Έτοιμος να επιστρέψει στη Βολιβία για «πολιτικό διάλογο» ο Έβο Μοράλες

efsyn.gr

Κινήσεις για αποκλιμάκωση της κατάστασης στη χώρα του δεσμεύεται να πραγματοποιήσει ο παραιτηθείς πρόεδρος της Βολιβίας, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο να επιστρέψει.

Ο Έβο Μοράλες εμφανίστηκε σήμερα σε συνέντευξη Τύπου στο Μεξικό υιοθετώντας έναν πιο συγκαταβατικό τόνο και καλώντας τον στρατό και την αστυνομία της χώρας να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους και να μη βάψουν τα χέρια τους με το αίμα των πολιτών.

Επανέλαβε πως η παραίτησή του και η αποχώρησή του από τη χώρα προήλθαν εξαιτίας πραξικοπήματος, ενώ αρνήθηκε τη νομιμότητα της μεταβατικής προέδρου,Τζανίν Άνιες.

Άφησε, ακόμη, ανοικτό το ενδεχόμενο να επιστρέψει στη Βολιβία δηλώνοντας «εάν το ζητήσει ο λαός μου, είμαστε διατεθειμένοι να επιστρέψουμε (στη Βολιβία) για να αμβλύνουμε την κατάσταση» και προσθέτοντας «θα επιστρέψουμε αργά ή γρήγορα».

Ο Μοράλες, ο οποίος μετέβη χθες στο Μεξικό όπου του χορηγήθηκε πολιτικό άσυλο, απηύθυνε επίσης έκκληση για τη διεξαγωγή «πολιτικού διαλόγου», προκειμένου να επιλυθεί η κρίση που κλονίζει τη Βολιβία.

Καταφέρθηκε, ακόμη, εναντίον του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών και τους ισχυρισμούς για σοβαρές παρατυπίες στις εκλογές της 20ης Οκτωβρίου στη χώρα.

Ρατσιστικό μένος κοινότητας και ιερέα: «Σας συμπονούμε αλλά ούτε φάρμακα να πάρετε!»

Ψήφισμα εναντίον των προσφύγων, των μεταναστών και των «λαθρομεταναστών», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, εξέδωσε τοΤοπικό Συμβούλιο Παλαιοχωρίου στο Δήμο Παγγαίου Καβάλας. Το ψήφισμα έδωσε στη δημοσιότητα, χωρίς τις υπογραφές που το συνοδεύουν, ο πρωτοπρεσβύτερος της περιοχής Θεοχάρης Καλπάκογλου.

Σύμφωνα με το kavalanews.gr, στο κείμενο υποστηρίζουν ότι η «’φιλοξενία’ παράνομων μεταναστών στην Ελληνική Επικράτεια σκοπό έχει την αλλοίωση του γηγενή πληθυσμού» και ότι πρόκειται για θέμα «υψίστης Εθνικής ασφάλειας». Το Τοπικό Συμβούλιο φέρεται να αντιτίθεται στην απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη για αποσυμφόρηση των δομών φιλοξενίας και τη διασπορά προσφύγων και μεταναστών σε όλη τη χώρα και ισχυρίζεται ότι «ο κύριος όγκος των προσφυγικών ροών κατευθύνεται προς την Χώρα μας και όχι προς τις λοιπές χώρες της ΕΕ».

«Σας συμπονάμε αλλά... ούτε φάρμακα να πάρετε»

Μάλιστα εκφράζει την… συμπόνοια του λέγοντας μεταξύ άλλων «συμπονούμε και προσευχόμαστε για τους μετανάστες και τις οικογένειες τους (…) αλλά θεωρούμε ότι, ούτε η κουλτούρα, ούτε ο πολιτισμός τους, είναι συμβατός με αυτόν της κοινωνίας μας».

Μαζική η απάντηση των φοιτητών στη βία και τον αυταρχισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη

«Οι φοιτητές δεν τρομοκρατούνται και το φοιτητικό κίνημα δεν καταστέλλεται», ήταν το σύνθημα που επικράτησε στη συνέλευση συντονισμού των φοιτητών (όπως αναφέρει η «Αυγή»), μετά το όργιο καταστολής στην πρώην ΑΣΟΕΕ, νωρίτερα.

Όλα ξεκίνησαν το πρωί της Δευτέρας, όταν μια ομάδα φοιτητών με αφετηρία την πλατεία Βικτωρίας πραγματοποίησε πορεία διαμαρτυρίας για την κατάργηση του πανεπιστημιακού άσυλου. Όταν έφτασαν στο χώρο της πρώην ΑΣΟΕΕ, έσπασαν το λουκέτο της σχολής και το λοκ άουτ της Σύγκλητου (από 11 έως 17 Νοεμβρίου), μπαίνοντας μέσα στο χώρο.

Η αστυνομία έσπευσε άμεσα, εγκλωβίζοντας τους περίπου 200 φοιτητές που βρίσκονταν στη σχολή, ενώ δε δίστασε σύμφωνα με τις μαρτυρίες να κάνει χρήση χημικών και αλόγιστης βίας προκαλώντας θλαστικά τραύματα και αναπνευστικά προβλήματα σε κάποιους από τους συγκεντρωμένους. Φοιτητής μιλώντας σε δημοισιογράφους τόνισε πως υπάρχουν δύο συνάδελφοί του, με ανοιγμένα κεφάλια, και απαίτησε να φύγουν οι αστυνομικές δυνάμεις.

Μία σύλληψη

«Οι Αλεξανδρήδες, οι Τσάρτηδες και οι Τσιμτσιλήδες από την μια και οι παππούδες της Κοτύλης από την άλλη»

Το γύρο του διαδικτύου κάνει η ανάρτηση μιας γυναίκας, που μεταφέρει την εμπειρία της από τη συμβίωση ντόπιων και προσφύγων σε ένα μικρό απομονωμένο χωριό στον Γράμμο. 

«Οι Αλεξανδρήδες, οι Τσάρτηδες και οι Τσιμτσιλήδες από την μια και οι παππούδες της Κοτύλης από την άλλη», όπως επισημαίνει στις αναρτήσεις της η Βασιλική Γκαρσία. 

Η ανάρτηση, η εμπειρία

«Τον περασμένο Γενάρη, σε ένα χωριό με 12 μόνιμους κατοίκους, πάνω στον Γράμμο, στα 1450μ. υψόμετρο, σε μια ξενοδοχειακή μονάδα, στεγάστηκε μια δομή προσφύγων. 29 παιδακια με τους γονείς τους. Αναγκασμένοι να συνυπάρξουν με 12 ηλικιωμένους ανθρώπους που οι περισσότεροι απο αυτούς, το πιο μεγάλο ταξίδι που έχουν κάνει είναι μέχρι την πρωτεύουσα του Νομού. Τις πρώτες μέρες, όταν ανέβηκα για πρώτη φορά, αντίκρυσα φοβισμένα παιδάκια που ζητούσαν σχολείο και βιβλία. Μεγάλη η συμβολή πολλών από εδω μέσα. Κατάφερα και μάζεψα βιβλία, σχολικά είδη παιχνίδια.

H «σοβαρή Χρυσή Αυγή» απειλεί την ΝΔ

Νικόλ Λειβαδάρη

Για κάποιους εντός ΝΔ – και εντός ελληνικού κοινοβουλίου – η διάλυση της Χρυσής Αυγής εκλαμβάνεται ως παράθυρο ευκαιρίας. Και δείχνει να λειτουργεί ως δέλεαρ για τους θιασώτες του εγχώριου σαλβινισμού, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται και για την μελλοντική πολιτική τους έκφραση.

Είτε ως φυσική συνέπεια ακραίων ιδεολογικών καταβολών, είτε ως μέρος προσωπικής τυχοδιωκτικής ατζέντας, το προσφυγικό ανοίγει πεδίο δόξης λαμπρό για το εν λόγω πολιτικό και κυβερνητικό προσωπικό. Τους δίνει την δυνατότητα να απευθυνθούν ευθέως στο «ορφανό» εκλογικό ακροατήριο του Μιχαλολιάκου και του Κασιδιάρη, να ανταγωνιστούν στα ίσα την ακροδεξιά ρητορική του Βελόπουλου, και ταυτόχρονα να δώσουν το πρώτο, συντεταγμένο παρών εντός της Νέας Δημοκρατίας. Είτε ως εθνικιστική, υπερσυντηρητική συνιστώσα του κυβερνώντος κόμματος, είτε ακόμη και ως πολιτική απειλή.

Ο Θάνος Πλεύρης, ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης και ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος δίνουν πολιτικά, κοινοβουλευτικά και διαδικτυακά ρέστα ως εμπροσθοφυλακή αυτής της τάσης, εν είδει υπερπατριωτών σταυροφόρων προερχόμενων από την νεότερη γενιά των βουλευτών. Είναι οι ίδιοι που, προεκλογικά, πλειοδοτούσαν υπέρ του ανένδοτου των μακεδονομάχων και, μετεκλογικά, έφτασαν να αναδεικνύουν τον Κατσίφα περίπου ως εθνικό ήρωα.

Η καθόλου αθώα παράλειψη της λέξης «πρόσφυγες» Η σταδιακή μετάβαση από το «πρόσφυγες» στο «μετανάστες» δεν είναι τυχαία.

    ΒΙΒΙΑΝ ΣΤΕΡΓΙΟΥ https://www.lifo.gr/ 

Oι λέξεις είναι πολύ δυνατές. Στα νομικά κείμενα (κείμενα που, ας θυμηθούμε, τα γράφει η Βουλή) συνεπάγονται δικαιώματα ή υποχρεώσεις. Το ίδιο και σε μια συζήτηση για το τι είναι ηθικό. Το πώς θα χαρακτηριστεί κάποιος ή κάτι μεταβάλλει τις υποχρεώσεις μας απέναντί του. Το ίδιο συμβαίνει και όταν τοποθετούνται θεσμικοί παράγοντες. Είναι άνθρωποι που ασκούν εξουσία. Η επιλογή μιας λέξης και η απόρριψη μιας άλλης είναι κρίσιμη. Αν, για παράδειγμα, πεις, από μια θέση εξουσίας, ότι οι πρόσφυγες είναι απειλή για τη χώρα μας, έχεις και την αντίστοιχη ευθύνη μιας δήλωσης με άμεσο συναισθηματικό αντίκτυπο σε πολλούς, με πιθανά πολλαπλά και αστάθμητα αποτελέσματα. Ενδεχομένως πολλοί άνθρωποι να ένιωθαν και από μόνοι τους έτσι. Οι ξένοι είναι κακοί εισβολείς. Στο κάτω κάτω, γιατί να βλέπω προσφυγόπουλα στους δρόμους; Η εκφορά όμως του απορριπτικού προς τους πρόσφυγες λόγου από θεσμικά χείλη λειτουργεί νομιμοποιητικά για την ανήθικη στάση αρκετών συμπολιτών μας απέναντι στους πρόσφυγες. Όταν άνθρωποι με εξουσία λένε αυτό που λέμε κι εμείς, κάπως νιώθουμε δικαίωση. Αντί να αναζητούμε αν αυτά που λέμε έχουν βάση, αν στηρίζονται σε αξίες που μπορούμε να υποστηρίξουμε, νιώθουμε δικαιωμένοι επειδή το είπε και ο τάδε, που είναι κάτι, ή η τηλεόραση ή τα σάιτ. Ίσως αισθανόμαστε ακόμα και νομιμοποίηση να υπερθεματίσουμε, να πούμε κι άλλα, να ψήσουμε και κανένα σουβλάκι πλάι στους πεινασμένους, να πιούμε και καμιά μπιρίτσα πλάι στον κατατρεγμένο, να κάνουμε ένα ασπρουλιάρικο post «με καλή παρέα», όπου η αυτάρεσκη φάτσα μας είναι γεμάτη κέφι. Θέλω να πω, δεν είναι αθώο όταν κάποιος με εξουσία επιλέγει πώς θα χαρακτηρίσει τους ανθρώπους που έρχονται στη χώρα μας. Δεν είναι αθώο να μη λες τη λέξη «πρόσφυγες». Ούτε είναι αθώο όταν παριστάνει κανείς πως το θέμα μας δεν είναι αυτό, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, αλλά κάτι άλλο, δήθεν κάπως πιο νομικό, ένα ζήτημα άσκησης και περιορισμού δικαιωμάτων, οριακά ακαδημαϊκό, το θέμα του εάν ο νόμος μπορεί να σου επιβάλει να μην είσαι κακός. Δεν μπορεί.

Επιστρέφει το αυτόφωρο «Παπαθεμελή» για τη μουσική στα μπαρ

Μνήμες «Στέλιου Παπαθεμελή» φέρνουν οι αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα για το επιτρεπόμενο ωράριο μουσικής στα καταστήματα εστιάσης.

Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα η παραβίαση του ωραρίου της μουσικής τις ώρες κοινής ησυχίας η συνέχισή της πέραν του ωραρίου εκτός αν έχει δοθεί παράταση από τον Δήμο αλλά και οι φωνασκίες των θαμώνων που μέχρι τώρα ήταν πταίσματα, θα είναι πλέον πλημμελήματα.

Αυτό σημαίνει αυτόματα ότι ο υπεύθυνος του μαγαζιού εάν είναι παρών κατά την διάρκεια που σημειώνεται η παράβαση θα συλλαμβάνεται για να περάσει αυτόφωρο.

Αξίζει να τονισθεί ότι σε περίπτωση που ο αρμόδιος Δήμος δεν έχει δώσει παράταση ωραρίου για την μουσική τα μαγαζιά θα πρέπει να σταματούν να παίζουν τραγούδια στις 22:00 το βράδυ τον χειμώνα και στις 23:00 το καλοκαίρι.

Υπενθυμίζεται ότι το 1994 ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης, Στέλιος Παπαθεμελής, έφερε τα πάνω κάτω στη νυχτερινή Αθήνα καθώς τότε άρχισε να ισχύει ο νόμος που απαγόρευε στα νυχτερινά μαγαζιά να λειτουργούν μετά τις 2.00 τα ξημερώματα.

O πόλεμος για το Μεσανατολικό μέλλον. Η εποχή της διεθνούς οργής

του Alastair Crooke**

Ώωω, νάμαστε πάλι! Το 1967 ήταν η «απειλή» των έτοιμων αραβικών στρατευμάτων (με επακόλουθο τον εξαήμερο πόλεμο κατά της Αιγύπτου και της Συρίας. Το 1980 ήταν το Ιράν(με επακόλουθο τον πόλεμο του Ιράκ κατά του Ιράν). Το 1996 ήταν στρατηγικά σχέδια εναντίον κοσμικών εθνικιστικών αραβικών κρατών, που στιγματίζονταν ως «καταρρέοντα λείψανα της επάρατης Σοβιετικής Ένωσης» και εχθροί του Ισραήλ. Και στους πολέμους του 2003 και 2006, πρώτα εναντίον του Σαντάμ στο Ιράκ και έπειτα κατά του Εσμπολά στον Λίβανο, που απειλούσαν το «πολιτιστικό προγεφύρωμα» της Δύσης στην Μέση Ανατολή, (το Ισραήλ).

Και ναμαστε ξανά, άλλη μια φορά, με το Ισραήλ να μη μπορεί να ζήσει «με ασφάλεια» σε μια περιοχή που περιέχει ένα μαχητικό Εσμπολά.

Καθόλου παράξενο επομένως ότι ο Ρώσος πρεσβευτής στην Βυρηττό Αλεξάντερ Ζασύπκιν αναγνώρισε την πολύ γνωστή πια πρακτική. Σε δηλώσεις του στην Αλ- Αχμπάρ, μια βδομάδα πριν ξεσπάσουν οι διαδηλώσεις στην Βυρηττό, ο πρεσβευτής απέκλεισε την προοπτική εξομάλυνσης των τοπικών εντάσεων και αντιθέτως επεσήμανε ότι η οικονομική κρίση που αναπτυσσόταν επί χρόνια στον Λίβανο θα χρησιμοποιηθεί πιθανώς ως εργαλείο από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους για να σπείρουν το χάος στον Λίβανο ( και στην παράλληλη οικονομική κρίση του Ιράκ), για να πλήξουν το Εσμπολά και το Χασντ Α-Σααμπί –αντιπάλους του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην περιοχή.

Γιατί τώρα;

Η επιχείρηση παραγραφής για την Novartis

Μαρίνα Αλεξανδρή

Κατά τον Ανδρέα Λοβέρδο ο Αλέξης Τσίπρας είναι «μπαχαλάκιας» επειδή ζητά να υπάρξουν εγγυήσεις στο σύνταγμα προκειμένου να μην δίνεται δυνατότητα παραγραφής – άρα και ποινικής ασυλίας – σε πολιτικά πρόσωπα που ελέγχονται για δωροδοκία.

Κατά τον ίδιο – ο οποίος αντιμετωπίζει ανοιχτές κατηγορίες δωροδοκίας στο σκάνδαλο της Novartis – η «μπαχαλοποίηση» που επιχειρεί ο Τσίπρας συνίσταται στο ότι οι εν λόγω εγγυήσεις έχουν «σκοπό να τινάξουν την διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης στον αέρα». «Είναι απαράδεκτο και αποκαλυπτικό: εκείνος (ο Αλέξης Τσίπρας) ενορχηστρώνει σταθερά όλες τις εμπρηστικές ενέργειες του κόμματός του εντός και εκτός Βουλής» έγραψε χαρακτηριστικά στο twitter.

Η παρέμβαση Λοβέρδου θα μπορούσε να είναι ο ορισμός του πως αντιλαμβάνονται την «επιστροφή στην κανονικότητα» η ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ. Και σίγουρα είναι η επιβεβαίωση των φόβων του ΣΥΡΙΖΑ και του προέδρου του για το που στοχεύει η τακτική της κυβερνητικής πλειοψηφίας (με την ορμητική αρωγή του ΚΙΝΑΛ) στην υπόθεση της Novartis.

Papicha: Ένα φιλμ ωδή στην ελευθερία των γυναικών του Ισλαμικού κόσμου

Φωτεινή Λαμπρίδη

Βισκόμαστε στα ΄90s. Τρία κορίτσια που ζουν σε φοιτητική εστία πανεπιστημίου της Αλγερίας, νοικιάζουν παράνομο ταξί, επιβιβάζονται για να μεταφερθούν σε κλαμπ να διασκεδάσουν. Σε λίγη ώρα, βρίσκονται απέναντι από τα καλάσνικοφ φανατικών Ισλαμιστών σε παράνομο μπλόκο το οποίο είναι σχεδόν απόλυτα νομιμοποιημένο από την κοινωνία. Είναι η πρώτη σεκάνς του Γαλλολιβανέζικου φιλμ «Papicha» που παρακολουθήσαμε στο πλαίσιο του 60ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κυριολεκτικά με κομμένη την ανάσα.

Η Μούνια Μεντούρ, στηριγμένη σε αληθινά γεγονότα μας μεταφέρει στην Αλγερία του 1997. Η χώρα σπαράσσεται από εμφύλιο πόλεμο, φέρνοντας την αυταρχική κυβέρνηση αντιμέτωπη με τρομοκρατικές ομάδες φονταμενταλιστών, που επιθυμούν να μετατρέψουν τη χώρα σε θεοκρατικό ισλαμικό κράτος. Σε αυτό το πνιγηρό περιβάλλον, οι γυναίκες που αρνούνται να συμμορφωθούν με τον ατελείωτο κατάλογο απαγορεύσεων γίνονται αντικείμενο βίαιων επιθέσεων και διώξεων. Μια νεαρή φοιτήτρια, παθιασμένη με τη μόδα, αποφασίζει να επαναστατήσει από το δικό της μετερίζι. Πείθει τις γυναίκες που φοιτούν στο πανεπιστήμιό της να διοργανώσουν μια επίδειξη μόδας, η οποία αποκτά συμβολικές διαστάσεις αντίστασης ενάντια στον σκοταδισμό.

Να 'τανε το '21

Σπύρος Γεωργάτος

Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr.

Το «Νά 'τανε το ‘21», που κυκλοφόρησε το 1971, ποτέ δεν το συμπάθησα. Κάτι το ελαφρολαϊκό του ύφος, κάτι το «αντριλίκι» και το έμμεσα ρατσιστικό που απέπνεαν οι στίχοι, κάτι η ένρινη φωνή του Νταλάρα, όλα παρέπεμπαν σε μεσημεριανή μουσικοχορευτική εκπομπή της ΥΕΝΕΔ –κι ας ήταν το συγκεκριμένο τραγούδι του Κουγιουμτζή. Η δικτατορία το πρόβαλε σαν δικό της, γιατί είχε κάτι από «ωδή στην πολεμική αρετή των Ελλήνων». Το είπε μάλιστα κι ο Μπιθικώτσης, που είχε τραγουδήσει και τον «ύμνο της 21ης» -για να μην ξεχνιώμαστε. Τα χρόνια μπορεί να πέρασαν, αλλά οι αναμνήσεις μένουν.

Μια και μιλάμε για αναμνήσεις: κάποτε η (μεγαλο)αστική τάξη είχε –πώς να το κάνουμε- μια αρχοντιά, ένα class, έναν κοσμοπολιτισμό. Έστελνε τα παιδιά της στην Εσπερία, μάθαιναν γράμματα και επιστρέφοντας στην Ελλάδα δημιουργούσαν «σχολές». Σήμερα, συζητάμε για σπουδές-show biz -δηλαδή της πλάκας. Τα πριγκιπόπουλα εξακολουθούν να πηγαίνουν στο εξωτερικό, αλλά τελειώνουν όπως-όπως ένα μεταπτυχιακό και επιστρέφουν μετά περίπου όπως έφυγαν: ξύλα απελέκητα. Πήξαμε στους διπλωματούχους από προγράμματα του Harvard, του Cambridge και του London School of Economics. Ποιους να πρωτοθυμηθώ; Τον Κώστα Καραμανλή ή τη Δόμνα Μηχαηλίδου;

Δείτε, παραδείγματος χάριν, πώς χειρίστηκε η κυβέρνηση των «αρίστων» το θέμα του εορτασμού των 200 χρόνων από την ελληνική επανάσταση. Πρώτα επιστρατεύει την κα Αγγελοπούλου (πιο λαμέ πεθαίνεις). Μετά, καλεί όλους τους «επαΐοντες» (εκτός βέβαια από εκείνους που έχουν πραγματική σχέση με την ελληνική Ιστορία). Στο τέλος, μαζεύει όλη τη συγκομιδή της στη Βουλή και ... πανηγυρίζει. Τί να πω; Εύγε παιδιά, δέκα άριστα!