάλιστα ότι η συμφωνία των Πρεσπών πουεπικυρώθηκε από τη Βουλή της Ελλάδας και της Βόρειας Μακεδονίας, «αποτελεί επίσης πρότυπο για την ειρηνική επίλυση των διεθνών προβλημάτων μέσω διαλόγου και αμοιβαίων συμβιβασμών. Οι πρωθυπουργοί Ζόραν Ζάεφ και Αλέξης Τσίπρας είχαν το πολιτικό θάρρος να προχωρήσουν στη συμφωνία παρά την εθνικιστική αντιπολίτευση».

Στην κοινή δήλωσή τους οι τρεις ηγέτες τονίζουν ότι «για όλους αυτούς τους λόγους, υποστηρίζουμε την πρωτοβουλία της Νομπελίστριας Wided Bouchamaouiγια να δοθεί στον Αλέξη Τσίπρα και τον Ζόραν Ζάεφ το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης του 2019».

Το Μακεδονικό και η ντροπή του ΚΚΕ. Του Στέλιου Κούλογλου

Από την Τασκένδη μέχρι το Βουκουρέστι ή το Ανατολικό Βερολίνο, στις πόλεις όπου υπήρχαν πολιτικοί πρόσφυγες του εμφυλίου, ο «Ριζοσπάστης» και όλα τα άλλα έντυπα τυπώνονταν σε δύο γλώσσες: ελληνικά και σλαβομακεδόνικα. Το σημερινό ΚΚΕ αντιτίθεται στη συμφωνία των Πρεσπών γιατί, λέει, αναγνωρίζει και χαρίζει τη μακεδονική γλώσσα στους «Σκοπιανούς».

Σε όλες τις πόλεις της προσφυγιάς, υπήρχαν δύο κατάλογοι προσφύγων: οι Έλληνες και οι Σλαβομακεδόνες. Το σημερινό ΚΚΕ αντιτίθεται στη συμφωνία των Πρεσπών γιατί, λέει, αναγνωρίζει μακεδονική εθνότητα στους Σκοπιανούς.

Ακόμη και αστοί πρώην Μακεδονομάχοι, όπως ο κ. Μέρτζος, παραδέχονται τώρα ότι η άγρια καταπίεση του ελληνικού κράτους, ιδίως της φασιστικής δικτατορίας Μεταξά, εναντίον των Σλαβομακεδόνων που ζούσαν στην Ελλάδα τους έσπρωξε να πάρουν μέρος στον εμφύλιο πόλεμο, αν δεν ήταν και η αιτία για τον εμφύλιο. Το 1949, ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, όταν είδε ότι έχανε τον εμφύλιο πόλεμο και χρειαζόταν στρατιώτες, τους υποσχέθηκε, στη διαβόητη 5η Ολομέλεια, την αυτοδιάθεση της (ελληνικής) Μακεδονίας.

Προς το τέλος του εμφυλίου, τότε που τα στρατοδικεία έστελναν κάθε μέρα στο εκτελεστικό απόσπασμα δεκάδες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, η κρίσιμη ερώτηση δεν ήταν πλέον αν αποκηρύσσουν τον κομουνισμό: «αποκηρύσσεις την 5η Ολομέλεια;».

Βενεζουέλα: Ο στρατός απέρριψε το κάλεσμα των ΗΠΑ για πραξικόπημα

Στο κενό φαίνεται να πέφτει το ανοιχτό κάλεσμα των ΗΠΑ προς τον στρατότης Βενεζουέλας να προχωρήσει σε πραξικόπημα, με ένα ηχηρότατο «Όχι» από τον υπουργό Άμυνας της λατινοαμερικανικής χώρας.

Συγκεκριμένα, υπουργός Άμυνας της Βενεζουέλας Βλαντίμιρ Παντρίνο με ανάρτηση στο twitter δήλωσε ότι οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας αποκηρύσσουν κάθε πρόεδρο ο οποίος αυτοαναγορεύεται ή επιβάλλεται από «σκοτεινά συμφέροντα».

«Η απελπισία και η μισαλλοδοξία επιτίθενται στην ειρήνη του έθνους μας. Εμείς, οι στρατιώτες της πατρίδας, δεν θα αποδεχθούμε έναν πρόεδρο επιβεβλημένο στη σκιά σκοτεινών συμφερόντων, ούτε αυτοανακηρυγμένο στο περιθώριο του νόμου» έγραψε ο υπουργός προσθέτοντας: «Ο στρατός υπερασπίζεται το Σύνταγμά μας και είναι εγγυητής της εθνικής κυριαρχίας».

Η παραπάνω δήλωση αποτελεί απάντηση στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, ο οποίος χθες κάλεσε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολά Μαδούρο να παραιτηθεί και παρότρυνε τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας της Λατινικής Αμερικής να στηρίξουν τις προσπάθειες για «αποκατάσταση της δημοκρατίας».

Είχε προηγηθεί η αναγνώριση, από τον Τραμπ, του ηγέτη της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας Χουάν Γκουάιδο ως «νόμιμου προέδρου» της χώρας.

Σε ερώτηση που του τέθηκε από δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο αν εξετάζει την αποστολή του αμερικανικού στρατού στην Βενεζουέλα, ο Τραμπ απάντησε: «Δεν εξετάζουμε τίποτε, αλλά όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι».

H «δεξιά της δεξιάς»… δια χειρός Καμμένου

Είτε στα αριστερά, είτε στα δεξιά έδρανα της Βουλής δύσκολα βρίσκεις πολιτικό που θα βάλει στοίχημα υπέρ της πολιτικής, και εκλογικής, επιβίωσης του Πάνου Καμμένου. Πολύ περισσότερο, είναι μάλλον απίθανο να βρεις δημοσκόπο που να πιστεύει ότι ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ έχει ουσιαστικές πιθανότητες να ξαναβρεθεί εντός Κοινοβουλίου.

Το ζήτημα όμως είναι ότι το πιστεύει ο ίδιος ο Πάνος Καμμένος – ή, τουλάχιστον, πιστεύει ότι μπορεί να παίξει με αξιώσεις το έσχατο προσωπικό του στοίχημα, κόντρα σε όλα τα πολιτικά και δημοσκοπικά δεδομένα. Και από αυτή την αφετηρία οριοθετεί ήδη χώρους, στοχεύει στην δεξαμενή των υπερσυντηρητικών ψηφοφόρων και χτίζει νέες συμμαχίες.

Εν ολίγοις, ο Πάνος Καμμένος περνά εν χορδαίς και οργάνοις στην αντιπολίτευση, όχι πρωτίστως κατά της κυβέρνησης αλλά κυρίως κατά της Νέας Δημοκρατίας: Επιχειρεί να χτίσει την «δεξιά της δεξιάς» και να ηγηθεί της νέας «υπερδεξιάς πτέρυγας» του πολιτικού χάρτη.

Το πώς βεβαίως περνάς, πειστικά, από την συγκυβέρνηση με την αριστερά στην ηγεσία της σκληρής εθνικιστικής δεξιάς είναι ένα σοβαρό πολιτικό ερώτημα. Για τον Πάνο Καμμένο όμως όλα είναι σχετικά και όλα είναι πιθανά. Κι όπως καβάλησε κάποτε το αντιμνημονιακό κύμα, βλέπει τώρα «φως» και χώρο στο ρεύμα του υπερσυντηρητικού «μακεδονισμού».

Το 2019 θα είναι το έτος της ακροδεξιάς

Τα ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη κερδίζουν έδαφος τα τελευταία χρόνια. Τώρα, ελπίζουν να χρησιμοποιήσουν τις Ευρωεκλογές του Μαΐου ως εφαλτήριο για να αποκτήσουν μεγαλύτερη επιρροή στην ΕΕ. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μπορεί να το πετύχουν.

Σύμφωνα με τις μετρήσεις η δεξιά και ακροδεξιά πτέρυγα θα μπορούσε να καταλήξει ισχυρότερη από ποτέ. Υπάρχουν, βεβαίως, σημαντικές διαφορές μεταξύ αυτών των κομμάτων και δεν είναι αρκετά καλά οργανωμένα ώστε να είναι σε θέση να προωθήσουν μια κοινή πολιτική πλατφόρμα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μπορούσαν να βάλουν φρένο στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Οι ακροδεξιοί λαϊκιστές έχουν γίνει ένα χαρακτηριστικό στο πολιτικό τοπίο σχεδόν κάθε κράτους - μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ στην Ιταλία, την Αυστρία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, τη Δανία και τη Φινλανδία είναι είτε μέλη της κυβέρνησης, είτε υποστηρίζουν την κυβέρνηση. Δεν είναι πλέον απλώς ένα περιθωριακό φαινόμενο ή μια ανωμαλία που θα περάσει. Αντίθετα, είναι ένα κίνημα που θα μπορούσε να συνεχίσει να αναπτύσσεται - και κάνουν ό, τι μπορούν για να αυτοπροσδιοριστούν ως τέτοιο.

Παρά τις διαφορές τους, ο «εχθρός» τους είναι κοινός: η κοσμοπολίτικη ελίτ, οι φιλελεύθεροι καθοδηγητές γνώμης των μέσων ενημέρωσης και οι γραφειοκράτες της ΕΕ στις Βρυξέλλες. Οι καλύτεροι εχθροί τους; Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, ο οποίος αποδείχθηκε ακούραστος υποστηρικτής της βαθύτερης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ιδού το «ποιόν» των διοργανωτών του συλλαλητηρίου

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ  

Όπως πληροφορηθήκαμε, για την διοργάνωση του νέου συλλαλητηρίου την Κυριακή (20/1/2019) στην Αθήνα για το «Μακεδονικό», επανασυγκροτείται ως διοργανώτρια αρχή η λεγόμενη «Επιτροπή Αγώνα για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας». Η ανακοίνωση υπογράφεται από τις οργανώσεις «Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων», «Παμμακεδονική ΗΠΑ», «Ανένδοτος Αγώνας για τη Μακεδονία και τη δημοκρατία», «Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου» (https://www.protothema.gr/greece/article/854582/stis-20-ianouariou-sullalitirio-gia-ti-makedonia-sto-sudagma/).

Μια άλλη τώρα λεγόμενη «Παμμακεδονική Συνομοσπονδία» εξήγγειλε κι αυτή συλλαλητήριο για τις 27 του μήνα σε συνέντευξη που δόθηκε παρουσία μεταξύ άλλων του υποψήφιου περιφερειάρχη Αττικής της ΝΔ, του Γ.Πατούλη. Στη συγκεκριμένη συνέντευξη παρών και μάλιστα με ιδιότητα ομιλητή (έτσι για να μην υπάρχει απορία για το πολιτικό ποιόν και αυτών των «μακεδονομάχων») ήταν και ο βουλευτής Δημήτρης Καμμένους, ο γνωστος δηλαδή ακροδεξιός συνεταίρος του συνομιλητή της Χρυσής Αυγής επί Σαμαρά, του Μπαλτάκου(https://www.protothema.gr/greece/article/855798/kai-deutero-sullalitirio-sto-sudagma-gia-ti-makedonia-tin-kuriaki-27-ianouariou/).

Αρχής γενομένης, λοιπόν, από το μεθαυριανό συλλαλητήριο της Αθήνας, ας μείνουμε στο ότι ως διοργανώτρια αρχή εμφανίζεται η ίδια των δυο προηγούμενων συλλαλητηρίων σε Θεσσαλονίκη (21/1/2018) και Αθήνα (4/2/2018) και ας ξεκαθαρίσουμε δυο πράγματα με αφορμή διάφορους σοφιστές της πλάκας που όταν αναφερόμαστε στο εθνικιστικό και ακροδεξιό «ποιόν» των εν λόγω, εκείνοι μηρυκάζουν όλο… αθωότητα το γνωστό: «Μα καλά, τους χιλιάδες που θα πάνε στο συλλαλητήριο τους λέτε ναζί, φασίστες και ακροδεξιούς;»…

Συλλαλητήριο για την Μακεδονία: Αυτά που (δεν) θα σκεφτείς

του Δημήτρη Μηλάκα

Οι διεθνείς Συμφωνίες κατά κανόνα αποκρυσταλλώνουν τον συσχετισμό δύναμης μιας συγκεκριμένης ιστορικής στιγμής. Περιγράφουν με άλλα λόγια τον συμβιβασμό που είναι διατεθειμένοι ή υποχρεωμένοι να κάνουν

οι εμπλεκόμενοι σε συνάρτηση με τη δύναμη που διαθέτουν σε ένα δεδομένο διεθνές περιβάλλον. Ας δούμε λοιπόν αυτό το Διεθνές Περιβάλλον που γέννησε τη Συμφωνία των Πρεσπών. 

Τα Δυτικά Βαλκάνια είναι ένα από τα σημεία τριβής της αμερικανο- ρωσικής αντιπαράθεσης. Μετά την ανοιχτή σύγκρουση στη Ουκρανία που ουσιαστικά έχει ακρωτηριάσει (κατάληψη από τους Ρώσους της Κριμαίας) και διχοτομήσει τη χώρα, οι διευθετήσεις στα δυτικά Βαλκάνια είναι επείγουσα προτεραιότητα για τους Αμερικανούς.

H τοποθέτηση της περιοχής κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ εξασφαλίζει στην Ουάσιγκτον την ρυμούλκηση του συνόλου των ευρωπαίων συμμάχων της στην αντιρωσική της ατζέντα. 

Πέρα ή παράλληλα με τη διευθέτηση του «μακεδονικού» οι Αμερικανοί πραξικοπηματικά φρόντισαν να ρυμουλκήσουν στην νατοική σφαίρα το Μαυροβούνιο και προετοιμάζουν ανάλογες κινήσεις και στο Κοσσυφοπέδιο.

Η ενσωμάτωση και της Σερβίας αποτελεί το τέλος αυτού του σχεδιασμού ο οποίος θα προκύψει αφού ολοκληρωθούν οι υπόλοιπες διευθετήσεις και περάσει ο απαραίτητος χρόνος για να ατονήσουν οι μνήμες του σερβικού λαού τόσο όσο χρειάζεται να αιτηθούν την ένταξή τους στη συμμαχία που τους βομβάρδισε.