Εύα Καϊλή: «Τίνος εγγονή εισ’ εσύ παιδάκι μου»;

Του Νίκου Μπογιόπουλου

«Κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού μου (…). Κομμουνιστές εγκληματίες έκαψαν το σπίτι της οικογένειάς μου, αφού το καταλήστεψαν».

Είναι γνωστή η παραπάνω κραυγή πολιτικής (και ιστορικής) απόγνωσης που πρόσφατα βγήκε από τα χείλη της ευρωβουλευτού του ΠΑΣΟΚ κυρίας Εύας Καϊλή, η οποία με την μαρτυρία της πρόσθεσε το δικό της λιθαράκι αλήθειας ώστε να θυμηθούν οι παλιοί και να γνωρίσουν οι νέοι τα… εγκλήματα των κομμουνιστών.

Που έγιναν αυτά που λέει η κυρία Καϊλή; Στην Κωνσταντία Μακεδονίας, όπως μας πληροφόρησε. Μόνο που, ξέρετε, με την διήγηση της κυρίας Καϊλή υπάρχουν μερικά προβλήματα. Και για την ακρίβεια: Δεν συμφωνούν οι ημερομηνίες…

Εξηγούμαστε:

1) Το μόνο γνωστό και ιστορικά καταγεγραμμένο συμβάν την περίοδο του Εμφυλίου στην Κωνσταντία Μακεδονίας (έργο του μεταβαρκιζιανού κράτους, αλλά αυτό ας το προσπεράσουμε για να μην ταλαιπωρήσουμε περαιτέρω το μυαλουδάκι της κυρίας Καϊλη) λαμβάνει χώρα τον Φλεβάρη του 1947. Τότε, λοιπόν, θα ήταν που οι «κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού» της Εύας. Σίγουρα, πάντως, δεν γίνεται να της «σκότωσαν τον παππού», να «έκαψαν» και «καταλήστεψαν σπίτια» μετά το ’49, αφού μετά το 1949 οι «εγκληματίες κομμουνιστές» είχαν βρει αυτό που τους άξιζε στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις φυλακές, στα Μακρονήσια και στον Αη Στράτη – και ουχί… Αη Στρατή (!) όπως τον εκφωνούσε στο MEGA η κυρία Καϊλή.

Ο Μίκης Θεοδωράκης κατά της αντικομμουνιστικής υστερίας των Νέων

Ο μεγάλος Έλληνας μουσικοσυνθέτης, Μίκης Θεοδωράκης με επιστολή - άρθρο του, στα «Νέα», δηλώνει «τρομαγμένος από την αντικομμουνιστική υστερία της εφημερίδας» και διαπιστώνει πως ενοχλεί που «η ιδεολογία της Αριστεράς εξακολουθεί να υπάρχει, να δρα και να επιδρά ύστερα από τόσους και τόσους διωγμούς».

Η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη: 

«Με τρομάζει η αντικομμουνιστική υστερία που κατακλύζει την εφημερίδα σας. Ως νέος κομμουνιστής είχα την τιμή να παλέψω μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ για την κατάκτηση της Ελευθερίας. Αργότερα, την εποχή της Χούντας, μέσα από το Πατριωτικό Μέτωπο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Όμως για την πάντοτε ενιαία εθνικοφροσύνη και για σας που την εκπροσωπείτε μαζί με τα υπόλοιπα ΜΜΕ δεν έχουν καμιά σημασία οι όποιες πράξεις με αριστερό πρόσημο, ακόμα και οι πιο σημαντικές, όσο και αν αυτές βοηθούν και τιμούν την πατρίδα και το λαό μας. Ακόμα και την αναγνωρισμένη από εχθρούς και φίλους, ντόπιους και ξένους προσφορά μας στην ανάδειξη του νεοελληνικού πολιτισμού, την αγνοείτε επιδεικτικά.

Το μόνο που μετράει για σας είναι η ήττα μας στον Εμφύλιο και η ενόχλησή σας γιατί η ιδεολογία της Αριστεράς εξακολουθεί να υπάρχει, να δρα και να επιδρά ύστερα από τόσους και τόσους διωγμούς.

Δεν υπάρχει εναλλακτική πέρα από τη λιτότητα; Η Πορτογαλία δίνει την απάντηση

Από τη στιγμή που η τραπεζική κατάρρευση βύθισε τη Δύση στην οικονομική κρίση, η θέση που κυριάρχησε και επιβλήθηκε στην Ευρώπη ήταν πως η σωτηρία βρίσκεται στη λιτότητα. Όμως ένα ακόμη παράδειγμα, αυτή τη φορά Ευρωπαϊκό, έρχεται να ανατρέψει αυτή την εμμονή. Ο λόγος για την Πορτογαλία.

Η Πορτογαλία ήταν ένα από τα ευρωπαϊκά κράτη που επλήγησαν περισσότερο από την οικονομική κρίση. Η τρόικα, όπως και στην Ελλάδα με τη συμμετοχή του ΔΝΤ και τη γνωστή συνταγή, επέβαλε σκληρά μέτρα λιτότητας, τα οποία εφαρμόστηκαν με ενθουσιασμό από την τότε Δεξιά κυβέρνηση. Κρατικές επιχειρήσεις ιδιωτικοποιήθηκαν, φόροι, άμεσοι και έμμεσοι, αυξήθηκαν, μισθοί και συντάξεις κόπηκαν, μειώθηκαν οι κρατικές δαπάνες για υπηρεσίες υγείας και κοινωνικής ασφάλισης και αυξήθηκε ο χρόνος εργασίας.

Μέσα σε μια διετία οι δαπάνες για την εκπαίδευση μειώθηκαν κατά 23%. η ανεργία ανήλθε στο 17,5% το 2013, ο αριθμός των εταιρειών που έκλειναν αυξήθηκε κατά 41%. Εκρηκτική ήταν η άνοδος της φτώχειας... Και όλα αυτά στο όνομα της «θεραπείας» που επέβαλαν οι «σοφοί» για την «ασθένεια».

Γιατί οι γυναίκες χαίρονταν περισσότερο το σεξ στο σοσιαλισμό

Όταν οι Αμερικανοί σκέφτονται τον κομμουνισμό στην Ανατολική Ευρώπη, φαντάζονται ταξιδιωτικούς περιορισμούς, ζοφερά τοπία με γκρίζο τσιμέντο, εξαθλιωμένους άντρες και γυναίκες να ξεροσταλιάζουν σε ουρές για να ψωνίσουν από άδεια μαγαζιά και μυστικές υπηρεσίες να παρακολουθούν την ιδιωτική ζωή των πολιτών. Μολονότι πολλά από αυτά ισχύουν, το συλλογικό μας στερεότυπο για τη ζωή στον κομμουνισμό δεν λέει όλη την αλήθεια.

Κρίστεν Γκόντσι

Ίσως κάποιοι να θυμούνται ότι οι γυναίκες του ανατολικού μπλοκ απολάμβαναν πολλά δικαιώματα και προνόμια άγνωστα στις φιλελεύθερες δημοκρατίες εκείνη την εποχή, μεταξύ των οποίων σημαντικές κρατικές επενδύσεις στην εκπαίδευση και την κατάρτιση, την πλήρη ενσωμάτωσή τους στο εργατικό δυναμικό, γενναιόδωρες αποζημιώσεις μητρότητας και εγγυημένη δωρεάν παιδική φροντίδα. Αλλά υπάρχει και ένα πλεονέκτημα που δεν έχει προσεχθεί πολύ: οι γυναίκες υπό τον κομμουνισμό απολάμβαναν περισσότερη σεξουαλική ευχαρίστηση.

Μια συγκριτική κοινωνιολογική μελέτη μεταξύ Ανατολικογερμανών και Δυτικογερμανών μετά την επανένωση το 1990, διαπίστωσε ότι οι γυναίκες στην Ανατολή είχαν διπλάσιους οργασμούς από τις δυτικές. Οι ερευνητές θεώρησαν αξιοθαύμαστη αυτή τη διαφορά, ιδίως επειδή οι γυναίκες της Ανατολικής Γερμανίας υπέφεραν από το περίφημο διπλό βάρος της επίσημης δουλειάς και του νοικοκυριού. Αντίθετα, οι γυναίκες της μεταπολεμικής Δυτικής Γερμανίας έμειναν στο σπίτι και επωφελούνταν από όλες τις συσκευές εξοικονόμησης εργασίας που παρήγαγε η ακμάζουσα καπιταλιστική οικονομία. Έκαναν όμως λιγότερο σεξ, και λιγότερο ικανοποιητικό σεξ, από γυναίκες που έπρεπε να περιμένουν στην ουρά για να πάρουν χαρτί υγείας.

Ποιος κυβερνά τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (*)

«Υπήρχαν πάντα δύο CIA. Η κανονική, που αναλύει την πραγματικότητα για να ενημερώσει την ηγεσία των ΗΠΑ και η … άλλη, που φτιάχνει την πραγματικότητα που χρειάζεται για να δικαιολογηθεί μια πολιτική».

Ο άνθρωπος που μας τα λέει αυτά δεν είναι τυχαίος. Πρώην ανώτερος αναλυτής της CIA, ο Ray McGovern ήταν ο άνθρωπος που ενημέρωνε πέντε διαδοχικούς Αμερικανούς Προέδρους για αυτά που έπρεπε να γνωρίζουν για το τι έκανε και τι σχεδίαζε η Μόσχα.

Οι ΗΠΑ είναι μια παγκόσμια υπερδύναμη, με τη δυνατότητα να καταστρέψει τον πλανήτη σε μερικές ώρες. Το ποιός ελέγχει πραγματικά το κράτος αυτό, το πως και από ποιόν παίρνονται για παράδειγμα αποφάσεις όπως η επίθεση κατά της Συρίας του ‘Ασαντ ή οι απειλές πολέμου κατά της Βορείου Κορέας τον περασμένο Απρίλιο, είναι ένα θέμα ζωτικής, παγκόσμιας σημασίας. Πολύ περισσότερο σε μια εξαιρετικά χαοτική διεθνή κατάσταση, όπου τίποτα δεν μοιάζει σταθερό, όπου έντονες φήμες κάνουν λόγο για πιθανό νέο πόλεμο στον Λίβανο, ενώ δεν μπορεί να αποκλεισθεί νέο πραξικόπημα στην Τουρκία ή άλλες, πολύ «απρόβλεπτες» εξελίξεις στην Ανατ. Μεσόγειο. Την ίδια στιγμή, οι σχέσεις των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων είναι σε ένα από τα χειρότερα σημεία της ιστορίας τους και δεν υφίσταται το πλαίσιο και οι κώδικες συνεννόησης του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ τους.

«Η Σμύρνη μάνα καίγεται…»

Χαρίλαος Δερμάνης

Σαν σήμερα, στις 26 του Αυγούστου 1922 κατόπιν διαταγής της Διοίκησης Στρατιάς ξεκινάει η εκκένωση της Μ. Ασίας. H Μικρασιατική Καταστροφή είναι μια από τις τραγικότερες σελίδες της νεότερης Ιστορίας του λαού μας, στην οποία οδήγησε η τυχοδιωκτική εκστρατεία της άρχουσας τάξης της Ελλάδας, που ξεκίνησε στα μέσα του Μάη 1919 με την απόβαση ελληνικού στρατού στη Σμύρνη.

Παραθέτουμε τη μαρτυρία ενός από τους εκατοντάδες χιλιάδες ξεριζωμένους που έφτασαν στην Ελλάδα πρόσφυγες από τα παράλια της Σμύρνης, από το βιβλίο της Μαρούλας Κλιάφα «Σιωπηλές φωνές» (εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2000).

***
Η καταγωγή μου είναι Μικρασιάτης. Γεννήθηκα το 1910 στο χωριό Αχμερλίν, γύρω στα εκατό χιλιόμετρα από τη Σμύρνη. Ο πατέρας μου, παντοπώλης στο επάγγελμα, ήταν από το Γρεβενίτι της Ηπείρου, η μάνα μου Μικρασιάτισσα.

95 προαπαιτούμενα μέχρι το τέλος του χρόνου για την εφαρμογή του 3ου μνημονίου

 

Με συνοπτικές διαδικασίες, θέλει η κυβέρνηση να κλείσει την γ’ αξιολόγηση για αυτό και στο πίσω μέρος του «μυαλού» της έχει τη υλοποίηση 95 από τα 113 προαπαιτούμενα μέτρα που εκκρεμούν για την ολοκλήρωση της εφαρμογής του 3ου μνημονίου (σ.σ. : το ψήφισαν όλα τα κόμματα του μνημονιακού τόξου, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης).
Άλλωστε, αυτό προβλέπεται και από το χρονοδιάγραμμα των «μεταρρυθμίσεων» που έχει συμφωνήσει τους δανειστές.
Στα προαπαιτούμενα μέτρα τα οποία φιλοδοξεί να έχει θέσει σε εφαρμογή η κυβέρνηση έως το τέλος του 2017 περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων:

η αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ,
ιδιωτικοποιήσεις,
η μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης,
η επανεξέταση των κριτηρίων χορήγησης όλων των κοινωνικών επιδομάτων (μέσα σε αυτά και τα προνοιακά),
η ευθυγράμμιση (κατάργηση) των επιδομάτων για τη βαριά και ανθυγιεινή εργασία με τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό,

ΔΕ ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ

Είναι πολλά που θέλω να πω σε αυτό το άρθρο. Και όποτε οι σκέψεις μου παίζουν μπιλιάρδο πάω με την ασφαλή χρονική οδό. Οπότε πάμε λίγο πίσω.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ζούσε στα Σεπόλια, γιος οικογένειας μεταναστών από την Νιγηρία πάμφτωχος και τρελαμένος με το μπάσκετ. Συχνά βοηθούσε τη μητέρα του να πουλάει CD στο κέντρο της Αθήνας και με τα χρήματα που έβγαζε αγόραζε φαγήτο. Αυτές ήταν οι “καλές” μέρες. Τις κακές, μπορεί να έτρωγε όλη μέρα μόνο ένα κρουασάν ή ακόμα και να περάσουν 2 προπονήσεις χωρίς να φάει τίποτα, με αποτέλεσμα να λιποθυμάει κατά την ώρα των ασκήσεων. Στην προπόνηση λόγω των οικονομικών προβλημάτων της οικογένειας του έπρεπε να παίζει εναλλάξ με τον Θανάση, τον αδερφό του (νυν παίκτη του Παναθηναϊκού) γιατί είχαν μόνο ένα ζευγάρι παπούτσια το οποίο άλλαζαν μεταξύ τους. Χαρακτηριστικό της άσχημης κατάστασης, το περιστατικό όταν ο προπονητής του του έδωσε χρήματα μια μέρα για να πάρει ταξί και να μην γυρίσει για μία ακόμα φορά με τα πόδια από το κλειστό στου Ζωγράφου μέχρι τα Σεπόλια, γιατί έκανε πολύ κρύο και εκείνος τα κράτησε για να πάρει κάτι να φάει. Η ομάδα του, ο Φιλαθλητικός γνωρίζοντας τις τεράστιες δυσκολίες, αρκετές φορές βοήθησε την οικογένεια Αντετοκούνμπο, ειδικά όταν από τα πολλά χρωστούμενα ενοίκια η σπιτονοικοκυρά ήθελε να τους διώξει από το σπίτι.

Λέων Τρότσκι: Για μια Διαρκή Επανάσταση

«Αν ο θάνατος με χτυπούσε τούτη τη στιγμή, θα μπορούσα να πω πως εργάστηκα σ' όλη μου τη ζωή για τις εκμεταλλευόμενες και αποικιοκρατούμενες μάζες και για τον αγώνα της απελευθέρωσής τους. Για την ανάγκη να εξελιχθεί ο πολιτισμός και η τέχνη ελεύθερα. Για μια τέχνη που επιτρέπει απεριόριστα την έκφραση στην ανάγκη του ανθρώπου για ανανέωση. Για την εξέλιξη της τεχνολογίας, που από τη στιγμή που θα καταλάβουμε πώς να χρησιμοποιούμε την ενέργεια του ατόμου, θα φωτίσει την ύπαρξή μας. Και πάντοτε στο μυαλό μου, κυρίαρχη σκέψη μου ήταν η παγκόσμια επανάσταση. Μόνον αυτή μπορεί να βάλει τέλος στην εκμετάλλευση, στη βία, στον πόλεμο», έγραφε ο Λέων Τρότσκι στα Φιλοσοφικά Τετράδια: 1933-1935 και με αυτά τα λόγια συνοψίζει τη ζωή του.

Σαν σήμερα, στις 21 Αυγούστου 1940, ο Λέων Τρότσκι, που παραμένει ζωντανό σύμβολο, θεωρητικός θεμελιωτής και εμπνευστής της διεθνούς εργατικής αλληλεγγύης και της διαρκούς επανάστασης, δολοφονείται από το τσεκούρι του Ραμόν Μερκάντερ.

17 Αυγούστου 1944: Το μπλόκο της Κοκκινιάς (αφιέρωμα)

Το Μπλόκο της Κοκκινιάς έχει μείνει στην ιστορία ως τραγωδία για την Νίκαια, κατά την οποία διεξήχθησαν ομαδικές εκτελέσεις στην περιοχή από τα κατοχικά στρατεύματα των Γερμανών - δείτε το ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ

Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει το χρονικό των γεγονότων τις 17ης Αυγούστου στην Κοκκινιά, όταν δυνάμεις του γερμανικού στρατού μαζί με τμήματα των Ταγμάτων Ασφαλείας απέκλεισαν την ευρύτερη περιοχή στήνοντας το λεγόμενο μπλόκο. Η αφήγηση περιλαμβάνει μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα, επέζησαν της επίθεσης που πραγματοποιήθηκε, έχασαν συγγενείς και στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της ναζιστικής Γερμανίας. Περιγράφεται η σημασία της Κοκκινιάς ως περιοχή με έντονη αντιστασιακή δραστηριότητα, με μαζικές εργατικές και άλλες κινητοποιήσεις, ένοπλη δράση και διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια της Κατοχής, με αποκορύφωμα τους μήνες που μεσολάβησαν από το τέλος του 1943 και μέχρι τον Αύγουστο του 1944.

Πατέρας αποκηρύσσει δημόσια τον λευκό εθνικιστή γιο του: Όσο μισείς δεν είσαι ευπρόσδεκτος

Η μικρή πόλη Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια έχει στρέψει πάνω της όλα τα βλέμματα διεθνώς, μετά τα αιματηρά επεισόδια της 11ης Αυγούστου. Όλα ξεκίνησαν όταν ακροδεξιές οργανώσεις, μεταξύ αυτών η Κου Κλουξ Κλαν και ομάδες νεοναζιστών και υπέρμαχων της λευκής ανωτερότητας, θέλησαν να καταγγείλουν το σχέδιο της δημοτικής αρχής της πόλης να ξηλωθούν από το πάρκο το άγαλμα του στρατηγού Λι υπέρμαχου της δουλείας και άλλων επικεφαλής της Συνομοσπονδίας του Νότου. Ενάντια στη συγκέντρωση διαδήλωναν αντιφασίστες και αντιρατσιστές. Ένας ακροδεξιός έπεσε πάνω στο πλήθος των διαδηλωτών σκοτώνοντας την 32χρονη Χέδερ Χέιερ. 

Στο πλαίσιο των γεγονότων κάτι που συζητήθηκε, όπως τίποτα άλλο, ήταν η επιστολή με την οποία ένας πατέρας αποκήρυξε δημόσια το γιο του, ο οποίος είναι λευκός εθνικιστής και συμμετείχε στην πορεία «Unite the Right rally». Ο Pearce Tefft από το Φάργκο της Βόρειας Ντακότα γράφει χαρακτηριστικά: «Ο Peter Tefft, ο γιος μου, δεν είναι πλέον ευπρόσδεκτος στις οικογενειακές συγκεντρώσεις μας». Η ανοιχτή επιστολή δημοσιεύθηκε στις 14 Αυγούστου, στα περισσότερα αμερικανικά μέσα.