Δέκα χρόνια και κάτι μετά το Αργεντινάτσο, τα διδάγματα από τους αγώνες του αργεντίνικου λαού, είναι όσο ποτέ άλλοτε χρήσιμα, ειδικά για τον ελληνικό λαό που αργεντινοποιήθηκε. Για όλες τις μεταβολές σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο της δεκαετίας που ακολούθησε το Αργεντινάτσο, καθώς και τα πολιτικά καθήκοντα της Αριστεράς, μίλησε στο Δρόμο ο Ricardo Fierro από το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Αργεντινής (ΕΚΚΑ -PCR).
Ποια είναι η κατάσταση των κοινωνικών τάξεων στη σημερινή Αργεντινή;
Ο αγώνας των εργατολαϊκών μαζών πέτυχε πολλές κατακτήσεις, πριν, στη διάρκεια και μετά το Αργεντινάτσο που περιόρισαν την κατάσταση πείνας και απελπισίας. Ο αγώνας επέβαλε τη στάση πληρωμών του εξωτερικού χρέους, δίχως την οποία δεν μπορούσαν να επιλυθούν επιτακτικά ζητήματα των μαζών. Η κυβέρνηση άρχισε να διανέμει επαρκή τροφή, 2 εκατομμύρια επιδόματα ανεργίας, ενώ εργάτες ξανάνοιξαν κλειστά εργοστάσια. Ο πλειστηριασμός εκτάσεων μικροκαλλιεργητών αποτράπηκε και το χρέος χιλιάδων μικρομεσαίων αγροτών στις τράπεζες μειώθηκε. Μέρος των καταθέσεων των μαζών αποζημιώθηκε. Οι μάζες επέβαλαν δημοκρατικά δικαιώματα που μερικώς ισχύουν ακόμα.
Από το 2003 η Αργεντινή άρχισε να βγαίνει από την κρίση, επωφελούμενη του ευνοϊκού ανέμου στην παγκόσμια οικονομία, κάτι που αύξησε τις θέσεις εργασίας, μειώνοντας την πείνα και την ανεργία που, ωστόσο, δεν έφτασαν τα προ κρίσης επίπεδα. Αυτό συνέβη επειδή η οικονομική ανάπτυξη ήρε ταυτόχρονα εργατικά κεκτημένα.
