
Κάπου ανάμεσα στα τέλη του προηγούμενου αιώνα και στις αρχές αυτού που τώρα διανύουμε, έκανε δυναμικά την εμφάνισή της η θεωρία της «παγκοσμιοποίησης». Σύμφωνα με αυτήν την θεώρηση, πηγή της οποίας ήταν τότε κυρίως οι ΗΠΑ, λόγω της ανάπτυξης της τεχνολογίας και της οικονομίας, ζούμε πλέον σε ένα «πλανητικό χωριό», τα σύνορα έχουν αρχίσει να μην έχουν το νόημα που είχαν, όλοι εξαρτώμεθα ο ένας από τον άλλο σε όλα τα επίπεδα. Μια κοινή μοίρα μας ενώνει και μας οδηγεί σε ένα καλύτερο αύριο συνεργασίας και αλληλεγγύης, φτάνει να εναρμονιστούμε με τα κελεύσματα των δυτικών κατά κύριο λόγο τότε, ιμπεριαλιστών.
Την εποχή εκείνη που η θεωρία αυτή μεσουρανούσε, οι ΗΠΑ ήταν η αδιαμφισβήτητη ηγεμονική δύναμη του πλανήτη, οπότε και ένα τέτοιο ιδεολόγημα αντιστοιχούσε στην πλήρως απελευθερωμένη και ανεξέλεγκτη πολεμική και ιμπεριαλιστική δράση της. Με το ξεκίνημα της καπιταλιστικής κρίσης του 2008, άρχισε να φαίνεται ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία, βαλτωμένος και στους μακροχρόνιους πολέμους στη Μέση Ανατολή, άρχισε να φθίνει και αυτή η άποψη. Με την ανάδυση νέων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, όπως η Κίνα και η Ρωσία και με την ανάδειξη στην προεδρία των ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, η «παγκοσμιοποίηση» πλέον ακούγεται σαν ανέκδοτο. Προστατευτισμός, εμπορικοί πόλεμοι, κατάργηση διεθνών συμφωνιών για μια σειρά ζητήματα και ευθείες πολεμικές απειλές, φανέρωσαν την πραγματικότητα ενός κόσμου διαιρεμένου με αντιθέσεις ανυπέρβλητες, που επιφυλάσσει πείνα, δυστυχία και πόλεμο.









