Κ. Τζαβάρας: «Ντροπή για τη δημοκρατία η στάση των συστημικών ΜΜΕ»

Μιλώντας στην εφημερίδα «Πελοπόννησος», ο βουλευτής της ΝΔ χαρακτηρίζει το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων «ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα που συνέβησαν στην θητεία του Πρωθυπουργού» και τον καλεί να «σταθεί στο ύψος των περιστάσεων».

«Το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Η λειτουργία του πολιτεύματος έχει δεχθεί ισχυρό πλήγμα και ο πρωθυπουργός οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Να δώσει εντολή ν’ αποκαλυφθούν τα πάντα μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Θεωρώ πως είναι ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα που συνέβησαν στην θητεία του. Και γι’ αυτό η αντιπολίτευση θα το πάει ως το τέλος», ανέφερε ο κ. Τζαβάρας.

«Πρέπει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός ν’ αφήσει τα πράγματα να εξελιχθούν με διαδικασίες αμερόληπτες και ανεπηρέαστες, τόσο στο πολιτικό, όσο και στο κοινοβουλευτικό επίπεδο», συνέχισε.

Και κατέληξε: «Και κάτι τελευταίο: είναι ντροπή για τη Δημοκρατία η στάση των συστημικών Μέσων Ενημέρωσης. Δεν μπορεί σ’ όλο τον κόσμο μεγάλα Μέσα με παγκόσμια εμβέλεια ν’ ασχολούνται μ’ αυτή την υπόθεση και τα δικά μας να τη θεωρούν ήσσονος σημασίας. Δεν είναι δημοκρατική στάση αυτό.

Ο σκορπιός και οι πρόσφυγες

Το μεγαλύτερο ερώτημα για τον φασισμό το διατύπωσε η φιλόσοφος Άννα Άρεντ, γράφοντας δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις από τη δική του Άιχμαν. Πόσον καιρό χρειάζεται ένας συνηθισμένος άνθρωπος μέχρι να μετατραπεί σε σαδιστικό κτήνος; Ξεκινήσαμε συνηθίζοντας τη βαρβαρότητα των κέντρων φιλοξενίας, δηλαδή των στρατοπέδων συγκέντρωσης στα οποία στοιβάζαμε τους πρόσφυγες για να πεθαίνουν από το κρύο. Οι ουρές για να φάνε και το γεγονός ότι ζούσαν μέσα στις ακαθαρσίες τους φαίνονται τώρα πταίσματα, αν τα συγκρίνουμε με την τεκμηριωμένη πια, οργανωμένη κρατική πολιτική επαναπροωθήσεων που ασκεί η χώρα μας και τον ανατριχιαστικό αριθμό θανάτων στα νερά του Αιγαίου.

 

Υπάρχει μία ιστορία που γίνεται γνωστή από τον Κύριο Αρκάντιν του Όρσον Γουέλς: ο σκορπιός τσιμπάει τον βάτραχο που πάει να τον μεταφέρει από τη λίμνη και πνίγεται μαζί του. Όταν τον ρωτά ο βάτραχος γιατί το έκανε αυτό, απαντά ότι έτσι είναι η φύση του. Πάντοτε θεωρούσα ότι το δίδαγμα αυτής της ιστορίας είναι πως αυτή είναι μία εκδοχή του κακού που δεν προϋποθέτει καμία βούληση. Ο σκορπιός τσιμπάει επειδή είναι σκορπιός. Το σκεφτόμουν τώρα στο άκουσμα της είδησης ότι χάθηκε η ζωή ενός παιδιού από τσίμπημα σκορπιού. Αυτό όμως που βρίσκω ανθρώπινα συγκλονιστικό είναι το να περνάνε οι ώρες και οι μέρες για αυτή την ομάδα των προσφύγων και να παραμένουν εγκαταλειμμένοι εκεί από την ελληνική κυβέρνηση. Γιατί σε αντίθεση με τον σκορπιό, που εκπληρώνει τον φυσικό του προορισμό, ο Νότης Μηταράκης είναι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει ηθικές προκλήσεις, απάντα σε ηθικά διλήμματα και ουσιαστικά αποφασίζει εντελώς συνειδητά ότι δεν τον ενοχλεί να πεθαίνουν παιδιά εξ αιτίας του, ακόμη και από τσίμπημα σκορπιού. (Για να είμαστε δίκαιοι, όχι μόνο: Θα πρέπει να προσθέσουμε τουλάχιστον δύο πνιγμούς και σύμφωνα με καταγγελίες σε μία ακόμη περίπτωση ίσως έχει παίξει ρόλο και ο ξυλοδαρμός από τις ελληνικές και τις τουρκικές αρχές, σύμφωνα με την καταγγελία.)

Hegel: Πώς φιλοσοφείται το Απόλυτο στη ζωή μας;

Γκέοργκ Χέγκελ 1870–1831

Το Απόλυτο είναι η ενύπαρξή μας

§1

Ουσιαστικό: Das Absolute. Επίθετο/επίρρημα: absolut. Ο Χέγκελ κάνει συχνή χρήση του επιθέτου: απόλυτος/η/ο και λιγότερο συχνά του ουσιαστικού: το Απόλυτο. Μια πρώτη γενική διαπίστωση για αμφότερες τις χρήσεις του όρου: παρατηρείται μεγάλη σύγχυση σχετικά με το τι είναι το Απόλυτο και με ποιο νόημα το χρησιμοποιεί ο Χέγκελ. Χρησιμοποιώντας το ως επίθετο το βρίσκουμε στις φράσεις, μεταξύ άλλων: απόλυτη Γνώση (absolutes Wissen), απόλυτη Ιδέα (absolute Idea), απόλυτο πνεύμα (absoluter Geist), απόλυτη ελευθερία (absolute Freiheit) κ.λπ. Ο Schelling εννοούσε το Απόλυτο ως μια αδιαφοροποίητη ταυτότητα, η οποία βρίσκεται εκείθεν κάθε διάκρισης υποκειμένου – αντικειμένου και οποιασδήποτε άλλης διάκρισης. Τουτέστιν, το Απόλυτο αποτελεί για τον Schelling μια υπερβατική ενότητα όλων των πραγμάτων. Ο Χέγκελ απορρίπτει αυτή τη σύλληψη του Απόλυτου. Γράφει χλευαστικά στη Φαινομενολογία του πνεύματος

«το να θεωρούμε το Aπόλυτο ως τη νύχτα, όπου, όπως συνηθίζουν να λένε, όλες οι αγελάδες είναι μαύρες, αυτό είναι η γνώση απλοϊκά υποβιβασμένη σε κενότητα».

§2

Τι στηλιτεύει ο Χέγκελ στο παραπάνω απόσπασμα; Τη σύλληψη του Απόλυτου από τον Schelling ως μιας αφηρημένης ενότητας ή ταυτότητας, στερημένης κάθε συγκεκριμένου περιεχομένου, κάθε εσωτερικής διαφοράς ή διάκρισης και ως εκ τούτου εισαγόμενης στη ζωή μας ως φαντασιακής οντογένεσης, ως εξωπραγματικής, φορμαλιστικής και όχι λιγότερο βίαιης, αλλότριας, υπερβατικής δύναμης. Ο Εαυτός τότε περιθωριοποιείται: τίθεται υπό την κυριαρχία ή την εξουσία αυτής της δύναμης, την οποία δεν γνωρίζει ούτε μπορεί να γνωρίσει, άρα δεν ταυτίζεται μαζί της και δεν μιλά το λόγο της. Θα περίμενε κανείς από τον Χέγκελ, με τούτη την απόρριψη να απέρριπτε συλλήβδην το Απόλυτο: ωστόσο δεν το απορρίπτει από πλευράς γενικής αρχής, αλλά μόνο την ορισμένη τούτη σύλληψή του. Το ζητούμενο έτσι είναι πώς πρέπει να εννοούμε και να συλλαμβάνουμε το Απόλυτο. Από εδώ εκπορεύεται και η ανάγκη της φιλοσοφίας για τον άνθρωπο. Το περιεχόμενο της τελευταίας δεν ορίζεται από τον Χέγκελ, αλλά επαναπροσδιορίζεται ή επανεξετάζεται από τον φιλόσοφο, σύμφωνα με την επικρατούσα πραγματικότητα στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο φιλοσοφικός αγώνας/πόλεμος λοιπόν, που διεξάγεται εκείνη τη χρονική στιγμή, αποβλέπει στην άρση του απόλυτου διχασμού, της απόλυτης διχοστασίας ανάμεσα στην υποκειμενικότητα και την αντικειμενικότητα.

Τι είναι ο φασισμός και πώς να τον σταματήσουμε

του Ernest Mandel

Ο Γκέρινγκ, εθισμένος στη μορφίνη και διεφθαρμένος μέχρι το κόκαλο, ο οποίος επρόκειτο να συγκεντρώσει μια τεράστια προσωπική περιουσία στο Τρίτο Ράιχ μέσω κλοπών και λεηλασιών, είναι αρχηγός της αστυνομίας ως πρωθυπουργός και υπουργός Εσωτερικών του Κράτους της Πρωσίας. Είναι το δεξί χέρι του Χίτλερ. Δίνει αμέσως το σήμα στην αστυνομία για δράση.

Είναι 27 Φεβρουαρίου 1933. Η είδηση διαδίδεται σαν πυρκαγιά σε όλη τη Γερμανία: το Ράιχσταγκ καίγεται. Κάποιοι από τον πληθυσμό δεν ασχολούνται με την πολιτική και συνεχίζουν τις δουλειές τους ως συνήθως. Αλλά η πολιτική ασχολείται με αυτούς. Μέσα σε λίγες ώρες, το πολιτικό καθεστώς και η κοινωνική κατάσταση αλλάζουν βαθιά.

Αλλά όχι μόνο σε αυτήν. Οι παραστρατιωτικοί σχηματισμοί των Ναζί, τα SA και τα SS, αποκτούν επίσημα το καθεστώς των βοηθητικών σωμάτων της αστυνομίας. Χιλιάδες ακτιβιστές από εργατικές, αντιμιλιταριστικές, αντιφασιστικές και ανθρωπιστικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων πολλών βουλευτών, συλλαμβάνονται, στέλνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, βασανίζονται και δολοφονούνται. Οι δημοκρατικές ελευθερίες αναστέλλονται. Τα πολιτικά κόμματα και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις απαγορεύονται, τα γραφεία τους καταλαμβάνονται και τα περιουσιακά τους στοιχεία κατάσχονται. Οι Ναζί τρομοκρατούν τα προάστια της εργατικής τάξης.

Η γριά αλεπού πάντα κάτι θέλει και στριφογυρνάει στο παζάρι

 seisaxthiablog

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ έκανε εκ νέου την εμφάνισή του στο προσκήνιο μέσα από μια συνέντευξη στη Wall Street Journal. Μόλις πριν από λίγο καιρό είχε δώσει άλλη μια στο Bloomberg.

Προφανώς δεν χρειάζεται να καταβάλλει κανείς ιδιαίτερη προσπάθεια να καταλάβει ή να πείσει ότι οι εμφανίσεις του το τελευταίο εξάμηνο δεν είναι καθόλου τυχαίες.

Πέρα από το γεγονός ότι η επανεμφάνιση ενός πρώην πολιτικού – και μάλιστα αυτού του μεγέθους – σηματοδοτεί από μόνη της και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των όποιων δηλώσεών του, τη πρόθεση των κέντρων εξουσίας να επιστρατεύσουν το σύνολο των διαθέσιμων εφεδρειών τους και εκτός του ότι η κυκλοφορία του νέου βιβλίου του θα μπορούσε να θεωρηθεί μια εύλογη αιτία που δικαιολογεί την επαναφορά του βετεράνου της διπλωματίας στο προσκήνιο, δεν είναι λίγοι οι λόγοι για τους οποίους ο πυρήνας του κατεστημένου της Συλλογικής Δύσης επιχειρεί να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τις παρεμβάσεις του και να καταστήσει την κάθε φράση του, μνημείο της πολιτικής σκέψης και υπόδειγμα διπλωματικών χειρισμών, στην σύγχρονη παντοκρατορία του απόλυτου κενού, του οικουμενικού Τίποτε, της ολοκληρωτικής χειραγώγησης και πολλών άλλων συνοδών χαρακτηριστικών στην φρενήρη πορεία της Συλλογικής Δύσης, που παραπαίει στον ορίζοντα της Μαύρης Τρύπας, πλήρους παρακμιακού δυναμικού.

Η Παναγιά στον Έβρο

Νίκος Μωραΐτης

Παραμονή της μεγάλης γιορτής, φέτος η Παναγιά βρίσκεται στον Έβρο. Σε μία νησίδα, κρατώντας στα χέρια της το εδώ και μέρες άταφο 5χρονο κοριτσάκι της.

Βάζοντας το άψυχο κορμάκι στο κρύο νερό, μήπως και το διατηρήσει όσο γίνεται ακέραιο.

Περιμένοντας κάποια από τις χώρες που μοιράζονται τον ποταμο, να έρθει να παράσχει το ιερό δικαίωμα της ταφής.

Η Ελλάδα λέει ότι η νησίδα ανήκει στην Τουρκία.

Η Τουρκία λέει ότι η νησίδα ανήκει στην Ελλάδα.

Δύο πολιτισμένες χώρες με δύο πολιτισμένες κυβερνήσεις, θα σήκωναν τα τηλέφωνα, θα συνεννοούνταν, θα έστελναν μία κοινή αποστολή να πάρει από τη νησίδα το άταφο κορμάκι και τους εγκλωβισμένους πρόσφυγες.

Όταν όμως έχεις εκλεγεί με ατζέντα τον εθνικισμό, τη μισαλλοδοξία, το μίσος για τον ξένο, τότε το άταφο κορμάκι γίνεται «πρόβλημα».

Τι θα πουν οι «υπερπατριώτες»; Ότι μαζεύουμε πρόσφυγες και τους περιθάλπουμε; Μα εμείς τους ταΐσαμε μίσος και φανατισμό κι αυτοί μας τάισαν ψήφους. Δεν μπορεί να διαταραχθεί η ισορροπία ενός συστήματος για ένα νεκρό 5χρονο…

Η δυναμική του τουρισμού στον οικιστικό - πολιτιστικό - κοινωνικό περιβάλλον

«Προβληματισμοί για μία ολιστική τουριστική πολιτική»

Του Τάσσου Δίκα*

Ο τουρισµός από την φύση του, ως δυναμικό φαινόμενο, παρεµβαίνει και έμμεσα ή άμεσα και διαταράσσει τις συνιστώσες ενός οικιστικού και κοινωνικού περιβάλλοντος για όσο διάστηµα λειτουργεί µε περισσότερη ή λιγότερη ένταση.

Όπου υπάρχει µια εξ ορισµού σχετική αξία (πολιτισμική, οικιστική, περιβαλλοντική, ή άλλη), έρχεται η δυναμική του τουρισµού, µέσα από τα συµπυκνωµένα χρονικά χαρακτηριστικά του, να επιβεβαιωθεί µε ιδιότυπη «αυτάρκεια», γιατί ο τουρισµός -ως µορφή οικονοµικής ανάπτυξης- συνοδεύεται συνήθως και από αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, ιδιαίτερα στις σηµερινές συνθήκες της ελεύθερης αγοράς.

Κατά κανόνα ο τουρισµός αντιπαρατίθεται, µέσα από τις υποδοµές που δημιουργεί και την δυναµική που κατευθύνει, με τις κοινωνικές και οικιστικές πραγματικότητες τις οποίες προσεγγίζει ως ιδιότυπο οικονομικό και εν πολλοίς κατευθυνόμενο εξωγενές ρεύμα.

Ο τουρισµός δηµιουργεί -µε οικονοµική αντιπαροχή- αντιπαλότητες έμμεσα ή άμεσα µε τις ίδιες τις κοινωνίες που ιστορικά ταυτίζονται ή συνυπάρχουν γεωγραφικά με τις αξίες αυτές.

Ο τουρισµός εξελίσσεται µε δυναµικές που ορίζονται από συγκεκριµένες οικονοµικοκοινωνικές επιδιώξεις και µάλιστα µε φαινόµενα ποικίλα και ετεροκαθοριζόµενα.

Τα παιδιά του Ιουλίου…

Τα πυρά έπεσαν στην κεφαλή της πορείας. Μπροστά ήταν ο 7ος τομέας της ΕΠΟΝ, τα παιδιά της ΕΠΟΝ, η Σπουδάζουσα και η οργάνωση των αναπήρων

Της Κατερίνας Μπαλκούρα*

Η απόφαση των Γερμανών να επεκτείνουν τη βουλγαρική ζώνη κατοχής σε όλη την κεντρική Μακεδονία ήταν η αφορμή για να γραφτεί μια χρυσή, γεμάτη ηρωισμό και αυταπάρνηση, σελίδα στην Ιστορία, που ωστόσο ποτέ δεν διδάχθηκε σε κανένα σχολείο. ΚΟΑ, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ και ΕΠΟΝ άρχισαν τη μεγαλύτερη καμπάνια διαφώτισης που είχε γνωρίσει ποτέ η Αθήνα. Με απόφαση της Κ.Ε. του ΕΑΜ, κυκλοφόρησαν εκατοντάδες χιλιάδες προκηρύξεις, πηγές της εποχής κάνουν λόγο για 3 εκατ. τρικ που έπεσαν σε Αθήνα και Πειραιά, ενώ παράλληλα ξεκίνησε σειρά συνελεύσεων σε σχολεία και πανεπιστήμια και ορίστηκε η 22α Ιουλίου 1943, ημέρα Πέμπτη ως μέρα γενικής πολιτικής απεργίας.

Ο παράνομος Τύπος έκανε έκτακτες εκδόσεις, τα χωνιά κάθε βράδυ καλούσαν σε συναγερμό και οι τοίχοι της Αθήνας και του Πειραιά αποτέλεσαν την πιο «πολυδιαβασμένη» εφημερίδα της εποχής. Στη διαδήλωση αυτή, παράλληλα με τις οργανώσεις των εθνικοφρόνων, που έδιναν τον δικό τους «αγώνα» εναντίον του ΕΑΜ, είχαμε για πρώτη φορά την ένοπλη δράση και της Χωροφυλακής εναντίον του.

Ετσι, λοιπόν, την Τρίτη 13 Ιουλίου, με την «πολύτιμη συμπαράσταση» των κατακτητών αλλά και της Ειδικής και Γενικής Ασφάλειας εισβάλλουν στο πανεπιστήμιο, στο Πολυτεχνείο, στην Ανωτάτη Εμπορική και αλλού τραυματίζοντας σοβαρά φοιτητές. Το κλίμα τρομοκρατίας και η βέβαιη ύπαρξη θυμάτων δεν εμπόδισε την πραγματοποίηση της μαζικότερης διαδήλωσης που είχε γνωρίσει μέχρι τότε η Αθήνα.

Ισπανικός Εμφύλιος (1936 – 1939). Ενα «εθνικό – διεθνικό» ταξικό πεδίο μάχης

Αναστάσιος Γκίκας

To κείμενο είχε δημοσιευτεί το 2017 στον Ριζοσπάστη (σε δύο μέρη) . Αναδημοσιεύεται και εδώ, με αφορμή την επέτειο της έναρξης του Ισπανικού Εμφυλίου.

Στις 17 – 18 Ιούλη 1936 εκδηλώθηκε στρατιωτικό κίνημα στην Ισπανία, με σκοπό την ανατροπή της νεοσχηματισθείσας κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου (ενός πολιτικού συνασπισμού με επικεφαλής τους Σοσιαλιστές, στον οποίο μετείχε και το ΚΚ Ισπανίας). Το κίνημα προετοιμαζόταν από καιρό από τμήματα της αστικής τάξης που προσανατολίζονταν στην επιβολή ανοιχτής φασιστικής δικτατορίας. Επικεφαλής του τέθηκε ο στρατηγός Φρ. Φράνκο.

Οι κινηματίες είχαν με το μέρος τους περίπου τη μισή δύναμη του τακτικού στρατού, τη Στρατιά της Αφρικής (αποτελούμενη βασικά από Μαροκινούς – από το Ισπανικό Μαρόκο άλλωστε ξεκίνησε και στέριωσε το πραξικόπημα), μεγάλο μέρος των Σωμάτων Ασφαλείας και βεβαίως τα δεκάδες χιλιάδες μέλη των φασιστικών – παρακρατικών οργανώσεων (όπως οι Φαλαγγίτες, οι Καρλιστές, κ.ά.), που ξεπερνούσαν σε αριθμητική δύναμη τον τακτικό στρατό και αποτέλεσαν σημαντική δύναμη κρούσης των φασιστών.

Ωστόσο, με εξαίρεση ορισμένες επαρχίες (όπου καταλυτικό ρόλο στην επικράτησή τους έπαιξε η επιρροή της Καθολικής Εκκλησίας και του Βατικανού υπέρ των φασιστών) και την πόλη της Σεβίλλης, οι πραξικοπηματίες δεν κατάφεραν να κυριαρχήσουν. Ειδικά στα αστικά κέντρα, όπου νικήθηκαν κατά κράτος από την οπλισμένη εργατιά. «Στα εργοστάσια και στα ορυχεία συγκροτούνταν εργατικά τάγματα που οπλίζονταν με ό,τι μπορούσαν (…) Ολο το βάρος των πρώτων μαχών με τον καλά εφοδιασμένο στρατό των κινηματιών έπεσε στα ανεκπαίδευτα αυτά και κακοοπλισμένα τμήματα της πολιτοφυλακής που κατόρθωσαν με μεγάλες θυσίες να αναχαιτίσουν (…) το φασιστικό κίνημα».1

«Φοβήθηκε μη τη στείλουν πίσω»: Στη Χίο ο αδερφός της 24χρονης προσφυγοπούλας που πέθανε από πείνα και δίψα

Συγκλονίζει ο 32χρονος Abu Abdul Fatah, ο οποίος έφτασε την περασμένη Τρίτη 12/7 στη Χίο ταξιδεύοντας από τη Γαλλία όπου διαμένει, αναλαμβάνοντας το βαρύτατο φορτίο της αναγνώρισης της σορού της αδερφής του, ενώ τώρα έχει μπροστά του την περιπέτεια της αποστολής της σορού στη Σομαλία για την κηδεία και το τελευταίο αντίο

Στη φωτ. ο Αμπού Αμπντούλ Φατάχ, αδερφός της 24χρονης κοπέλας που πέθανε από εξάντληση στα χωράφια της Χίου, και ο δικηγόρος Αλ. Γεωργούλης - Δείτε παρακάτω το σχετικό βίντεο με τις δηλώσεις του.

Η επίκαιρη επιστολή του Ανδρέα στον Καραμανλή για το Πολυτεχνείο: “Σε τι οφείλεται η δική σας σιωπή;”

 Πολλά σενάρια είχαν
υφανθεί και άλλα τόσα είχαν ακουστεί για τη στάση του Κωνσταντίνου Καραμανλή σχετικά με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η ιστορική αναδρομή έχει ενδιαφέρον μετά την συζήτηση που άνοιξε ο “αναθεωρητισμός” του υφυπουργού Παιδείας Άγγελου Συρίγου ως προς τον “μύθο” της επίδρασης του Νοέμβρη του ’73 στην πτώση της Χούντας. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση-καταγγελία των φυλακισθέντων και εξορισθέντων αλλά και η αντιπαράθεση των κομμάτων.

Ειδικά όσον αφορά στο Πολυτεχνείο, ο τότε ηγέτης του ΠΑΚ Ανδρέας Παπανδρέου του είχε στείλει επιστολή από την Ρώμη εγκαλώντας τον Κ. Καραμανλή για σιωπή του την ώρα της “σφαγής” στο Πολυτεχνείο.

Πάντως, αξίζει να αναφερθεί πως υπήρξαν στην συντηρητική παράταξη πολλές προσωπικότητες που στάθηκαν δίπλα στους φοιτητές όπως ο Παναγιώτης Κανελόπουλος ο οποίος πήγε στο Πολυτεχνείο με το αυτοκίνητο του (υπάρχει και σχετική φωτο).

Δημήτρης Ψαρράς: Μνήμες του δεξιού παρακράτους από τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο/ Πηγή: efsyn.gr

Από τις πρώτες μέρες της Δικτατορίας, o Παναγιώτης Κανελόπουλος στάθηκε δεινός κατήγορός της, με αποτέλεσμα να τεθεί σε κατ’ οίκον περιορισμό από τον Σεπτέμβριο του 1967. Στα γεγονότα του Πολυτεχνείου δηλώνει παρών και συμπαρίσταται στους εξεγερμένους φοιτητές. Θα τεθεί και πάλι σε κατ’ οίκον περιορισμό. Μία από τις κορυφαίες αντιδικτατορικές πράξεις υπήρξε η αποχώρησή του από την Ακαδημία Αθηνών, επειδή αρνήθηκε να εορτάζονται ισότιμα η 25η Μαρτίου και η 21η Απριλίου.

Ακολουθεί ένα ρεπορτάζ ντοκουμέντο που είχε κάνει ο Βικτωρας Νέτας στην Ελευθεροτυπία το 2010. Διαβάστε ενα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

Η στάση Καραμανλή απέναντι στη Χούντα