Στέφανος Τζουμάκας: Προφητική ομιλία 18 χρόνια πριν σε εκδήλωση για την Αγροτική Ανάπτυξη που διοργάνωσε το ΙΣΤΑΜΕ-Α. Παπανδρέου.

Ισχύουν όλα μέχρι σήμερα γιατί δεν θέλανε να παραδεχτούν ότι η κατάσταση ως είχε, δεν οδηγούσε σε θετική διέξοδο.

Ομιλία Στέφανου Τζουμάκα στην επιστημονική Ημερίδα του ΙΣΤΑΜΕ «Αγροτική Περιφερειακή Ανάπτυξη», Άρτα, Μάιος 1998.

Ευχαριστώ πολύ κύριε Πρόεδρε. Αγαπητές φίλες και φίλοι, το θέμα της αγροτικής πολιτικής και της γεωργίας είναι πάρα πολύ μεγάλο, είναι δύσκολο να εξαντληθεί σε μια τέτοια συνάντηση, όπου όλοι πρέπει να έχουμε σύντομες εισηγήσεις, να γίνει και διά­λογος. Υπάρχει, άλλωστε, και πάρα πολύ ζέστη εδώ στην πόλη. Σε σχέση με άλλες περιοχές της χώρας εδώ είμαστε σε καύσωνα σχεδόν.

Για να μιλήσουμε γι' ανάπτυξη και για γεωργία πρώτα απ' όλα πρέπει να ξεκινή­σουμε από το διεθνές περιβάλλον. Είναι αυτό που δίνει το σήμα και τον προσανατολι­σμό σε όλους μας. Όλους μάς επηρεάζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, όπου εκεί διαμορφώνεται το πλαίσιο των εξελίξεων της αξίας των προϊόντων και των συναλλα­γών. Και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κυριαρχείται από δυνάμεις που είναι αντί­θετες με την πολιτική στη γεωργία που ασκούμε εμείς στην Ελλάδα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και σε άλλες χώρες.

Είναι, σχεδόν, όλες οι χώρες του κόσμου στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, τώρα τελευταία έχουν κάνει αίτηση να μπουν και οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Αλλά οι χώρες που κυριαρχούν και έχουν διαμορφώσει μια συμμαχία που επι­βάλλει τις πολιτικές και τις επιλογές στο παγκόσμιο εμπόριο, είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, το Μεξικό, η Αυστραλία, η Ιαπωνία. Έχουν συμμαχήσει με χώρες που είναι σε όχι καλή εξέλιξη από άποψη ανάπτυξης, αυτές τις χώρες που λέμε Τρίτου Κόσμου και με τις χώρες του πρώην ανατολικού συστήματος.

Η ριζοσπαστική Αριστερά έχει πολλά να διδαχθεί

Αθηνά Μιχαλακέα

Ο Γιάννης Μπαλαμπανίδης, διδάκτωρ Συγκριτικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, στο βιβλίο του «Ευρωκομμουνισμός: Από την κομμουνιστική στη ριζοσπαστική ευρωπαϊκή Αριστερά» (εκδ. Πόλις), που αποτελεί επεξεργασμένη μορφή της διδακτορικής του διατριβής, καταθέτει μια υποδειγματικά δομημένη μελέτη, ιστορική αναδρομή σε ένα πολιτικό ρεύμα που ανανέωσε και διατύπωσε με νέους όρους την αριστερή ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Εξετάζεται η ευρωκομμουνιστική «στιγμή» στην περίοδο των «long '70s», που εκτείνονται από τις πολιτικές τομές του ’68 ώς την κατάρρευση του κομμουνιστικού κόσμου, αλλά και η κληρονομιά που άφησε πίσω του ο ευρωκομμουνισμός, ιδιαίτερα επίκαιρη σε μια εποχή που η Αριστερά πρέπει να επινοήσει εκ νέου τον εαυτό της σε διεθνιστική βάση, που θα προασπίζεται τα δημοκρατικά δικαιώματα και θα αποτελεί όχημα κοινωνικού μετασχηματισμού.

■ Ποια ήταν η αφορμή για την ενασχόλησή σου με τον ευρωκομμουνισμό;

Οι ερευνητικές επιλογές υποκρύπτουν ένα γνωστικό και ταυτόχρονα πρακτικό ενδιαφέρον. Το δικό μου δεν ήταν εξ αρχής ο ευρωκομμουνισμός, αλλά το ΚΚΕ Εσωτερικού, ένα κόμμα ελάχιστα μελετημένο, ανορθογραφία της εποχής του.

Κόμμα μικρό, πολύ διαφορετικό από το ορθόδοξο ΚΚΕ και το σοσιαλ-λαϊκιστικό ΠΑΣΟΚ: προσανατολισμένο σαφώς προς τη Δύση, πολιτικά και πολιτισμικά, φορέας μεταρρυθμιστικών ιδεών και νέων πολιτικών αιτημάτων (οικολογία, φεμινισμός, νέα κοινωνικά κινήματα), φιλελεύθερο και ανοιχτό, πόλος έλξης δυναμικών κοινωνικών στρωμάτων αλλά χωρίς σημαντική διείσδυση στην εργατική τάξη.

Έκαστος δι” όλους, όλοι δι” έκαστον

Του Άγγελου Μανταδάκη

Ευκολότερο να περάσει κάμηλος από τρύπα βελόνας παρά πλούσιος στη Βασιλεία του Ουρανού. Η αριστερίστικη αυτή απόστροφος του Ευαγγελίου δεν προσφέρεται στην προσχώρηση στην Αριστερά. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την προσχώρηση σε έναν φαντασιακό παράδεισο, κατασκευασμένο από ανθρώπινες φιγούρες ή τεχνητά μέσα. Είναι μια πράξη ζωής που απελευθερώνει ηθικά και κοινωνικά τον άνθρωπο – πολίτη από το στενό πλαίσιο που του επιβάλλεται από οποιονδήποτε καταναγκασμό.

Η ένταξη στην Αριστερά επομένως δεν γίνεται με όρους ταξικούς, μεταφυσικούς. Δεν αποτελεί γεγονός νομοτελειακό, αλλά ανοίγει διάπλατα τους δρόμους για τη Βασιλεία του Ουρανού, που για την Αριστερά δεν είναι άλλη από την ελεύθερη πολιτεία των αγωνιστών της ισότητας, της δικαιοσύνης και της αδελφότητας. Σε αυτές μπορεί να εισέλθει ο καθένας, με μοναδική δέσμευση την τήρηση των συλλογικών κανόνων που εκφράζονται από το ιδρυτικό δίστιχο του σοσιαλισμού «Έκαστος δι” όλους, όλοι δι” έκαστον».

Αλλά αυτή η είσοδος στη Βασιλεία της Αριστεράς σημαίνει και προϋποθέτει την παραίτηση από τον πειρασμό, που μετατρέπει τη συγκατοίκηση σε ιδιοτέλεια, υποτάσσει το εμείς στο εγώ…

Η ρήση για τη γυναίκα του Καίσαρα, παρ” ότι δείχνει λαϊκίστικη, εδώ έχει τη σημασία της, αντίθετα με τη ρήση του Ευαγγελίου.

Μια φωτογράφος έκλεισε «ραντεβού» με μια αγέλη λύκων και το αποτέλεσμα κόβει την ανάσα

HuffPost Greece | Priscilla Frank

Για τους περισσότερους, ο καλύτερος τρόπος για να παρατηρήσεις έναν λύκο είναι από απόσταση ασφαλείας. Ένα βαθύ ουρλιαχτό μέσα στη νύχτα από ένα υπέροχο πλάσμα που κρύβεται μέσα στις σκιές του δάσους είναι ό,τι πιο κοντινό σε «επαφή» με λύκο που έχουμε βιώσει οι περισσότεροι. Όχι όμως όλοι.

Η Cleo Goossens είναι μια φωτογράφος από το Άιντχοφεν της Ολλανδίας και, από ότι έχουμε καταλάβει, λάτρης των λύκων (ο σκύλος της λέγεται “Wolf” και η εταιρεία της “Sun of Wolves”). Πρόσφατα η Goossens επισκέφθηκε οκτώ αληθινούς, ολοζώντανους λύκους στη Γερμανία, οι οποίοι ανήκουν σε έναν Γερμανό που ζει αρμονικά μαζί τους, μαζί με τη γυναίκα, το γιο του και το ντίνγκο τους (άγριο σκυλί).

Οι φωτογραφίες που τράβηξε, κάποιες έγχρωμες και κάποιες ασπρόμαυρες, κάποιες από μακριά και κάποιες από απόσταση αναπνοής, απεικονίζουν τους λύκους με οικειότητα που σπάνια συναντάμε στις φωτογραφίες της άγριας φύσης. Μια φωτογραφία δείχνει τον λύκο ως μοναχικό κυνηγό στην ερημιά ενώ μια άλλη ως ένα αξιολάτρευτο πλάσμα «πεινασμένο« για επαφή και αγάπη. Η μικρή αλλά εντυπωσιακή σειρά φωτογραφιών της Goossens παρουσιάζει την δυναμική ποικιλία χαρακτήρων που ενσαρκώνει ο λύκος αλλά και την εκπληκτική ικανότητά τους να αλληλεπιδρούν με τους ανθρώπους.

Ο πάτος της δημοσιογραφίας

Της Άντας Ψαρρά

Χωρίς καμία διάθεση υπεράσπισης του συνεργάτη του προέδρου της ΝΔ, Ν. Γεωργιάδη σε ότι αφορά το παρελθόν του και τις πράξεις που φέρεται να διέπραξε σε ξένη χώρα με διπλωματικό διαβατήριο, είναι απολύτως κατακριτέα η μέθοδος Βαξεβάνη και το είδος της δημοσιογραφίας που υπηρετεί.

Με ένα χυδαίο εξώφυλλο και με πολυσέλιδη «παρουσίαση» της υπόθεσης του συγκεκριμένου προσώπου το σημερινό HOT DOC εμπίπτει απολύτως στην κατηγορία της δημοσιογραφίας της κλειδαρότρυπας.

Στον δρόμο που χάραξαν οι Αναστασιάδης -Τριανταφυλλόπουλος κλπ. με τις κρυφές κάμερες, τη λάσπη, τα εκβιαστικά υπονοούμενα και τις χυδαίες αναφορές ήρθε να προστεθεί σήμερα και ο Κ. Βαξεβάνης.

Ξεπερνώντας απολύτως τα όρια ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος που στο παρελθόν είχε καταφέρει να πείσει αρκετούς για την δημοσιογραφική του δεινότητα, έχει δείξει επανειλημμένα τον τρόπο που μόνος του υπονόμευε την αξία των δικών του ερευνών και των δικών του ρεπορτάζ.

O Dani

Κλιματική αλλαγή και Ελλάδα: Πώς επηρεάζεται η χώρα μας, τι περιμένουμε στο μέλλον

Κώστας Μαυραγάνης Δημοσιογράφος, HuffPost Greece

Το θέμα της κλιματικής αλλαγής μπορεί να θεωρείται ως ένα από τα πλέον φλέγοντα ζητήματα παγκοσμίως, ερχόμενο εκ νέου στην επικαιρότητα με την COP21. Ωστόσο, στην Ελλάδα, όσο και να είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι επηρεάζεται όλος ο πλανήτης και η χώρα μας δεν αποτελεί εξαίρεση, γενικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι υπάρχει μια τάση το συγκεκριμένο ζήτημα να παραβλέπεται, ως κάτι από αυτά με τα οποία «ασχολούνται στο εξωτερικό», όπου έχουν τον χρόνο, τα χρήματα και γενικότερα την άνεση να το κάνουν.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μετεωρολόγος ή να έχει ασχοληθεί με τις φυσικές επιστήμες γενικότερα, για να καταλάβει ότι κάτι τέτοιο αποτελεί εσφαλμένη αντίληψη, η οποία υποβαθμίζει τη σημασία του ζητήματος. Δεν χρειάζεται κανείς να παρακολουθεί περιβαλλοντικές εκπομπές, ντοκιμαντέρ και ιστοσελίδες για δει τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής: Μέσα στα τελευταία χρόνια, όλοι κατά καιρούς έχουμε πει ότι «ο καιρός τρελάθηκε», με αφορμή φαινόμενα όπως αυτά που παρατηρήθηκαν τα περασμένα Χριστούγεννα, όταν στην «καρδιά» της χειμερινής περιόδου η ηλιοφάνεια ήταν έντονη (ακόμα και για τα ελληνικά δεδομένα), συνοδευόμενη από ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες. Είναι ολοφάνερο εδώ και καιρό: Ο καιρός αλλάζει, «παραβιάζοντας» όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα όσον αφορά στις διαφορετικές εποχές του χρόνου.

Σφίγγει επικίνδυνα ο κλοιός για τη χώρα

Του Ρούντι Ρινάλντι

Μνημόνια και εθνικοί – γεωπολιτικοί κίνδυνοι

Η αρχή της έκτης χρονιάς μνημονιακής κυριαρχίας – ειδικού καθεστώτος σε μια χώρα πλήρους μέλους της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ δεν βρίσκει την Ελλάδα απλά στη θέση μιας μετανεωτερικής αποικίας χρέους. Δεν βρίσκει μόνο τον πολιτικό κόσμο πλήρως ευθυγραμμισμένο (ακόμα περισσότερο μετά την εκλογή του Κ. Μητσοτάκη στην αρχηγία της Ν.Δ.) με όσα επιβάλλουν η τρόικα, οι ΗΠΑ-Ε.Ε. και οι «αγορές». Δεν βρίσκει το πολιτικό σύστημα κι όλες τις πλευρές της κρατικής και αμυντικής υπόστασης παραλυμένες και απορροφημένες στο πώς θα μαζέψουν με ληστρικά μέτρα τις «δόσεις» που απαιτούν οι τοκογλύφοι δανειστές.

Βρίσκει τον τόπο εκτεθειμένο σε γεωπολιτικές αναμετρήσεις και εξελίξεις που μειώνουν κάθε ίχνος κυριαρχίας και απειλούν να καταστήσουν τη χώρα μικρότερη από όλες τις πλευρές, πιο «λίγη», πιο αδύνατη να σταθεί στα πόδια της, πιο διαλυμένη την κοινωνία, πιο σμπαραλιασμένη την υπόστασή της.

Σε μια περίοδο που η τάση προς τον πόλεμο έχει φουντώσει ειδικά στην περιοχή μας, η «νησίδα Ελλάς» μοιάζει να μην θέλει να αντικρίσει κατάματα την πραγματικότητα. Μοιάζει σαν μεθυσμένη από την «πρώτη και δεύτερη φορά Αριστερά», ενώ μεγάλο μέρος της κοινωνίας θέλει να διαπιστώσει απλώς αν τα επιπρόσθετα μέτρα θίγουν και πόσο και όχι για το αν η χώρα θα μπορεί να υπάρχει σε λίγο καιρό. Η «νησίδα Ελλάς» με όσα κουβαλά, καλά και κακά, σαν να μην θέλει να δει την επαπειλούμενη εθνική καταστροφή που την πλησιάζει.

Ένα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ντοκυμαντέρ της ΝΕΤ για τα μεταλλεία στον Καναδά (βίντεο)

O δημοσιογράφος αδυνατεί να πιστέψει ότι τα σεληνιακά τοπία που βλέπει ήταν κάποτε τα βόρεια δάση του Καναδικού Κεμπέκ:

«Είναι σαν έρημος, σα να βρισκόμαστε στο τέλος του κόσμου, δεν υπάρχει ζωή».

Αυτό είναι το αποτέλεσμα της ανελέητης εκμετάλλευσης των ορυκτών πόρων στη χώρα που φημίζεται για τη μεταλλευτική της βιομηχανία.

«Έρχονται, υπόσχονται δουλειές, θέλουν κέρδη, ασκούν πίεση στους πολιτικούς, είναι μακριά από τις πόλεις. Δουλεύουν 10-15 χρόνια, αυτά τα κάνουν στο ένα μεταλλείο μετά από το άλλο και όταν βγάζουν κέρδη φεύγουν και μας αφήνουν χωρίς το χρυσό, χωρίς τα μέταλλα, αλλά με τεράστιες ποσότητες αποβλήτων που πρέπει να καθαρίσουμε…

Μπορείς να είσαι οπουδηποτε στον κόσμο και με ένα κλικ να δεσμεύσεις μια περιοχή στο Κεμπέκ και αυτή η δέσμευση υπερτερεί έναντι όλων των άλλων χρήσεων. Αν βρεις κάτι μπορείς να το εκμεταλλευτείς, έχεις προτεραιότητα…»

Το δεύτερο μέρος του ντοκυμαντέρ είναι αφιερωμένο στο Μαλαρτίκ, μια πόλη του Κεμπέκ όπου 200 οικογένειες έχασαν τα σπίτια τους, θύματα του νόμου που επιτρέπει στη μεταλλευτική εταιρεία να απαλλοτριώσει τις ιδιοκτησίες τους. Ακριβώς όπως στην Ελλάδα δηλαδή… Δείτε το βίντεο, ειδικά όσοι κάτοικοι των Μαδεμοχωρίων πιστεύετε στις υποσχέσεις της εταιρείας, οποιασδήποτε εταιρείας.

Ο Στουρνάρας ομολογεί σχεδιασμό πραξικοπήματος (και η κυβέρνηση τον στηρίζει)

Θέμης Τζήμας

Η συνέντευξη του Γ. Στουρνάρα σχετικά με το “τείχος άμυνας” που μαζί με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και άλλους παράγοντες έστηναν εν αγνοία της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας, απέναντι σε πιθανές ενέργειες της τελευταίας στο πλαίσιο του συνταγματικού της ρόλου - ασχέτως του αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με αυτές - αποτελούν ομολογία σχεδιασμού πραξικοπήματος με τη στήριξη και με τη συμμετοχή της προεδρίας της δημοκρατίας.

Η συνέντευξη αυτή δεν έρχεται σαν κεραυνός εν αιθρία, ούτε σε ό,τι έχει να κάνει με την Ελλάδα, ούτε σε σχέση με τον τρόπο που λειτουργούν διάφορες δημοκρατίες εντός ευρώ, με τα εισαγωγικά να γίνονται ολοένα καταλληλότερα. Ο πρόεδρος της δημοκρατίας και γεφυροποιός Τσίπρα - Καραμανλή άλλωστε, έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι αντιλαμβάνεται τις αρμοδιότητές του με τρόπο σχετικό, δηλαδή εν δυνάμει διευρυμένο στο πλαίσιο μιας σαφούς πολιτικής επιδίωξης, παράταξης και κοινωνικού μπλοκ, που ομνύει με κάθε κόστος στο όνομα του ευρώ. Η συνέντευξη του Στουρνάρα όμως έρχεται να αποκαλύψει μια υπόγεια και εν δυνάμει αντισυνταγματική λειτουργία εναντίον της εκλεγμένης τότε κυβέρνησης.

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας υποχρεούται ως εκ του νόμου και της θέσης του να τηρεί το θεσμικό του ρόλο εντός του συνταγματικού πλαισίου της χώρας πρωτίστως Η δε επιλογή της παραμονής ή μη της χώρας στην ευρωζώνη, της έκδοσης ή μη διπλού νομίσματος αποτελεί ακόμα αρμοδιότητα της όποιας εκλεγμένης δημοκρατικά κυβέρνησης, όπως άλλωστε το καλοκαίρι, ο Σόιμπλε και όλοι οι παράγοντες της ευρωζώνης είχαν αναγνωρίσει. Αντιθέτως προς αυτούς, ο διοικητής της ΤτΕ και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, μαζί με άλλους τα ονόματα των οποίων ακόμα δε γνωρίζουμε αποδείχτηκαν βασιλικότεροι του βασιλέως, όπως πάντα έπρατταν οι ντόπιοι τοποτηρητές σε κάθε αποικία και αποφάσισαν ότι είχαν υποχρέωση και δικαίωμα να κάμψουν το σύνταγμα και να καταλύσουν το ρόλο της κυβέρνησης εφόσον χρειαζόταν, προκειμένου να διασφαλίσουν συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα.

Οι μισητοί οχτώ, Q. Tarantino

Το καταστατικό ιδρύσεως των ΗΠΑ σφραγισμένο με μπαρούτι, αίμα, αντριλίκι και σαρκασμό

Γράφει: Χρήστος Σκυλλάκος - Κινηματογράφος - 08/01/2016

«Είμαι απλά ένα ανθρώπινο ον με συνείδηση» είχε δηλώσει λίγους μήνες πριν παίρνοντας μέρος σε διαδήλωση στην Νέα Υόρκη ενάντια στην κρατική και αστυνομική βία. «Κι αν πιστεύετε ότι εδώ συντελείται ένα έγκλημα χωρίς τέλος, πρέπει να ξεσηκωθείτε. Βρίσκομαι εδώ για να πω ότι είμαι στην μεριά των δολοφονημένων». Πέρα από πασίγνωστος κινηματογραφιστής, με όλα τα δίκια του, ο Ταραντίνο είναι και κάτι άλλο. Ένα ον πολιτικό. Το έχουμε ήδη επίγνωση – μιας και τα έργα του λένε πολλά για τον δημιουργό τους – αλλά η κάθε ενέργεια κάποιου στηρίζει και την ολότητα της στάσης του.

Όπως και να έχει αυτή του η δήλωση έχει και συνέπειες. Δεν συγχωρείται. Περσόνες της κινηματογραφικής βιομηχανίας – και δεν θα ήταν άτοπο να πούμε εντεταλμένα – με αφορμή την νέα του ταινία μοιάζουν να ακονίζουν μαχαίρια. Δεν συγχωρούν, όχι απλά την δήλωση του αυτή, μα την ουσία της τέχνης του. Το περιεχόμενο της φιλμογραφίας του παράγει ιδεολογία μη συμβατή με την αμερικανική ηθική και, δυστυχώς γι’ αυτούς, επηρεάζει. Και ακόμη περισσότερο, επηρεάζει μαζικά. Διότι οι ταινίες του πατάνε με δυο ποδάρια. Και στην πλευρά του art house κινηματογράφου και στην πλευρά του εύπεπτου μαζικού θεάματος. Και αυτό είναι μείγμα που μπορεί και δημιουργεί προβλήματα. Έτσι, ως συνέχεια των δηλώσεων της επίσημης αστυνομίας, από αρκετούς πολιτικώς ορθούς κριτικούς κινηματογράφου ακούμε το εξής υποκριτικό. «Όχι άλλο βία! Το παράκανε! Την θεοποιεί». Μα ο Ταραντίνο συνεχίζει την πορεία του. Τους αντιμετωπίζει κατάφατσα. Δίχως υποχωρήσεις αισθητικές και ουσίας.