Αγωγή σε εκπαιδευτικό που υπερασπίστηκε την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων

Στο πλευρό της εκπαιδευτικού που δέχθηκε αγωγή από Σύλλογο Γονέων επειδή υπερασπίστηκε το δικαίωμα των προσφυγόπουλων στη μόρφωσητάσσεται το υπουργείο Παιδείας.

«Το Υπουργείο Παιδείας καταδικάζει το γεγονός της κατάθεσης αγωγής από το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Βαθέος Σάμου σε βάρος εκπαιδευτικού που υπερασπίστηκε την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων.

Αποστολή των εκπαιδευτικών αποτελεί η διαπαιδαγώγηση των μαθητών με βάση τις αξίες της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας» σημειώνεται στην ανακοίνωση.

Το συμβάν έγινε γνωστό από ανακοίνωση του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Σάμου, στις 15 Ιουνίου:

«Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Σάμου καταδικάζει ομόφωνα και απερίφραστα το γεγονός της κατάθεσης αγωγής από το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Βαθέος σε συναδέλφισσά μας, που είχε στοχοποιηθεί επειδή υπερασπίστηκε έμπρακτα τις θέσεις του Συλλόγου, της Ομοσπονδίας και του κλάδου συνολικά για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων.

»Ο ρόλος μας ως εκπαιδευτικοί είναι να διαπαιδαγωγούμε τους μαθητές μας έτσι ώστε πάνω απ’ όλα να αγαπούν τους ανθρώπους, να τους μάθουμε τις αξίες της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας. Παλεύουμε για ένα σχολείο που θα μορφώνει όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά και εντείνουμε την πάλη για έναν κόσμο δίκαιο και ειρηνικό.

Δημόκριτος: η ουσία της ατομικής θεωρίας

Δημόκριτος 460–370 π.Χ.

Βασικές αρχές της ατομικής θεωρίας

§1 

Γενικές επισημάνσεις

Οι Λεύκιππος και Δημόκριτος ονομάζονται ατομικοί φιλόσοφοι, διότι για πρώτη φορά επιχείρησαν να διατυπώσουν την ατομική θεωρία. Προσπαθούν να εναρμονίσουν την ιωνική κοσμολογία με την ελεατική οντολογία. Ελεατική οντολογία είναι η φιλοσοφία ή η θεωρία του Παρμενίδη κυρίως για την ενότητα του όντος. Στον Λεύκιππο αποδίδονται τα έργα: «Μέγας Διάκοσμος», που δεν διασώθηκε πλην μιας σύντομης περίληψης‒όχι χωρίς αμφισβήτηση και της ίδιας‒ και το «Περί Νου». Ο Δημόκριτος έγραψε το «Μικρός Διάκοσμος, όπως επίσης «Περί ανθρώπου φύσιος» (φυσικά έργα), ενώ από τα Ηθικά τα πιο σημαντικά ήταν: «Περί ευθυμίης» και «Υποθήκαι». Η ατομική θεωρία των παραπάνω φιλοσόφων προσπαθεί να φέρει σε συμφωνία την ελεατική θέση για το ένα και αμετάβλητο ον με βασικά γνωρίσματα της εμπειρικής πραγματικότητας, όπως μας την δίνει η αισθητηριακή αντίληψη, και ακόμη με το γεγονός της αλλαγής των πραγμάτων.

§2

Η έννοια του ατόμου

Η έννοια του ατόμου διατηρεί τα βασικά οντολογικά χαρακτηριστικά του όντος του Παρμενίδη. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι τα ακόλουθα: το ον είναι αγέννητο καιανώλεθρο, εν, παν συνεχές, αμετάβλητο, ομοιογενές και ομοιόμορφο, τέλειο ή ολοκληρωμένο από όλες τις πλευρές. Τα άτομα κινούνται με αμοιβαίες συγκρούσεις και προσκρούσεις. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στα άτομα οδηγούν στην πλοκή τους, αν αυτά ταιριάζουν, ή στη διασπορά τους, αν δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Ο σχηματισμός των ατόμων προκύπτει από τη συνένωσή τους. Η έννοια του ατόμου είναι καθαρά θεωρητική και όχι εμπειρική έννοια.

Έχει νόημα η κάθοδος της ΛΑΕ στις εκλογές; Του Γιάννη Τόλιου

Η δεινή ήττα της ΛΑΕ στις εκλογές, έχει λειτουργήσει ως ιδιόμορφο «σοκ» στα μέλη και φίλους, αλλά και σε στελέχη της ΛΑΕ, με αποτέλεσμα πολλοί να αναρωτιούνται, αν τελικά έχει έννοια η συμμετοχή στις εκλογές. Τα ερωτήματα ξεκινούν από την αμφιβολία, κατά πόσο δηλαδή θα καταφέρουμε να κρατήσουμε το ποσοστό που πήραμε, δεδομένου μάλιστα ότι δεν εξασφαλίσαμε «συνεργασίες» και μήπως θα ήταν προτιμότερο να συζητήσουμε πρώτα τις αιτίες, να λύσουμε τα προβλήματα συγκρότησης και λειτουργίας, να αναδείξουμε νέα ηγεσία και αφού δυναμώσουμε οργανωτικά και γειωθούμε κοινωνικά, να ετοιμαστούμε για τις επόμενες εκλογές, πολύ περισσότερο που σήμερα έχουμε εξαντληθεί και οικονομικά. !!

10 λόγοι «κατά» και …11 λόγοι «υπέρ» !!

Μιλώντας σχηματικά, θα’ λεγα ότι υπάρχουν …10 λόγοι «κατά» και …11 λόγοι «υπέρ», της καθόδου στις εκλογές.! Με άλλα λόγια οι παράγοντες που επιβάλουν την κάθοδο, πλεονεκτούν«ποσοτικά και ποιοτικά» από εκείνους της μη καθόδου.! Θα προσπαθήσω να δώσω συνοπτικά, τη «λογική» της αναγκαιότητας καθόδου (από άποψη, πολιτική, ιδεολογική, οργανωτική και μελλοντικής προοπτικής), παρ’ ότι θεωρώ κατ’ αρχάς, βάσιμες τις επιφυλάξεις μη καθόδου.!

Ειδικότερα λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι βρισκόμαστε τρεις βδομάδες πριν τις εκλογές, η μη κάθοδος θα οδηγήσει σε «λαφυραγώγηση» των 30.000 περίπου ψηφοφόρων της ΛΑΕ από άλλους πολιτικούς χώρους (ως επί το πλείστον «συγγενικούς»), ενώ θα αμβλύνει τους δεσμούς με τη ΛΑΕ και δεν «διασφαλίζεται» μελλοντικά η διατήρηση τους στη σφαίρα επιρροής της. Μάλιστα σε συνθήκες ήττας, χάνεται σε ψυχολογικό επίπεδο και το στοιχείο της αυτοπεποίθησης για την αναγκαιότητα και βιωσιμότητα του πολιτικού εγχειρήματος. Από την άλλη δικαιώνονται έμμεσα άλλες δυνάμεις, παρά το έλλειμμα αξιοπιστίας πολιτικών προτάσεων και ανθενωτικών πρακτικών (απόρριψη συνεργασίας με ΛΑΕ), ενώ πολιτικές δυνάμεις με βαθιά συστημικές ηγεσίες που εξυπηρετούν κυρίαρχα συμφέροντα, καταγράφονται ως «εναλλακτικές» και «φιλολαϊκές».!

Χωρίς πρόγραμμα

Σπύρος Γεωργάτος

Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr.

Ρε μπας και είναι οι ιδέες της Αριστεράς ελαττωματικές; Εξανέστη το πανελλήνιο πριν από λίγο καιρό, όταν έκανε αυτό το σχόλιο ο Βορίδης. Τί πάει να πει «ελαττωματικές»; Έτσι έλεγαν οι παλιοί, όχι απλά το λανθασμένο ή το ελλειμματικό, αλλά το σκάρτο εκ κατασκευής, το ψεύτικο ανταλλακτικό. Ο λογιοτατισμός του Βορίδη δεν έχει καμία σχέση με τη γλωσσική επιτηδειότητα του Παπανδρέου, ούτε, πολύ περισσότερο, με το αρχαιοπρεπές ιδίωμα του Ροϊδη. Είναι λοιπόν πιθανό ότι ο κύριος αυτός δανείστηκε τη λέξη απ’ τον μαστρο-Λάμπρο για να κάνει απλώς το εφέ του. Υπάρχει όμως και μια άλλη πιθανότητα, που ενισχύεται από τα γύρω-γύρω και τα παρακάτω. Αν αγοράσεις τζούφιο προϊόν, τί κάνεις; Βάζεις τη μάρκα (και το μαγαζί) στη μαύρη λίστα. Αυτό εννοεί στην ουσία ο ποιητής: να τελειώνουμε επιτέλους με τους «άλλους», να τους «χτίσουμε». Ό έστι μεθερμηνευόμενον, πας ετερόδοξος ή αλλόφυλος όξω.

Το ‘πα, δεν το ‘πα; Η μόστρα κι ο λογιοτατισμός του Βορίδη είναι δευτέρας διαλογής. Αυτό φάνηκε καθαρά, όταν, σαν άλλος Γεωργαλάς, ένιωσε κάποτε την ανάγκη να παραπέμψει στον ... Γκράμσι. Μπέρδεψε τα μπούτια του, τσαλαβουτώντας στην ηγεμονία, τους ιδεολογικούς μηχανισμούς και τους θεσμούς του κράτους. Αυτό ήταν όμως το χαριτωμένο της υποθέσεως και συνέβη άπαξ. Το τραγικό, που έρχεται και ξανάρχεται στην επιφάνεια κατά καιρούς, είν’ η κουβέντα για «λαθρομετανάστες». Δεν πρόκειται για λάθος εκ παραδρομής. Είναι μ ί σ ο ς. Μίσος όχι απλώς ταξικό, λόγω μιας σύγκρουσης «συμφερόντων», αλλά κάτι πολύ βαθύτερο, πολιτισμικό, που περιέχει εκτός απ’ το δόγμα του, και τ’ αποτρόπαια μέσα υλοποίησής του. Όταν ακούς τόση παλιανθρωπιά γι’ ανήλικα και γυναίκες που πνίγονται στο Αιγαίο, ένα πράγμα σου’ ρχεται στο μυαλό: η εικόνα του Ρουπακιά, που ‘στριψε το μαχαίρι καθώς τρυπούσε την καρδιά του Φύσσα. Δεν του ‘φτανε να τον σκοτώσει, ήθελε κι άλλο.

Καμμένος στηρίζει Μητσοτάκη!

Οι χίλιες εκατόν δώδεκα λέξεις με τις οποίες ο Καμμένος ανακοίνωσε ότι δε θα κατέβει στις εκλογές της 7ης του Ιούλη δεν προσφέρονται για πολιτική ανάλυση. Ηταν ο γνωστός παραληρηματικός λόγος με τα γνωστά «ατού»: συνωμοσιολογία, Σόρος, αντι-γερμανισμός, φιλοαμερικανισμός, πατριδοκαπηλία ακροδεξιάς κοπής κτλ. Υπήρχει, όμως, και πολιτική ουσία. Ο Καμμένος παραμερίζει, καλώντας το 0,8% που τον ψήφισε στις ευρωεκλογές (αλλά και ευρύτερα το ακροδεξιό ακροατήριο) να στηρίξει στις εκλογές τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ!

«Εισερχόμαστε σε μια νέα εποχή στην ελληνική πολιτική, ο ελληνικός λαός εξέφρασε την άποψή του. Εχει ψηφίσει για πολιτική αλλαγή», είπε ο Καμμένος. Και συνέχισε: «Αναγνωρίζω τη νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη και του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας στις Ευρωεκλογές και ειλικρινά ελπίζω ότι θα μπορέσει να επιφέρει την πολιτική αλλαγή που ψήφισε ο ελληνικός λαός». Αμέσως μετά, εξήγησε ότι γι' αυτόν το λόγο δε θα κατέβει στις εκλογές: «Πάντα πίστευα ότι η Ελλάδα χρειάζεται σταθερότητα και το ανέδειξα πριν από τις εκλογές. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας μου, εργάστηκα ακούραστα για να οικοδομήσω εθνική ομοψυχία και να συμβάλω στη σταθερότητα της χώρας, ιδιαίτερα αυτές τις στιγμές».

Ολοι γνωρίζουμε, βέβαια, ότι ο Καμμένος δεν παραμερίζει οικειοθελώς, αλλά από ανάγκη. Από το φόβο ότι στις εθνικές κάλπες μπορεί να μην έβρισκε ούτε αυτό το 0,80%. Ο τρόπος που επέλεξε να επενδύσει την αποχώρησή του, όμως, είναι ενδεικτικός για τις προθέσεις του: Ο τόπος χρειάζεται σταθερότητα, ο λαός θέλει πολιτική αλλαγή, την πολιτική αλλαγή θα τη φέρει ο Μητσοτάκης, άρα εμείς σ' αυτή τη φάση περισσεύουμε και παραμερίζουμε για να μη χαθεί ούτε μία ψήφος.

Πέθανε η Μάρτα Χάρνεκερ, ηγετική μορφή της λατινοαμερικάνικης αριστεράς

Marta Harnecker

Πηγή: Resumen Latinoamericano

Αυτό το Σάββατο, πέθανε η ακτιβίστρια, συγγραφέας, ψυχολόγος, δημοσιογράφος και μια από τις ηγετικές μορφές της λατινοαμερικανικής αριστεράς, Μάρτα Χάρνεκερ, πρώην σύμβουλος του κομαντάντε Ούγκο Τσάβες. 

Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Βενεζουέλα είχε τη δυνατότητα να αναλύσει την άνθηση των λαϊκών αγώνων στη Λατινική Αμερική. Επιπλέον ο πρόεδρος της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας, Νικολάς Μαδούρο, της απένειμε το Βραβείο Libertador για την Κρίσιμη Σκέψη το 2014. 

Η Χάρνεκερ δημοσίευσε περισσότερα από 80 βιβλία, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν τα «Βασικές Έννοιες Ιστορικού Υλισμού», γραμμένο το 1969, ένα βιβλίο που έχει ήδη ξεπεράσει τις 70 εκδόσεις. (*) 

Η επαναστάτρια ακτιβίστρια η οποία έπασχε από καρκίνο, πέρασε τα τελευταία της χρόνια μεταξύ της Κούβας όπου κατοικεί η κόρη της και τον Καναδά, μαζί με τον σύζυγό της, τον εξέχοντα διανοούμενο, Μάικλ Λέμποβιτς. 

Κοινωνιολόγος, πολιτική επιστήμονας, δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, η Μάρτα Χάρνεκερ έγινε μια θεμελιώδης αναφορά για την μαρξιστική αριστερά με τη δημοσίευση, στα τέλη της δεκαετίας του '60, του βιβλίου της «Βασικές Έννοιες Ιστορικού Υλισμού». Με πολυάριθμες επανεκδόσεις, το βιβλίο έχει φτάσει μια απήχηση που είναι δύσκολο να επαναληφθεί στον τομέα της μαρξιστικής θεωρίας. Αφού παρακολούθησε μαθήματα του Λουίς Αλτουσέρ, η Χάρνεκερ επέστρεψε στην πατρίδα της τη Χιλή, από την οποία έπρεπε να φύγει στην εξορία κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού πραξικοπήματος εναντίον της κυβέρνησης του Σαλβαδόρ Αλιέντε. 

Το πράσινο δίδυμο που κατακτά τη Γερμανία

Αν οι Γερμανοί μπορούσαν να εκλέξουν απευθείας τον Καγκελάριο, τότε το 51% θα επέλεγε τον επικεφαλής των Πρασίνων Ρόμπερτ Χάμπεκ και μόνο το 24% την ηγέτη των Χριστιανοδημοκρατών Ανεγκρέτ Κραμπ Καρενμπάουερ, σύμφωνα με δημοσκόπηση του ινστιτούτου Emnid για την Bild am Sonntag.

Οι Πράσινοι είναι η ισχυρότερη πολιτική δύναμη στη Γερμανία με ποσοστό 27% σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση που δημοσιεύεται σήμερα, αλλά και τη σφυγμομέτρηση που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα απο τα δίκτυα RTL / n-tv και το "Trend Barometer".

«Το πράσινο δίδυμο -η Ανναλένα Μπάερμποκ και ο Ρόμπερτ Χάμπεκ- εκτοξεύουν το οικολογικό κόμμα με μια ρεαλιστική, μετριοπαθή και ευέλικτη πολιτική που προσελκύει ψηφοφόρους από όλα τα κόμματα» γράφει η ισπανική εφημερίδα El Periodico.

Οι Πράσινοι από το 1979 που ιδρύθηκαν, καθιέρωσαν μια ισοτιμία ισότητας των φύλων έτσι ώστε στην ηγεσία του κόμματος να υπάρχει ένας άνδρας και μια γυναίκα. Από τότε που υιοθέτησαν τη διμερή, για πρώτη φορά η Ανναλένα Μπάερμποκ και ο Ρόμπερτ Χάμπεκ οδηγούν το κόμμα των Πρασίνων στην κορυφή, προσθέτει η ισπανική εφημερίδα.

Στις 27 Ιανουαρίου του 2018, οι Πράσινοι εξέλεξαν στο συνέδριό τους το νέο ηγετικό δίδυμο, που είναι μέρος της ρεαλιστικής πτέρυγας του κόμματος και επιδιώκει συμφωνίες και συνεργασίες που θα αυξήσουν την επιρροή τους και θα ενισχύσουν τη δύναμή τους. Παρόλο που λίγοι το πίστευαν τότε, το διδυμο Ανναλένα-Ρόμπερτ έχει γίνει από τα πιο σημαντικά πολιτικά πρόσωπα στη χώρα.

Η ΛΑΕ στις εθνικές εκλογές, με αυτοκριτική, και υπόσχεση για αριστερό, ριζοσπαστικό λόγο χωρίς αντιφάσεις

Απόφαση του Πολιτικού Συμβουλίου της ΛΑ.Ε. της 9ης Ιουνίου 2019

1.Σε όλες τις χώρες τις ΕΕ, στον ένα ή άλλο βαθμό, παρατηρείται τάση «δεξιάς μετατόπισης»(Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Αγγλία, Ουγγαρία, Ελλάδα, κά), με διάφορες αποχρώσεις και νέες «εκπροσωπήσεις», ενώ ταυτόχρονα υπάρχει τάση μείωσης των δυνάμεων της Αριστεράς στις διάφορες εκφράσεις της. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που σταθερά προωθούν η ΕΕ και οι κυρίαρχες τάξεις σε κάθε χώρα, εντείνουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, την οποίαν οι δεξιές-ακροδεξιές δυνάμεις επιχειρούν να καπηλευτούν, μετατοπίζοντας το πεδίο αντιπαράθεσης από τη νεοφιλελεύθερη «ατζέντα» και τις αντιδημοκρατικές δομές της ΕΕ-Ευρωζώνης, στο μεταναστευτικό, στο εθνικιστικό, κά. Το αντιδραστικό ακροδεξιό ρεύμα, το οποίο εμφανίζεται ως «ευρωσκεπτικιστικό», στην πραγματικότητα αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου με τα ίδια νεοφιλελεύθερα μέσα και πολύ πιο αυταρχικές μεθόδους. Από την άλλη η μετατόπιση δυνάμεων της ευρωπαϊκής Αριστεράς σε λογικές «διαχείρισης», εντείνουν τη σύγχυση στρατηγικής και τακτικής, μειώνουν την αξιοπιστία της και ενισχύουν τον κατακερματισμό της, μια κατάσταση που αντανακλάται και στο εργατικό κίνημα.!

2.Στην Ελλάδα τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, σε συνδυασμό με αυτά των αυτοδιοικητικών εκλογών, αποτυπώνουν επίσης μία συντηρητική πολιτική, η οποία εν μέρει ήταν ορατή τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Στις ευρωεκλογές καταγράφεται σαφής άνοδος συνολικά της δεξιάς, καθώς και η αναστήλωση της Ν.Δ. ως βασικού αστικού κόμματος εξουσίας. Οι διάφοροι συνδυασμοί με δεξιό συντηρητικό πρόσημο, λαμβάνουν 52%, ένα ποσοστό από τα υψηλότερα που έχουν λάβει μεταπολιτευτικά. Αντίστοιχα, η επικράτηση της Ν.Δ. στην πλειοψηφία των περιφερειών και των δήμων, ενισχύει ακόμα περισσότερο την παρουσία της στην πολιτική σκηνή, λαμβάνοντας ειδικά υπόψη ότι οι περιφέρειες έχουν αναλάβει σημαντικό τμήμα των κρατικών λειτουργιών, αναφορικά με τον αναπτυξιακό προγραμματισμό, τις δημόσιες υποδομές και τις κοινωνικές υπηρεσίες.

3.Tο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, αποτυπώνει την καθαρή ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Παραμένει βέβαια ο δεύτερος πόλος του νέου διπολισμού. Χρεώθηκε την εφαρμογή σημαντικών μνημονιακών μέτρων, τον κυνισμό της ακραίας πολιτικής του μεταστροφής, τις αντιδράσεις μερίδας του κόσμου απέναντι στη γλοιώδη ταύτιση με τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, την νατοϊκή συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και τα πλήγματα στο λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα», όπως αυτά εμφανίστηκαν στην προεκλογική περίοδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως, παρότι είχε σημαντικές απώλειες, διατήρησε τον κύριο όγκο των δυνάμεών του, σε επίπεδα ωστόσο χαμηλότερα από τα αναμενόμενα. Προκηρύσσοντας βουλευτικές εκλογές για τις 7 Ιουλίου και μη έχοντας περιθώρια παραμονής στην κυβερνητική εξουσία μετά την ήττα των ευρωεκλογών, θα επιχειρήσει να αντλήσει από κάποιες εφεδρείες στα αριστερά και το κέντρο, για να ενισχυθεί εκλογικά. Υπό την απειλή της επιθετικής πολιτικής της Ν.Δ., επιχειρεί να διαμορφώσει ένα εκλογικό μπλοκ που θα του επιτρέψει να διατηρήσει μία σταθερή θέση στην πολιτική σκηνή, ως «προοδευτικός» πόλος του διπολικού σκηνικού.

Ενοχλημένοι οι γυμνοσάλιαγκες της χώρας από τη σύγκριση με τον Γιώργο Αυτιά

Ενοχλημένοι από την σύγκριση τους με τον Γιώργο Αυτιά εμφανίστηκαν σήμερα οι γυμνοσάλιαγκες τις χώρας, μετά τη συνέντευξη του δημοσιογράφου με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.Σε δηλώσεις τους, τα συμπαθή μαλάκια εξέφρασαν τη λύπη τους για το γεγονός ότι πολλοί που παρακολούθησαν τις δηλώσεις του Γιώργου Αυτιά στο τέλος της συνέντευξης του με τον πρόεδρο της ΝΔ τους συνέκριναν με τον γνωστό δημοσιογράφο.

«Καταλαβαίνουμε ότι μας θεωρείτε γλοιώδη και σιχαμερά πλάσματα, αλλά κάπου υπάρχει ένα όριο. Δηλαδή που θα πάει αυτή η κατάσταση; Σε λίγο θα μας συγκρίνετε με τον Άρη Πορτοσάλτε» δήλωσε εκπρόσωπος των γυμνοσαλίγκαρων της χώρας.

Ωστόσο, ο ίδιος παραδέχθηκε ότι παρακολούθησε τις δηλώσεις Αυτιά μετά τη συνέντευξη και ότι «μια μικρή αναγούλα την ένιωσα, η αλήθεια να λέγεται.»

Εκτινάχθηκαν οι πωλήσεις αντιεμετικών φαρμάκων μετά τη συνέντευξη

Εν τω μεταξύ, κατακόρυφη αύξηση σημείωσαν οι πωλήσεις αντιεμετικών σκευασμάτων μετά την συνέντευξη, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο Φαρμακευτικός Σύλλογος.

Η Μαρία Σιδέρη πέρασε πολλά χρόνια στις φυλακές Αβέρωφ περιμένοντας να φωνάξουν το όνομα της για εκτέλεση

Μια από τις λίγες πλέον επιζήσασες της γυναικείας κοινότητας των πολιτικών κρατουμένων του Εμφυλίου, είναι μια θρυλική μορφή. Συνέντευξη στη Μαρία Λούκα.

«Τώρα που με βρήκατε κορίτσι μου, δεν ξέρω πια αν τα θυμάμαι» μου είπε, καθώς έμπαινα στο σπίτι, στα 96 της με ένα σεμνό χαμόγελο κι ένα μικρό μπαστούνι. Τα θυμόταν, όμως. Όλα. Τα ουρλιαχτά των βασανιστηρίων, τη σαδιστική ίντριγκα των βασανιστών, την περηφάνια όσων έφευγαν για εκτέλεση, τα ξημερώματα που περίμενε φορώντας τα καλά της για να οδηγηθεί και αυτή στο εκτελεστικό απόσπασμα. Κι όπως τα διηγούνταν, άλλοτε κόμπιαζε λίγο, άλλοτε θόλωναν τα μάτια της, αλλά έπινε μια γουλιά καφέ και συνέχιζε. Εμένα δε μου φτάνουν οι λέξεις για να χωρέσω σε ένα κείμενο το ιστορικό εκκρεμές από τον αβάσταχτο σωματικό πόνο μέχρι τη διανοητική υπέρβαση της πίστης στην ελευθερία.

Η Μαρία Σιδέρη, μια από τις λίγες πλέον επιζήσασες της γυναικείας κοινότητας των πολιτικών κρατουμένων του Εμφυλίου, είναι μια θρυλική μορφή. Ενσαρκώνει τη ζωντανή ιστορία των γυναικών που πήραν μέρος στην Αντίσταση ενάντια στη ναζιστική κατοχή και τιμωρηθήκαν βάναυσα από το μετέπειτα καθεστώς της «λευκής τρομοκρατίας» και το μετεμφυλιακό κράτος. Επονίτισσα, καταδικασμένη πέντε φορές σε θάνατο, πέρασε τα περισσότερα χρόνια του εγκλεισμού της στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ, στο μεταίχμιο της βασανιστικής αναμονής και της βαθιάς ανάσας.

Η μαρτυρία της είναι ένα εσωτερικό κάτοπτρο στα κελιά των γυναικών, εκεί που η αγωνία του θανάτου συμβίωνε με το πείσμα για ζωή. 1200 γυναίκες – αγωνίστριες και 100 μωρά πέρασαν από τις φυλακές Αβέρωφ στο διάστημα μεταξύ 1947 -1954. Οργάνωσαν συλλογικά την καθημερινότητα τους, για να αντιπαλέψουν την απώλεια και τη στέρηση και να επανανοηματοδοτήσουν την πραγματικότητα τους. Αυτό το ιδιότυπο πείραμα αλληλοβοήθειας και συντροφικότητας τις ενδυνάμωσε απέναντι στη θεσπισμένη βαρβαρότητα και ανέδειξε αυτό που ο Αλιέν Μπαντιού θα κωδικοποιούσε μεταγενέστερα ως «ηθική της αλήθειας» απέναντι στην «ηθική της εξουσίας».

Ζαπάντ: Η Μεγάλη Χώρα της Σιωπής

Ένα εξαιρετικό κείμενο της ιστορικού Τασούλας Βερβενιώτη για την πολιορκία του Ζαπαντίου και τον «εξοστρακισμό του διαφορετικού στον Δημόσιο λόγο»

Στις 11 Ιούνη 1821, το Βραχώρι (το σημερινό Αγρίνιο), μετά από μάχες και δεκαήμερη πολιορκία, πέφτει στα χέρια των επαναστατημένων Ελλήνων. Οι επαναστάτες εγκαθιστούν προσωρινή Αρχή και στρέφουν την προσοχή τους στη διπλανή μικρή κωμόπολη, το Ζαπάντι. Στις 16 Ιούνη ξεκινά η πολιορκία του Ζαπαντίου.

Στην Ημερίδα που οργάνωσε το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, με τίτλο Η πόλη θυμάται, στο Αγρίνιο στις 23 Σεπτέμβρη 2000, η ιστορικός Τασούλα Βερβενιώτη ανακοινώνει ένα εξαιρετικό κείμενο, που σας παρουσιάζουμε αμέσως παρακάτω, με αναφορά στο Ζαπάντ και με επίκεντρο τον «εξοστρακισμό του διαφορετικού στον Δημόσιο λόγο»:

Ζαπάντ: η Μεγάλη Χώρα της σιωπής

Το Ζαπάντα ή Ζεμπάν ή Ζαπάντ ή Ζαπάντι ή Μεγάλη Χώρα[1] βρίσκεται Βορειοδυτικά του Αγρινίου και δεσπόζει της Αιτωλικής πεδιάδας. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους εκεί κοντά ήταν κτισμένη μια αρχαία πόλη ή το «παλιό» Αγρίνιο –σύμφωνα με τον προφορικό λόγο των σημερινών κατοίκων της περιοχής[2]. Η ιστορία του Ζαπάντ μπορεί να φωτίσει την αντιθετική σχέση που υπάρχει ανάμεσα στο επίσημο/δημόσιο λόγο του έθνους-κράτους και την ανεπίσημη/λαϊκή (ατομική και κατ’ επέκταση συλλογική) κουλτούρα και μνήμη. Ενώ ο δημόσιος εθνοκεντρικός λόγος μπορεί να ρίξει στη λήθη σημαντικά στοιχεία της ιστορίας ενός τόπου, η λαϊκή παράδοση έχει τη δυνατότητα να διατηρήσει στη μνήμη κάποια από αυτά. Στο δημόσιο λόγο το Ζαπάντ ονομάζεται σήμερα Μεγάλη Χώρα και η ιστορία του αποσιωπάται. Αντίθετα στον μη επίσημο λόγο ονομάζεται Ζαπάντι και στη λαϊκή μνήμη μπορεί να ανιχνεύσει κανείς σημάδια από τα περασμένα μεγαλεία του.

Η πολιορκία του Ζαπάντ