Το κείμενο μανιφέστο του Μάνου Χατζιδάκι κατά του εθνικισμού: «Οι βρικόλακες επιστρέφουν...»

Λίγους μήνες πριν το τελευταίο του «ταξίδι», στις 22 Φεβρουαρίου 1993, ο Μάνος Χατζιδάκις διηύθυνε για τελευταία φορά την Ορχήστρα των Χρωμάτων, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μια συναυλία – διαμαρτυρία εναντίον του φαινομένου του νεοναζισμού, που είχε αρχίσει να εξαπλώνεται και πάλι στην Ευρώπη, με έργα Κουρτ Βάιλ, Φρανς Λιστ και Μπέλα Μπάρτοκ. Στο έντυπο πρόγραμμα της συναυλίας με τον υπότιτλο «Οι βρικόλακες επιστρέφουν» κατέθετε και τις δικές του απόψεις. Ένα κείμενο - μανιφέστο κατά του εθνικισμού με τίτλο: «σκέψεις και παρατηρήσεις για το αναζωογονημένο φαινόμενο του Νεοναζισμού»...

«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται. Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις».

Je Suis "Gilet Jaune"...

Σήμερα στην καρδιά της Ευρώπης, στην Γαλλία, το "πολιτικό εργαστήρι" της ηπείρουόπως την αποκαλούσε ο Μαρξ,

..συντελείται μία κοσμογονία.

Η μεγάλη κοινωνική επανάσταση των κίτρινων γιλέκων.

Μία επανάσταση που απευθύνεται και αφορά όχι μόνον τους γάλλους, αλλά όλους τους λαούς της Ευρώπης που στενάζουν κάτω από την νεοναζιστική μπότα του Δ' οικονομικού Ράϊχ.

Την κοσμογονία αυτή όμως δύσκολα αντιλαμβάνονται οι λαοί της Ευρώπης καθώς το σύστημα έχει "ρίξει μαύρο" στην ενημέρωση που περνάει εκτός συνόρων της Γαλλίας.

Η οικονομική και πολιτική εξουσία της Ευρωπαϊκής "Ένωσης" έχοντας πιά ξεπεράσει τα όρια τής κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής τυφλότητας προωθόντας άτσαλα έως ολοκληρωτικά τα συμφέροντα των τραπεζών και της παγκόσμιας οικονομικής μειοψηφίας-ελίτ,

..αντιδρά σπασμωδικά και πανικόβλητα με ακόμη μεγαλύτερο ολοκληρωτισμό και βία,

..και προσπαθώντας να αποπροσανατολίσει τις μάζες με προπαγάνδα εναντίον των κίτρινων γιλέκων, αλλά και εναντίον όπου Ευρώπης αντιστασιακών και ευρωσκεπτικιστών, προπαγάνδα τύπου: "λαϊκισμού" και "ακροδεξιάς".

Τα κίτρινα γιλέκα αναζητούν, ή μάλλον απαιτούν, μιά διαφορετική πορεία, μιά διαφορετική Ευρώπη από την σημερινή της πορεία, που θα γίνει υπόδειγμα προς όφελος και όλων των υπόλοιπων λαών της γης.

Γιατί ο Παπανδρέου δεν έγινε… υπουργός του Τσίπρα

Νικόλ Λειβαδάρη

O Γιώργος Παπανδρέου δεν πρόκειται – ούτε επρόκειτο ποτέ – να… πάει στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έδωσε «εντολή» στον Θάνο Μωραϊτη (με τον οποίο προ πολλού έχει διαρρήξει τις σχέσεις του) να γίνει υφυπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, δεν αντάλλαξε τον Τόλκα με την θέση του επιτρόπου στην νέα Κομισιόν και δεν… καθοδηγεί από τα υπόγεια του Μαξίμου την «άλωση» του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ. Κι όσες σκιές κι αν βαραίνουν την πρωθυπουργική του θητεία, δεν έχει βάλει στόχο ζωής να κλείσει το πολιτικό του βιογραφικό ως υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα.

Ο Γιώργος Παπανδρέου επίσης δεν θεωρεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κλείσει τους λογαριασμούς του με την πρόσφατη ιστορία. Του χρεώνει, δικαίως ή αδίκως, βαριά ευθύνη για την πτώση της κυβέρνησής του και την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού, πιστεύει ότι επένδυσε στον διχασμό και την ρητορική του μίσους, και αμφιβάλει βαθιά για την ειλικρίνεια και τα κίνητρα του προσκλητηρίου περί συγκρότησης προοδευτικού μετώπου. Εξ ου και δεν βλέπει προοπτικές ουσιαστικών και προγραμματικών εκλογικών συγκλίσεων.

Όλα αυτά δεν συνιστούν είδηση.Είναι γνωστά σε όσους συνομιλούν είτε μαζί του, είτε έχουν επαφή με το πολιτικό του περιβάλλον. Εξ ου και, σε πρώτη ανάγνωση, μοιάζει μάλλον υπερβολική η βαθιά ανακούφιση που εξέπεμψε η Χαριλάου Τρικούπη μετά την χθεσινοβραδυνή παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού – μια παρέμβαση, με την οποία ο Γιώργος Παπανδρέου διέψευσε τα σενάρια σύγκλισής του με τον ΣΥΡΙΖΑ και επαναβεβαίωσε την συμμετοχή του στο Κίνημα Αλλαγής. «Δεν με αφορά», δήλωσε, «καμία άθλια φιλολογία, μεθόδευση ή εργαλειοποίηση, που εντάσσεται στο δυσάρεστο κλίμα των ημερών, του ευτελισμού της πολιτικής και της Δημοκρατίας, του κυνισμού και των τυχοδιωκτικών επιδιώξεων, που υπηρετούν ιδιοτελείς μεθοδεύσεις και σκοπιμότητες».

Προοδευτική Συμμαχία: Το προσκλητήριο Τσίπρα, η αγωνία του ΚΙΝΑΛ

Το άνοιγμα Τσίπρα στην κεντροαριστερά – και, κυρίως, στο ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου – ενεργοποιεί αντανακλαστικά κάθετης άρνησης στην αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, εξοργίζει την Φώφη Γεννηματά και την, περί αυτήν, ηγεσία του Κινήματος Αλλαγής, και διαμορφώνει συνθήκες προεκλογικής σύγκρουσης με… πολεμικά χαρακτηριστικά. Το άνοιγμα στην κεντροαριστερά όμως αποτελεί προ πολλού ειλημμένη, στρατηγική και τελεσίδικη απόφαση του Αλέξη Τσίπρα. Και οι αντιδράσεις και τα μηνύματα που ακολούθησαν την υπουργοποίηση του Θάνου Μωραίτη και του Αγγελου Τόλκα, είτε προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ είτε από το ΚΙΝΑΛ, δεν πρόκειται ούτε να αλλάξουν, ούτε καν να αμβλύνουν την απόφαση αυτή.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του Tvxs.gr μετά το καθαρό στίγμα που έστειλε η ανάληψη υπουργικών χαρτοφυλακίων από τα δύο στελέχη των κυβερνήσεων Παπανδρέου, ο σχεδιασμός του Μαξίμου περιλαμβάνει ένα εξίσου καθαρό – όσο και προσωπικό – προσκλητήριο του Αλέξη Τσίπρα σε πρόσωπα από τον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς για συγκλίσεις και συμπράξεις στο πλαίσιο της προοδευτικής συμμαχίας. Οι αποδέκτες του προσκλητηρίου θα είναι, κατά τις ίδιες πληροφορίες, πρόσωπα με ισχυρή «σηματοδότηση» στον προοδευτικό και δημοκρατικό χώρο και κινούνται από το πεδίο της πολιτικής έως εκείνο των ακαδημαϊκών και της επικοινωνίας.

Το προσκλητήριο Τσίπρα θα έχει πάντοτε ως βασικό άξονα την ανάγκη δημιουργίας ενός προοδευτικού τόξου, από όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις της κεντροαριστεράς, της ανανεωτικής αριστεράς και τον πρασίνων, κόντρα στον νέο πόλο του νεοφιλελευθερισμού και της ακροδεξιάς που διαμορφώνεται τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα.

Τα όπλα Ρωσίας - Κίνας τρομάζουν τη Δύση

Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι δυτικοί γεωστρατηγικοί αναλυτές, οι οποίοι παρακολουθούν με ιδιαίτερη προσοχή την εξέλιξη στις σχέσεις μεταξύ Κίνας και Ρωσίας σε κυρίως σε ό,τι αφορά το στρατιωτικό επίπεδο. Κάποιοι από αυτούς τείνουν στο συμπέρασμα πως οι εν λόγω δεσμοί δεν έχουν μέλλον, καθώς από τη μια εκτιμούν πως τροφοδοτείται αποκλειστικά και μόνο από τις κοντόφθαλμες επίλογες των ΗΠΑ, ενώ από την άλλη υπονομεύονται από τα διαφορετικά εθνικά συμφέροντα και τη συνεχιζόμενη αμοιβαία δυσπιστία. Χαρακτηριστική είναι η αποστροφή του Αμερικάνου πρώην υπουργού Άμυνας, Τζέιμς Μάτις, ο οποίος σε συνέντευξη τύπου τον Σεπτέμβρη είχε σημειώσει: «Δε βλέπω μακροπρόθεσμα να ευθυγραμμίζονται η Ρωσία με την Κινα».

Αποκλίνοντα συμφέροντα, αλλά...

Όπως αναφέρει μάλιστα σε ανάλυσή του το ηλεκτρονικό περιοδικό Stratfor η παραπάνω εκτίμηση ίσως και να έχει κάποια βάση και χρησιμοποιεί διάφορα επιχειρήματα σε αυτή την κατεύθυνση. Όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι η Ρωσία διατηρεί στενούς στρατιωτικούς δεσμούς με την Ινδία και το Βιετνάμ , κάτι που εκτός των άλλων περιλαμβάνει και την πώληση προηγμένου στρατιωτικού εξοπλισμού. Και οι δύο αυτές χώρες θεωρούν το Πεκίνο ως την κύρια μακροπρόθεσμη στρατιωτική απειλή.

Επιπλέον, όπως αναφέρεται στην ανάλυση, η Ρωσία παρέμεινε εμφανώς ουδέτερη στις πρόσφατες θαλάσσιες διαμάχες στις οποίες ενεπλάκη Κίνα, ενώ από τη μεριά του το Πεκίνο δεν υποστήριξε δημοσίως την Μόσχα στην ουκρανική κρίση. Παράλληλα, η Ρωσία αισθάνεται ότι απειλείται από την διείσδυση της Κίνας στην Κεντρική Ασία με την πρωτοβουλία Belt and Road, η οποία υπονομεύει τη ρωσική επιρροή στην περιοχή.

Τι πραγματικά μας συμβαίνει όταν ερωτευόμαστε;

Μάρθα Κίσκιλα

Πολλοί άνθρωποι ζητούν τον έρωτα όσο τίποτα άλλο και κάνουν αδιανόητες θυσίες για αυτόν, κάτι που μπορεί να οδηγήσει από μια κατάσταση έκστασης μέχρι την απόλυτη απελπισία. Αλλά τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μας όταν ερωτευόμαστε; Η Αμερικανίδα ανθρωπολόγος Helen Fisher περιγράφει την εμμονική προσκόλληση που βιώνουμε στον έρωτα, σαν μία κατάσταση κατά την οποία «κάποιος κατασκηνώνει ξαφνικά στο κεφάλι μας».

Σε ένα πρωτοποριακό πείραμα, η Fisher και οι συνεργάτες της στο Πανεπιστήμιο Stony Brook της Νέας Υόρκης έβαλαν 37 ανθρώπους που ήταν ερωτευμένοι σε έναν σαρωτή μαγνητικής τομογραφίας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ρομαντική αγάπη προκαλεί έντονη δραστηριότητα σε περιοχές του εγκεφάλου που έχουν ντοπαμίνη, την χημική ουσία του εγκεφάλου που μας κάνει να αισθανόμαστε καλά. «Ειδικότερα, επηρεάζει μέρος του εγκεφάλου συνδέεται με την επιθυμία, τα κίνητρα, την συγκέντρωση και την λαχτάρα», δήλωσε η Fisher σε μια συζήτηση το 2014 σχετικά με το θέμα, ενώ πρόσθεσε ότι παρόμοιες περιοχές του εγκεφάλου ενεργοποιούνται κατά τη διάρκεια της ευφορίας που νιώθει κάποιος μετά τηνχρήση κοκαΐνης.

Κατά τη διάρκεια των πρώτων σταδίων του έρωτα, ο συναισθηματικός ενθουσιασμός αυξάνει τα επίπεδα κορτιζόλης του σώματος, προκαλώντας χτυποκάρδια στην καρδιά, πεταλούδες στο στομάχι μας και εφίδρωση από το άγχος. Άλλες χημικές ουσίες που σχετίζονται είναι η ωκυτοκίνη, η οποία κάνει πιο έντονα τα συναισθήματα της προσκόλλησης και η βασοπρεσίνη, η οποία έχει συνδεθεί με το αίσθημα εμπιστοσύνης, την ενσυναίσθηση και τη σεξουαλική μονογαμία.

Από τι έπασχε πραγματικά ο Ανδρέας Παπανδρέου

Για πρώτη φορά, ο καθηγητής Δημήτρης Κρεμαστινός,
αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, στο βιβλίο αφιέρωμα στον Ανδρέα Παπανδρέου της Εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ με τίτλο «100 χρόνια από τη γέννησή του - αναζητώντας τον Ανδρέα», μιλά για το πρόβλημα της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου, με στόχο να αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια καθώς, όπως διαπιστώνει, μέχρι σήμερα έχουν δημοσιευθεί πολλά, εν πολλοίς ανεύθυνα για το θέμα αυτό. 

«Η υγεία του Ανδρέα Παπανδρέου και οι επιπτώσεις της»

Σεβόμενος το ιατρικό απόρρητο απέφυγα να μιλήσω όλα αυτά τα χρόνια για το ιατρικό πρόβλημα του Ανδρέα Παπανδρέου, που αναμφισβήτητα επηρέασε την πολιτική ζωή της Χώρας. Όμως επειδή έχουν γραφεί πάμπολλα και, εν πολλοίς, ανεύθυνα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 22 χρόνων, πιστεύω ότι έχω καθήκον να συμβάλω στην ορθή καταγραφή της Ιστορίας.

Τέλη Αυγούστου του 1988 κλήθηκα από την ομάδα των ιατρών που παρακολουθούσε τον Ανδρέα Παπανδρέου να τον εξετάσω καρδιολογικά. Το ιατρικό του πρόβλημα εθεωρείτο από τους θεράποντες γιατρούς του κατά βάση παθολογικό πρόβλημα και για τον λόγο αυτό υποβάλλετο μυστικά σε διάφορεςεργαστηριακές εξετάσεις. Όταν μου εζητήθη να τον επισκεφθώ στο σπίτι του, αντιπρότεινα ότι θα πρέπει ο ίδιος να έλθει στο Καρδιολογικό Τμήμα του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών, στο οποίο ήμουν Διευθυντής και τούτο γιατί πίστευα ότι χρειαζόταν η απαραίτητη εργαστηριακή υποδομή προκειμένου να τεθεί η σωστή διάγνωση. Παρά τις αντίθετες συστάσεις του περιβάλλοντός του, ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να έρθει και να εξεταστεί νύχτα στο νοσοκομείο. Μετά την ολοκλήρωση της εξέτασης είχα εξομολογηθεί στους συνεργάτες μου ότι δεν είχα δει πλέον παραμελημένο καρδιολογικό άρρωστο σε όλη μου τη σταδιοδρομία.

Μήνυμα Μπούλμαν σε Βέμπερ: Να σταματήσει να φαντασιώνεται οικονομικό πραξικόπημα στην Ελλάδα

Ηχηρό μήνυμα στον Μάνφρεντ Βέμπερ, τον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και υποψήφιου για την προεδρία της Κομισιόν, έστειλε ο πρόεδρος της Ευρωομάδας των Σοσιαλδημοκρατών Ούντο Μπούλμανμέσω συνέντευξής του στο EURACTIV.com.

«Θα πρέπει να σταματήσει να φαντασιώνεται ένα οικονομικό πραξικόπημα» στην Ελλάδα και σενάρια για την ανατροπή του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, τόνισε ο κ. Μπούλμαν σχολιάζοντας τις δηλώσεις του Βέμπερ, ο οποίος υποστήριξε πως υπάρχει ανάγκη μιας κυβερνητικής αλλαγής στην Ελλάδα και αν αυτό συμβεί τότε ο ίδιος, εάν γίνει πρόεδρος της Κομισιόν, θα επιχειρούσε να μετριάσει τα οικονομικά βάρη της χώρας.

«Από πότε οι επικεφαλής υποψήφιοι του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος υπαγορεύουν την οικονομική πολιτική στην Ευρωζώνη; Καλώ τον κύριο Βέμπερ να φρεσκάρει τη μνήμη του σχετικά με την πρόσφατη ιστορία στην Ελλάδα» επισήμανε ο Ούντο Μπούλμαν στο EURACTIV και πρόσθεσε:

«Την ώρα που η νυν κυβέρνηση την οποία ο κ. Βέμπερ θα ήθελε να ανατρέψει, κατάφερε με επιτυχία να ολοκληρώσει το πρόγραμμα προσαρμογής, οι προηγούμενες κυβερνήσεις υπό τη Νέα Δημοκρατία απέτυχαν παταγωδώς υπό αυτό το πρίσμα. Η συμβουλή μου στον κ. Βέμπερ ξεκάθαρα είναι να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στο να ενημερώνεται καλύτερα παρά να φαντασιώνεται οικονομικά πραξικοπήματα».

Οι τελευταίοι εναπομείναντες του εμφυλίου

Σπύρος Κουταβάς

Αυγουστος του 2003. Το θερμόμετρο στον κάμπο της Φλώρινας στους 35 βαθμούς κελσίου. Τα μεγάλα υπόστεγα ταυ Τελωνείου της Νίκης στην Φλώρινα προσφέρουν την απαραίτητη προστασία και μίαν ανάσα δροσιάς. Στους χώρους του τελωνείου υπάρχει κινητικότητα ενώ μια μικροαναστάτωση παρατηρείται στα πρόσωπα αστυνομικών και των τελωνιακών. Σε λίγο κάνει την εμφάνισή του ένα λεωφορείο με πινακίδες της γειτονικής χώρας και πιο συγκεκριμένα από Μπίτολα. Το λεωφορείο σταματά στο χώρο ελέγχου και οι επιβάτες του, παππούδες στην ηλικία, κατεβαίνουν κρατώντας στα χέρια τους ταξιδιωτικά έγγραφα.

Πρόκειται για 40 άτομα οι περισσότεροι άνδρες σλαβομακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες που μετά το 1949 τους επιτρέπεται για πρώτη φορά η είσοδος τους στην Ελλάδα. Είναι η χρονιά που ο Ανδρέας Λοβέρδος ως υφυπουργός Εξωτερικών, υπό τις εντολές του αρμόδιου υπουργού Γιώργου Παπανδρέου έχει αποφασίσει να δώσει λύση για ανθρωπιστικούς λόγους, καταρχήν της ελεύθερης επίσκεψης αυτών των ανθρώπων στα χωριά τους, ενώ σε δεύτερο πλάνο σχεδιάζεται οριστική λύση της εκκρεμότητας με την επιστροφή των προσφύγων που εξαιρέθηκαν το 1982 με τον νόμο Γεννηματά - Σκουλαρίκη αφού τότε δεν επέτρεπε την επάνοδο στους «μη Έλληνες το γένος».

Ενώ ο φετινός χειμώνας υπόσχεται μια άνοιξη από τα παλιά Παράνοια, κατασταλτική μανία και νεκρανάσταση του Φράνκο στη Μαδρίτη!

Του Γιώργου Μητραλιά

Καταιγισμός σημαδιακών πολιτικών εξελίξεων που μπορούν να αλλάξουν την ιστορία, μεταμόρφωση του πολιτικού τοπίου, χιονοστιβάδα γεγονότων που εγκυμονούν τους μεγαλύτερους κινδύνους, αλλά ταυτόχρονα και άλλων διαμετρικά αντίθετων, ο φετινός ισπανικός χειμώνας φοβίζει καθώς υπόσχεται μια συνέχεια που μοιάζει να έρχεται από το πιο τραγικό παρελθόν!

Δυο είναι τα (αλληλένδετα) γεγονότα που σφραγίζουν την ακραία επικινδυνότητα αυτού του ισπανικού χειμώνα: Η ελεύθερη πτώση, ουσιαστική διάσπαση και οριστική (;) χρεοκοπία του Podemos στα αριστερά και η εκτόξευση στα ύψη του Vox στα δεξιά μιας ήδη ακραίας ισπανικής δεξιάς!Και πριν απ’όλα, αυτό το νέο κόμμα από τα παλιά, το Vox που προκάλεσε σοκ με το εκλογικό του αποτέλεσμα στις πρόσφατες εκλογές της Ανδαλουσίας, αλλά που προκαλεί τώρα ακόμα μεγαλύτερο σοκ με τα ποσοστά σε εθνικό επίπεδο που του δίνουν όλες οι δημοσκοπήσεις. Ποιά ποσοστά; Αρκετά για να βρίσκεται πια σε απόσταση αναπνοής από το Podemos και να μεταβάλλεται σε απόλυτο ρυθμιστή των αυριανών κυβερνητικών ισορροπιών στη Μαδρίτη.

Κόμμα του 0,3% ή 0,4% μόλις πριν από ένα χρόνο, το Vox καλπάζει σήμερα με “σημαία” του 2-3 απλά και εντελώς εύγλωττα συνθήματα: Να βομβαρδιστεί η ...Βαρκελώνη των Καταλανών που τολμούν να επικαλούνται το δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση, να εκτελεστούν οι Καταλανοί πολιτικοί κρατούμενοι που είναι σήμερα φυλακισμένοι, και να καταργηθεί ο νόμος που τιμωρεί τη βία κατά των γυναικών! Και όλα αυτά στο όνομα της επιστροφής στη “χρυσή εποχή” της δικτατορίας του Φράνκο και των εκτελεστικών της αποσπασμάτων!

Η Γερμανία κρατικοποιεί, εμείς ξεπουλάμε

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛAΚΑΣ

Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται το δόγμα της «παγκοσμιοποίησης» και της υποτιθέμενης «ελεύθερης αγοράς». Έχει ενδιαφέρον να φέρει κανείς στον νου του όλα όσα ακούμε αυτά τα χρόνια περί του «άχρηστου» δημόσιου τομέα, περί της ανάγκης το Δημόσιο να ξεφορτωθεί επιχειρήσεις - βαρίδια γιατί δεν είναι δουλειά τού κράτους να είναι επιχειρηματίας. Έχει ενδιαφέρον, τέλος, να θυμηθούμε πόσα κερδοφόρα τμήματα του Δημοσίου ξεπουλήθηκαν μ’ αυτή την επιχειρηματολογία (το… νομισματοκοπείο του ΟΠΑΠ, λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηρόδρομοι, αυτοκινητόδρομοι) και πόσα έχουν πακεταριστεί για ξεπούλημα (ΔΕΗ, νερά, αρχαιολογικοί χώροι και πάει λέγοντας).

Το ενδιαφέρον γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν δούμε τι κάνουν την ίδια στιγμή που εμείς ξεπουλάμε κάθε δυνατότητα ανασυγκρότησης της οικονομίας οι Γερμανοί στη χώρα τους, οι οποίοι παρεμπιπτόντως είναι αυτοί που μας επέβαλαν το ξεπούλημα των πάντων.

Στη Γερμανία, λοιπόν, η κυβέρνηση την ίδια στιγμή που διατάζει την Ελλάδα να «κάνει διαρκείς εκπτώσεις» και να δώσει στο τζάμπα ό,τι πουλιέται, φροντίζει να προστατέψει το παραγωγικό δυναμικό της χώρας έτσι ώστε να εμποδίσει το ξεπούλημά του σε ξένους – κατά κύριο λόγο κινεζικούς – κολοσσούς.

Όπως διαβάζουμε λοιπόν (Reuters), το γερμανικό Δημόσιο προετοιμάζει τη δημιουργία ταμείου με στόχο την αγορά μεριδίων επιχειρήσεων στρατηγικού χαρακτήρα για την οικονομία της χώρας. Τέτοιοι τομείς είναι η αυτοκινητοβιομηχανία, εταιρείες όπως η Siemens, η Thyessen - Krup καθώς και επιχειρήσεις σε ζωτικούς κλάδους όπως ο χάλυβας, η κατασκευή μηχανημάτων, τα χημικά κ.λπ.