Μητροπολίτης Ιγνάτιος: Όποιος αρνείται την προσφορά σε πρόσφυγες δεν είναι Χριστιανός

«Η μεγαλύτερη δεξαμενή εθελοντισμού στην Ελλάδα είναι η Εκκλησία, είναι η φύση της. Το ξέρουν οι άνθρωποι που προσφέρουν και ετοιμάζουν το φαγητό» δήλωσε στον Alpha 989 ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιος και πρόσθεσε ότι «το έλλειμμα συντονισμού δείχνει χάος αλλά εμείς τρέξαμε σε αυτούς τους ανθρώπους. Στις επαρχίες οι πρώτοι που έτρεξαν (να βοηθήσουν τους πρόσφυγες) ήταν οι ιερείς».

«Όταν είδα να ανοίγουν παρεκκλήσια στα νησιά για να μπουν οι άνθρωποι, ήταν η αγιότερη πράξη που υπήρξε. Ακόμα και την φυσική εικόνα, το ξύλο, όπου και αν την βρούμε, θα την πάρουμε, θα την καθαρίσουμε και θα την βάλουμε σε ένα καλό σημείο του σπιτιού μας. Έτσι είναι και ο άνθρωπος. Βεβαίως έχει πόνο, κόπο. Όσο και αν μας λοιδόρησαν εμάς τους Έλληνες, δικαίως τώρα στρέφουν όλοι τα μάτια και λένε ότι οι Έλληνες είναι άνθρωποι. Δεν μπορώ να δεχτώ κάποιον που αρνείται την προσφορά σε πρόσφυγες και μετανάστες. Για μένα αυτός δεν είναι ούτε Έλληνας ούτε Ορθόδοξος. Η Ορθοδοξία περιθάλπει όποιον άνθρωπο από όπου και αν είναι. Αυτό σημαίνει Χριστός. Όσο θα κηρύττουμε τον Χριστό αυτό θα το κάνουμε πράξη». Και συμπλήρωσε ότι «στους πρόσφυγες και τους μετανάστες είναι ο Χριστός σήμερα. Αυτόν τον Χριστό διδάσκουμε. Θα είμαστε υπόλογοι αν δεν τον υποδεχτούμε. Μόνο με αυτόν τον Χριστό μπορούμε να γιορτάσουμε πραγματική Ανάσταση το Πάσχα».

Κι αν ο Ανδρόνικος έχει κάνει λάθος με τον τάφο της Βεργίνας;

ΟΜανόλης Ανδρόνικος είναι η πλέον εμβληματική μορφή της ελληνικής αρχαιολογίας. Έχοντας περάσει πλέον στην ιστορία ως ο επιστήμονας που αποκάλυψε τους βασιλικούς τάφους στην Βεργίνα το 1977, τεκμηριώνοντας τη δύναμη και τον πλούτο της ακμάζουσας Μακεδονίας του Φιλίππου του Β’ και του Αλέξανδρου, αλλά και «στοιχειώνοντας», κατ’ άλλους, την πολιτιστική, αλλά και την εξωτερική πολιτική του ελληνικού κράτους δεδομένου του ιστορικού και σύγχρονου γεωπολιτικού βάρους της περιοχής,

ουδείς τόλμησε να διαταράξει την υστεροφημία του με επιστημονικές αμφισβητήσεις. 

Τουλάχιστον όχι «φωναχτά».

Για όλα όμως υπάρχει η πρώτη φορά. Και αυτή για τον - γεννημένο σαν σήμερα, 23 Οκτωβρίου του 1919 - Μ. Ανδρόνικο, ήρθε μόλις τον περασμένο Απρίλιο, όταν η ιστορικός, Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, δήλωσε δημοσίως, ότι ο επιφανής νεκρός στην Βεργίνα είναι ο ίδιος ο Αλέξανδρος, γνωστός και ως Μέγας και όχι ο πατέρας του.

Εξηγώντας τη θεωρία της στο Αθηναϊκό Πρακτορείο, η πρώτη γυναίκα πρυτάνισσα του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, σημείωνε: «Στο νεκροκρέβατο του λεγομένου Φιλίππου (στη Βεργίνα) βλέπουμε ένα Διόνυσο και έναν σάτυρο. Όταν ο Αλέξανδρος φτάνει στην Τύρο, συναντά τέτοια αντίσταση που νομίζει ότι πρέπει να την εγκαταλείψει. Το βράδυ, βλέπει στον ύπνο του έναν σάτυρο και ως μαθητής του Αριστοτέλη καταλαβαίνει σα- τύρος, ότι η “Τύρος δική σου”. Μένει και παίρνει την Τύρο. Όταν ο Αλέξανδρος έγινε ο κατακτητής των κατακτητών έστειλε στους Έλληνες μία προσταγή: να τον κάνουν θεό. Οι Σπαρτιάτες είπαν ότι αφού θέλει να γίνει θεός ας γίνει. Οι Αθηναίοι άρχισαν κουβέντα. Ο Δημάδης, αν θυμάμαι καλά, φίλος του Αλεξάνδρου, τους είπε να τον κάνουν 13ο Ολύμπιο. Οι Αθηναίοι θύμωσαν και έβαλαν πρόστιμο στο Δημάδη. Και αυτός τους είπε: “Όποιος κρατάει τον ουρανό, χάνει τη γη”. Οι Αθηναίοι φοβήθηκαν ότι ο Αλέξανδρος θα έστελνε ένα άγημα και έτσι τον έκαναν Διόνυσο. Και βγήκε ο περίφημος ο Διογένης και είπε: “Αν κάνατε αυτόν Διόνυσο, εμένα να με κάνετε σέραπι”. Διόνυσος και σέραπις επάνω στο νεκροκρέβατο (στον βασιλικό τάφο στη Βεργίνα) καταλαβαίνουμε ότι θα μπορούσε να είναι μόνο του Αλεξάνδρου και όχι του Φιλίππου».

"Τι μπορεί και τι δεν μπορεί να γίνει μέσω της αναθεώρησης του Συντάγματος για την ψήφο των εκτός επικράτειας πολιτών"

Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Τι μπορεί και τι δεν μπορεί να γίνει μέσω της αναθεώρησης του Συντάγματος για την ψήφο των εκτός επικράτειας πολιτών

Α. Ενόψει της συνεδρίασης της Επιτροπής Αναθεώρησης ( έχει προγραμματισθεί για τις 30.10.2019 ) που θα ασχοληθεί με το εκλογικό δικαίωμα των εκτός επικράτειας πολιτών η κυβέρνηση παρουσίασε σχέδιο της προτεινόμενης να προστεθεί στο άρθρο 54 του Συντάγματος παραγράφου 4. Στόχος του σχεδίου είναι προφανώς να αποκτήσουν συνταγματική βάση τα σημεία που έχουν συμφωνηθεί μεταξύ των κομμάτων. Το σχέδιο έχει ως εξής :

«4. Με τον νόμο της παραγράφου 4 του άρθρου 51 μπορεί να τίθενται προϋποθέσεις στην άσκηση του εκλογικού δικαιώματος στον τόπο διαμονής τους από τους εκλογείς που βρίσκονται έξω από την Επικράτεια, όπως η κατοχή αριθμού φορολογικού μητρώου, ο χρόνος απουσίας από τη χώρα ή η παρουσία στη χώρα για ορισμένο χρόνο στο παρελθόν. Με τον νόμο της παραγράφου 3 του παρόντος άρθρου μπορεί να ορίζεται ότι ορισμένες θέσεις του ψηφοδελτίου επικρατείας κάθε κόμματος καταλαμβάνονται υποχρεωτικά από τον ελληνισμό της διασποράς. Με τον νόμο της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου μπορεί να καθιερώνονται μία ή περισσότερες εκλογικές περιφέρειες απόδημου Ελληνισμού, κατά παρέκκλιση της παραγράφου 2 του παρόντος άρθρου.»

Δολοφόνησαν τον «Λύκο» - φρουρό του δάσους του Αμαζονίου

Το όνομά του ήταν Πάουλο Παουλίνο Γκουαζαζάρα. Ήταν, όμως, πιο γνωστός ως ο «Λύκος». Ήταν μέλος των «φρουρών του δάσους» που προσπαθούν να προστατέψουν τον Αμαζόνιο. 

Την Παρασκευή, έπεσε νεκρός, όπως μεταδίδεται, από τα πυρά παράνομων υλοτόμων. Η ομάδα του εγκλωβίστηκε σε ενέδρα. Ο Πάουλο πυροβολήθηκε στο κεφάλι. Ένα άλλο μέλος της ομάδας τραυματίστηκε.

«Φρουροί του Δάσους»

Η φυλή Γκουαζαζάρα της Βραζιλίας, που μετρά περίπου 20.000 μέλη, έχει συστήσει ομάδες περιφρούρησης του Αμαζονίου. Ονομάζονται «φρουροί του δάσους».

Πραγματοποιούν περιπολίες για να εντοπίζουν και να εκδιώκουν τους παράνομους υλοτόμους και ανθρακωρύχους που κατατρώνε το μεγαλύτερο πνεύμονα οξυγόνου της γης. Ανάλογες περιπολίες πραγματοποιούν και μέλη της φυλής Τικούνα, στο Περού.

Στην επίμαχη περιοχή που φυλάσσουν οι Γκουαζαζάρα ζει και η φυλή Άβα Γκουάζα, μία από τις πιο απειλούμενες φυλές του κόσμου που ζει σε απομόνωση.

Η γερμανική επανάσταση 1918 -1923

Από το ΔΕΑ

Στις 4 Νοέμβρη 1918, μια αυθόρμητη εξέγερση των ναυτών στη βάση του γερμανικού πολεμικού ναυτικού στο Κίελο, σηματοδότησε την έκρηξη της γερμανικής επανάστασης, μιας επανάστασης που άλλαξε την πορεία της ιστορίας όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά σε όλο τον κόσμο. Η γερμανική άρχουσα τάξη υποχρεώθηκε να σταματήσει τον πόλεμο, με αποτέλεσμα μέσα σε λίγες μέρες να τελειώσει και ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. 

Από το 1918 ως το 1923 τα συμβούλια των εργατών αντιπροσώπων βρέθηκαν να κυβερνούν πόλεις και περιοχές από το Βλαδιβοστόκ ως το Βερολίνο και από τη Βαλτική μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα. Όλα έδειχναν ότι η Γερμανία θα ακολουθούσε τα χνάρια της επαναστατημένης Ρωσίας και ότι η ελπίδα των Ρώσων για μια ευρωπαϊκή σοσιαλιστική ομοσπονδία που, στηριγμένη από τη μία στους τεράστιους γεωργικούς πόρους της Ρωσίας και στην παντοδύναμη βιομηχανία της Γερμανίας από την άλλη, θα μπορούσε όχι μόνο να σώσει από την καταστροφή το απομονωμένο και αδύναμο σοβιετικό κράτος, αλλά και με τη φλογερή της πνοή να σπρώξει και όλο τον υπόλοιπο κόσμο στην πορεία για την παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση. 

Τα πράγματα όμως δεν είχαν τέτοια εξέλιξη. Παρά τις τεράστιες μάχες και τον ασύγκριτο ηρωισμό των επαναστατημένων μαζών, η γερμανική επανάσταση ηττήθηκε και οι συνέπειες της ήττας αυτής ήταν τραγικές. Πρώτον, άφησε τη ρωσική επανάσταση απομονωμένη, αποδεκατισμένη και οικονομικά κατεστραμμένη μετά τον εμφύλιο και την ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Παζολίνι: Ο αντιφασισμός, ο ελεύθερος έρωτας και η άγρια δολοφονία

Κατρίν Αλαμάνου

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, μια εξαιρετικά πολυσχιδής προσωπικότητα, γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου του 1922, τη χρονιά που ανέβηκε στην εξουσία ο Μπενίτο Μουσολίνι, στην πόλη Μπολόνια της Ιταλίας και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της 7ης τέχνης.

Το 1961 σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία, το «Ακατόνε». Ακολουθούν οι ταινίες «Μάμα Ρόμα» με τους Anna Magnani και Ettore Garofolo (1962), το «κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964), «Οιδίπους Τύραννος» (1967), «Θεώρημα» με τον Terence Stamp(1969), «Χοιροστάσιο» (1969), «Μήδεια» με τη Μαρία Κάλλας (1970), καθώς και η λεγόμενη τριλογία της ζωής: το «Δεκαήμερο» (1971), «Οι Ιστορίες του Καντέρμπουρυ» (1972) και «Χίλιες και μια νύχτες» (1974). Στις 2 Νοεμβρίου του 1975, βρέθηκε άγρια δολοφονημένος στην παραλία της Όστια, κοντά στη Ρώμη, σε μια θέση χαρακτηριστική των μυθιστορημάτων του. Λίγο πριν, είχε μόλις ολοκληρώσει την ταινία του Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα, για τη φύση του φασισμού, η οποία αποτέλεσε μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες ταινίες της παγκόσμιας κινηματογραφικής ιστορίας, λόγω των σκηνών βίας και σεξουαλικής ωμότητας. Το κύκνειο άσμα του Παζολίνι, απεικονίζει σε όλη του την έκταση τον αντιφασισμό του. 

Πόσο μακριά βρισκόμαστε από τη δυστοπία του «The handmaid’s Tale»;

Της Μαρίας Τσελεπή

Η πολυβραβευμένη σειρά “The handmaid’s Tale”, βασισμένη στο βιβλίο της Margaret Atwood, μας συστήνει ένα μελλοντικό κόσμο που -ελπίζω- δεν θα θέλαμε να γνωρίσουμε.

Στο προσκήνιο μία βίαιη ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος από μία ομάδα φονταμενταλιστών, και η επιβολή ενός δικτατορικού καθεστώτος, οργανωμένο πάνω σε ένα σκληρά θεοκρατικό και πατριαρχικό μοντέλο που συγκεντρώνει στους κόλπους του ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η ανθρώπινη ιστορία μέχρι σήμερα: αποικίες που λειτουργούν ως εξορία και θανατική καταδίκη για ομοφυλόφιλους, μη λευκούς, γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας και γενικά για όσους αντιστάθηκαν με οποιονδήποτε τρόπο στο καθεστώς. Η μοίρα των υπολοίπων γυναικών – αυτών που πληρούν τις προϋποθέσεις για να μην εκτοπιστούν στις αποικίες – είναι να δοθούν ως υπηρέτριες στους «διοικητές», είτε με σκοπό να γεννήσουν τα παιδιά αυτών και των συζύγων τους, είτε ως Μάρθες (οικιακοί βοηθοί).

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο που διανθίζεται με τεράστιες δόσεις σωματικής και ψυχολογικής βίας, το έργο πραγματεύεται ζητήματα έμφυλων, φυλετικών και ταξικών σχέσεων εξουσίας, και «παίζει» με τις έννοιες του φονταμενταλισμού, του πουριτανισμού, της ατομικής ελευθερίας, της αυτοδιάθεσης των σωμάτων, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της καταπίεσης, της αντίστασης, της αλληλεγγύης και των ιδιαίτερων σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ των γυναικών (Commanders’ wives – Aunts – Marthas – Handmaids). Παράλληλα, ένα από τα κεντρικότερα ζητήματα που διαπερνά όλη την ιστορία είναι αυτό που ο M. Foucault χαρακτηρίζει στο έργο του Η βούληση για γνώση, που αποτελεί τον πρώτο τόμο της Ιστορίας της Σεξουαλικότητας, ως «το δικαίωμα να κάνεις να πεθαίνουν ή να αφήνεις να ζουν», μέσα στο οποίο σφραγίζεται η εξουσία πάνω στη ζωή.

Κύβος Ερρίφθη: Δεν αποσύρει Τζανακόπουλο - Πολάκη ο ΣΥΡΙΖΑ

Για τον ΣΥΡΙΖΑ η εξαίρεση Τζανακόπουλου - Πολάκη από την Προανακριτική κατά Παπαγγελόπουλο είναι βαθιά «κόκκινη γραμμή». Τούτο σημαίνει πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρόκειται να ορίσει αντικαταστάτες τους στην επιτροπή όπως του ζήτησε ο πρόεδρος της Βουλής Κώστας Τασούλας, ότι επίσης η Κουμουνδούρου θα επιμείνει στην θέση περί «κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος» καλώντας τον κ. Τασούλα να δώσει θεσμική λύση – και σημαίνει, ακόμη, ότι η εβδομάδα που ξεκινά αύριο εμπεριέχει οιωνούς υψηλής πολιτικής θερμότητας.

Το πώς ακριβώς θα εκφραστεί αυτή η «κόκκινη γραμμή» σε όρους κοινοβουλευτικής και πολιτικής αντιπαράθεσης θα καθοριστεί, κατά τις πληροφορίες, από τον ίδιο τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ αύριο, Δευτέρα. Τότε θα ληφθούν και οι τελικές αποφάσεις για το εάν οι δύο βουλευτές θα δώσουν το παρών στην επόμενη συνεδρίαση της Προανακριτικής, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται – από την «έξωσή» τους με παρέμβαση της φρουράς έως την εκ νέου μετάθεση της συνεδρίασης με την επίκληση της «μη νόμιμης σύνθεσης» της επιτροπής – ή εάν θα προηγηθούν άλλες πρωτοβουλίες, είτε σε θεσμικό επίπεδο, είτε σε επίπεδο τακτικής.

Τα σχέδια για τη «μεγάλη έξοδο» της ανθρωπότητας

Kiran Stacey

Τα σχέδια και οι μπίζνες για τον εποικισμό του Διαστήματος. Η Σελήνη, ο Άρης και αποικίες σε γήινη τροχιά είναι πιθανές επιλογές...

Η ζωή στο εγγύς μέλλον, όπως τη φαντάζεται ο ιδρυτής της Amazon Τζεφ Μπέζος, θα μοιάζει σε πολλά με τη σημερινή. Οι άνθρωποι θα αναπτύσσουν κοινωνικές σχέσεις, θα μετακινούνται για να πάνε στη δουλειά τους και θα ξεκουράζονται τα σαββατοκύριακα. Η μόνη διαφορά είναι ότι θα ζούμε σε τεράστιους περιστρεφόμενους κυλίνδρους, που θα μοιάζουν πολύ με τον πλανήτη μας αλλά θα βρίσκονται σε τροχιά γύρω του.

Ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, σύμφωνα με το περιοδικό «Forbes», είναι ένας από τους πολλούς που σκέφτονται σοβαρά τι θα μπορούσαν να κάνουν οι άνθρωποι εάν χρειαστεί ποτέ να αναπτύξουν μόνιμες εγκαταστάσεις εκτός της Γης.

Το όραμα του Τζεφ Μπέζος βασίζεται σε ιδέες που πρωτοπαρουσίασε τη δεκαετία του 1970 ο επιστήμονας του Πρίνστον Τζέραλντ Ο’ Νιλ. Πρότεινε οι άνθρωποι να ζουν σε ένα σετ δίδυμων κυλίνδρων, ο κάθε ένας από τους οποίους θα είχε διάμετρο 6,43 χιλιόμετρα και μήκος 25,7 χιλιόμετρα. Οι κύλινδροι θα περιστρέφονταν αντίστροφα ώστε να κοιτάζουν διαρκώς τον ήλιο.

“¡Hasta pronto hermanos!”. Στο επα­νι­δείν αδέρ­φια! της Dolores Ibárruri, 80 χρό­νια…

 ΗΡΑ­ΚΛΗΣ ΚΑ­ΚΑ­ΒΑ­ΝΗΣ 

Η ιστο­ρι­κή ομι­λία της Dolores Ibárruri “La Pasionaria” απο­χαι­ρε­τώ­ντας τους εθε­λο­ντές των Διε­θνών Τα­ξιαρ­χιών, (1η Νο­εμ­βρί­ου 1938).

Es muy difícil pronunciar unas palabras de despedida dirigidas a los héroes de las Brigadas Internacionales, por lo que son y por lo que representan.

Un sentimiento de angustia, de dolor infinito, sube a nuestras gargantas atenazándolas. Angustia por los que se van, soldados del más alto ideal de redención humana, desterrados de su patria, perseguidos por la tiranía de todos los pueblos…

Célebre discurso de Dolores Ibárruri “La Pasionaria” de despedida a los voluntarios de las Brigadas Internacionales, pronunciado el 1 de noviembre de 1938.

Είναι πολύ δύ­σκο­λο να προ­φέ­ρω λόγια απο­χαι­ρε­τι­σμού προς τους ήρωες των Διε­θνών Τα­ξιαρ­χιών, εξαι­τί­ας αυτού που είναι και για αυτό που αντι­προ­σω­πεύ­ουν.

Ένα συ­ναί­σθη­μα αγω­νί­ας, ατε­λεί­ω­του πόνου, ανε­βαί­νει στους λαι­μούς μας και τους πνί­γει. Αγω­νία για αυ­τούς που φεύ­γουν, τους στρα­τιώ­τες του υψη­λό­τε­ρου ιδα­νι­κού της αν­θρώ­πι­νης λύ­τρω­σης, διωγ­μέ­νους από την πα­τρί­δα τους, κα­τα­διω­κό­με­νους από τους τυ­ράν­νους όλων των λαών.

Η νέα σφαγή των Κούρδων - Οι διαρκείς γενοκτονίες τους

Βαγγέλης Σακκάτος

Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr.

«Ένθα δη οι μεν Καρδούχοι εκλιπόντες τας οικίας έχοντες και γυναίκας και παίδας έφευγον επί τα όρη». ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ: ΚΥΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ (Πορεία των Ελλήνων δια των Καρδουχείων ορέων. 401-400 π.Χ.).

Από τότε φεύγουν «επί τα όρη».

Το Κουρδιστάν, αρχαία χώρα διαρκούς γεωγραφικής εθνογραφικής και ιστορικής συνέχειας, που ο αρχαίος ιστορικός ινδοευρωπαϊκός λαός της βρίσκεται σ’ αυτήν, στη Μικρά Ασία και στη Μέση Ανατολή όσο και εμείς στη χερσόνησο του Αίμου, μετά την Αυτοκρατορία των Μήδων στην οποία έπαιξε ρόλο, βρέθηκε στη συνέχεια, πάντα ανάμεσα στους ανταγωνισμούς της Οθωμανικής και της Περσικής Αυτοκρατορίας και στους διαρκείς θρησκευτικούς πολέμους τους (Οθωμανοί και Κούρδοι Σουνίτες και Πέρσες Σιίττες), που συντελέσανε ώστε, απ’ το μεσαίωνα κι ύστερα, τα Κουρδικά πριγκιπάτα να μην μπορέσουνε ποτέ να ενωθούνε σε ενιαίο κράτος. Στη νεότερη εποχή, τα αυταρχικά και αντιδημοκρατικά κράτη που την περιβάλλουνε, Τουρκία, Ιράν, Ιράκ και Συρία, την έχουνε διαμελίσει και δεν έχει ακόμα κατορθώσει να πετύχει την εθνική και κοινωνική της αποκατάσταση.

Έτσι ο σημερινός Κουρδικός Λαός, παρά την πολύ ανεπτυγμένη εθνική και κοινωνική του συνείδηση, πέφτει διαρκώς θύμα των ιμπεριαλιστών, που εκμεταλλεύονται τους εθνικούς και κοινωνικούς πόθους του και κατά κανόνα τον πουλάνε, προδίδοντάς τον πάντα χυδαία και παραδίνοντάς τον «ως πρόβατο επί σφαγή», στα μαχαίρια των σφαγέων του, αυτών που έχουνε διαμελίσει και κατέχουνε τη χώρα του.