
Λουπάκη Ευγενία
Είναι τα μικρά ψάρια μαζεμένα σε μια μεριά, πολλά, μιλλιούνια. Απ' την απέναντι καραδοκεί ο καρχαρίας. Μεγάλος, τέρας. Ο αρχηγός των μικρών ψαριών προσπαθεί να τα οργανώσει, να τα εμψυχώσει: "Μη φοβάστε! Μπείτε σε σχηματισμό! Σήμερα θέλω να γράψετε ιστορία!"
Στο επόμενο καρεδάκι (διότι πρόκειται για μεγαλοφυές μίνι κόμικ του Αρκά), ο αρχηγός, απελπισμένος κι άναυδος, κοιτάζει τον "στρατό" του, που, αντί να μπει σε σχηματισμό, σε παράταξη μάχης, έχει σχηματίσει τη λέξη ΙΣΤΟΡΙΑ...
Ελπίσαμε πολύ και πικραθήκαμε πολύ. Και πιο πολύ ασύγκριτα πιο πολύ, οι ίδιοι οι καθηγητές, από την άδοξη έκβαση της απεργίας τους. Αλλά ο γέγονε, γέγονε και δυστυχώς με την εκ των υστέρων σοφία δεν γράφεται η ιστορία. Χάθηκε το momentum, αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε να χαθεί ο σεβασμός και η εκτίμηση για τον εκπαιδευτικό και το έργο που επιτελεί στις δυσκολότερες μεταπολιτευτικά και μεταπολεμικά ίσως συνθήκες. Συκοφαντημένος συστηματικά από τα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, παραδόθηκε τραυματισμένος στα νύχια του κοινωνικού αυτοματισμού. Αυτά τα Μέσα συνειδητής προπαγάνδας, μέσα συνέργειας, συνδιαμόρφωσης και συνενοχής, στην απολυταρχική επιβολή της γενοκτονίας που συντελείται σε βάρος όλων των "μικρών ψαριών", δημιουργούν μαγικές εικόνες και τις επιβάλλουν ως τη μόνη αλήθεια στον κουρασμένο ένοικο του καναπέ.