Βρε παιδιά, μήπως κάνουμε κάποιο λάθος;

Παρατηρώντας όλο αυτό το χαμό που γίνεται στην ελληνική κοινωνία μετά την χρεοκοπία της χώρας μας -αλλά και τον γενικότερο χαμό στον πλανήτη-, σκέφτομαι πως μάλλον κάνουμε κάποιο πολύ μεγάλο λάθος. 

Οι πάντες καταδικάζουν τους άλλους και προσπαθούν να αποδώσουν τις ευθύνες στους αντιπάλους.

Για τους αριστερούς, η κατάντια της Ελλάδας οφείλεται στην διακυβέρνηση της χώρας επί δεκαετίες από την Δεξιά και το ΠΑΣΟΚ, για τους δεξιούς η χώρα καταστράφηκε πέρσι, το 2015 -που έγινε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ-, αφού μέχρι τότε πετούσε από επιτυχία σε επιτυχία και από Μνημόνιο σε Μνημόνιο.

Βέβαια, υπάρχει κι ένα κομμάτι του πληθυσμού -ανάμεσά τους κι εγώ- που δεν συμμετέχει σε αυτήν την διαμάχη, αφού τους βρίσκει όλους γελοίους.

Αν για την κατάντια της Ελλάδας ευθύνονται οι Έλληνες -αριστεροί και δεξιοί- και το κακό της ριζικό, για το Brexit ποιος ευθύνεται;

Για την άνοδο της ακροδεξιάς, του φασισμού και του ρατσισμού σε όλη την Ευρώπη, ποιος ευθύνεται;

Η «ΒΟΜΒΑ» ΤΡΑΜΠ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ντόναλντ Τραμπ ονομάζεται, λοιπόν, ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ. Νίκησε τη Χίλαρι Κλίντον, παρ' όλο που αυτή πήρε οριακά περισσότερους ψήφους στο σύνολο της χώρας. Οι ψηφοφόροι οι Αμερικανοί δεν είναι ''αντισυστημικοί''. Κάθε άλλο. Υπέρ του καπιταλισμού τάσσονται. Στις συνθήκες όμως της οικονομικής κρίσης έχουν υποστεί βίαιη πτώση του βιοτικού τους επιπέδου. Τάχθηκαν λοιπόν αυτή την φόρα κατά του πολιτικού τους συστήματος όχι επειδή είναι ''αντισυστημικοί'', αλά επειδή θέλουν καλύτερη και δικαιότερη κατανομή του πλούτου που παράγει η χώρα τους. Αυτό εξέφρασαν και με την ψήφο τους.

Κρίνουν -και πολύ σωστά, κατά τη γνώμη μας- ότι το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ αδιαφορεί για τους πολίτες της πλανητικής αυτής υπερδύναμης. Η βάση τόσο των πολιτών που στηρίζουν το ΔημοκρατικόΚόμμα όσο και εκείνων που υποστηρίζουν το Ρεπουμπλικανικό προσπάθησαν να κάνουν ...''αντισυστημικές εξεγέρσεις'' εντός του υφιστάμενου συστήματος! Στο Δημοκρατικό Κόμμα αυτή η στάση των ψηφοφόρων εκπροσώπησε ο Μπέρνι Σάντερς. Το πάλεψε πολύ γερά εναντίον της Κλίντον, αλλά τελικά έχασε τη μάχη. Νίκησε η απολύτως ''συστημική'' Χίλαρι. Αντιθέτως, στους Ρεπουμπλικανούς εκπροσώπησε την ''κομματική πειθαρχία'' ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος σάρωσε 16 συνολικά ανθυποψηφίους του και πήρε το χρίσμα του κόμματος του. Αυτό του επέτρεψε να κατατροπώσει τη Χίλαρι Κλίντον σε επίπεδο εκλεκτόρων, παίρνοντας τελικά 306 εκλέκτορες σε σύνολο 548, έναντι 242 της Κλίντον, κερδίζοντας σε τριάντα πολιτείες. Όταν ο το αμερικάνικο αντίστοιχο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, οι Δημοκρατικοί, προσχωρούν πλησίστιοι στον νεοφιλελεύθερισμό και στην αντιδραστική πολιτική που αυτό συνεπάγεται, λογικό και αναμενόμενο να καλύπτει το κενό αυτό η λαϊκίστικη Δεξιά.

Πιστεύοντας ξανά στους ανθρώπους. Εκατοντάδες άγνωστοι μαζεύτηκαν για να αποχαιρετήσουν ετοιμοθάνατο σκύλο

Ο Walnut έκανε την τελευταία του βόλτα χθες, Σάββατο, αλλά δεν ήταν μόνος του ούτε τον συνόδευε μόνο με ο ιδιοκτήτης του, Μαρκ Γουντς.

Μαζί με τον Walnut περπάτησαν εκατοντάδες άλλοι άνθρωποι παρέα με τα κατοικίδιά τους στην παραλία στο Κόρνγουέλ στην νοτιοδυτική Αγγλία.

Ο Μαρκ Γουντς την περασμένη Τρίτη είχε ποστάρει στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook πώς όντας λυπημένος για το γεγονός ότι θα έκανε ευθανασία στον ηλικιωμένο σκύλο του το Σάββατο, θα τον πήγαινε μία μεγάλη βόλτα στην παραλία στο Κόρνγουελ. Θα ήταν η τελευταία τους βόλτα μαζί.

«Είχε μία όμορφη ζωή. Πλέον στα 18 του είναι έτοιμος να κοιμηθεί», έγραψε ο Γουντς στο Facebook.

Η υγεία του γλυκύτατου σκύλου χειροτέρευε τους τελευταίους μήνες. Χρειαζόταν βοήθεια για να φάει ενώ δεν μπορούσε να σταθεί. 

Ο Γουντς με το ποστ αυτό στο Facebook προσκάλεσε όποιον θέλει να τους κάνει παρέα σε αυτόν τον περίπατο, τον αγαπημένο όπως λέει του Walnut. Το ποστ του έγινε Viral και το Σάββατοπλήθος κόσμου τους έκανε παρέα.

40 σπάνιες φωτογραφίες από την καταστροφή της Σμύρνης.

Μέσα από τη συγκλονιστική αφήγηση μιας νεαρής Σμυρνιάς και με τη βοήθεια του Φωτογραφικού Αρχείου του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, αναβιώνει την πιο σκοτεινή σελίδα του ελληνισμού της Μικράς Ασίας , 94 χρόνια μετά τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το Σεπτέμβριο του 1922

«Οι γονείς μου κατοικο…

Μέσα από τη συγκλονιστική αφήγηση μιας νεαρής Σμυρνιάς και με τη βοήθεια του Φωτογραφικού Αρχείου του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, αναβιώνει την πιο σκοτεινή σελίδα του ελληνισμού της Μικράς Ασίας , 94 χρόνια μετά τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το Σεπτέμβριο του 1922

«Οι γονείς μου κατοικούσαν στη Σμύρνη και ωνομάζοντο Ανδρομάχη και Κωνσταντίνος Χατζημάρκου. Ο πατέρας μου είχε ξενοδοχείο ύπνου, καφενείο και ηλεκτροκίνητο καφετριβείο “η Μόκα” στην προκυμαία της Σμύρνης. Γεννήθηκα στη Σμύρνη, στο ξενοδοχείο μας, στες 15 Μαρτίου του 1909.

Επειδή οι αδελφές μου μεγάλωσαν και δεν ήθελε ο πατέρας μου να ζούμε στο ξενοδοχείο, κατοικήσαμε σ’ άλλο προάστειο, τον Κιός Τεπέ. Το σπίτι μας ήταν μία ωραία έπαυλις σ’ένα ύψωμα, από όπου εφαίνετο ωραία η κίνησις του κόλπου

Η ζωή μας κυλούσε ήρεμη και ανέφελη, την ευτυχία μας δε τη μεγάλωσε ο Ελληνικός στρατός, που κατέλαβε τη Σμύρνη. Θυμούμε μάλιστα με τι λαχτάρα στες 2 Μαΐου 1919 τους υποδεχθήκαμε στο σπίτι μας, τον χορό που έδωσε ο πατέρας μου στον 1ον λόχο των ευζώνων, που ήλθε στο χωριό καθώς και τον Εθνικόν Ύμνον που για πρώτη φορά έπαιξα στο πιάνο με την αδελφούλα μου. Έτσι πέρασαν τρία χρόνια γεμάτα χαρά και ευτυχία, που βλέπαμε τη Σμύρνη μας γαλανόλευκη.

Η ευτυχία μας όμως δεν βάσταξε πολύ· και μια μέρα του 1922, στες 14 Αυγούστου , μάθαμε την οπισθοχώρησι του Ελληνικού στρατού. Στην αρχή μας φάνηκε απίστευτο, γιατί ο εγωϊσμός μας δεν μας άφινε να το πιστέψωμε.

Ομπάμα: ο Ησυχος Αμερικανός... φονιάς

Άρης Χατζηστεφάνου

Ποιος ήταν ο πιο πολεμοχαρής πρόεδρος των ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες; Η απάντηση που έρχεται σχεδόν αυτόματα στο στόμα δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο είναι ο Τζορτζ Μπους. Τα φαινόμενα όμως απατούν.

Οι ζωές μας βρίσκονται ανάμεσα στα δάχτυλά σου... Τώρα μπορείς να μας σκοτώσεις από την ασφάλεια του σπιτιού σου με drones

Muse

Πριν από μερικά χρόνια η σκηνοθέτιδα Σόνια Κένεμπεκ είχε μια εξαιρετική ιδέα. Το εθνόσημο των ΗΠΑ με τον αετό (που υιοθετήθηκε στην αμερικανική επανάσταση του 1782) θα πρέπει να αντικατασταθεί με ένα drone.

Η ιδέα μετουσιώθηκε σε ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ με τίτλο National Bird στο οποίο η Κένεμπεκ παρακολουθεί τρεις χειριστές drone που αποφάσισαν να σπάσουν τη σιωπή τους (και ορισμένοι ενδέχεται να αντιμετωπίσουν την κατηγορία εθνικής προδοσίας) αλλά και συγγενείς και φίλους μιας αφγανικής οικογένειας 25 ατόμων που δολοφονήθηκε στο Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια ενός γάμου.

Στην πραγματικότητα το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει το απόλυτο σύμβολο του σύγχρονου αμερικανικού μιλιταρισμού το οποίο έχει πλέον συνδυαστεί άρρηκτα με την προεδρία Ομπάμα. Παρά το γεγονός ότι το πρόγραμμα στοχευμένων επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη ξεκίνησε στα χρόνια του Τζορτζ Μπους, ο Ομπάμα ήταν αυτός που έβαλε τη σφραγίδα του στο νέο «παιχνίδι» του Πενταγώνου.

Μπέρνι Σάντερς: Η πολιτική επανάσταση θα συνεχιστεί

Εκατομμύρια Αμερικανοί επέλεξαν τη ψήφο διαμαρτυρίας την Τρίτη, εκφράζοντας την έντονη αντίθεση τους σε ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα που τοποθετεί τον πλούτο και τα εταιρικά συμφέροντα πάνω από τις δικές τους ανάγκες.

Υποστήριξα σθεναρά τη Χίλαρι Κλίντον, αγωνίστηκα σκληρά για εκείνη, και πίστεψα ότι ήταν η σωστή επιλογή. Αλλά ο Ντόναλντ Τζ. Τράμπ κέρδισε τον Λευκό Οίκο, επειδή η ρητορική εκστρατεία του αξιοποίησε με επιτυχία μια ολοζώντανη και δικαιολογημένη οργή, μια οργή που πολλοί παραδοσιακοί Δημοκρατικοί αισθάνονται.

Είμαι λυπημένος, αλλά όχι έκπληκτος από το αποτέλεσμα. Δεν είναι σοκ για μένα ότι εκατομμύρια άνθρωποι που ψήφισαν τον κ. Τράμπ, το έπραξαν γιατί έχουν πια κουραστεί από το οικονομικό, πολιτικό και μιντιακό status quo.

Οικογένειες εργαζομένων παρακολουθούσαν τους πολιτικούς να δέχονται οικονομική στήριξη για την προεκλογική τους εκστρατεία από δισεκατομμυριούχους και εταιρίες συμφερόντων - και στη συνέχεια να αγνοούν τις ανάγκες των απλών Αμερικανών. Κατά την διάρκεια των τελευταίων 30 χρόνων, πάρα πολλοί Αμερικανοί πουλήθηκαν από τα αφεντικά τους, που υποστήριξαν τα εταιρικά συμφερόντα.

Εργάζονται περισσότερες ώρες για χαμηλότερους μισθούς, ενώ παράλληλα βλέπουν αξιοπρεπώς αμειβόμενες θέσεις εργασίας να μεταφέρονται στην Κίνα, το Μεξικό ή σε κάποια άλλη χώρα με χαμηλό κόστος εργασίας. Έχουν κουραστεί να έχουν διευθύνοντες συμβούλους που αμείβονται 300 φορές πάνω από την πραγματική αξία της δουλειάς τους, ενώ το 52% όλων των νέων εσόδων πηγαίνει στην ελίτ του 1%. Πολλές από τις κάποτε όμορφες αγροτικές πόλεις τους, έχουν πια ερημώσει, τα καταστήματα στο κέντρο της πόλης είναι διαλυμένα και τα παιδιά τους αφήνουν το σπίτι τους , γιατί δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας - κι όλα αυτά ενώ εταιρείες ρουφάνε το πλούτο από τις κοινότητες τους και ταΐζουν με αυτόν τους offshore λογαριασμούς τους.

Μπάμπα Βάνγκα: Ο Τραμπ δεν θα προλάβει να ορκιστεί

Η γυναίκα που όλοι όσοι πιστεύουν στις προφητείες τρέμουν στο άκουσμά της, η Μπάμπα Βάνγκα, ή αλλιώς ο Νοστράδαμος των Βαλκανίων, η γυναίκα που προέβλεψε την 11η Σεπτεμβρίου και την άνοδο του Ισλαμικού Κράτους, έχει κάνει πρόβλεψη και για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.

Έχει πει ότι ο Μπαράκ Ομπάμα θα είναι ο τελευταίος αμερικανός Πρόεδρος. Όπως έχει πει ο 44ος Πρόεδρος θα είναι αφροαμερικανός και θα είναι και ο τελευταίος. Είπε ακόμα ότι όσο ο Ομπάμα θα είναι Πρόεδρος θα υπάρξει μεγάλη οικονομική κρίση. «Όλοι θα εναποθέσουν τις ελπίδες τους σε αυτόν αλλά θα συμβεί το αντίθετο», είχε πει η Μπάμπα Βάνγκα. «Θα βυθίσει την χώρα στην κρίση και θα ξεσπάσει εμφύλιος ανάμεσα στον Βορρά και το Νότο».

Η Μπάμπα Βάνγκα έχει πει και άλλα ανησυχητικά πράγματα. Ότι θα υπάρξει πόλεμος στην Συρία και ότι θα τελειώσει το 2043 με την εγκαθίδρυση Χαλιφάτου στη Ρώμη. Εχει πει ακόμα ότι η Ευρώπη θα πάψει να υπάρχει και θα γίνει έρημη γη.

Οι οπαδοί της λένε ότι είχε προβλέψει το τσουνάμι του 2004, ενω το 1989 είχε λένε προβλέψει την 11η Σεπτεβρίου. 

Η Βάνγκα είχε γεννηθεί στο χωριό Στρούμιτσα της Βουλγαρίας και ηταν τυφλή. Μέχρι το τέλος της ζωής της η φήμη της είχε περάσει τα σύνορα της χώρας της και άνθρωποι από όλο τον κόσμο, πλούσιοι και φτωχοί πήγαιναν σ’ εκείνη για να μάθουν τα μελλούμενα…

Το Κουρδικό ζήτημα, το «σύνδρομο της Λωζάνης» και η μάχη της Μοσούλης

Σύμφωνα με την επίσημη κουρδική ιστοριογραφία της Περιφερειακής Κουρδικής Κυβέρνησης του βορείου Ιράκ/KRG και τις «ανεπίσημες» προσπάθειες της κουρδικής ιστοριογραφίας δεκάδων κουρδικών θεσμών και οργανώσεων, το Κουρδιστάν έχει γνωρίσει αμέτρητους κατακτητές και εισβολείς.

Του Μουράτ Ισσί

Σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές, οι εισβολές και οι κατακτήσεις πραγματοποιούνταν στο πλαίσιο πολέμων στην ευρύτερη περιοχή, ενώ σε άλλες είχαν ως στόχο αποκλειστικά τη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, όπως στην περίπτωση του Σαντάμ ή του Ιράν, στην περίοδο του κουρδικού κράτους Μαχάμπαντ, το 1946-1947.

Σύμφωνα με την ίδια ιστοριογραφία, η παρούσα κατάσταση του ευρύτερου γεωγραφικού χώρου του Κουρδιστάν πηγάζει από τις συμφωνίες της δεκαετίας του 1920 και εξής. Με λίγα λόγια, οι γραμμές της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής έχουν χαραχθεί από την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά.

Συχνά, γίνεται λόγος για το «σύνδρομο των Σεβρών», που διατρέχει όλες τις πτυχές της επίσημης και ανεπίσημης ιστοριογραφίας της Τουρκίας. Αντίστοιχα, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι στην κουρδική ιστοριογραφία υπάρχει το «σύνδρομο της Λωζάνης».

Η Συνθήκη της Λωζάνης γίνεται αντιληπτή από τους Κούρδους ως «πένα διαβόλου» και θεωρείται το τέλος της μιας μακράς περιόδου, η οποία είχε ουσιαστικά ξεκινήσει με τη μυστική Συμφωνία Σάικς-Πικό το 1916 –που αργότερα ανακαλύφθηκε από τους Μπολσεβίκους– και συνεχίστηκε με τη Συνθήκη του Σαν Ρέμο, στις 18-26 Απριλίου 1920.

Ο θάνατος του νεοφιλελευθερισμού και η κρίση πολιτικής στη Δύση

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο συγγραφέας του παρόντος άρθρου ήταν ένας από τους πρώτους που διέβλεψε την κυριαρχία του αναδυόμενου νεοφιλελευθερισμού στη Δύση. Σήμερα, υποστηρίζει ότι αυτό το δόγμα πλέον κλονίζεται. Τι θα συμβεί, όμως, στη συνέχεια;

Του Martin Jacques

Η δυτική οικονομική κρίση του 2007-2008 ήταν η χειρότερη από το 1931, ωστόσο οι άμεσες συνέπειές της ήταν παραδόξως ήπιες. Η κρίση αμφισβητούσε τους θεμέλιους λίθους της επί μακρόν κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, αλλά εκείνη έμοιαζε να βγαίνει τελικά αλώβητη. Οι τράπεζες διασώθηκαν, σχεδόν κανένας τραπεζίτης και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού δεν διώχθηκε για τα αδικήματά του και το τίμημα των πράξεων τους κόστισε αδρά στους φορολογούμενους.

Η οικονομική πολιτική που υιοθετήθηκε στη συνέχεια, ειδικά στον αγγλοσαξονικό κόσμο, βασίστηκε στη νομισματική πολιτική και κυρίως στην ποσοτική χαλάρωση. Και απέτυχε. Η οικονομία της Δύσης έφτασε σε τέλμα και κοντεύει να ολοκληρώσει μια χαμένη δεκαετία, χωρίς να υπάρχει φως στο τούνελ.

Μετά από εννέα χρόνια, θερίζουμε τελικά τις θύελλες του πολιτικού ανέμου που έσπειρε η οικονομική κρίση. Κι όμως, πώς κατόρθωσε ο νεοφιλελευθερισμός να επιβιώσει φαινομενικά ανέγγιχτος, για τόσο μεγάλο διάστημα; Παρότι απέτυχε στις δοκιμασίες του πραγματικού κόσμου, δημιουργώντας την χειρότερη οικονομική καταστροφή εδώ και επτά δεκαετίες, σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο παρέμεινε ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Mε τον Τραμπ, το τείχος του Βερολίνου παίρνει την εκδίκησή του. Του Στ. Κούλογλου

Εικοσιεπτά χρόνια πριν, στις 9 Νοεμβρίου του 1989, έπεφτε το τείχος του Βερολίνουεγκαινιάζοντας μια νέα περίοδο της ιστορίας: χωρίς το αντίπαλο δέος του κομμουνισμού, που παρά τα τεράστια δικά του προβλήματα ανάγκαζε τον καπιταλισμό να παρουσιάζεται στη Δύση με ανθρώπινο πρόσωπο, ένα νέο καθεστώς επιβλήθηκε σε όλο το πλανήτη: το καθεστώς μιας παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, με το 1% του πληθυσμού να γίνεται πλουσιότερο και το 99% φτωχότερο.

Στέλιος Κούλογλου

Οι ΗΠΑ υπήρξαν πρωτοπόρες και σε αυτόν το τομέα, οδηγώντας στη φτώχεια μεγάλα τμήματα της μεσαίας, λευκής αστικής τάξης που ζει στη «βαθιά» Αμερική. Πρόκειται για τους λευκούς χωρίς πανεπιστημιακό δίπλωμα, που χάνουν την δουλειά τους επειδή κλείνουν τα εργοστάσια, ζουν συχνά σε τροχόσπιτα και στους οποίους το προσδόκιμο ζωής είναι 14 χρόνια μικρότερο (67,5) από αυτό των λευκών με δίπλωμα (80,4) οι οποίοι είναι περισσότερο συγκεντρωμένοι στην Ανατολική ή τη Δυτική Ακτή και αποτελούν την εκλογική βάση του Δημοκρατικού Κόμματος.

Αυτά τα χαρακτηριστικά νούμερα της απόγνωσης για το προσδόκιμο ζωής είναι που εξηγούν πώς είναι δυνατόν στην ισχυρότερη οικονομικά δύναμη του πλανήτη να εκλέγεται ένας άνθρωπος τόσο αποκρουστικός. Σε αυτήν την κατηγορία των ψηφοφόρων που τρέμουν για το μέλλον τους ο Τραμπ απευθύνθηκε με μηνύματα φόβου για τους μετανάστες ή την παγκοσμιοποίηση: «οι πολιτικοί μας», δήλωνε, «προώθησαν με πείσμα μια πολιτική παγκοσμιοποίησης που πλούτισε την οικονομική ελίτ η οποία χρηματοδοτεί τις εκστρατείες τους. Ενώ εκατομμύρια Αμερικανοί εργάτες δεν πήραν ως αντάλλαγμα παρά τη μιζέρια». 

Το στοίχημα είχε χαθεί με τον Σάντερς. Η συνέχεια άγνωστη εκεί κι εδώ

Ακόμη και τη νύχτα των εκλογών τα κυρίαρχα αμερικανικά ΜΜΕ επιχειρούσαν προκλητικά να «καθυστερήσουν» τη δυσμενή πραγματικότητα της εκλογής του Τραμπ.

Γιάννης Σιδηρόπουλος

Όλος ο προεκλογικός αγώνας και η στάση των ΜΜΕ, εκφράζοντας το επιχειρηματικό κατεστημένο και τις ελίτ που ταυτίστηκαν απόλυτα με την Κλίντον, θύμισαν ελληνικές εκλογές και δημοψήφισμα, όταν το κοινό αντιδρούσε σθεναρά στην εικονική πραγματικότητα που καλλιεργούσαν τα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Κάπως έτσι και στις ΗΠΑ, ο Τραμπ κεφαλαιοποίησε την αντίδραση της αμερικανικής κοινωνίας ενώ ο Αμερικανός πολίτης δεν ομαδοποιήθηκε πίσω από το παραδοσιακό πολιτικό δίπολο και τη γραμμική ιδεολογική αντίληψη στις ιδιαίτερες συνθήκες της Αμερικής αλλά πίσω από διαφορετικά και πιο θελκτικά διλήμματα, στην περίπτωση του Τραμπ ενδεδυμένα με ένα λαϊκίστικο, ξενόφοβο και μισαλλόδοξο περιτύλιγμα, ένα βήμα πιο πέρα από το κλασικό πολιτικό μείγμα των ρεπουμπλικάνων, το κομματικό κατεστημένο των οποίων έτσι κι αλλιώς δεν εξέφραζε.

Η χαμένη ευκαιρία με τον Σάντερς

Όπως γράψαμε και χθες, η Αμερική είχε ήδη χάσει την ευκαιρία της με τον Μπέρνι Σάντερς. Ήταν αυτός που πρώτος απείλησε το παραδοσιακό κομματικό δίπολο και εξέφρασε με νηφαλιότητα και όχι λαϊκισμό τα αυτονόητα για την πορεία των ΗΠΑ και του πλανήτη σε μια πορεία χωρίς επιστροφή. Και οι ψηφοφόροι σε όλη την Αμερική ψήφισαν, επίσης, υπό το βάρος της εκπαραθύρωσης του Σάντερς (σίγουρου νικητή αν ήταν στη θέση της Κλίντον) στο ράλι του χρίσματος των Δημοκρατικών, ακριβώς από αυτό το απολύτως δαιμονοποιημένο κατεστημένο και που εξέφραζε εμφατικά μέχρι την τελευταία στιγμή η Χίλαρυ. Όταν λοιπόν η Αριστερά ή Σοσιαλδημοκρατία - τηρουμένων των επιμέρους αναλογιών - αποτυγχάνει να εκφράσει τα λαϊκά αιτήματα και να γεφυρώσει το χάσμα και τις ανισότητες, τότε ανοίγει ο δρόμος για άλλους, άγνωστους και απρόβλεπτους για την ώρα, να απαντήσουν σε αυτές τις προκλήσεις. 

Οι εξελίξεις στις ΗΠΑ ανατρέπουν το εγχώριο αφήγημα περί της αριστερής προέλευσης του λαϊκισμού αλλά αυτός ο νέος Μπερλουσκονισμός καθρεφτίζει απόλυτα τις εξελίξεις στην Ευρώπη. Και ο κίνδυνος παραμένει το vote nobody καθώς κανένας προοδευτικός πολίτης, είτε στις ΗΠΑ είτε στην Ευρώπη, δεν είναι διατεθειμένος να ψηφίσει και να πάρει θέση όταν το δίλημμα που τίθεται είναι από τη μία η λαϊκίστικη ακροδεξιά ή η κομψή πλην απόλυτη συνέχιση των ίδιων πολιτικών, όπως θα συμβεί σύντομα στη Γαλλία.

Διαβάστε επίσης:

Mε τον Τραμπ, το τείχος του Βερολίνου παίρνει την εκδίκησή του. Του Στ. Κούλογλου

Κάπου εκεί, ξεκινούν και τα ερωτηματικά για όσα στην πραγματικότητα – και πέρα από την θεατρική προεκλογική περίοδο - θα κάνει ο Τραμπ. Το ιδεολόγημα που περίπου εκφράζει με επιτηδευμένη αφέλεια, περί αύξησης της παραγωγής και μείωσης της φορολογίας των επιχειρήσεων (που πάντως αμφισβητήθηκε περιέργως και από την ελληνική αντιπολίτευση παρότι περιγράφει κάτι αντίστοιχο ως αντίδοτο…) είναι τόσο λαϊκίστικο, όσο και απατηλό αν σκεφτεί κανείς ότι στο τέλος της ημέρας οι ελίτ, τις οποίες εκφράζει απόλυτα η ίδια του η ύπαρξη, θα διατηρήσουν αδιατάραχτα τα συμφέροντά τους. 

Η πρόκληση μπροστά μας

Και θα είναι επικίνδυνο αν ένας Τραμπ, που έρχεται εκφράζοντας τα χειρότερα ένστικτα της λευκής Αμερικής τουλάχιστον σε επίπεδο συμβολισμού, καταφέρει να εφαρμόσει τα αυτονόητα που η παγκόσμια πολιτική και επιχειρηματική ελίτ προσπαθεί να μας πείσει, εδώ και 20 χρόνια, ότι δεν γίνονται. Πάντως είναι ο μοναδικός άνθρωπος του πλανήτη που έχει κάποια δύναμη να αμφισβητήσει, παρά τα πολυεπίπεδα δίκτυα εξουσίας και γραφειοκρατίας στις ΗΠΑ. Και θα ήταν καταστροφικό αν, πέρα από την εκτόνωση αντίδρασης, στο μέλλον εισπράξει και δημοφιλία, σαν ένα φάντασμα του παρελθόντος καθώς η ρητορική του έχει τρομοκρατήσει τον πλανήτη.

Για άλλη μια φορά, σε λίγους μήνες, γίνεται εμφανής η παταγώδης αποτυχία των υπερεθνικών θεσμών να εκφράσουν ρεαλιστικά τις κοινωνίες, δίνοντας τη θέση τους στους εθνικισμούς και τους λαϊκισμούς ως κυρίαρχο ρεύμα στον πλανήτη. Και είναι τόσο μεγάλο αυτό το διακύβευμα που το ελληνικό ζήτημα μπορεί να συνθλιβεί ανάμεσα στις ισορροπίες που αναδιαμορφώνονται στον πλανήτη και είναι λογική η ανασφάλεια που προκαλείται σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Εκτός αν η Ευρώπη αφυπνιστεί από το μήνυμα των αμερικανικών εκλογών (όπως δεν το έκανε στο Brexit) και αμφισβητήσει τη δική της απονενοημένη και αυτοκαταστροφική στρατηγική των ανισοτήτων.

Άλλωστε ο Τραμπ εξελέγη στην επέτειο της Πτώσης του Τείχους αλλά και της Νύχτας των Κρυστάλλων, αμφότερα εκτυλίχτηκαν στο Βερολίνο. Είναι στο χέρι της Ευρώπης να διαλέξει το ορόσημο που θα την προβληματίσει.

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/stoixima-eixe-xathei-me-ton-santers-i-synexeia-agnosti-ekei-ki-edo