ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ
Το βιβλίο του επί μία επταετία (2004-2011) σοσιαλιστή πρωθυπουργού της Ισπανίας Χόρχε Λουϊς Θαπατέρο με τίτλο «Το δίλημμα. 600 ιλλιγγιώδεις μέρες», που αναφέρεται στην τελευταία διετίες της πρωθυπουργικής του θητείας, σχολιάστηκε εκτενώς στην Ελλάδα. Ο θόρυβος επικεντρώθηκε, όμως, σχεδόν αποκλειστικά στα όσα αναφέρει ο συγγραφέας για τηνΣύνοδο των Κανών του Νοέμβρη του 2011 και τον τρόπο με τον οποίο οι Ευρωπαίοι ηγέτες εξευτέλισαν τον ΓΑΠ, που είχε τολμήσει να αναφέρει το ενδεχόμενο «δημοψηφίσματος», την πιο διαβολική λέξη για τους διευθύνοντες την Ευρωπαϊκή Ενωση - καθ’ότι συνώνυμη με κατ’εξακολούθηση πανωλεθρία για τα εκάστοτε σχέδιά τους.
Τα τεκταινόμενα εκείνης της Συνόδου δεν αποτελούν, όμως, παρά ένα μικρό μέρος της αφήγησης που προτείνει ο Θαπατέρο της κρίσιμης εναρκτήριας διετίας της ευρωπαϊκής κρίσης. Βεβαίως, βασικός του στόχος είναι να δικαιολογήσει τη στροφή προς την πολιτική άγριας λιτότητας που δρομολογεί ο ίδιος από τον Μάρτη του 2010 και μετά και που οδήγησε τους Ισπανούς σοσιαλιστές την κατά κράτοςεκλογική ήττα του Νοέμβρη του 2011. Το επιχείρημά του είναι ότι «ως τον Μάρτη του 2010 καταπολέμησα μια οικονομική κρίση. Από εκείνη την στιγμή και μετά είχα να αντιμετωπίσω μια κρίση χρέους». Μια κρίση που όπως διαπιστώνει ο ίδιος μετατρέπεται για τους υπερχρεωμένους σε κρίση ρευστότητας διότι οι μεν αγορές αρνούνται να αναχρηματοδοτήσουν οι δε ευρωπαϊκοί μηχανισμοί που καλούνται να αναλάβουν την ευθύνη το κάνουν με ανταλλάγματα που γονατίζουν τους ίδιους τους αποδέκτες των «πακέτων διάσωσης».


.jpg)
