Κ. Λαπαβίτσας: Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στο τέλος της

Δεν είναι νέο ότι ο Κώστας Λαπαβίτσας, καθηγητής στο SOAS στο Λονδίνο, έχει υποστηρίξει ενεργά το Grexit- αν και αυτή είναι η πρώτη φορά που το κάνει από τότε που εξελέγη βουλευτής με το ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιανουάριο του 2015. Οι απόψεις του ήταν για άλλη μια φορά διαφορετικές όχι μόνο από τους πολιτικούς αντιπάλους αλλά και από τους υπουργούς του δικού του κόμματος.

Ωστόσο, ακόμη και αν κάποιος διαφωνεί με τις ιδέες του Λαπαβίτσα σχετικά με το νόμισμα, είναι δύσκολο να απορρίψει την εκτίμησή του - επιβεβαιώθηκε από τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων - ότι η Ευρωζώνη δεν φαίνεται να επιτρέπει οποιαδήποτε πραγματική ενδιάμεση λύση μεταξύ λιτότητας και ενός Grexit: «Η ηγεσία του κόμματος ξέρει ότι έχει μια πολύ σκληρή επιλογή μπροστά της: Να επιμείνουμε στο πρόγραμμα που διακηρύξαμε στον ελληνικό λαό; Ή μήπως να υποβάλουμε όσα μέτρα θέλουν τα θεσμικά όργανα, η ομάδα των Βρυξελλών, η τρόικα, όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσετε; Αυτά τα δύο πράγματα είναι ασύμβατα μεταξύ τους. "

Δύο πρόσφατες συνεντεύξεις του στην εφημερίδα «Bild» στη Γερμανία και το περιοδικό «Jacobin» στις ΗΠΑ προκάλεσε μια αναταραχή αντιδράσεων στην Ελλάδα: «Ένα τρελό σχέδιο με δραχμή και δελτίο για φυσικό αέριο» (σύνδεσμος στα Ελληνικά) με τίτλο «μέτρα» TOC, που ακολουθείται από παρόμοιους τίτλους στα περισσότερα μέσα μαζικής ενημέρωσης της χώρας.

Νέα Μανωλάδα: Ποιος είναι ο «θρήσκος» επιχειρηματίας που έδινε 3 ευρώ μεροκάματο – Τι λένε στις σοκαριστικές καταθέσεις οι μετανάστες

Το προφίλ του θρήσκου φιλοτεχνούσε ο 51χρονος ιδιοκτήτης μεγάλης πτηνοτροφικής μονάδας, ο οποίος φέρεται να πρωταγωνιστεί στη νέα υπόθεση «Μανωλάδας» στον Δήμο Ερυμάνθου στην Αχαΐα.

Πρόκειται για τον επιχειρηματία που έδινε, σύμφωνα με πληροφορίες, τρία ευρώ μεροκάματο σε Ρουμάνους για να δουλεύουν 15 ώρες την ημέρα.

Δίπλα από τα δωμάτια-τρώγλες όπου τους κρατούσε «φυλακισμένους» στις εγκαταστάσεις της εταιρίας είχε χτίσει εκκλησάκι που το φωτογράφιζε και το «ανέβαζε» στο Facebook.

«Ο Άγιος Μοδέστρος κοσμεί και προστατεύει τις εγκαταστάσεις μας», γράφει χαρακτηριστικά. Ο 51χρονος διαφήμιζε στο διαδίκτυο τη μονάδα του ως πρότυπο επιχείρησης με υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις. Σε αναρτήσεις του δημοσιεύει όμορφες εικόνες που τις συνοδεύει με σχόλιο: «Στις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις μας όπου γίνεται η παραγωγή και η εκτροφή των νεοσσών».

Κάτω, ωστόσο, από την… ιλουστρασιόν εικόνα που ήθελε να προβάλει κρυβόταν, σύμφωνα με την Αστυνομία, μία νέα «Μανωλάδα».

Τύμπανα πολέμου..

Ακούγονται εκατέρωθεν. Κι όσο πάει και πιό δυνατά.

Έχουμε πει τόσες και τόσες φορές ότι η κρίση τούτη είναι κατ' εξοχήν κρίση θεσμών, ηθικής και πολιτικής.

Και θα έπρεπε να έχουμε σκεφτεί και συνειδητοποιήσει πως σε μιά πολιτική κρίση η λύση μπορεί να είναι μόνον πολιτική.

Η αποστροφή στην χθεσινή ομιλία του πρωθυπουργού: ''Οι εκλεγμένοι θα συνομιλούν με τους εκλεγμένους και οι τεχνοκράτες με τους τεχνοκράτες''(εννοώντας τους πολιτικούς ως εκλεγμένους), είναι από μόνη της διάγγελμα.

Όπως και οι στρατιωτικοί έτσι και οι τεχνοκράτες όταν αναλαμβάνουν έστω και άτυπα την εξουσία, γίνονται επικίνδυνοι.

Άλλωστε οι τεχνοκράτες δεν είναι παρά οι στρατιωτικοί των αριθμών!

Καταλαβαίνουν μόνον από αριθμούς και αντιλαμβάνονται μόνον με''ισοδύναμα''.

Η ανθρώπινη ζωή όμως δεν έχει ισοδύναμα!

Ούτε η ευτυχία του ανθρώπου!

Ούτε το χρήμα είναι το ισοδύναμο της ευτυχίας!

Αυτά όμως είναι πράγματα που οι τεχνοκράτες δεν είναι εκπαιδευμένοι για να καταλάβουν.

Μόνον οι πολιτικοί (οι πολιτικοί είπαμε, όχι οι δωσίλογοι) που έχουν την ευθύνη ανθρώπινων ζωών και κοινωνίας ανθρώπων,

Η γερμανική μελέτη που δείχνει πως οι «μεταρρυθμίσεις» διέλυσαν τους μικρομεσαίους στην Ελλάδα

Οι μεταρρυθμίσεις έφεραν τη φτώχεια στην Ελλάδα. Ο τίτλος αυτός δεν προέρχεται από κάποια ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, αλλά από άρθρο της Die Welt. Είναι το το συμπέρασμα της έρευνας που έκανε το γερμανικό Ίδρυμα Hans Böckler.

Η μελέτη (εδώ στα αγγλικά) αριθμεί 137 σελίδες και υπογράφεται από δύο Έλληνες, τον Τάσο Γιαννίτση και τον Σταύρο Ζωγραφάκη. Δύο είναι τα πιο συγκλονιστικά ευρήματα (ή μάλλον παραδοχές της μελέτης):

α) Ότι οι μειώσεις μισθών ήταν πολύ μεγαλύτερες από αυτές που χρειάζονταν για να γίνει ανταγωνιστική η ελληνική οικονομία.

β) Ότι το βάρος της κρίσης το σήκωσαν τα κατώτερα στρώματα και οι μικρομεσαίοι.

Η φορολόγηση των χαμηλότερων στρωμάτων αυξήθηκε κατά 337,7% σε σχέση με το 2008. Αντίθετα, η φορολόγηση των ανώτερων στρωμάτων αυξήθηκε μόλις κατά 9%.

Τα μη προνομιούχα νοικοκυριά έχασαν μέσα στην κρίση το 86% του συνολικού τους εισοδήματος, ενώ οι πιο εύπορες οικογένειες μόλις το 16% με 20%.

Ένα αγόρι είδε μερικούς νταήδες να παρενοχλούν ένα συμμαθητή του. Διαβάστε τι συνέβη 6 χρόνια μετά

Μια μέρα, όταν πήγαινα πρώτη γυμνασίου, είδα ένα παιδί από την τάξη μου να πηγαίνει με τα πόδια στο σπίτι από το σχολείο. Το όνομά του ήταν Κάιλ. Φαινόταν σαν να κουβαλούσε μαζί του όλα τα βιβλία του. Σκέφτηκα, «Γιατί κάποιος να κουβαλάει μαζί του κάθε μέρα όλα τα βιβλία του; Θα πρέπει να είναι φυτό!»

Είχα προγραμματίσει όμορφα το Σαββατοκύριακο μου. Το Σάββατο το βράδυ θα πήγαινα σε ένα πάρτι και το απόγευμα της Κυριακής θα συναντιόμασταν με τους φίλους μου να παίξουμε ποδόσφαιρο στο γήπεδο.

Ήμουν πολύ ενθουσιασμένος που τέλειωσε επιτέλους άλλη μια δύσκολη εβδομάδα, για αυτό και δεν του έδωσα περισσότερο σημασία. Σήκωσα τους ώμους μου και συνέχισα τον δρόμο μου.

Καθώς περπατούσα, είδα μια ομάδα παιδιών να τρέχουν προς το μέρος του. Τον πλησίασαν, πέταξαν τα βιβλία από τα χέρια του, του έβγαλαν τα γυαλιά του και τον έσπρωξαν με δύναμη. Το αγόρι προσγειώθηκε άσχημα στο χώμα. 

Τον κοίταξα και είδα αυτή την τρομερή θλίψη στα μάτια του. Τον λυπήθηκα. Όταν τα αγόρια έφυγαν, τον πλησίασα για να τον βοηθήσω. Σέρνονταν στο χώμα ψάχνοντας τα γυαλιά του. Δεν δυσκολεύτηκα να δω ένα δάκρυ να κυλάει από τα μάτια του.

Τη στιγμή που του έδινα τα γυαλιά του, μου είπε «Αυτοί οι τύποι είναι ηλίθιοι. Δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν στη ζωή τους και ασχολούνται συνέχεια μαζί μου.»

Φόρεσε τα γυαλιά του, με κοίταξε και μου είπε «Σε ευχαριστώ!» Για πρώτη φορά τον είδα να χαμογελάει. 

Οι γελοιογραφίες της ημέρας!

Je suis…

Τα δύο μέτρα και σταθμά των μεγάλων δυτικών ΜΜΕ

Του Νόαμ Τσόμσκι* 

Όλος ο κόσμος ένιωσε φρίκη για τη δολοφονική επίθεση στο γαλλικό σατυρικό περιοδικό Σαρλί Εμπτντό. Σε άρθρο των Νιου Γιορκ Τάιμς, ο ανταποκριτής Στίβεν Ερλάνγκερ περιέγραψε τον απόηχο της επίθεσης, που πολύ την ονομάζουν «γαλλική Ενδεκάτη Σεπτεμβρίου», ως «μια μέρα γεμάτη σειρήνες, ελικόπτερα στον αέρα, οργισμένα δελτία ειδήσεων, αστυνομικές ζώνες, τρομαγμένα πλήθη και μικρά παιδιά που τα απομάκρυναν από τα σχολεία, για να διαφύγουν τον κίνδυνο. Μια μέρα τρόμου και αίματος σε ολόκληρο το Παρίσι». Τη διεθνή κατακραυγή συνόδευε ο προβληματισμός πάνω στα βαθύτερα αίτια της θηριωδίας. «Πολλοί βλέπουν Σύγκρουση Πολιτισμών», ανέφερε ένας τίτλος των Νιου Γιορκ Τάιμς.

Η φρίκη και η αποστροφή είναι απολύτως δικαιολογημένες, όπως και η αναζήτηση των βαθύτερων αιτίων της θηριωδίας, όσο διατηρούμε στο μυαλό μας κάποιες βασικές αρχές. Η αντίδραση θα πρέπει να είναι εντελώς ανεξάρτητη από το τι πιστεύει κανείς για το περιοδικό και ό, τι αυτό παράγει. Το πανταχού παρόν σύνθημα «Είμαι Σαρλί», μαζί με άλλα παρόμοια, δεν θα έπρεπε να σημαίνει, ή έστω να υποδεικνύει, οποιαδήποτε ταύτιση με το περιοδικό, τουλάχιστον στα πλαίσια υπεράσπισης της ελευθερίας του λόγου. Θα έπρεπε να εκφράζει την υπεράσπιση του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης, ανεξάρτητα από το τι μπορεί κανείς να πιστεύει για το περιεχόμενό της, ακόμη και αν το θεωρεί μισητό ή φαύλο.Επίσης, τα συνθήματα θα πρέπει να εκφράζουν την καταδίκη ενάντια στη βία και την τρομοκρατία. Ο επικεφαλής του εργατικού κόμματος του Ισραήλ, και κυριότερος διεκδικητής για τις επερχόμενες εκλογές στο Ισραήλ, Ισαάκ Χέρτζογκ, έχει μάλλον δίκιο όταν λέει ότι: «Η τρομοκρατία είναι τρομοκρατία. Δεν υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά». Δίκιο έχει και όταν λέει ότι: «Όλα τα Έθνη που ζητούν ειρήνη και ελευθερία [αντιμετωπίζουν] μια τεράστια πρόκληση» από τη δολοφονική τρομοκρατία – ας βάλουμε στην άκρη την επιλεκτική του ερμηνεία αυτής της πρόκλησης.

Ισλανδία: Οι τραπεζίτες στη στενή, οι τοκογλύφοι στον αγύριστο…

Του Δημήτρη Μηλάκα

Τις προηγούμενες μέρες μια είδηση πέρα στα «ψιλά», δίχως να τύχει της προβολής που τις άξιζε: Η κεντροδεξιά (!) κυβέρνηση της Ισλανδίας απέσυρε το αίτημα ένταξης της χώρας στην ΕΕ.Προφανώς τέτοιου είδους ειδήσεις σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που το «με κάθε θυσία στο ευρώ» καλλιεργήθηκε και προβάλλεται ως η σύγχρονη μεγάλη ιδέα του έθνους, δημιουργούν ερωτήσεις στην κοινωνία. Και γι αυτό θάβονται… Ας δούμε λοιπόν κάποιες απ αυτές τις ερωτήσεις (με τις απαντήσεις τους) και ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του:

Τι έγινε στην Ισλανδία; Την περασμένη Πέμπτη η Ισλανδία ανακοίνωσε ότι απέσυρε οριστικά την υποψηφιότητά της για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δύο χρόνια μετά την ανάδειξη της κεντροδεξιάς κυβέρνησης που είχε δεσμευτεί ότι θα έβαζε τέλος στη διαδικασία αυτή, που ξεκίνησε το 2009.

Τι γίνεται στην Ελλάδα; Από το 2010 μέχρι και σήμερα η χώρα δανείζεται για να ακολουθήσει τους κανόνες και να παραμείνει στην ΕΕ. Οι εν λόγω κανόνες συνοψίζονται στα μνημόνια τις δανειακές συμβάσεις τα μεσοπρόθεσμα προγράμματα και τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου με τα οποία κυβερνάται η χώρα. Το αποτέλεσμα αυτών των κανόνων είναι πια ολοφάνερο: Ανεργία (πανευρωπαϊκό ρεκόρ), ανεργία νέων (σχεδόν παγκόσμιο ρεκόρ) περικοπές μισθών και συντάξεων, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας και παρ όλα αυτά χρέος στο 180% του ΑΕΠ- από το 120% που ήταν όταν ξεκίνησε η θεραπεία. Δεδομένων τούτων των πολιτικών επιλογών σε καθ’ ένα απ΄ τα δέκα εκατομμύρια Έλληνες του αναλογούν 2.000 ευρώ το χρόνο, κάθε χρόνο μέχρι το 2030 για να ξεχρεωθούν τα τρέχοντα 300 δισεκατομμύρια ευρώ του ελληνικού χρέους!

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ;

Toυ ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*

Οταν άρχισε να υποχωρεί κάπως το επικοινωνιακό μπαράζ που επιχείρησε να παρουσιάσει την συμφωνία της 20ης Φλεβάρη μεταξύ κυβέρνησης και Eurogroup (και την «λίστα μεταρρυθμίσεων» που τη συμπληρώνει) ως περίπου νίκη, το βασικό επιχείρημα των υποστηρικτών της είναι ότι «αγόρασε χρόνο». Για να το επιτύχει, σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, χρειάστηκε βέβαια να προβεί σε υποχωρήσεις, οι οποίες όμως έγιναν στα πλαίσια όμως ενός «προωθητικού συμβιβασμού» για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία του Γιάννη Δραγασάκη[1]. Το επιχείρημα εδώ είναι ότι για αυτούς τους τέσσερις μήνες δεν θα παρθούν νέα μέτρα λιτότητας τύπου μέηλ Χαρδούβελη, ενώ λύνεται το πρόβλημα της ρευστότητας που είχε φέρει το τραπεζικό σύστημα στα πρόθυρα της κατάρρευσης πριν συναφθεί η συμφωνία και δίνεται ένα περιθώριο ώστε η κυβέρνηση ναπροετοιμαστεί για τον νέο γύρο διαπραγματεύσεων τον Ιούνη χωρίς να εγκαταλείπει τους στρατηγικούς της στόχους. Δεν πρόκειται λοιπόν περί ήττας αλλά περί τακτικής υποχώρησης και ανακωχής που λειτουργεί προς όφελος της ελληνικής πλευράς.

Χωρίς να μπούμε εδώ σε μια λεπτομερή ανάλυση των δεσμεύσεων που ανέλαβε η κυβέρνηση υπογράφοντας τη συμφωνία[2], τα βασικά σημεία του προηγούμενου επιχειρήματος δεν άργησαν να διαψευστούν από την πραγματικότητα. 

ΜΕΣΑ ΣΤΟ «ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΚΛΟΥΒΙ»

Βίλα Κοτοπούλη: Το γαμήλιο δώρο που θυμίζει σαλέ

Της Χαράς Τζαναβάρα-Φωτογραφίες Βασίλης Μαθιουδάκης

Στη δεκαετία του 1920 ήταν ένα από τα θαυμάσια εξοχικά που αποτέλεσαν τη «μαγιά» για τον οικισμό που πήρε το όνομά του από τον μεγαλοϊδιοκτήτη, πολιτικό και καθηγητή πανεπιστημίου Ιωάννη Ζωγράφο. Φιλοξένησε τις βεγγέρες της αξεπέραστης ηθοποιού, στις οποίες έδιναν το «παρών» τα σημαντικότερα ονόματα της ελληνικής σκηνής. Στην Κατοχή επιτάχθηκε από τους Γερμανούς και μετά την απελευθέρωση στέγασε το αστυνομικό τμήμα. Πέρασε στην ιδιοκτησία του δήμου και στην ουσία είναι ένα μουσείο με σπουδαιότερο έκθεμα το ίδιο το κτίριο.

Μια στάση με το όνομα της μεγάλης τραγωδού στην οδό Αλέξανδρου Παναγούλη είναι το πρώτο «σημάδι» της περίφημης βίλας Κοτοπούλη. Το ίδιο το κτίριο όμως, όπως φαντάζει πίσω από τη σιδερένια εξώπορτα, είναι έναυσμα για απόδραση από την εικόνα που δημιουργούν οι πανύψηλες πολυκατοικίες.

Το φλας μπακ ξεκινά από το 1832, χρονιά απελευθέρωσης της Αθήνας από τους Τούρκους. Ο Χατζηπαρθένης Πετράκης, ηγούμενος της ομώνυμης μονής, αγόρασε από τον πασά χιλιάδες στρέμματα στις παρυφές του άλσους της Καισαριανής. Λίγα χρόνια αργότερα, οι κληρονόμοι του άρχισαν να πουλάνε διάφορα τμήματα. Το 1902 ο Ιωάννης Ζωγράφος, βουλευτής του κόμματος του Θεόδωρου Δηλιγιάννη, απέκτησε από «δεύτερο χέρι» μια μεγάλη έκταση. Κράτησε ένα τμήμα στη διασταύρωση των σημερινών λεωφόρων Ζωγράφου και Παπάγου για την οικογένειά του, ενώ την υπόλοιπη τη ρυμοτόμησε και την πουλούσε με δόσεις των 112 δραχμών τον μήνα. Η περιοχή ήταν ακόμη… εξοχή και πολλοί έσπευσαν να φτιάξουν τις βίλες τους. Μέσα σε λιγότερα από δέκα χρόνια κατασκευάστηκαν πάνω από 100 εξοχικά και αποτέλεσαν τον πυρήνα του πρώτου οικισμού, ο οποίος το 1929 αποκόπηκε από τον δήμο Αθηναίων και ανακηρύχθηκε κοινότητα που πήρε το όνομα της οικογένειας Ζωγράφου. Οι επαύλεις Βοναπάρτη, Βουγά, «Αγλατζιάς», Νίνου, Συριώτη και η κατοικία του μεγάλου ζωγράφου Γ. Γουναρόπουλου, μαζί με τα δυο αρχοντικά της οικογένειας Ζωγράφου είναι τα λίγα απομεινάρια αυτής της εποχής…

Οι γελοιογραφίες του Σαββατοκύριακου!