“¡Hasta pronto hermanos!”. Στο επα­νι­δείν αδέρ­φια! της Dolores Ibárruri, 80 χρό­νια…

 ΗΡΑ­ΚΛΗΣ ΚΑ­ΚΑ­ΒΑ­ΝΗΣ 

Η ιστο­ρι­κή ομι­λία της Dolores Ibárruri “La Pasionaria” απο­χαι­ρε­τώ­ντας τους εθε­λο­ντές των Διε­θνών Τα­ξιαρ­χιών, (1η Νο­εμ­βρί­ου 1938).

Es muy difícil pronunciar unas palabras de despedida dirigidas a los héroes de las Brigadas Internacionales, por lo que son y por lo que representan.

Un sentimiento de angustia, de dolor infinito, sube a nuestras gargantas atenazándolas. Angustia por los que se van, soldados del más alto ideal de redención humana, desterrados de su patria, perseguidos por la tiranía de todos los pueblos…

Célebre discurso de Dolores Ibárruri “La Pasionaria” de despedida a los voluntarios de las Brigadas Internacionales, pronunciado el 1 de noviembre de 1938.

Είναι πολύ δύ­σκο­λο να προ­φέ­ρω λόγια απο­χαι­ρε­τι­σμού προς τους ήρωες των Διε­θνών Τα­ξιαρ­χιών, εξαι­τί­ας αυτού που είναι και για αυτό που αντι­προ­σω­πεύ­ουν.

Ένα συ­ναί­σθη­μα αγω­νί­ας, ατε­λεί­ω­του πόνου, ανε­βαί­νει στους λαι­μούς μας και τους πνί­γει. Αγω­νία για αυ­τούς που φεύ­γουν, τους στρα­τιώ­τες του υψη­λό­τε­ρου ιδα­νι­κού της αν­θρώ­πι­νης λύ­τρω­σης, διωγ­μέ­νους από την πα­τρί­δα τους, κα­τα­διω­κό­με­νους από τους τυ­ράν­νους όλων των λαών.

Πόνος για αυ­τούς που μέ­νουν εδώ για πάντα, θαμ­μέ­νοι στη γη μας και ζώ­ντας στα βάθη της καρ­διάς μας, στε­φα­νω­μέ­νοι με το αί­σθη­μα της αιώ­νιας ευ­γνω­μο­σύ­νης μας.

Από όλους τους λαούς κι όλες τις φυλές, ήρ­θα­τε σε εμάς σαν αδέλ­φια μας, σα γιοι της αθά­να­της Ισπα­νί­ας, και στις πιο σκλη­ρές ημέ­ρες του πο­λέ­μου μας, όταν η πρω­τεύ­ου­σα της Ισπα­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας απει­λού­νταν, ήσα­σταν εσείς, γεν­ναί­οι σύ­ντρο­φοι των Διε­θνών Τα­ξιαρ­χιών, αυτοί που συ­νει­σφέ­ρα­τε στη σω­τη­ρία της με το μα­χη­τι­κό εν­θου­σια­σμό σας και τον ηρω­ι­σμό σας και το πνεύ­μα αυ­το­θυ­σί­ας.

Κι η Jarama κι η Guadalajara, κι η Brunete η Belchite, η Levante κι ο Έβρος [Ebro] τρα­γου­δούν με αθά­να­τους στί­χους το θάρ­ρος, την αυ­τα­πάρ­νη­ση, τη γεν­ναιό­τη­τα, την πει­θαρ­χία των αν­δρών των Διε­θνών Τα­ξιαρ­χιών.

Για πρώτη φορά στην ιστο­ρία των λαϊ­κών αγώ­νων εί­δα­με αυτό το θέαμα, εκ­πλη­κτι­κό μες στο με­γα­λείο του, της συ­γκρό­τη­σης των Διε­θνών Τα­ξιαρ­χιών, για να βοη­θή­σουν να σωθεί η ελευ­θε­ρία κι η ανε­ξαρ­τη­σία μιας χώρας που απει­λού­νταν, της δικής μας Ισπα­νί­ας.

Κομ­μου­νι­στές, σο­σια­λι­στές, αναρ­χι­κοί, δη­μο­κρά­τες, άν­δρες δια­φο­ρε­τι­κών χρω­μά­των, ιδε­ο­λο­γιών, αντα­γω­νι­στι­κών θρη­σκειών, όλοι όμως οπλι­σμέ­νοι με τη βαθιά αγάπη για την ελευ­θε­ρία και τη δι­καιο­σύ­νη, ήρθαν και μας προ­σφέρ­θη­καν, χωρίς όρους.

Μας τα έδω­σαν όλα, τα νιάτα τους …την ωρι­μό­τη­τά τους …την εμπει­ρία τους. Το αίμα και τη ζωή τους, τις ελ­πί­δες και τις λα­χτά­ρες τους. Και δε μας ζή­τη­σαν τί­πο­τα. Δη­λα­δή ναι (μας ζή­τη­σαν): ήθε­λαν μια θέση στον αγώνα, λα­χτα­ρού­σαν την τιμή να πε­θά­νουν για εμάς.

Ση­μαί­ες της Ισπα­νί­ας!

Χαι­ρε­τί­στε τό­σους ήρωες, υπο­κλι­θεί­τε μπρο­στά σε τό­σους μάρ­τυ­ρες!

Μη­τέ­ρες! Γυ­ναί­κες! Όταν πε­ρά­σουν τα χρό­νια και οι πλη­γές του πο­λέ­μου θα επου­λώ­νο­νται, όταν η ανά­μνη­ση των δύ­σκο­λων και αι­μα­τη­ρών ημε­ρών θα δια­λυ­θεί σε ένα παρόν ελευ­θε­ρί­ας, ει­ρή­νης κι ευ­η­με­ρί­ας, όταν οι μνη­σι­κα­κί­ες θα εξα­λεί­φο­νται και η πε­ρη­φά­νια για μια ελεύ­θε­ρη πα­τρί­δα θα είναι κοινή αί­σθη­ση για όλους τους Ισπα­νούς, μι­λή­στε στα παι­διά σας. Μι­λή­στε τους για αυ­τούς τους άν­δρες των Διε­θνών Τα­ξιαρ­χιών…

Δι­η­γη­θεί­τε τους πώς, δια­σχί­ζο­ντας θά­λασ­σες και βουνά, σύ­νο­ρα που έμοια­ζαν με ξι­φο­λόγ­χες που τα φυ­λού­σαν εξα­γριω­μέ­να σκυ­λιά πρό­θυ­μα να καρ­φώ­σουν τα δό­ντια πάνω τους, έφτα­σαν στην πα­τρί­δα μας σαν σταυ­ρο­φό­ροι της ελευ­θε­ρί­ας, να αγω­νι­στούν και να πε­θά­νουν για την ελευ­θε­ρία και την ανε­ξαρ­τη­σία της Ισπα­νί­ας, που τις απει­λεί ο γερ­μα­νι­κός κι ιτα­λι­κός φα­σι­σμός.

Τα πα­ρά­τη­σαν όλα: τους δι­κούς τους, την πα­τρί­δα, το σπίτι, την πε­ριου­σία, μη­τέ­ρα, γυ­ναί­κα, αδέρ­φια, παι­διά κι ήρθαν σε εμάς να μας πουν “εδώ εί­μα­στε!”, η υπό­θε­ση της Ισπα­νί­ας είναι και δική μας υπό­θε­ση, είναι υπό­θε­ση όλης της πρω­το­πό­ρας και προ­ο­δευ­τι­κής αν­θρω­πό­τη­τας.

Σή­με­ρα φεύ­γουν. Πολ­λοί, χι­λιά­δες έχουν ως σά­βα­νο την ισπα­νι­κή γη, τη γε­μά­τη ανά­μνη­ση των βα­θιών αι­σθη­μά­των όλων των Ισπα­νών.

Σύ­ντρο­φοι των Διε­θνών Τα­ξιαρ­χιών! Πο­λι­τι­κοί λόγοι, κρα­τι­κοί λόγοι, το συμ­φέ­ρον της υπό­θε­σης για την οποία προ­σφέ­ρα­τε το αίμα σας με απε­ριό­ρι­στη γεν­ναιο­δω­ρία, σας στέλ­νουν πίσω, κά­ποιους στις χώρες σας και άλ­λους σε ανα­γκα­στι­κή εξο­ρία.

Μπο­ρεί­τε να φύ­γε­τε πε­ρή­φα­νοι. Είστε η ιστο­ρία, ο θρύ­λος, το ηρω­ι­κό πα­ρά­δειγ­μα της αλ­λη­λεγ­γύ­ης και της οι­κου­με­νι­κό­τη­τας της δη­μο­κρα­τί­ας, απέ­να­ντι στο χυ­δαίο πνεύ­μα και την υπο­χω­ρη­τι­κό­τη­τα εκεί­νων που ερ­μη­νεύ­ουν τις δη­μο­κρα­τι­κές αρχές, με το βλέμ­μα στα χρη­μα­το­κι­βώ­τια και τις βιο­μη­χα­νι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες που θέ­λουν να προ­στα­τέ­ψουν, πάση θυσία.

Δε θα σας ξε­χά­σου­με. Και όταν η ελιά της ει­ρή­νης αν­θί­σει, στε­φα­νω­μέ­νη με τις δάφ­νες της νίκης της Ισπα­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας, γυ­ρί­στε πίσω.

Γυ­ρί­στε δίπλα μας, γιατί εδώ θα βρεί­τε μια πα­τρί­δα εσείς που δεν έχετε πα­τρί­δα,

θα βρεί­τε φί­λους, εσείς που είστε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να στε­ρεί­στε τη φιλία,

και όλοι, όλοι θα βρουν εδώ την αγάπη και την ευ­γνω­μο­σύ­νη του ισπα­νι­κού λαού,

που σή­με­ρα κι αύριο θα φω­νά­ζει με εν­θου­σια­σμό:

Ζήτω οι ήρωες των Διε­θνών Τα­ξιαρ­χιών!

[ 1 Νο­έμ­βρη 1938 – Λα Πα­σιο­νά­ρια (Ντο­λό­ρες Ιμπα­ρού­ρι) ]

Πηγή / πρω­τό­τυ­πο κεί­με­νο: εδώ

¡Ay Carmela!