Το «Κυλώνειον άγος» της Τουρκίας με το «νεκροταφείο προδοτών»

Η πρώτη ταφή στο νεκροταφείο που ο Δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης Καντίρ Τοπμπάς ονόμασε «Νεκροταφείο των προδοτών» έγινε στις 25 Ιουλίου. Στον χώρο, που κατασκευάστηκε γι’ αυτό τον σκοπό μέσα σε δύο μέρες, ενταφιάστηκε ο Μεχμέτ Καραμπεκίρ, από το Πολεμικό Ναυτικό, 34 ετών. Όπως είπε ο Δήμαρχος, «Οι περαστικοί θα τους καταριούνται. Μακάρι όλοι οι περαστικοί να τους καταριούνται και να μην μπορούν να ησυχάσουν μέσα στους τάφους τους». Θρησκευτική ή άλλη τελετή για την ανάπαυση της ψυχής του νεκρού, δεν έγινε γιατί ήταν απαγορευμένη.

Ας πάμε 2.600 και κάτι χρόνια πριν, στην αρχαία Αθήνα του 636 ή 632 π.Χ. Ο ευπατρίδης, ολυμπιονίκης και γαμπρός του τυράννου των Μεγάρων Θεαγένη, ο Κύλων, κατέλαβε με στρατό την Ακρόπολη. Στόχο είχε να πάρει τη θέση του τυράννου των Αθηνών Μεγακλέους. Ο λαός των Αθηνών όμως, δεν πήγε με το μέρος του στασιαστή, αντίθετα πολιόρκησε την Ακρόπολη επί πολλές ημέρες, αφήνοντας τους πολιορκημένους χωρίς νερό και τροφή.

Ο Κύλων και ο αδερφός του διέφυγαν, οι οπαδοί τους όμως παρέμειναν. Όταν είδαν ότι η θέση τους ήταν δεινή, κατέφυγαν ως ικέτες στον ναό της Παρθένου. Ο ικέτης στην αρχαιότητα ήταν ιερό πρόσωπο και έπρεπε να του δοθεί η χάρη να ζήσει. Οι οπαδοί, νεαροί αριστοκράτες της εποχής, συμφώνησαν με τον Μεγακλή να φύγουν, εφόσον θα παρέδιδαν τα όπλα τους. Οι Αλκμεωνίδες, η φυλή του Μεγακλή, (τα μεγάλα κεφάλια, εννοείται, όχι ολόκληρο το γένος) σκαρφίστηκαν κόλπο. Έδεσαν στον βωμό του ναού Πολιάδος Αθηνάς, όπου είχαν προσφύγει οι ικέτες, ταινίες και τις έδωσαν στους οπαδούς του Κύλωνα να τις κρατούν. Όσο οι ταινίες τους ένωναν με τον βωμό, δεν μπορούσε κανείς να τους πειράξει. Αλλά οι Αλκμεωνίδες έκοψαν τις ταινίες και αφού οι οπαδοί δεν είχαν πια ιερή προστασία, τους δολοφόνησαν όταν έφτασαν στο ιερό των Ευμενίδων. (Υπάρχει και άλλη πηγή, που λέει ότι δεν υπήρξαν ταινίες, αλλά ένα σκοινί που έσπασε από μόνο του, αυτή η εκδοχή πάντως παραήταν βολικοί για τους Αλκμεωνίδες)

Το "Ποτάμι" της ξεφτίλας..Κατά της δωρεάν μετακίνησης ανέργων γιατί δημιουργούνται ελλείματα!

Στη συνέντευξή του ο επικεφαλής του Ποταμιού τόνισε ότι η κυβέρνηση μοιράζει «νέα δώρα» που «θα είναι εις βάρος των πολιτών», υπενθυμίζοντας ότι σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν «οι άνεργοι θα έχουν μια ελεύθερη μετακίνηση από τις αστικές συγκοινωνίες». Δηλαδή αντί η κυβέρνηση να βρει «μια πραγματική λύση, για τις δουλειές, για την ανάπτυξη, για τις εξαγωγές, προσθέτει ένα μικρό δωράκι στους ανέργους το οποίο σημαίνει μικρά καινούρια ελλείμματα στους οργανισμούς».

Το Ποτάμι, είναι οριακά και πιο δεξιό από την Νέα Δημοκράτια ακόμα και αν θα ενωθεί από Σεπτέμβριο με το ΠΑΣΟΚ!

Και βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει τίποτα για την καταπολέμηση της ανεργίας, αλλά ο άνεργος δεν μπορεί να περιμένει για το στοιχειώδες δικαίωμα της μετακίνησης!

Αηδία και ξεφτίλα προκαλούν οι Ποταμίσιοι!

OHE: 56 εκατ. άνθρωποι σε 17 χώρες παγιδευμένοι σε έναν φαύλο κύκλο βίας και λιμού

Περισσότεροι από 56 εκατομμύρια άνθρωποι σε 17 χώρες υφίστανται τις συνέπειες παρατεταμένων συγκρούσεων και δυσκολεύονται να βρουν τρόφιμα, παγιδευμένοι σε έναν "φαύλο" κύκλο βίας και λιμού, ανέφεραν σήμερα δύο υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών....

Οι συγκρούσεις είναι η κύρια αιτία του λιμού γιατί αναγκάζει τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τα χωράφια τους και διαταράσσει τη λειτουργία των αγορών προκαλώντας αύξηση των τιμών των τροφίμων.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) και το Παγκόσμιο Διατροφικό Πρόγραμμα (WFP) του ΟΗΕ ανέφεραν πως σε 17 χώρες η βία επηρεάζει σημαντικά την πρόσβαση σε τρόφιμα.

Οι χώρες αυτές είναι η Συρία, η Υεμένη, ο Λίβανος, το Ιράκ, το Μπουρούντι, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η Γουινέα-Μπισάου, η Ακτή Ελεφαντοστού, η Λιβερία, το Μαλί, η Σομαλία, το Νότιο Σουδάν, το Σουδάν, η Αϊτή, η Κολομβία και το Αφγανιστάν.

Ακολουθούν κάποια στοιχεία για τους πληθυσμούς που πλήττονται περισσότερο και για την επίδραση που έχουν οι συγκρούσεις στη διατροφική ασφάλεια:

- Μια κρίση λιμού επηρεάζει 14 εκατομμύρια ανθρώπους στην Υεμένη∙ περισσότερο από το 50% του πληθυσμού

- Σχεδόν πέντε εκατομμύρια Νοτιοσουδανοί και 8,7 εκατομμύρια Σύροι χρειάζονται επειγόντως τρόφιμα, είδη διατροφής και άλλη βοήθεια

- Στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και στην Κολομβία, εκατομμύρια άνθρωποι δεν είναι βέβαιοι από πού θα λάβουν το επόμενο γεύμα

Το σπίτι της Μαρίας* το έβγαλε η τράπεζα σε πλειστηριασμό

Αγωνία, φόβος, αναίτια αίσθηση ενοχής για κάτι που μόνο η ίδια δεν φταίει....

Προσπάθησε να το πουλήσει μόνη της, μην της το ξεπουλήσουν οι τράπεζες κοψοχρονιά (κάτω από την μισή τιμή της πραγματικής του αξίας).

Ξαφνικά αναπτερώθηκε το ηθικό της! Μια κυρία ενδιαφέρεται να το πάρει στην τιμή που το δίνει. (κάτι θα μείνει και για την ίδια να τα βγάλει πέρα ώσπου να δει τι μπορεί να κάνει).

Ρωτήσανε για την κατάσταση του σπιτιού, το είδαν , είδαν τα σχέδια, τη στατική μελέτη, ρώτησαν για τους γείτονες, ενημερώθηκαν για την τιμή κλπ..

Φαινόταν πραγματικό το ενδιαφέρον τους! Η Μαρία αρχισε να ελπίζει...

Περίμενε στο τηλέφωνο μια βδομάδα αλλά ...μάταια.

Η Μαρία πήγε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών σφιγμένη σαν τον κατάδικο που τον πάνε για εκτέλεση...

Εκεί είδε ξανά την υποψήφια αγοράστρια με την δικηγόρο της!

Μονο που τώρα κατάλαβε ότι ήταν κοράκι, που αφού κατασκόπευσε το θύμα του κάνοντας τάχα πως ενδιαφέρεται, ήρθε στο σφαγείο του πλειστηριασμού να το πάρει κοψοχρονιά! Μπερκέτι πράμα.

ΑΥΤΟΣ Ο ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ !

Όπως και 20 περίπου άλλοι άνθρωποι γλίτωσαν τα σπίτια τους,

γιατί κάποιοι "άσχετοι" αψηφώντας τον μεσημεριανό καύσωνα, την γλυκιά τους σιέστα, το μπανάκι στην παραλία, το όποιο κόστος μετακίνησης, χωρίς κανένα προσωπικό όφελος, δώσαμε την μάχη και αποτρέψαμε τον κατοχικό μαυραγοριτισμό υπό μορφή πλειστηριασμού.

Η ιστορία είναι πραγματική και συνέβει σήμερα στο Ειρηνοδικείο Αθηνών απ' όπου μόλις επέστρεψα.

«Ο Μπέρνι Σάντερς άρχισε μια πολιτική επανάσταση. Τώρα, δεν μπορεί να την σταματήσει»!

Του Γιώργου Μητραλιά

 παραπάνω τίτλος δεν είναι δικός μας, είναι της μεγάλης αμερικανικής εφημερίδαςΓουάσινγκτον Ποστ, αλλά τον υιοθετούμε χωρίς κανένα δισταγμό επειδή αποτυπώνει πιστά τη δραματική πραγματικότητα των υπό εξέλιξη ιστορικών γεγονότων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μάλιστα, ο τίτλος/διαπίστωση της Γουάσινγκτον Ποστ αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστούμε ότι προέρχεται από μια εφημερίδα που μαζί με τους Τάϊμς της Νέας Υόρκης αποτελούν το δίδυμο των πιο φανατικών υπερμάχων της Χίλαρι Κλίντον –και αντιπάλων του Μπέρνι Σάντερς- στον αμερικανικό γραπτό τύπο. Εξάλλου, για όποιον έχει την παραμικρή αμφιβολία, ιδού οι χτεσινοί εύγλωττοι τίτλοι τόσο των Τάϊμς της Νέας Υόρκης («Ο Σάντερς μπροστά στο καθήκον να χαλιναγωγήσει την εξέγερση που ο ίδιος άρχισε»), όσο και του ιστορικού περιοδικού Τάϊμ («Ο Σάντερς έχασε τον έλεγχο της Πολιτικής του Επανάστασης»)!...

Σε τι όμως αναφέρονται οι πηχυαίοι τίτλοι των καλών αμερικανικών εντύπων; Μα, προφανώς σε όσα μας αποκρύπτουν επιμελώς τα ελληνικά ΜΜΕ, στα γεγονότα που κυριάρχησαν στις πρώτες ώρες του –όσο ποτέ άλλοτε- κρίσιμου Συνεδρίου (Convention) του Δημοκρατικού κόμματος στη Φιλαδέλφεια. Γεγονότα που το έχουν μετατρέψει από ανώδυνο πολιτικό τσίρκο, που θα έπρεπε να είναι σύμφωνα με τις αμερικανικές πολιτικές παραδόσεις, σε αληθινή αρένα πρωτοφανών για τις ΗΠΑ άγριων πολιτικών και ταξικών συγκρούσεων! Και ακόμα πιο συγκεκριμένα, αναφέρονται τόσο στο αποκαλυπτικό γιουχάισμα διαρκείας που επεφύλαξαν οι 1.900 εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του Μπέρνι Σάντερς στον λατρευτό τους ηγέτη όταν αυτός τους κάλεσε να ψηφίσουν την Χίλαρι Κλίντον, όσο και στα όσα συνταρακτικά και συνάμα εύγλωττα (διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, καταλήψεις,…) επακολούθησαν μέσα στην αίθουσα του Συνεδρίου αλλά και έξω από αυτήν, στους δρόμους της Φιλαδέλφειας. Και τα οποία με λίγα λόγια, σηματοδοτούν δυο εξελίξεις ιστορικών διαστάσεων για τις ΗΠΑ αλλά και για ολάκερη την οικουμένη: Τα δημόσια αποκαλυπτήρια της βαθύτερης κρίσης που έχει γνωρίσει το αμερικανικό πολιτικό σύστημα, και το πέρασμα στην περίφημη «δεύτερη φάση» του γιγάντιου ριζοσπαστικού κινήματος που δημιούργησε η καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς, και την οποία αναγγέλλαμε ήδη στο προηγούμενο άρθρο μας. (1)

Έρχεται η γεωπολιτική

Του Ρούντι Ρινάλντι

Απότομα και τραγικά, τερματίζονται πολλές από τις αυταπάτες που διοχέτευαν οι διαφημιστές του νεοφιλελευθερισμού

Όλοι οι ιθύνοντες του κυρίαρχου κόσμου ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει καμιά εναλλακτική πέρα από την ευλαβική τήρηση ενός αδιαμφισβήτητου οικονομικού μοντέλου, αλλά και του πολιτικού εποικοδομήματος που το συνοδεύει. Την ίδια στιγμή, όμως, σημειώνονται δύο μεγάλης κλίμακας αλλαγές: 

α) Επιστρατεύεται ξανά η πολιτική και δημιουργούνται όροι για συσσωματώσεις που ξεφεύγουν από την κανονικότητα δημιουργώντας επιπρόσθετα προβλήματα στην καρδιά του δυτικού κόσμου (Τραμπ, αλλά και Σάντερς στις ΗΠΑ, Γκρίλο στην Ιταλία, Λεπέν στη Γαλλία και Brexit στην άλλη πλευρά της Μάγχης). 

β) Οι αντιθέσεις του σύγχρονου κόσμου εκτοξεύονται, καθιστώντας τη γεωπολιτική διάσταση κυριαρχικό παράγοντα σε έναν αγώνα ζωής και θανάτου για ολόκληρο τον πλανήτη. 

Όσοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν, με δογματικό τρόπο, γεγονότα και εξελίξεις, στηριγμένοι μόνο σε οικονομικά στοιχεία, όσοι επιπλέον νομίζουν ότι όλα καθορίζονται από την πορεία και το συσχετισμό των τάξεων στο εσωτερικό κάθε χώρας ξεχωριστά, δεν θα μπορέσουν να ερμηνεύσουν και να κατανοήσουν όσα συμβαίνουν στο νέο πεδίο που διαμορφώνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Ούτε φυσικά να δράσουν μέσα σε αυτό το περιβάλλον. 

Η αξιοπρέπεια ως «κίνημα»

Του Χρήστου Γιανναρά

A​​πό τα κόμματα (κατ’ ευφημισμόν «πολιτικά») που συγκροτούν σήμερα το ελλαδικό κοινοβούλιο, η ορθολογική σκέψη αποκλείει το ενδεχόμενο, έστω και το ελάχιστο, να υπάρχει κάποιο με την ικανότητα και την τόλμη να επανιδρύσει κράτος, συντεταγμένες λειτουργίες δημοσίου συμφέροντος, δομές και προϋποθέσεις κοινωνικών λειτουργημάτων.

Εκτός από τους περιθωριακούς και τους γραφικούς (τα κόμματα που τα έμπασε στη Βουλή η οργή ή η ευήθεια των ψηφοφόρων) όλοι οι υπόλοιποι σημερινοί βουλευτές έχουν στελεχώσει ή δώσει ψήφο εμπιστοσύνης ή αμνηστεύσει έμπρακτα (με την κομματική τους ένταξη) τις κυβερνήσεις τις εξόφθαλμα υπαίτιες για τη σημερινή παντοδαπή καταστροφή της χώρας, τον διεθνή εξευτελισμό του ελληνικού ονόματος, την εσωτερική κοινωνική αποσύνθεση.

Είναι εξωφρενικά παράλογο να επανεμπιστευόμαστε οι πολίτες ατέρμονα συμπολίτες μας που υπήρξαν φυσικοί αυτουργοί εγκλημάτων κατά της ζωής και της περιουσίας εκατομμυρίων κατοίκων αυτής της χώρας – ή ηθικοί αυτουργοί που ενέκριναν με τη διατεταγμένη, λακέδων ψήφο τους στη Βουλή τα κυνικά κυβερνητικά εγκλήματα.Δεν είναι αοριστολογία η αναφορά σε εγκλήματα. Ας θυμηθούμε έτι και έτι: Τον παρανοϊκό υπερδανεισμό της χώρας για χάρη του αδηφάγου πελατειακού κράτους. Την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων. Την κατ’ εξακολούθησιν παραγραφή των χρεών που είχαν τα κόμματα στις τράπεζες και τη νομοθετική αμνήστευση των τραπεζιτών που πραγματοποίησαν την παραγραφή. Το οργιαστικό γλεντοκόπι της διαπλοκής των κυβερνήσεων με λήσταρχους εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου, με ποδοσφαιρικές και ραδιοτηλεοπτικές «παράγκες», με λίστες φοροφυγάδων – η γκάμα των εγκλημάτων πληθωρική, εκ προοιμίου στο κενό η επανεπισήμανσή τους.

Μόνο οι προλετάριοι έχουν πατρίδα

Του Διονύση Χαριτόπουλου

Από το 1924 η ιδέα για ένα παγκόσμιο κράτος προλετάριων αποδείχτηκε ανεφάρμοστη. Η Σοβιετική Ενωση αναδιπλώθηκε εντός των συνόρων της και η μαρξιστική πάλη περιορίστηκε εντός των ορίων των εθνικών κρατών. Η πραγματικότητα διέψευσε τον Μαρξ και τη Ρόζα, ότι οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα. Οι εξελίξεις απέδειξαν πως οι προλετάριοι και πατρίδα έχουν και την υπερασπίζονται μέχρι θανάτου.

Αυτό που συνέβη είναι ότι, αντί να διεθνοποιηθεί το εργατικό κίνημα, διεθνοποιήθηκε το κεφάλαιο. Κι αφού πλέον «το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα», πατρίδα έχουν μόνο οι προλετάριοι. Αποτελεί τη μόνη καταφυγή τους. Εντός των σαφών και συγκεκριμένων ορίων της, μπορούν να υπερασπιστούν πιο αποτελεσματικά τα ταξικά τους συμφέροντα, αντί σε ένα άξενο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, που εκτός από ανάλγητο είναι απρόσωπο και χαώδες.

Αλλά πατρίδα δεν σημαίνει μόνο οικονομικές διεκδικήσεις, παροχές και νούμερα. Είναι κάτι απείρως πιο βαθύ, ουσιαστικό και ανεξίτηλα υπαρξιακό για τον άνθρωπο. Τον νοηματοδοτεί και του δίνει υπόσταση, δεν είναι ένα τυχαίο άθυρμα των καιρών και των καταστάσεων. Αποτελεί ο ίδιος αναπόσπαστο μέλος μιας μεγάλης πληθυσμιακής ομάδας, που μιλάνε την ίδια γλώσσα, έχουν κοινή εθνική συνείδηση, κατοικούν στον ίδιο τόπο, έχουν κοινό πολιτισμό, κοινή ιστορία και κοινή καταγωγή.Ακόμα κι αν κάποιος βρεθεί εκτός των γεωγραφικών ορίων της πατρίδας του, σαν ταξιδιώτης ή σαν μετανάστης, η πατρίδα συνεχίζει να κατοικεί εντός του και να τον καθορίζει ώς το τέλος του. Αλλωστε οι μαρξιστές δεν ήταν ποτέ εναντίον των εθνών, αλλά εναντίον των κρατών. Δεν ήταν αφελείς.

Κροστσένκο 2016: Η «επιστροφή» των πολιτικών προσφύγων

Στέλιος Ελληνιάδης

Πρωτοβρέθηκα στην Πολωνία πριν από δύο περίπου δεκαετίες. Είχα φίλους που είχαν γεννηθεί στην Πολωνία και ζούσαν στην Ελλάδα. Από γονείς πολιτικούς πρόσφυγες, που είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα χωριά και τα σπίτια τους, πολλοί και τις οικογένειές τους, με την υποχώρηση των δυνάμεων του Δημοκρατικού Στρατού το 1949. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι είχαν πάρει το δρόμο της προσφυγιάς, με τρένα και καράβια, για να διαμοιραστούν στις χώρες του σοσιαλιστικού μπλοκ, στη Σοβιετική Ένωση, τη Βουλγαρία, την Τσεχοσλοβακία, την Ουγγαρία, την Ανατολική Γερμανία και την Πολωνία. Εκείνη την εποχή, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990, είχα εντείνει την έρευνα για τον πολιτισμό και την ιστορία των Ελλήνων στις κοινότητες του εξωτερικού. Μια περιδιάβαση που συνεχίζεται με πολλή περισσότερη γνώση μέχρι σήμερα. 

Αυτοί οι φίλοι μου με κατατόπισαν και με διευκόλυναν στο ταξίδι μου στην Πολωνία. Ξεκινώντας από την Ελένη Γιουβρή, που την είχα γνωρίσει στη Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού, σαν το πιο υπεύθυνο και αφοσιωμένο άτομο στην υπόθεση του Ελληνισμού της Διασποράς, στα καλά χρόνια της Γραμματείας, που μερικοί άνθρωποι έκαναν σπουδαία δουλειά, από φιλότιμο και πατριωτισμό, και είχαν καταφέρει να αποκτήσουν μια επαφή με τους απανταχού Έλληνες. Η Ελένη με έφερε σε επαφή και με άλλους ωραίους ανθρώπους που είχαν ζήσει την ίδια «περιπέτεια». Ένας απ’ αυτούς, ο Βαγγέλης Ρουσιώτης, που ακόμα τον φωνάζουν με το πολωνικό του όνομα, ανέλαβε να είναι ο οδηγός μου στα μέρη που έζησαν οι Έλληνες στην Πολωνία.

Ο Βόιτεκ είχε μία πολύ καλή ταβέρνα με πολωνέζικη κουζίνα στη γωνία Αλεξάνδρας και Μουστοξύδη, το Δίπορτο. Κι εκεί, μαζεύονταν οι φίλοι από την Πολωνία, και Πολωνοί που ζούσαν στην Ελλάδα, γίνονταν μουσικές βραδιές και γενικά ήταν τόπος συνάντησης των παιδιών που βρέθηκαν στον ξένο τόπο μετά τον Εμφύλιο ή γεννήθηκαν εκεί από τους αντάρτες γονείς τους. Όταν ωρίμασε η ιδέα για το ταξίδι, είχα κι εγώ ξεκινήσει τις καταγραφές στα Βαλκάνια, τη Μαύρη Θάλασσα και την Βόρεια Ευρώπη. Το ταξίδι στην Πολωνία ήταν αποκαλυπτικό, γιατί είναι άλλο πράγμα να διαβάζεις ιστορικά βιβλία για μία κοινότητα και ένα τόπο και εντελώς άλλο να βρεθείς ανάμεσά της και επί τόπου. Και απ’ αυτό το ταξίδι, προκύψανε δύο ντοκιμαντέρ που προβλήθηκαν από την ΕΡΤ. 

Τουρκία: η Πύρρειος νίκη ενός Σουλτάνου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία με τις συνέπειές του τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο ευρύτερο γεωπολιτικό πεδίο, έρχεται να ολοκληρώσει έναν ιστορικό κύκλο μετασχηματισμού του παλαιού κεμαλισμού σε νεοθωμανισμό και ταυτόχρονα να ανοίξει μια νέα περίοδο αντιπαραθέσεων.

Αφετηρία υπήρξε η εισβολή στην Κύπρο το 1974 (με πρωθυπουργό τον Ετσεβίτ και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης τον ισλαμιστή «πατέρα» του Ερντογάν, Ερμπακάν). Στο εξής, αναπτύσσεται στην Τουρκία ένας διχασμός ανάμεσα στον παραδοσιακό προσανατολισμό του κεμαλικού κατεστημένου και του στρατού, προς τη Δύση και το κοσμικό καθεστώς και τη σταδιακή αναβίωση του ισλαμισμού ως πολιτικής ιδεολογίας και του νεοθωμανισμού που τον συνοδεύει.

Από τότε, πέρασαν πάνω από σαράντα χρόνια και η τουρκική κοινωνία άρχισε να μετακινείται σταθερά προς την κατεύθυνση του ισλαμισμού και του νεοθωμανισμού, με αποκορύφωμα την άνοδο και τη σταθεροποίηση του Ερντογάν στην εξουσία, ενός διακηρυγμένα ισλαμιστή ηγέτη. Η αρχική ανάπτυξη του ισλαμισμού που για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα από τον Τουργουτ Οζάλ, στη δεκαετία του 1980, υπήρξε συνέπεια της ανάπτυξης του κουρδικού κινήματος, της δημιουργίας του ΡΚΚ, και της θυελλώδους ανάπτυξης της αριστεράς στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Δηλαδή, η παραδοσιακή συνταγή του κεμαλισμού για ενσωμάτωση στον τουρκισμό όλων των μουσουλμάνων της Τουρκίας – αφού πρώτα είχαν εξοντωθεί οι χριστιανικοί πληθυσμοί-, προσκρούει αφενός στην ανάδειξη μιας ισχυρής εθνικής ταυτότητας, δηλαδή των Κούρδων και αφετέρου στην ενίσχυση των κοινωνικών συγκρούσεων.

Ιδιαίτερα η ανάπτυξη του κουρδικού κινήματος, αποτέλεσε την αρχή του τέλους της φενάκης ενός ενιαίου τουρκικού έθνους, στην οποία στηριζόταν ο κεμαλισμός, που χαρακτήριζε τους Κούρδους ως «ορεσίβιους Τούρκους». Πλέον, ένα 20-25% του πληθυσμού, οι Κούρδοι, προτάσσουν την εθνική τους ταυτότητα απέναντι σε εκείνη των Τούρκων. Η απάντηση του τουρκικού κατεστημένου υπήρξε έτσι η ενίσχυση του Ισλάμ ως μία δεύτερη οδός ενσωμάτωσης των Κούρδων, μουσουλμάνων στην συντριπτική τους πλειοψηφία, καθώς και των λαϊκών στρωμάτων των πόλεων. Ενοποίηση δηλαδή των διαφορετικών πληθυσμών και τάξεων της Τουρκίας, διαμέσου του Ισλάμ.

"Οταν επισκέφθηκα την εισπρακτική"

Είναι το κείμενο που "ανέβασε" στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook, ένας αγανακτισμένος με τις εισπρακτικές, πολίτης. Διαβάστε το:

"ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΗ

Βουλιαγμένης 270 Α. Άγιος Δημήτριος. Εκεί που γίνεται ο κακός πολεοδομικός χαμός, δίπλα στη στάση του μετρό. Ένα μαύρο γυάλινο κτίριο που φιλοξενεί ινστιτούτο αισθητικής, δεσπόζει στο χώρο. Εγώ ψάχνω την εισπρακτική EOS MATRIX. Να δεις, σκέφτομαι ο κακοπροαίρετος, που δεν υπάρχει. Μια κυρία που μοιράζει φυλλάδια με βοηθά. «Είναι στον πρώτο όροφο» μου λέει. Μπαίνοντας, διακρίνω μια ταμπελίτσα: EOS MATRIX 1ος όροφος. Ανεβαίνω. Μια δίφυλλη τεράστια ξύλινη πόρτα ακριβώς μπροστά μου. Χτυπάω το κουδούνι. Τίποτα. Από μέσα ακούγεται βουητό. Ξαναχτυπάω. Τίποτα. Ξαναχτυπάω κι αυτή τη φορά η πόρτα ανοίγει και μπαίνω. Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Περισσότεροι από 100 άνθρωποι, ό ένας δίπλα στον άλλο, σε μικρά γραφειάκια-κλουβάκια, με ακουστικά στα αυτιά και υπολογιστή μπροστά τους, μιλάνε συνεχώς.

«Τι θα θέλατε;» με ρωτά η κυρία που κάθεται στη μικρή ρεσεψιόν, ακριβώς δεξιά, μόλις μπαίνουμε.

-θα ήθελα την κυρία Πορφυρίου, της απαντώ.

- «Μισό λεπτό» μου λέει και αρχίζει να ψάχνει καταλόγους και τεφτέρια που έχει μπροστά της. Επί ματαίω… Ψάχνει, ξαναψάχνει, τίποτα. Τηλεφωνεί και την ακούω που ρωτάει: «Μήπως εσείς εκεί κάτω έχετε κάποια Πορφυρίου; Την ψάχνει ο κύριος Παπαθανασίου.»

Με ξαναρωτάει: «Τι ακριβώς θα θέλατε; Έχει σχέση με την εταιρεία» για να πάρει καταφατική απάντηση. Μου ζητά ευγενικά το πατρώνυμο, να υπογράψω στο βιβλίο που έχει μπροστά της και μου δείχνει ένα καναπεδάκι που βρίσκεται ακριβώς απέναντι της και στο οποί κάθεται ήδη μια σχετικά εύσωμη κυρία. «Καθίστε παρακαλώ και περιμένετε».

Όση ώρα περιμένω υπομονετικά, παρατηρώ και ακούω. Ένας, μάλλον προϊστάμενος, όπως φαίνεται από το ύφος καρδιναλίων και την ένταση που μιλάει, κάνει παρατηρήσεις σε μια κοπέλα που δεν έκανε καλό «εκβιασμό». Λέει, λέει, λέει… Μιλάει δυνατά και όρθιος, προφανώς για να τον ακούνε όλοι. Σταματά. Προσπαθώ να ακούσω τις συνομιλίες. Είναι φοβερό. Χρησιμοποιούν όλοι το ίδιο λεξιλόγιο. Πενήντα ίδιες λέξεις. Τις ξέρω καλά πια…