
Στο τελευταίο διάστημα έγιναν αρκετές συζητήσεις, εκδηλώσεις και διεργασίες στο χώρο της μαχόμενης Αριστεράς. Διεργασίες που πυροδοτήθηκαν σίγουρα από κάποια ελπιδοφόρα παραδείγματα των πρόσφατων αυτοδιοικητικών εκλογών. Αλλά, φυσικά και από μία πραγματικότητα που βοά ότι χρειάζονται τεκτονικές αλλαγές σε αυτό το χώρο για να μπορέσει να εκφράσει μαζικά τις αγωνίες και τις διαθέσεις ενός ευρύτερου κόσμου του αγώνα και των κινημάτων. Καλό είναι να είμαστε μετρημένοι/ες βέβαια, γιατί πολλές προσπάθειες έχουν γίνει παλιότερα και πρόσφατα που δεν ολοκληρώθηκαν. Βρεθήκαμε πρόσφατα να συζητάμε για αυτά στην εκδήλωση στον κινηματογράφο Studio στις 22/1, ένα χρόνο μετά από μία αντίστοιχη συζήτηση πέρσι στον ίδιο χώρο που δεν καρποφόρησε. Νωπή είναι και η εμπειρία της Αριστερής Πρωτοβουλίας Διαλόγου και Δράσης που έδειξε τα όρια της τόσο στη συγκυρία του πολέμου στην Ουκρανία όσο και στον κόμβο των περσινών βουλευτικών εκλογών. Η σύνθεση του κόσμου που συμμετέχει και παρακολουθεί αυτές τις συζητήσεις είναι σε κάποιο βαθμό παρόμοια. Και ενώ το αίτημα για «ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς» (και πολύ περισσότερο επανίδρυση και ανασύνθεση θα προσθέταμε εμείς) εκκρεμεί, ο κοινωνικός και πολιτικός συσχετισμός αλλάζει προς το χειρότερο.
Η κατάσταση γύρω μας…
Η επέλαση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της κυβέρνησης της ΝΔ επισπεύδεται για να τσακίσει κάθε έννοια λαϊκού, εργατικού και δημοκρατικού δικαιώματος. Και οι εξελίξεις στον χώρο της κεντροαριστεράς ( ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ – Νέα Αριστερά ) αναδεικνύουν την σύγκλιση όλων των αστικών κομμάτων, παρά τις υπαρκτές διαφορές τους, στα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν στην μετατόπιση του βάρους της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας. Την ίδια στιγμή, είναι ορατή η ενίσχυση της ακροδεξιάς, σε όλες τις εκδοχές της, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, ενώ αντίστροφα είναι τα πράγματα για τις δυνάμεις της αριστεράς, με εξαίρεση τον χώρο του ΚΚΕ. Ο βαθύτατα αρνητικός συσχετισμός που διαμορφώθηκε μετά τις διπλές βουλευτικές και αυτοδιοικητικές εκλογές, σε συνδυασμό με τα σημεία επί μέρους αισιοδοξίας που άφησαν οι τελευταίες, επισφραγίζει μια νέα φάση μεγάλων κινδύνων αλλά και δυνατοτήτων για τις δυνάμεις χειραφέτησης σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.









